Την Δευτέρα 16 Αυγούστου θα αποχαιρετήσουν τα Ανώγεια, καθώς και οι φίλοι και οι άνθρωποι που ευεργέτησε, τον Ομότιμο καθηγητή χειρουργικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Ανδρέα Μανουρά, που “έφυγε” από τη ζωή χθες, 13 Αυγούστου, ανήμερα της επετείου του Ολοκαυτώματος.

Η κηδεία του θα γίνει στην Αθήνα στις 11 π.μ από τον Ιερό Ναό Παμμέγιστων Ταξιαρχών στο κοιμητήριο του Χολαργού. Παράκληση της οικογένειας είναι αντί στεφάνων, τα χρήματα να δοθούν στο Σύλλογο Φίλων παιδιών με καρκίνο “ΕΛΠΙΔΑ”

Εκατοντάδες είναι τα μηνύματα που έλαβε η ΑΝΩΓΗ, στους επίσημους λογαριασμούς της σε Facebook και Instangram, στα οποία Ανωγειανοί και φίλοι του χωριού αποχαιρετούν έναν σπουδαίο επιστήμονα, που προσέφερε τα μέγιστα σε ανθρώπους που είχαν πραγματική ανάγκη μη λογαριάζοντας ποτέ το χρηματικό κόστος. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι κάθε σπίτι στα Ανώγεια έχει και μια μικρή ιστορία να πει για την βοήθεια που προσέφερε ο εκλιπών σε στιγμή που υπήρξε ανάγκη, αλλά και πόσες ζωές συνεχίστηκαν με χαμόγελο χάρη στη δική του παρέμβαση.

Θλιμμένος στέκει από χθες και ο πλάτανος στο αγαπημένο του Μεϊντάνι, όπου κάτω από τη δροσιά του, κάθε καλοκαίρι, ο Ανδρέας Μανουράς, έπαιζε την αγαπημένη του “μπιρίμπα” με φίλους, σε επικές “μονομαχίες”, με φωνές και λεκτικές διαμάχες, που πάντα όμως ολοκληρώνονταν με πλατιά και ζεστά χαμόγελα, για μια ακόμη όμορφη παρέα που θα παρέμενε  αιώνια ανάμνηση.

Ας κρατήσουμε το καθαρό του βλέμμα και τη διαρκή αγωνία του για προσφορά και αγάπη, παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές των Ανωγειανών επιστημόνων, που πατώντας στα χνάρια του δεν θα έχουν μόνο επαγγελματικό κύρος, αλλά το κυριότερο, τον απόλυτο σεβασμό όλων των απλών ανθρώπων, που ξέρουν να εκτιμούν και να υμνούν εσαεί τους υπέροχους και ανιδιοτελείς ανθρώπους. Τους ανθρώπους σαν εσένα, Ανδρέα του Ζωνογιάννη.

Ας είναι ανάλαφρο το τιμημένο χώμα που θα σε σκεπάσει. Καλό ταξίδι στο φως και στο άπειρο…

*Του Γιώργη Μπαγκέρη

Tο πρώτο και νεότερο θύμα της ναζιστικής θηριωδίας στο Ολοκαύτωμα των Ανωγείων, ο οχτάχρονος  Στεφανής Ξυλούρης –  13 Αυγούστου 1944

Μια τραυματική παιδική μου ανάμνηση.

Δίπλα μου έπεσε ο κολλητός παιδικός μου φίλος Στεφανής Ξυλούρης του Μπαμπακιό. Ερμηνεύσαμε λάθος τις οδηγίες εκκένωσης του χωριού από τις υπερήλικες γυναίκες και τα παιδιά και αντί να κατευθυνθούμε στο σχολειό όπου μας ήθελαν οι Γερμανοί να συγκεντρωθούμε πριν κάψουν το χωριό, πήραμε την αντίθετη κατεύθυνση προς τον Ψηλορείτη.

Η σφαίρα του βάρβαρου κατακτητή βρήκε τον Στεφανή και τον είδα να πέφτει αιμόφυρτος.

Κατατρομαγμένος, έτρεξα προς την πλατεία του Περαχωριού (το Λιβάδι) προστατευμένος από τα βράχια που, εντελώς τυχαία, κάλυπταν τη διαδρομή μου. Ακολούθησα από ‘κει τη φάλαγγα των γυναικόπαιδων, μαζί με την 78χρονη γιαγιά μου Αθανάσαινα, μαζί με τον σχεδόν συνομήλικό μου Μιχάλη του Στρατομανώλη στον δρόμο της προσφυγιάς. Αλλά αυτό είναι μια άλλη, καθόλου ευχάριστη ιστορία.

Μετά από 77 χρόνια, κοντά στη Δύση του βίου μου, καταθέτω την εξομολόγησή μου. Αντί να χαρώ που γλίτωσα, η παιδική μου ψυχή φορτώθηκε το βάρος της ενοχής, γιατί, ως κατά δύο χρόνια μεγαλύτερος, δεν τον προστάτεψα κατευθύνοντάς τον σωστά και ακόμα με στοιχειώνει αυτή η σκέψη όσο παράλογη και αν φαίνεται.

Ο πόλεμος, η ναζιστική απάνθρωπη αντίληψη, εκτός από ολοκαυτώματα, καταστροφές και θανατικό, τραυματίζει παιδικές ψυχές δια βίου.

Αγαπημένε μου φίλε Στεφανή, είμαι κιόλας 87 ετών. Εσύ θα ήσουν 85 αν δεν σε δολοφονούσαν οι Ούνοι. Δεν θα αργήσουμε να μονιάσουμε και τότε θα θα μπορέσω να δώσω εξηγήσεις και να ζητήσω συγχώρεση από την χαροκαμένη μάνα σου που τα ανθρωπόμορφα τέρατα εμπόδισαν να σε θάψει. Και με την ησυχία μας θα.μοιραστούμε τις παιδικές αναμνήσεις που μας έκλεψαν.

*Του Νίκου Σκουλά του “Φρουδά”

πρώην Υπουργού και ενεργού πολίτη

“Έφυγε” από τη ζωή  η Ελένη Ξυλούρη σε ηλικία 64 ετών. 

Η κηδεία της θα τελεστεί την ερχόμενη Δευτέρα 16 Αυγούστου, στις 5 μ.μ από τον Ιερό Ναό της Παναγίας στο Περαχώρι. Η κηδεία της θα γίνει σύμφωνα με όλα τα μέτρα προστασίας κατά του Caovid-19.

Στον σύζυγο της Σοφοκλή και την μοναχοκόρη τους Ζαφειρένια που είναι ιατρός στην Αγγλία, καθώς και στους υπόλοιπους οικείους της, η ΑΝΩΓΗ απευθύνει τα θερμά της συλλυπητήρια.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα των Ανωγείων που θα την σκεπάσει.

Θλίψη στα Ανώγεια με την είδηση του θανάτου του γιατρού Ανδρέα Μανουρά , καθηγητή χειρουργικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, σε ηλικία 73 ετών.

Μια πολύ μεγάλη απώλεια θρηνεί το χωριό, ανήμερα της επετείου του Ολοκαυτώματος. Ένας άνθρωπος που βοήθησε εκατοντάδες Ανωγειανούς σε πολύ δύσκολες στιγμές της ζωής τους. Ένας γιατρός που τίμησε τον όρκο του Ιπποκράτη.

Ο καθηγητής Ανδρέας Μανουράς γεννήθηκε στα Ανώγεια όπου και παρέμεινε μέχρι το τέλος των γυμνασιακών του σπουδών. Εισήχθη με εισαγωγικές εξετάσεις στην Ιατρική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Μετά τη λήψη του πτυχίου της ιατρικής εκπλήρωσε την στρατιωτική του θητεία και την υπηρεσία υπαίθρου ως αγροτικός ιατρός στο Γενικό Νοσοκομείο Ρεθύμνου και στο Βενιζέλειο Πανάνειο Γενικό Νοσοκομείο Ηρακλείου.

Στη συνέχεια υπηρέτησε ως ειδικευόμενος ιατρός χειρουργικής στην Α΄ Προπαιδευτική Χειρουργική Κλινική του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών στο Ιπποκράτειο Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών. Εν συνεχεία, υπηρέτησε στο ίδιο νοσοκομείο ως εσωτερικός βοηθός, επιμελητής Β΄ και επιμελητής Α΄ του ΕΣΥ και μετά εκλέχτηκε λέκτορας χειρουργικής της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Μετεκπαιδεύτηκε στην Χειρουργική Κλινική του Πανεπιστημίου του Newcastle, στο Νοσοκομείο «The Royal Victoria Infirmary of Newcastle» της Μεγάλης Βρετανίας, με γνωστικό αντικείμενο την χειρουργική των ενδοκρινών αδένων. Διήλθε όλες τις ακαδημαϊκές βαθμίδες από λέκτορας, επίκουρος καθηγητής, αναπληρωτής καθηγητής ως τακτικός καθηγητής χειρουργικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, θέση την οποία κατείχε μέχρι σήμερα. Σε όλες αυτές τις κρίσεις εκλέχτηκε παμψηφεί.

Κατά την διάρκεια της πολυετούς του καριέρας προσέφερε πολύτιμο κλινικό έργο, αντιμετωπίζοντας και θεραπεύοντας μεγάλο αριθμό ασθενών. Παράλληλα έχει επιτελέσει ιδιαίτερα σημαντικό ακαδημαϊκό έργο. Καθ’ όλα αυτά τα χρόνια συμμετίχε ενεργά στην εκπαίδευση των φοιτητών ιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, των ειδικευομένων ιατρών χειρουργικής της Α΄ Προπαιδευτικής Χειρουργικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών και μεταπτυχιακών ιατρών. Είχε πραγματοποιήσει και πλήθος κλινικών και ερευνητικών μελετών και πρωτοκόλλων. Είχε επιβλέψει πάνω από 60 διδακτορικές διατριβές και έχει γράψει 11 βιβλία (μεταξύ των οποίων και δύο μονογραφίες) και 20 κεφάλαια σε βιβλία. Είχε δημοσιεύσει πάνω από 150 άρθρα και μελέτες σε διεθνούς κύρους ξενόγλωσσα περιοδικά και 70 σε ελληνικά περιοδικά. Μερικές από τις μελέτες του έχουν αποτελέσει πηγή έμπνευσης για άλλες εργασίες, ενώ έχουν χρησιμοποιηθεί ως βιβλιογραφικές αναφορές σε άλλα άρθρα περισσότερες από 1500 φορές. Επίσης, έχει ανακοινώσει πάνω από 500 εργασίες σε ελληνικά και διεθνή συνέδρια, μερικές από τις οποίες έχουν διακριθεί με βραβεία ή τιμητικούς επαίνους. Είχε συμμετάσχει ενεργά σε πολύ μεγάλο αριθμό ελληνικών και διεθνών συνεδρίων. Είναι μέλος της συντακτικής επιτροπής σε ξενόγλωσσα ιατρικά περιοδικά και κριτής εργασιών σε 20 διεθνή περιοδικά. Ήταν μέλος μεγάλου αριθμού ελληνικών και διεθνών ιατρικών εταιριών και συλλόγων.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει. Η ΑΝΩΓΗ απευθύνει τα θερμότερα συλλυπητήρια της στους οικείους του.

Του Ανωγειανού Μανόλη Δακανάλη πρώην αγρονόμου

Ο ΜΕΡΤΖΑΝΟΖΑΧΑΡΑΚΗΣ

Στις 13 Αυγούστου του 1934 μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα ξεκίνησε το λεωφορείο γεμάτο επιβάτες από τ’ Ανώγεια για το Ηράκλειο.

Στα μέσα του Γωνιανού Φαραγγιού στη θέση «Σπηλιάρα» ο χάροντας καραδοκούσε να πάρει μαζί του τέσσερις επιβάτες.

Κατά μια πληροφορία που έχει αναφερθεί από παλιούς Ανωγειανούς το λεωφορείο πήγε αριστερά του δρόμου και οι αριστεροί τροχοί του μπήκαν στη βάγκα. Ο οδηγός Κώστας Σταυρακάκης ή Κωστάκης έκανε πολλές προσπάθειες, να επαναφέρει το αυτοκίνητο στο δρόμο πατώντας το γκάζι, αλλά δεν τα κατάφερε.

Ο Σταυρακάκης Λευτέρης από τα Ανώγεια κάθονταν στο πρώτο κάθισμα, φοβήθηκε ότι θα συμβεί κάτι κακό, άνοιξε την πόρτα και βγήκε έξω κρατώντας στα χέρια του ένα καλάθι γεμάτο αυγά. Ο οδηγός στη συνέχεια σε μια ύστατη προσπάθεια πάτησε πολύ γκάζι, το αυτοκίνητο βγήκε απότομα στο δρόμο, δεν μπόρεσε να το ελέγξει και καρφώθηκε στον απότομο γκρεμό βάθους εκατό και πλέον μέτρων.

Το αυτοκίνητο έφτασε μέχρι το ποτάμι με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 4 επιβάτες. Οι 3 ήταν Ανωγειανοί. Οι: Σταυρακάκης Μανώλης ή Μερτζανοζαχαράκης, Κεφαλογιάννης Γιάννης ή Τσουρογιαννάκης, Σαλούστρος Γιώργης ή Κεχρής και από το χωριό Καμαριώτης ο Κώστας Στρατήγης ή Λιόντας, ενώ το επτά μηνών παιδί του βρέθηκε πάνω σε ένα χαράκι (βράχο) ζωντανό. Είχε τάξει να βαφτίσει το παιδί του στην Παναγία στο χωριό Γάζι. Ο οδηγός του λεωφορείου κτύπησε στο πόδι και στο χέρι, ενώ ο Ανωγειανός Μανούσος Νέαρχος ή Γιανεράκης έσπασε το χέρι του, οι λοιποί έπαθαν μικροτραυματισμούς.

Διαβάστε την συνέχεια... »

Το τραγούδι σε στίχους Γιώργη Καράτζη που ακούστηκε σήμερα στο Αρμί.

Μετά το 5.40 στο βίντεο του Μανόλη Σαμόλη.

Μαρίνα Δακαναλη Βασίλης Δραμουντανης 77η επέτειο του Ολοκαυτώματος των Ανωγείων

“Μαζώνω σα τη μέλισσα σταλιά σταλιά τον πόνο,

που σκόρπισε ο θάνατος και έφηκε μες στο χρόνο,

κι όλη τη πίκρα του χωριού, το δάκρυ και τη θλίψη,

που ‘χει πληγές μες στη ψυχή, του καθενούς ανοίξει.

Και θέλω σε λογαριασμό, να βάλω και ξανοίγω,

να σφάλω όσο γίνεται κι όσο μπορώ πια λίγο,

γιατί ‘χω μήνυμα ακριβό να πέψω των νεκρών μας,

που φύγανε κι αφήσανε, τραύματα στο χωριό μας.

Από τσι προπατόρους μας που κοίτουνται στο χώμα,

κι όλους στο διάβα του καιρού, ίσαμε οψές ακόμα,

αγαπημένοι μας νεκροί που βρίχνεστε μακριά μας,

σήμερο σας επέμπουμε τα χαιρετίσματα μας.

Κι από τα βάθη τση καρδιάς που τση ψυχής το πάτο,

είναι για σας το μήνυμα, το σημερνό πεμπάτο,

Εσείς που το τιμήσατε το χώμα που πατούμε,

και μας ενοίξατε πλαθιούς, δρόμους και πορπατούμε,

Εσείς που με το πείσμα σας και την απαντοχή σας,

εκάματε έργα του χεριού, μα και έργα τση ψυχής σας.

Να ‘στε στη γης που κοίτεστε, πάντοτε αναπαυμένοι,

και με το χώμα το αλαφρύ, τση ευχής μας σκεπασμένοι.

Να ‘χέτε τη παρηγοριά πως δεν σας ε ξεχνούμε,

και πως το φως τση μνήμης σας φέγγει μας και θωρούμε.

τση αλήθειας σας και τση πρεπειάς είμαστε κληρονόμοι,

και τα κρατούμε ζωντανά, όσο μπορούμε ακόμη.

Προγόνοι και προπάτορες, αδέρφια και παιδιά μας,

βλαστοί και ρίζες τση γενιάς και τσι δικολογιάς μας,

μάθετε πως τη μνήμη σας πάντα τηνε τιμούμε,

κι άσβηστο το καντήλι σας, στο χρόνο θα κρατούμε.

Μα κιανε καίμε όλοι μας και λάδι και λιβάνι,

για τη ψυχή σας το θωρώ, λίγο και δε τσι φτάνει,

για αυτό θα πρέπει στο χωριό, γέροι μικροί μεγάλοι,

τη συνδρομή ντου ο καθαείς ως πρέπει να τη κάνει,

πάντα στο δρόμο τση τιμής το καθαρό να πιένει,

και να ‘ναι η κάθε πράξη του σωστή και μετρημένη,

όλοι στη σκέψη να χούνε κι όλοι να το θυμούνται,

πως με τσι πράξες οι νεκροί προγόνοι ντως τιμούντε.”