Του Γιάννη Παναγόπουλου (το γένος Ξυλούρη)

Διδακτορικός φοιτητής με πτυχίο από το Φυσικό Κρήτης

Η σημερινή οπλοκατοχή και η οπλοχρησία στην Κρήτη ΔΕΝ είναι παράδοση, είναι εγκληματική δραστηριότητα.

Ο παππούς μου, Γιάννης Ξυλούρης (Χατζογιάννης), Άνδρας που τιμήθηκε με πολυάριθμα μετάλλια ανδρείας (ένα μικρό δείγμα στη φωτογραφία) στον αγώνα κατά των Γερμανών, δε μας έδειξε ποτέ τα όπλα που είχε θαμμένα, είχε την νοοτροπία του παλιού λεβέντη Κρητικού που είχαν τα όπλα «για μιαν ανάγκη». Η επίδειξη ήταν άγνωστη λέξη. Η ανάγκη ήταν υπέρ της ελευθερίας και τις ιστορίες τιμής. Τα βρήκε ο θείος μου θαμμένα μετά το θάνατο του, σε αχρηστία και για ‘μουσειακή’ έκθεση. Του αρκούσε να ξέρει ότι είναι εκεί θαμμένα.

Η Κρήτη των προγόνων μου δυστυχώς, δεν έχει σχέση με αυτή την Κρήτη.

Αν είσαι παράνομος κουβαλάς όπλο και φέρεις το ρίσκο και την ευθύνη, διαφορετικά αποτελεί δειλία. Πυροβολισμοί σε γλέντια και γάμους, που κατά καιρούς έχουν στοιχίσει ζωές αποτελούν συχνό φαινόμενο. Τα έχω ζήσει και μιλώ μετά λόγου γνώσεως. Δε θα το παίξω άγιος γιατί ναι έχω ρίξει πολλές φορές και μου αρέσουν τα όπλα από μικρός. Αυτή την ‘αγάπη’ ωστόσο κατάφερα μεγαλώνοντας και τη βοήθεια του φίλου Μαρίνου να την μετουσιώσουμε στη δημιουργία σκοπευτικού συλλόγου (Σκοπευτικός Σύλλογος Μεσογαίας), στον οποίο μπορώ νόμιμα και με ασφάλεια να χειρίζομαι ποικιλία όπλων διαφορετικών διαμετρημάτων.

Μην ξεχνάμε ακόμη ότι η οπλοκατοχή και η οπλοχρησία ενθαρρύνονται και από πολιτικούς που κατά καιρούς γίνονται δεκτοί στο νησί με «μπαλωθιές» και βάζουν το χέρι τους όταν η ‘δικαιοσύνη’ προσπαθεί να εφαρμόσει τους νόμους.