Τον Στυλιανό Σταυρακάκη “Ζαχαράκη”που “έφυγε” στα ενενήντα του χρόνια πριν από λίγες μέρες, αποχαιρετούν με συγκίνηση μέσω της “Α” δυο αγαπημένα του πρόσωπα, η εγγονή του Αγαθούλα Σταυρακάκη και η Μαρία Σκουλά “Κίκη”

 Η ΕΓΓΟΝΗ ΤΟΥ ΑΓΑΘΟΥΛΑ ΣΤΑΥΡΑΚΑΚΗ

«Είναι όντως δύσκολο να αποχαιρετά κανείς τα πρόσωπα, τα σύμβολα και τα πρότυπα με τα οποία γαλουχήθηκε η παιδική ψυχή με το πρώτο της άνοιγμα στον κοινωνικό κόσμο.

Αγαπημένε μας παππού, έχοντας την πεποίθηση ότι αυτή τη στιγμή αποτυπώνω τη συγκίνηση όλων των εγγονών σου, παίρνω στους αδύναμους ώμους μου το βάρος του αποχαιρετισμού που συνοδεύεται από μνήμες, εικόνες, κουβέντες σοφές, λόγια απέριττα, μα κυρίως ηθικά μηνύματα που αποτελούν ειδικά για μας τους νέους πλούσια παρακαταθήκη.

Ξέρω πως ήσουνα ολιγόλογος και σεμνός. Δεν θέλω να σε αποχαιρετήσω με μεγάλα λόγια που δεν έχει ανάγκη η πολύπαθη ζωή σου, η αξιοπρεπής στάση σου και το τίμιο ψωμί που έβγαλες με τον ιδρώτα σου.

Παιδί μιας πολυμελούς οικογένειας, γνώρισες από τα πρώτα την σκληρότητα της ορφάνιας, στερήθηκες την ανεμελιά της παιδικής ζωής που χαρίζει πάντα σε τούτον τον κακοτράχαλο τόπο, η πατρική παρουσία. Έτσι, πειθαρχημένος μαζί με τα υπόλοιπα αδέρφια σου, ακολούθησες τις συμβουλές της χήρα μάνας σου που στάθηκε και πατέρας μαζί στο πλευρό σας, και που μπόλιασε στην ψυχή σας το φίλτρο του φιλότιμου και της αγάπης προς τον άνθρωπο. Φίλτρο που βρήκε την έκφρασή του στη σταθερή σχέση αγάπης και σεβασμού που είχες με την σύζυγο και γιαγιά μας, Αγαθούλα.

Με αυτόν τον ηθικό εξοπλισμό, αντιπάλευσες την φτώχεια, τις στερήσεις και δεν ακολούθησες τον εύκολο δρόμο, τιμώντας τις παραδόσεις και τς αξίες που σου δόθηκαν. Υπερασπίστηκες με όλες σου τις δυνάμεις τις κομμουνιστικές ιδέες, μυημένος σε αυτόν τον δρόμο από τον συγγενή και φίλο σου, Μιχάλη Σταυρακάκη του Πανιά και υποστήριξες τους κατατρεγμένους στις τρύπες της Νίδας την δύσκολη περίοδο της καταστολής. Θέλησες να ανοίξεις μια χαραμάδα στον ήλιο για μια κοινωνία του δίκιου, της δουλειάς, της μόρφωσης και του πολιτισμού.

Ήρεμος και γαλήνιος πάντα δίδαξες στα παιδιά σου και σε εμάς, την υπομονή και την ευγένεια, την προσπάθεια και τον αγώνα απέναντι σε ό,τι στενεύει την ψυχή και το μυαλό. Για αυτό χαιρόσουν την πρόοδό μας στα γράμματα, μα και τη συνέπεια και την εργατικότητα όσων ανέλαβαν το δύσκολο έργο που φέρνει το ψωμί στο τραπέζι μας και αυτό μας έδινε πάντα δύναμη σ’όλες τις δοκιμασίες που περάσαμε μέχρι τώρα, εξοπλίζοντας μας για όσες θα έρθουν στο μέλλον.

Στάθηκες και στέκεσαι αγαπητό και ιερό πρότυπο για μας.

Καλό ταξίδι πολυαγαπημένε παππού…»

Η ΜΑΡΙΑ ΣΚΟΥΛΑ (ΚΙΚΗ)

«Αγαπημένε Στελη,

Σκέπτομαι πως ότι πραγματικά αξίζει δεν μεταφέρεται εύκολα με λόγια. Στις δύσκολες και πάλι μέρες για την μικρή μας κοινωνία και όχι μόνο, που κοιτάμε πίσω για να δούμε από που ήρθαμε και που θέλουμε να πάμε,τι αξίζει να κρατήσουμε και γιατί, εγώ σε κρατάω σαν ακριβή κληρονομιά του πολιτισμού μας. Είσαι για μένα μια ελπίδα και ένα φως Νιδιώτικο καταμεσής της άνοιξης.

Υψώσαμε κάποια χρόνια πριν σε γάμο τα ποτήρια μας και σου είπα: -Στην επανάσταση να πιούμε. Τα μάτια σου έλαμψαν, τα χείλη σου χαμογέλασαν. Ήσουν ο ίδιος η επανάσταση που ονειρεύομαιˑ ίδια με το καθαρό σου βλέμμα, ίδια με τα πολυδουλεμένα χέρια σου, ίδια με το καθαρό σου μέτωπο, χασές κατάλευκος η συνείδηση σου.

 Όταν θα έρθει η πολυπόθητη επανάσταση θα πρέπει να περιέχει εσένα. Αλλιώς όχι.

Καλοστραθιά ήρεμε αγωνιστή,

Μαρία του Κίκη και της Κίκενας»