Το τραγούδι σε στίχους Γιώργη Καράτζη που ακούστηκε σήμερα στο Αρμί.

Μετά το 5.40 στο βίντεο του Μανόλη Σαμόλη.

Μαρίνα Δακαναλη Βασίλης Δραμουντανης 77η επέτειο του Ολοκαυτώματος των Ανωγείων

“Μαζώνω σα τη μέλισσα σταλιά σταλιά τον πόνο,

που σκόρπισε ο θάνατος και έφηκε μες στο χρόνο,

κι όλη τη πίκρα του χωριού, το δάκρυ και τη θλίψη,

που ‘χει πληγές μες στη ψυχή, του καθενούς ανοίξει.

Και θέλω σε λογαριασμό, να βάλω και ξανοίγω,

να σφάλω όσο γίνεται κι όσο μπορώ πια λίγο,

γιατί ‘χω μήνυμα ακριβό να πέψω των νεκρών μας,

που φύγανε κι αφήσανε, τραύματα στο χωριό μας.

Από τσι προπατόρους μας που κοίτουνται στο χώμα,

κι όλους στο διάβα του καιρού, ίσαμε οψές ακόμα,

αγαπημένοι μας νεκροί που βρίχνεστε μακριά μας,

σήμερο σας επέμπουμε τα χαιρετίσματα μας.

Κι από τα βάθη τση καρδιάς που τση ψυχής το πάτο,

είναι για σας το μήνυμα, το σημερνό πεμπάτο,

Εσείς που το τιμήσατε το χώμα που πατούμε,

και μας ενοίξατε πλαθιούς, δρόμους και πορπατούμε,

Εσείς που με το πείσμα σας και την απαντοχή σας,

εκάματε έργα του χεριού, μα και έργα τση ψυχής σας.

Να ‘στε στη γης που κοίτεστε, πάντοτε αναπαυμένοι,

και με το χώμα το αλαφρύ, τση ευχής μας σκεπασμένοι.

Να ‘χέτε τη παρηγοριά πως δεν σας ε ξεχνούμε,

και πως το φως τση μνήμης σας φέγγει μας και θωρούμε.

τση αλήθειας σας και τση πρεπειάς είμαστε κληρονόμοι,

και τα κρατούμε ζωντανά, όσο μπορούμε ακόμη.

Προγόνοι και προπάτορες, αδέρφια και παιδιά μας,

βλαστοί και ρίζες τση γενιάς και τσι δικολογιάς μας,

μάθετε πως τη μνήμη σας πάντα τηνε τιμούμε,

κι άσβηστο το καντήλι σας, στο χρόνο θα κρατούμε.

Μα κιανε καίμε όλοι μας και λάδι και λιβάνι,

για τη ψυχή σας το θωρώ, λίγο και δε τσι φτάνει,

για αυτό θα πρέπει στο χωριό, γέροι μικροί μεγάλοι,

τη συνδρομή ντου ο καθαείς ως πρέπει να τη κάνει,

πάντα στο δρόμο τση τιμής το καθαρό να πιένει,

και να ‘ναι η κάθε πράξη του σωστή και μετρημένη,

όλοι στη σκέψη να χούνε κι όλοι να το θυμούνται,

πως με τσι πράξες οι νεκροί προγόνοι ντως τιμούντε.”