Επιστολή στην ΑΝΩΓΗ

του Βασίλη Καλέντη, Οδοντίατρου

(τέως πρόεδρος του πολιτιστικού Συλλόγου Ανωγείων κατά την περίοδο 1975-1985)

«Πριν έξι μήνες περίπου η έγκριτη και με μεγάλη αναγνωσιμότητα ηλεκτρονική σας εφημερίδα με φιλοξένησε σε μια μακροσκελή επιστολή μου σαν πρώην πρόεδρος του πολιτιστικού συλλόγου Ανωγείων για μια δεκαετία(1975-1985) και θερμά σας ευχαριστώ για αυτό. Τώρα θα ήθελα πάλι να σας παρακαλέσω να δημοσιεύσετε μερικά σχόλια και θέσεις μου για το θλιβερό και τραγικό γεγονός που χτύπησε πάλι το χωριό μας.

Αφορμή για αυτό είναι ότι όλες αυτές τις μέρες οπουδήποτε βρέθηκα, όλοι με ρωτούσαν τι έγινε πάλι στο χωριό σου, τα Ανώγεια.

Πιστεύω ειλικρινά ότι ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει ή να αμφιβάλει αυτόν τον ευλογημένο και πολύπαθο τόπο με την τόση μεγάλη ιστορία, τους άπειρους αγώνες για την ελευθερία (3 ολοκαυτώματα) , τον μακροχρόνιο πολιτισμό, τις πανανθρώπινες αξίες-φιλοπατρία,δημοκρατία,δικαιοσύνη,εντιμότητα,φιλοξενία,αλληλεγγύη-που ήταν, είναι και θα είναι στο DNA αυτής της κοινωνίας.

Πρέπει όμως να πούμε και την πικρή αλήθεια. Έγινε πριν λίγες μέρες ένα τραγικό γεγονός. Χάθηκαν 2 ζωές. Χάθηκαν 2 άνθρωποι. Ο πόνος και η θλίψη δεν θα σβήσουν ποτέ για πολλούς ανθρώπους. Συγχρόνως, όμως, έγινε άλλο ένα (ίσως) μεγαλύτερο έγκλημα. Τραυματίστηκε θανάσιμα το κύρος και η φήμη αυτού του μαρτυρικού και ιστορικού τόπου και αυτό θα αργήσει να επουλωθεί.

Εδώ μπαίνει το ερώτημα: ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΓΙΑΤΙ.

Η απάντηση είναι απλή. “Χωρίς κανένα λόγο”. Ίσως μια κακή στιγμή, μια νεανική τρέλα, ένας άρρωστος εγωισμός.

Διαβάστε την συνέχεια... »

Τον Στυλιανό Σταυρακάκη “Ζαχαράκη”που “έφυγε” στα ενενήντα του χρόνια πριν από λίγες μέρες, αποχαιρετούν με συγκίνηση μέσω της “Α” δυο αγαπημένα του πρόσωπα, η εγγονή του Αγαθούλα Σταυρακάκη και η Μαρία Σκουλά “Κίκη”

 Η ΕΓΓΟΝΗ ΤΟΥ ΑΓΑΘΟΥΛΑ ΣΤΑΥΡΑΚΑΚΗ

«Είναι όντως δύσκολο να αποχαιρετά κανείς τα πρόσωπα, τα σύμβολα και τα πρότυπα με τα οποία γαλουχήθηκε η παιδική ψυχή με το πρώτο της άνοιγμα στον κοινωνικό κόσμο.

Αγαπημένε μας παππού, έχοντας την πεποίθηση ότι αυτή τη στιγμή αποτυπώνω τη συγκίνηση όλων των εγγονών σου, παίρνω στους αδύναμους ώμους μου το βάρος του αποχαιρετισμού που συνοδεύεται από μνήμες, εικόνες, κουβέντες σοφές, λόγια απέριττα, μα κυρίως ηθικά μηνύματα που αποτελούν ειδικά για μας τους νέους πλούσια παρακαταθήκη.

Ξέρω πως ήσουνα ολιγόλογος και σεμνός. Δεν θέλω να σε αποχαιρετήσω με μεγάλα λόγια που δεν έχει ανάγκη η πολύπαθη ζωή σου, η αξιοπρεπής στάση σου και το τίμιο ψωμί που έβγαλες με τον ιδρώτα σου.

Παιδί μιας πολυμελούς οικογένειας, γνώρισες από τα πρώτα την σκληρότητα της ορφάνιας, στερήθηκες την ανεμελιά της παιδικής ζωής που χαρίζει πάντα σε τούτον τον κακοτράχαλο τόπο, η πατρική παρουσία. Έτσι, πειθαρχημένος μαζί με τα υπόλοιπα αδέρφια σου, ακολούθησες τις συμβουλές της χήρα μάνας σου που στάθηκε και πατέρας μαζί στο πλευρό σας, και που μπόλιασε στην ψυχή σας το φίλτρο του φιλότιμου και της αγάπης προς τον άνθρωπο. Φίλτρο που βρήκε την έκφρασή του στη σταθερή σχέση αγάπης και σεβασμού που είχες με την σύζυγο και γιαγιά μας, Αγαθούλα.

Με αυτόν τον ηθικό εξοπλισμό, αντιπάλευσες την φτώχεια, τις στερήσεις και δεν ακολούθησες τον εύκολο δρόμο, τιμώντας τις παραδόσεις και τς αξίες που σου δόθηκαν. Υπερασπίστηκες με όλες σου τις δυνάμεις τις κομμουνιστικές ιδέες, μυημένος σε αυτόν τον δρόμο από τον συγγενή και φίλο σου, Μιχάλη Σταυρακάκη του Πανιά και υποστήριξες τους κατατρεγμένους στις τρύπες της Νίδας την δύσκολη περίοδο της καταστολής. Θέλησες να ανοίξεις μια χαραμάδα στον ήλιο για μια κοινωνία του δίκιου, της δουλειάς, της μόρφωσης και του πολιτισμού.

Ήρεμος και γαλήνιος πάντα δίδαξες στα παιδιά σου και σε εμάς, την υπομονή και την ευγένεια, την προσπάθεια και τον αγώνα απέναντι σε ό,τι στενεύει την ψυχή και το μυαλό. Για αυτό χαιρόσουν την πρόοδό μας στα γράμματα, μα και τη συνέπεια και την εργατικότητα όσων ανέλαβαν το δύσκολο έργο που φέρνει το ψωμί στο τραπέζι μας και αυτό μας έδινε πάντα δύναμη σ’όλες τις δοκιμασίες που περάσαμε μέχρι τώρα, εξοπλίζοντας μας για όσες θα έρθουν στο μέλλον.

Στάθηκες και στέκεσαι αγαπητό και ιερό πρότυπο για μας.

Καλό ταξίδι πολυαγαπημένε παππού…»

Η ΜΑΡΙΑ ΣΚΟΥΛΑ (ΚΙΚΗ)

«Αγαπημένε Στελη,

Σκέπτομαι πως ότι πραγματικά αξίζει δεν μεταφέρεται εύκολα με λόγια. Στις δύσκολες και πάλι μέρες για την μικρή μας κοινωνία και όχι μόνο, που κοιτάμε πίσω για να δούμε από που ήρθαμε και που θέλουμε να πάμε,τι αξίζει να κρατήσουμε και γιατί, εγώ σε κρατάω σαν ακριβή κληρονομιά του πολιτισμού μας. Είσαι για μένα μια ελπίδα και ένα φως Νιδιώτικο καταμεσής της άνοιξης.

Υψώσαμε κάποια χρόνια πριν σε γάμο τα ποτήρια μας και σου είπα: -Στην επανάσταση να πιούμε. Τα μάτια σου έλαμψαν, τα χείλη σου χαμογέλασαν. Ήσουν ο ίδιος η επανάσταση που ονειρεύομαιˑ ίδια με το καθαρό σου βλέμμα, ίδια με τα πολυδουλεμένα χέρια σου, ίδια με το καθαρό σου μέτωπο, χασές κατάλευκος η συνείδηση σου.

 Όταν θα έρθει η πολυπόθητη επανάσταση θα πρέπει να περιέχει εσένα. Αλλιώς όχι.

Καλοστραθιά ήρεμε αγωνιστή,

Μαρία του Κίκη και της Κίκενας»

Του Γιάννη Παναγόπουλου (το γένος Ξυλούρη)

Διδακτορικός φοιτητής με πτυχίο από το Φυσικό Κρήτης

Η σημερινή οπλοκατοχή και η οπλοχρησία στην Κρήτη ΔΕΝ είναι παράδοση, είναι εγκληματική δραστηριότητα.

Ο παππούς μου, Γιάννης Ξυλούρης (Χατζογιάννης), Άνδρας που τιμήθηκε με πολυάριθμα μετάλλια ανδρείας (ένα μικρό δείγμα στη φωτογραφία) στον αγώνα κατά των Γερμανών, δε μας έδειξε ποτέ τα όπλα που είχε θαμμένα, είχε την νοοτροπία του παλιού λεβέντη Κρητικού που είχαν τα όπλα «για μιαν ανάγκη». Η επίδειξη ήταν άγνωστη λέξη. Η ανάγκη ήταν υπέρ της ελευθερίας και τις ιστορίες τιμής. Τα βρήκε ο θείος μου θαμμένα μετά το θάνατο του, σε αχρηστία και για ‘μουσειακή’ έκθεση. Του αρκούσε να ξέρει ότι είναι εκεί θαμμένα.

Η Κρήτη των προγόνων μου δυστυχώς, δεν έχει σχέση με αυτή την Κρήτη.

Αν είσαι παράνομος κουβαλάς όπλο και φέρεις το ρίσκο και την ευθύνη, διαφορετικά αποτελεί δειλία. Πυροβολισμοί σε γλέντια και γάμους, που κατά καιρούς έχουν στοιχίσει ζωές αποτελούν συχνό φαινόμενο. Τα έχω ζήσει και μιλώ μετά λόγου γνώσεως. Δε θα το παίξω άγιος γιατί ναι έχω ρίξει πολλές φορές και μου αρέσουν τα όπλα από μικρός. Αυτή την ‘αγάπη’ ωστόσο κατάφερα μεγαλώνοντας και τη βοήθεια του φίλου Μαρίνου να την μετουσιώσουμε στη δημιουργία σκοπευτικού συλλόγου (Σκοπευτικός Σύλλογος Μεσογαίας), στον οποίο μπορώ νόμιμα και με ασφάλεια να χειρίζομαι ποικιλία όπλων διαφορετικών διαμετρημάτων.

Μην ξεχνάμε ακόμη ότι η οπλοκατοχή και η οπλοχρησία ενθαρρύνονται και από πολιτικούς που κατά καιρούς γίνονται δεκτοί στο νησί με «μπαλωθιές» και βάζουν το χέρι τους όταν η ‘δικαιοσύνη’ προσπαθεί να εφαρμόσει τους νόμους.

Επιστολή για την ΑΝΩΓΗ

Της Αρετής  Σπαχή, 

Φιλόλογου 

 «Κάθε τι το ανθρώπινο μου είναι οικείο» μας τονίζει ο κλασσικός φιλόσοφος  που,  με τη θεωρία  και την πολιτική καθοδήγησή του, διαφώτισε τη συνείδηση και καθοδήγησε την πάλη των λαών για την απελευθέρωση της ανθρωπότητας από την πνευματική καταχνιά, τον κοινωνικό σκοταδισμό και την εργασιακή σκλαβιά.

Ναι, καθετί το ανθρώπινο, δηλ «πάθος», «έριδα», «αδυναμία», μας είναι «οικείο», όπως αποφαίνεται ο φιλόσοφος που έχει τη δυνατότητα της γενίκευσης των πορισμάτων και των θέσεών του, ακριβώς επειδή συνολικοποιεί τη σκέψη του και  δεν αντιμετωπίζει τον άνθρωπο  ως μονάδα αποκομμένη από το σύνολο, αποξενωμένη και εξατομικευμένη, αλλά ως ζωντανό φορέα ιδεών, νοοτροπιών, απόψεων, συνηθειών, ιδεοληψιών, αξιών που επικαθορίζουν τη ζωή του και οι οποίες  επιβάλλονται  κάθε φορά από αυτούς που ορίζουν τόσο το επίπεδο της διαβίωσής του, όσο και εκείνο της συνείδησης του. Κοντολογίς, είναι αδύνατη η σωστή ερμηνεία του «ανθρώπινου» έξω από τα όρια του κοινωνικού πλαισίου που το παράγει, το διαμορφώνει  ή  ακόμη το επιβάλλει ως  κυρίαρχο.
Στη βάση αυτή, η πρόσφατη τραγωδία στο «Περαχώρι Ανωγείων» -όπως χαρτογραφήθηκε στον τοπικό και διεθνή τύπο-θυμίζει όντως  τα  γεμάτα πόνο  λόγια του χορού στο έργο “Αντιγόνη”  του τραγικού ποιητή Σοφοκλή, λόγια   που διεκτραγωδούν το διπλό θάνατο, με στόχο τη διεκδίκηση του θρόνου,  των δυο αδελφών και γιων του Οιδίποδα, του  Ετεοκλή και του Πολυνείκη, ως εξής: «τα  δυο δύσμοιρα αδέλφια που αυτοκτόνησαν, κοινό θάνατο προετοίμασαν, τείνοντας ο ένας το χέρι εναντίον του άλλου». Δυόμισυ  χιλιάδες χρόνια μετά,  τα μυθικά σύμβολα του τραγικού ποιητή-που γράφει την τραγωδία ακριβώς, για να αφυπνίσει και να καταδικάσει το μίσος και την έριδα, τον ανταγωνισμό και τη ματαιοδοξία- βρίσκουν, δυστυχώς, τη συνέχειά τους σε …άλλα «αδέλφια»,  γείτονες, συγχωριανούς, παλιούς φίλους, σε ανθρώπους  που   δεν  τους  δένει  ο δεσμός του αίματος και δεν έχουν ως διακύβευμα της θανατηφόρου συμπλοκής τους τη βασιλεία, όπως οι προαναφερόμενοι τραγικοί ήρωες,  όμως ακολουθούν  τον  ίδιο αδιέξοδο δρόμο της συμπλοκής και του θανάτου. Το  δρόμο έξω από τις επιταγές του ορθού λόγου και, κυρίως, έξω από τους κανόνες  του «συλλογίζεσθαι».  Έξω από τα όρια της κοινολόγησης του όποιου προβλήματος και του θετικού πατροπαράδοτου θεσμού  του «σασμού», δηλαδή  της  ψύχραιμης συζήτησης, με οδηγό και κριτήριο τη συλλογική αντίληψη του δικαίου και του σεβασμού, με γνώμονα επομένως  τις  αρχές που διαπερνούσαν παλιότερα την κοινωνική ζωή  της κοινότητας των Ανωγείων. Της κοινότητας που,  στο πείσμα των αντίξοων συνθηκών της  επιβίωσής της,  ήθελε-και θέλω να πιστεύω ότι θέλει ακόμη-να  διεκδικεί το ψωμί και την αξιοπρέπειά της, με «όπλο» την ορθολογική σκέψη και τα γράμματα. Με γνώμονα την κριτική  και την κοινωνική αποδοκιμασία  του υπεροπτικού, του αλαζονικού, του υπερφίαλου και κενολογικού και με συνακόλουθη  πρακτική τη συνεννόηση και την κοινωνική παρέμβαση, για να σωθεί το «σωστό» και   το κοινωνικά ωφέλιμο. Γιατί    στους πρόποδες του Ψηλορείτη και στα οκτακόσια πενήντα μέτρα  η ζωή δεν αστειεύεται, ούτε χαμογελά,  αν δε δεις και δεν παλέψεις από κοινού με το διπλανό και το  συγχωριανό σου  τις δυσκολίες που η ίδια η γεωφυσική πραγματικότητα επιβάλλει..

Διαβάστε την συνέχεια... »

Επιστροφή στα θρανία την Δευτέρα 11 Μαΐου και για τους 25 μαθητές του Σταυράκειου ΓΕΛ Ανωγείων, με τη διευθύντρια του Λυκείου με επιστολή της στην “Α” αλλά και προς όλους τους γονείς και μαθητές να κάνει μια εκτενή ενημέρωση για το άνοιγμα των σχολείων αλλά και το τι θα πρέπει όλοι να προσέξουν ώστε αυτό να γίνει με ασφάλεια.

Τα μαθήματα θα διαρκέσουν μέχρι τις 12 Ιουνίου, ενώ στις 15 του ίδιου μήνα αναμένεται να γίνει η έναρξη των Πανελλήνιων εξετάσεων, όπου θα συμμετέχουν περίπου 15 μαθητές του ΓΕΛ Ανωγείων. Παράλληλα αυτή την εβδομάδα θα συνεχιστούν τα μαθήματα εξ αποστάσεως εκπαίδευσης για τους μαθητές του Γυμνασίου και τις δυο πρώτες τάξεις του Λυκείου Ανωγείων.

Αναλυτικά το ενημερωτικό σημείωμα της Μαίρης Μπαγκέρη, διευθύντριας του ΓΕΛ Ανωγείων:

Αγαπητοί γονείς,

Εύχομαι το μήνυμά μας να σας βρίσκει όλους καλά. Όπως γνωρίζετε, μετά από μια δίμηνη απουσία από τα σχολεία μας, καλούμαστε, αρχικά με την Γ Λυκείου, και στην συνέχεια με τις άλλες τάξεις του σχολείου μας να επανέλθουμε, από τις 11/05 σιγά σιγά  σε  φυσιολογικούς ρυθμούς. Σε αυτή την επάνοδο είναι λογικό να υπάρχει ανησυχία, αίσθημα ανασφάλειας και δυσκολία προσαρμογής και δεδομένου ότι ο φόβος της πανδημίας δεν έχει ακόμη εξαλειφθεί, είναι απαραίτητο όλοι μα όλοι μας  να τηρούμε  σχολαστικά τα  απαραίτητα μέτρα προστασίας και ασφάλειας. Ως προς αυτό, σας επισυνάπτουμε φυλλάδια από τον ΕΟΔΥ που αφορούν γονείς και μαθητές και παρακαλούμε θερμά να τα μελετήσετε και να ενημερώσετε στη συνέχεια και τα παιδιά σας για την πιστή τήρηση των κανόνων αυτών.

Από την πλευρά μας σας ενημερώνουμε ότι ως σχολείο και σε συνεργασία με τον Δήμο Ανωγείων έχουμε προβεί σε όλες τις ενέργειες –δράσεις που είναι απαραίτητες και σύμφωνες με τις οδηγίες  που μας δόθηκαν για το ασφαλές άνοιγμα της σχολικής μονάδας μας (προμήθεια  αντισηπτικών, απολύμανση του σχολείου, συνεννόηση με το ΚΤΕΛ για την όσο το δυνατό πιο ασφαλή μεταφορά των μαθητών μας και πάνω από όλα συνεχής επαγρύπνηση και παρακολούθηση των νέων εξελίξεων).

Διαβάστε την συνέχεια... »

Του Κώστα Ξυλούρη – Καντρόκωστα

Η πιο δύσκολη στιγμή στην ανηφόρα της ζωής είναι αυτή που αποχαιρετούμε τους γονείς μας. Ειδικά όταν φεύγουν αιφνιδιαστικά πρόωρα και βίαια. Όπως στην περίπτωση του Λευτέρη Καλομοίρη και του Γιώργου Ξυλούρη που έπεσαν νεκροί από σφαίρες στα Ανώγεια. Σε μια κακιά στιγμή και άδικα. Τότε ο σταυρός είναι ασήκωτος για τις πλάτες των παιδιών. Και όμως μια νέα κοπέλα, με γνήσιο ανωγειανό αίμα, έδειξε δύναμη ψυχής. Η κόρη του Λευτέρη Καλομοίρη φορώντας τα μαύρα σε μια στιγμή τραγική, που η θλίψη και ο πόνος ήταν αβάστακτος, στάθηκε όρθια σαν ηρωίδα, μπροστά στο φέρετρο του πατέρα της, για να τον αποχαιρετήσει όπως αυτός θα ήθελε. 

«Θρηνούμε δύο ψυχές που χάθηκαν άδικα. Θρηνούμε τον πατέρα μου και κλαίμε και για τον άλλο νεκρό, το Γιώργη» είπε, συγκλονίζοντας τους πάντες και στέλνοντας το μήνυμα, ο ανθρωπισμός και η αγάπη για τον άνθρωπο είναι συνώνυμα του πολιτισμού μας και ότι το πολιτιστικό επίπεδο μιας κοινωνίας φαίνεται στις δύσκολες στιγμές της ζωής. Τι άλλο θα μπορούσε να αναδείξει πιο έντονα το μεγαλείο της ανωγειανής ψυχής; Η Αριστέα έκανε την υπέρβαση δείχνοντας μεγαλοψυχία και γενναιότητα και κάνοντας και τις πέτρες να ραγίσουν. Θύμησε τον Νίκο Καζαντζάκη που είχε πει: «η πέτρα, ο σίδερος το ατσάλι δεν αντέχουν. Ο άνθρωπος αντέχει». Έτσι και η Αριστέα άντεξε. Και ζήτησε από τους παρευρισκόμενους να αποχαιρετήσουν τον πατέρα της με τη λύρα, με τις μαντινάδες και το χορό που για αυτόν ήταν τρόπος ζωής και καθημερινής πρακτικής. Μιας ζωής γεμάτης, μαντολίνο, μαντινάδες και χορό, αφήνοντας πίσω άξια κληρονόμο που θα τιμά πάντα με υπερηφάνεια, την οικογένεια της, το χωριό και ολόκληρη την κοινωνία.

Αυτό που θα μείνει από το τραγικό συμβάν, στο πέρασμα του χρόνου, είναι το μήνυμα της Αριστέας. Λόγια που καταγράφηκαν στις σελίδες της ανωγειανής ιστορίας και θα μείνουν χαραγμένα στη μνήμη κάθε Έλληνα.