“Ακούστε, λέγομαι Ρηνιώ Ξυλούρη του “Ψαρονίκου”. Τιμή και περηφάνια μου είναι τα Ανώγεια. Θέλω να σας πω, επειδή Ξυλούρηδες, Καλομοίρηδες, Σκουλάδες, Κεφαλογιάννηδες, Κουνάληδες, Μανουράδες, όλοι μια οικογένεια είμαστε και είμαι περήφανη για αυτό, θα αφήσουμε την κακή την στιγμή πίσω και θα κάνουμε επανεκκίνηση. Δεν θα αφήσουμε ξανά χήρες και ορφανά και Μάνες να μοιρολογούνε..”

Του Μανόλη Φασουλά-Μαθηματικού 

Κάτι σαν πρόλογος

Κάθε φορά που είναι να δώσω ένα κείμενο για δημοσίευση, μόλις το τελειώσω,το διαβάζω μια φορά φωναχτά…..

Πάμε τώρα λοιπόν:
-Δε γουστάρω όλους εκείνους,που ντυμένοι επανωφόρι το μανδύα κάποιας κομματικής απόχρωσης(όποιας βολεύει κάθε φορά), έχοντάς τον ως ασπίδα ενίοτε και ως προμετωπίδα προοδευτικής  τάχα μου προέλευσης, η καθημερινή τους πρακτική  και η εν γένει συμπεριφορά τους, το αντίθετο δηλώνει.

-Δε γουστάρω όλους εκείνους που “άλλα τους προστάζει η αριστερά τους και άλλα ποιεί η δεξιά τους”

-Δε γουστάρω όλους εκείνους που “κοιτάζουν αριστερά και αλληθωρίζουν δεξιά”

-Δε γουστάρω όλους εκείνους που μιλάνε “ξύλινες γλώσσες”, χωρίς να γνωρίζουν ούτε και οι ίδιοι τι θέλουν να πουν με τα λεγόμενά τους

-Δε γουστάρω όλους εκείνους τους εργατοπατέρες, που με την πρώτη ευκαιρία “ιππεύουν το άτι της αλαζονείας”, καλπάζοντας στον ξέφρενο ρυθμό της έπαρσης, αφήνοντας όχι μόνο πεζούς ,αλλά και “σύξυλους”, όλους τους μέχρι  πρότινος συνοδοιπόρους τους.

-Δε γουστάρω όλους εκείνους που ενώ “παπαγάλισαν” στην ξύλινη γλώσσα τους το “μη γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου”, η καθημερινή στάση ζωής τους, ακριβώς το αντίθετο αποδεικνύει

-Δε  γουστάρω όλους εκείνους ,που ενώ γνωρίζουν ότι το θάρρος θέλει δύο ρο, όταν θα πρέπει να το προφέρουν ,το κάνουν “λο” και στη συνέχεια γαργάρα και το καταπίνουν

-Δε γουστάρω όλους εκείνους που με απουσία διαβήκανε “το μετερίζι του δίκιου”

-Δε γουστάρω όλους εκείνους που σου λένε φωναχτά το καλημέρα και μόλις στρίψουν στη γωνία, σπεύδουν να το μεταφράσουν στην καθομιλουμένη (αει στο διάολο)

-Δε γουστάρω όλους εκείνους που λένε “πεθαμένες καλησπέρες”

-Δε γουστάρω όλους εκείνους που δεν εννοούν να καταλάβουν ότι η θεωρία αν δεν συνοδεύεται με πράξη ,σε τίποτα δεν ωφελεί

-Δε γουστάρω όλους εκείνους που στο δρόμο για την κορυφή, ποδοπάτησαν όποιο βρήκαν μπροστά τους

–Μα παππού μου, τι γουστάρεις;

Ητανε η φωνή της εγγονούλας μου, που μου διέκοψε το φωναχτό διάβασμα, αφού είχε μπει μέσα στο δωμάτιο, χωρίς να την αντιληφθώ και άκουγε με προσοχή και αγωνία όπως διέκρινα στο αθώο προσωπάκι της, όλα όσα προηγήθηκαν.

Θα πρέπει λοιπόν Μαριώ μου να σου πω:

-Γουστάρω όλους εκείνους που μιλούν τη γλώσσα της καρδιάς, τη γλώσσα της αλήθειας

-Γουστάρω όλους εκείνους που δεν λένε ψέματα στον εαυτό τους ,μαθαίνοντας έτσι να μην λένε ούτε στους άλλους

-Γουστάρω όλους εκείνους που “σέβονται το τοπίο του άλλου”, που και αν δεν τους αρέσει στέκονται πιο πέρα, δεν προσπαθούν να εισβάλουν, να κάνουν κατάληψη!

Γουστάρω όλους εκείνους που έχουν πάντα χώρο για τους άλλους, αλλά να είναι ο εαυτός τους και να έχουν κερδίσει “τον τίτλο του ανθρώπου”

Γουστάρω τη Χαρούλα Αλεξίου να μου τραγουδάει “Μια καλημέρα είν΄αυτή πέστην κι ας πέσει χάμω”

-Γουστάρω το Μανόλη Γλέζο να μου υπενθυμίζει ότι: “Δε μπορούμε να βαπτίζουμε το κρέας ψάρι ,γιατί έτσι μας συμφέρει”

Γουστάρω τον Αναστασιάδη (προπονητή του Ηρακλή),να χαιρετά με υπόκλιση  “το μάγο της μπάλας” Τζιοβάνι (ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού),για το θαυμάσιο τέρμα που πέτυχε στο τελευταίο λεπτό του αγώνα, στερώντας του την ευκαιρία να πάει εκείνος στον τελικό του κυπέλου 2001,αναγνωρίζοντας έτσι την αξία του Τζιοβάνι πέρα από κάθε αντιπαλότητα

-Γουστάρω το Γιώργη το Καράτζη, να γράφει με την πένα της ψυχής του:

“….Γιατί κι αν είναι στσι πολλούς τα πλούτη που με μετρούνε

Τσι κοινωνίες ζωντανές οι λίγοι τσι κρατούνε”

-Γουστάρω όλους εκείνους που στο δρόμο για την κορυφή δεν ποδοπάτησαν αυτούς που συνάντησαν, αλλά τους πήραν μαζί τους στην κορφή!

-Γουστάρω  την Ελβετίδα Μαραθωνοδρόμο,που στους Ολυμπιακούς αγώνες του Λος Αντζελες το 1984,κατέρρευσε μέσα στο στάδιο, αλλά αρνήθηκε να εγκαταλείψει την προσπάθειά της  και τερμάτισε 37η ,κερδίζοντας όμως την αποθέωση όλου του κόσμου, ωσάν να ήταν η πρώτη που τερμάτισε.

-Γουστάρω, Γουστάρω…… 

Η ανακοίνωση έχει ως εξής:

“Όπως και τρία χρόνια πριν, έτσι και τώρα παγώσαμε στο άκουσμα του βίαιου θανάτου. Αποχαιρετήσαμε με βαθιά θλίψη τους συγχωριανούς μας, τον Λευτέρη και τον Γιώργη, όπως είχαμε αποχαιρετήσει και το Μανώλη το 2017. Θέλουμε να εκφράσουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στους οικείους τους. Στις δύσκολες αυτές ώρες που αντιμετωπίζουμε οφείλουμε να σταθούμε αλληλέγγυοι και να τους στηρίξουμε όλους με κάθε τρόπο.

Η διερεύνηση του εγκλήματος αυτού καθ’ εαυτού, είναι δουλειά των δικαστικών αρχών. Οι αναλύσεις που γίνονται σε αυτή τη βάση τόσο σε επίπεδο καφενείου όσο και “κοινωνικού κανιβαλισμού” από τα ΜΜΕ, εύκολα μπορούν να μας αποπροσανατολίσουν από τα πραγματικά αίτια του προβλήματος. Αν αντιμετωπίσουμε το τραγικό αυτό γεγονός σαν μεμονωμένο περιστατικό, ή μια “κακιά στιγμή”, θα κάνουμε ένα ακόμη ιστορικό λάθος που κρύβει σοβαρούς κινδύνους για την εξέλιξή μας από εδώ και στο εξής.

Μεγαλώσαμε σε έναν πανέμορφο τόπο περιτριγυρισμένοι από το μεγαλείο της φύσης, με μια βαριά ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά. Είδαμε ανθρώπους να προκόβουν, να δουλεύουν σκληρά με τιμή και αξιοπρέπεια, να σέβονται τη φύση και τη ζωή, να έχουν όραμα και γνώση. Είδαμε όμως και άλλους ανθρώπους να ληστεύουν τα σπίτια και τα κοπάδια μας, είδαμε το εύκολο χρήμα να γίνεται αυτοσκοπός, την αξία της παιδείας να υποβαθμίζεται. Είδαμε και τη σκοτεινή μας πλευρά.

Οι ευθύνες όμως δεν βαραίνουν μόνο την κοινωνία. Οι πολιτικές που ακολουθούνται εδώ και χρόνια βασίζονται σε ένα σύστημα διεφθαρμένο, που επιδοτεί και συγκαλύπτει την παρανομία με την συμβολή ή την ανοχή του κράτους, ώστε να διατηρούνται οι πελατειακές σχέσεις και η εξουσία σε ισχύ. Θα επενδύσουμε όμως στην ακραία καταστολή; Για εμάς αυτό δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση λύση. Απαιτείται αγώνας, μόχθος ατομικός και συλλογικός, γι’ αυτό και η απάντηση θα βρίσκεται πάντα στους ανθρώπους, στην αλληλεγγύη, στον σεβασμό προς τον συνάνθρωπο, και στις θεμελιώδεις αρχές της δημοκρατίας.

Χρειάζεται να ανοίξουμε επιτέλους έναν ειλικρινή διάλογο, κάνοντας μια ουσιαστική αυτοκριτική διαρκείας για τις κοινωνικές συνθήκες, τις τοξικές συμπεριφορές, τις παθογένειες, οικονομικές και κοινωνικές, τις νοοτροπίες και όλα τα φαινόμενα εκείνα που έκαναν τα πιστόλια προέκταση του “εγώ”.

Ας στηριχτούμε στις ρίζες που δίνουν ζωή. Ας παραδειγματιστούμε από τους προγόνους μας, οι οποίοι, μέσα στα χαλάσματα και τα ερείπια έπιασαν πέτρα την πέτρα, έδωσαν ξανά ζωή σε αυτόν το τόπο και θεμελίωσαν την κοινωνία μας με αξίες, όπως η αλληλεγγύη, η προσφορά, η φιλομάθεια, ο σεβασμός, η ομόνοια και η ελευθερία.

Εμείς, όλοι εμείς που αγαπάμε τα Ανώγεια, θα είμαστε εδώ και όταν σβήσουν οι κάμερες, με ανοιχτά μυαλά και το βλέμμα στραμμένο προς το μέλλον, οφείλουμε να παλέψουμε για την κοινωνία που θέλουμε να ζούμε.

Να προτάξουμε την εντιμότητα και την εργατικότητα απέναντι στην παραβατικότητα και τον πλουτισμό δια της απραξίας. Την ταπεινότητα και την αλληλεγγύη απέναντι στην έπαρση και τον εγωισμό. Τη συλλογική δράση και την εξωστρέφεια έναντι στον ατομικισμό και την εσωστρέφεια του τοπικισμού.

Δηλώνουμε τη στήριξη και τη συμμετοχή μας στο κάλεσμα που έκανε ο Σύλλογος Αποφοίτων και Φίλων Σταυράκειου Γυμνασίου και Λυκείου Ανωγείων προς τους φορείς και τους ανθρώπους που ενδιαφέρονται για την πρόοδο του Ανωγείων. Προτείνουμε η έναρξη του διαλόγου να ξεκινήσει από το σχολείο, ως χρέος στον άνθρωπο που οραματίστηκε ένα καλύτερο μέλλον για τον τόπο μας.

Παραθέτουμε γραπτώς, την ομιλία του Βασίλη Δραμουντάνη με τίτλο “Μαύρα τσεμπέρια και τοξική αρρενωπότητα”, που πραγματοποιήθηκε το προηγούμενο καλοκαίρι στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Χαιμαλίνα με θέμα την έμφυλη βία, ως μία από τις δράσεις που πραγματοποιήσαμε και πέρυσι για να ανοίξει και αυτή η συζήτηση :

«Μαύρα τσεμπέρια και τοξική αρρενωπότητα»

 Ίσως η πιο ανεξίτηλη, σκοτεινή εικόνα των παιδικών μας ονείρων, είναι τα μαύρα τσεμπέρια. Αυτά τα  μαύρα τσεμπέρια, είναι η ύλη που μας κρατά δεμένους με τη μνήμη της καταστροφής.

Μιας καταστροφής που καθόρισε και συνεχίζει να καθορίζει τα βασικά χαρακτηριστικά της ταυτότητάς μας, όπως αυτή διαμορφώθηκε μετά τον τελευταίο χαλασμό του 1944. 

Μεταπολεμικά Ανώγεια…

Γεμάτοι πείσμα οι Ανωγειανοί, ξαναχτίζουν τις χαλασμένες πέτρες των σπιτιών τους και αρχίζουν να γεννούν και να αναθρέφουν τη μετακατοχική τους γενιά.

Διαβάστε την συνέχεια... »

Επιστολή στην ΑΝΩΓΗ

Αρχιμ.Νικηφόρος Κουνάλης

Ιεροκήρυκας Ἱ.Ἀ.Κρήτης

Διευθυντής Περιφερειακῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἑστίας τῆς Ἱ.Ἀ.Κρήτης

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Ένας σπουδαίος πανεπιστημιακός διδάσκαλος της Ορθοδόξου Θεολογίας, όταν ερωτήθηκε «γιατί ο Θεός δεν δίδει την ειρήνη στον κόσμο, αν τον εκλιπαρεί γι’ αυτό έστω κι ένας άνθρωπος», ευθύς απήντησε χωρίς ουδόλως να σκεφθεί: «και πώς είναι δυνατή η πλήρης ειρήνη στη γη, αν παραμένει έστω κι ένας μόνο άνθρωπος με πονηρή θέληση;». Έστω κι ένας για να γίνει το κακό… ένας μονάχα φτάνει…

Όταν ανέγνωσα αυτόν τον διάλογο σε κάποιο βιβλίο, προβληματίστηκα έντονα και σκέφθηκα πόσο δύσκολο είναι να επικρατήσει η απόλυτη ειρήνη στον κόσμο. Σήμερα και μετά από τα λυπηρά γεγονότα στον μαρτυρικό τόπο μου, ο διάλογος αυτός ξαναγύρισε στη μνήμη μου και απορρόφησε τη σκέψη μου. Τελικά, πόσο δύσκολο είναι να υπάρξει ευταξία και φρονιμάδα, όχι στον κόσμο όλο, αλλά έστω σε μια μικρή κοινωνία;

Ναι, είναι δύσκολο και φαντάζει ακατόρθωτο! Αυτό όμως δεν σημαίνει, σε καμία περίπτωση, παραίτηση από το χρέος μας (του καθενός ξεχωριστά και του συνόλου), ΑΛΛΑ διαρκή αφύπνιση και συνεχή επαγρύπνηση!!! Σημαίνει ότι πρέπει να ψάξομε βαθύτερα για να εντοπίσομε τα πραγματικά αίτια που οδηγούν σε τραγικά και οδυνηρά αποτελέσματα, όπως είναι η αφαίρεση μιας ανθρώπινης ζωής, αλλά που οδηγούν επίσης και σε ήσσονος βαρύτητας ενέργειες, που σκοτεινιάζουν όμως και αυτές και θολώνουν τη ζωή και την ύπαρξή μας.

Οι αταξίες και αστοχίες ΟΛΩΝ ΜΑΣ, πολύ περισσότερο των παιδιών μας, πρέπει να διαβάζονται ΟΧΙ ως απειλή -που δεν είναι- αλλά ως ικεσίες, που μας επισημαίνουν πόσο ανάγκη έχομε να ασχοληθούμε με κάτι πιο πάνω από την ΄΄γαστέρα΄΄… Ως κραυγές, που μας υπενθυμίζουν ότι ξεχάσαμε να αγαπάμε… Ως μυστικές φωνές, που μας υπομιμνήσκουν ότι οφείλομε να αναδειχθούμε άξιοι απόγονοι, γενναίων, φρονίμων και εντίμων προγόνων…

Ο Μέγας ρήτορας της Εκκλησίας μας, «χρυσούς την γλώτταν, χρυσούς και την καρδίαν» Ιωάννης, ερμηνεύοντας τα διατρέξαντα συμβάντα που μας συνεκλόνισαν και συνετάραξαν όλους, θα εφώναζε και πάλι στεντορεία τη φωνή ότι: «Ρίζα του φόνου είναι η οργή». Εκείνος που χαλιναγωγεί την οργή του, θα συγκρατήσει πολύ περισσότερο και τα χέρια του. Επομένως, εκείνος που βγάζει τη ρίζα, θα καταστρέψει οπωσδήποτε και τα κλαδιά ή μάλλον «δεν θα τα αφήσει ούτε καν να ξεφυτρώσουν». Εδώ, λοιπόν, θα έπρεπε κάποια στιγμή να εστιάσομε την προσοχή μας. Εδώ εμφωλεύει το πρόβλημα κι όχι στο οιονδήποτε μέσο που χρησιμοποιείται με σκοπό την πρόκληση βλάβης ή και τον θάνατο. Εάν αφαιρέσεις από κάποιον όλα τα όπλα του κόσμου, ΑΛΛΑ όχι την οργή, τον εγωισμό, την κακία, τότε και πάλι μπορεί να σκοτώσει… Όχι μόνον με τα γυμνά του χέρια μπορεί να σκοτώσει, αλλά και με τη γλώσσα του επίσης μπορεί να ΄΄τσακίσει κόκκαλα΄΄ –που λόγω του θυμού λυσσά- και να οδηγήσει στο ΄΄θάνατο΄΄ περισσότερους από έναν και μάλιστα χωρίς να τιμωρηθεί ποτέ από την ανθρώπινη δικαιοσύνη…

Εδώ, λοιπόν, βρίσκεται και η ευθύνη της Εκκλησίας! Ευθύνη να μας διδάξει το ορθόδοξο χριστιανικό Ήθος, που δεν περιορίζεται σε τύπους και κανόνες, που δεν αποσκοπεί στη γνώση ή την προβολή ορισμένων ηθικών αρχών, ΑΛΛΑ στην κοινωνία του ανθρώπου με τον  Θεό, η οποία ανακαινίζει τον άνθρωπο και αποκαθιστά τις σχέσεις του με τον πλησίον και το περιβάλλον ακόμα. Ευθύνη να μας μυσταγωγήσει στη ζωή, να μας δώσει να καταλάβομε τι είναι η ζωή, να μας διδάξει -σε αντίθεση με τη φιλοσοφία της σημερινής κοινωνίας- ότι ΔΕΝ ερχόμαστε από το τίποτα και ότι ΔΕΝ οδεύομε προς το πουθενά, και να μας νουθετήσει στις μεγάλες αρετές της αγάπης, της ταπείνωσης, της καταλλαγής και της ΣΥΓΧΩΡΕΣΗΣ.

ΥΓ. Εκφράζω τις βαθύτατες και ειλικρινείς συλλυπητήριες ευχές και προσευχές μου στις οικογένειες των εκλιπόντων αδελφών μας (Ελευθερίου Καλομοίρη και Γεωργίου Ξυλούρη). Εύχομαι και προσεύχομαι ο Αναστάς Θεός να αναπαύσει τις ψυχές τους στην «πέραν του τάφου» ζωή, να παρηγορήσει τις καρδιές των οικείων τους, να προστατέψει τις χήρες και τα ορφανά και να μας φωτίσει ΟΛΟΥΣ να πορευόμαστε πάντοτε τα διαβήματά Του.

Επιστολή στην ΑΝΩΓΗ

του Βασίλη Καλέντη, Οδοντίατρου

(τέως πρόεδρος του πολιτιστικού Συλλόγου Ανωγείων κατά την περίοδο 1975-1985)

«Πριν έξι μήνες περίπου η έγκριτη και με μεγάλη αναγνωσιμότητα ηλεκτρονική σας εφημερίδα με φιλοξένησε σε μια μακροσκελή επιστολή μου σαν πρώην πρόεδρος του πολιτιστικού συλλόγου Ανωγείων για μια δεκαετία(1975-1985) και θερμά σας ευχαριστώ για αυτό. Τώρα θα ήθελα πάλι να σας παρακαλέσω να δημοσιεύσετε μερικά σχόλια και θέσεις μου για το θλιβερό και τραγικό γεγονός που χτύπησε πάλι το χωριό μας.

Αφορμή για αυτό είναι ότι όλες αυτές τις μέρες οπουδήποτε βρέθηκα, όλοι με ρωτούσαν τι έγινε πάλι στο χωριό σου, τα Ανώγεια.

Πιστεύω ειλικρινά ότι ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει ή να αμφιβάλει αυτόν τον ευλογημένο και πολύπαθο τόπο με την τόση μεγάλη ιστορία, τους άπειρους αγώνες για την ελευθερία (3 ολοκαυτώματα) , τον μακροχρόνιο πολιτισμό, τις πανανθρώπινες αξίες-φιλοπατρία,δημοκρατία,δικαιοσύνη,εντιμότητα,φιλοξενία,αλληλεγγύη-που ήταν, είναι και θα είναι στο DNA αυτής της κοινωνίας.

Πρέπει όμως να πούμε και την πικρή αλήθεια. Έγινε πριν λίγες μέρες ένα τραγικό γεγονός. Χάθηκαν 2 ζωές. Χάθηκαν 2 άνθρωποι. Ο πόνος και η θλίψη δεν θα σβήσουν ποτέ για πολλούς ανθρώπους. Συγχρόνως, όμως, έγινε άλλο ένα (ίσως) μεγαλύτερο έγκλημα. Τραυματίστηκε θανάσιμα το κύρος και η φήμη αυτού του μαρτυρικού και ιστορικού τόπου και αυτό θα αργήσει να επουλωθεί.

Εδώ μπαίνει το ερώτημα: ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΓΙΑΤΙ.

Η απάντηση είναι απλή. “Χωρίς κανένα λόγο”. Ίσως μια κακή στιγμή, μια νεανική τρέλα, ένας άρρωστος εγωισμός.

Διαβάστε την συνέχεια... »

Τον Στυλιανό Σταυρακάκη “Ζαχαράκη”που “έφυγε” στα ενενήντα του χρόνια πριν από λίγες μέρες, αποχαιρετούν με συγκίνηση μέσω της “Α” δυο αγαπημένα του πρόσωπα, η εγγονή του Αγαθούλα Σταυρακάκη και η Μαρία Σκουλά “Κίκη”

 Η ΕΓΓΟΝΗ ΤΟΥ ΑΓΑΘΟΥΛΑ ΣΤΑΥΡΑΚΑΚΗ

«Είναι όντως δύσκολο να αποχαιρετά κανείς τα πρόσωπα, τα σύμβολα και τα πρότυπα με τα οποία γαλουχήθηκε η παιδική ψυχή με το πρώτο της άνοιγμα στον κοινωνικό κόσμο.

Αγαπημένε μας παππού, έχοντας την πεποίθηση ότι αυτή τη στιγμή αποτυπώνω τη συγκίνηση όλων των εγγονών σου, παίρνω στους αδύναμους ώμους μου το βάρος του αποχαιρετισμού που συνοδεύεται από μνήμες, εικόνες, κουβέντες σοφές, λόγια απέριττα, μα κυρίως ηθικά μηνύματα που αποτελούν ειδικά για μας τους νέους πλούσια παρακαταθήκη.

Ξέρω πως ήσουνα ολιγόλογος και σεμνός. Δεν θέλω να σε αποχαιρετήσω με μεγάλα λόγια που δεν έχει ανάγκη η πολύπαθη ζωή σου, η αξιοπρεπής στάση σου και το τίμιο ψωμί που έβγαλες με τον ιδρώτα σου.

Παιδί μιας πολυμελούς οικογένειας, γνώρισες από τα πρώτα την σκληρότητα της ορφάνιας, στερήθηκες την ανεμελιά της παιδικής ζωής που χαρίζει πάντα σε τούτον τον κακοτράχαλο τόπο, η πατρική παρουσία. Έτσι, πειθαρχημένος μαζί με τα υπόλοιπα αδέρφια σου, ακολούθησες τις συμβουλές της χήρα μάνας σου που στάθηκε και πατέρας μαζί στο πλευρό σας, και που μπόλιασε στην ψυχή σας το φίλτρο του φιλότιμου και της αγάπης προς τον άνθρωπο. Φίλτρο που βρήκε την έκφρασή του στη σταθερή σχέση αγάπης και σεβασμού που είχες με την σύζυγο και γιαγιά μας, Αγαθούλα.

Με αυτόν τον ηθικό εξοπλισμό, αντιπάλευσες την φτώχεια, τις στερήσεις και δεν ακολούθησες τον εύκολο δρόμο, τιμώντας τις παραδόσεις και τς αξίες που σου δόθηκαν. Υπερασπίστηκες με όλες σου τις δυνάμεις τις κομμουνιστικές ιδέες, μυημένος σε αυτόν τον δρόμο από τον συγγενή και φίλο σου, Μιχάλη Σταυρακάκη του Πανιά και υποστήριξες τους κατατρεγμένους στις τρύπες της Νίδας την δύσκολη περίοδο της καταστολής. Θέλησες να ανοίξεις μια χαραμάδα στον ήλιο για μια κοινωνία του δίκιου, της δουλειάς, της μόρφωσης και του πολιτισμού.

Ήρεμος και γαλήνιος πάντα δίδαξες στα παιδιά σου και σε εμάς, την υπομονή και την ευγένεια, την προσπάθεια και τον αγώνα απέναντι σε ό,τι στενεύει την ψυχή και το μυαλό. Για αυτό χαιρόσουν την πρόοδό μας στα γράμματα, μα και τη συνέπεια και την εργατικότητα όσων ανέλαβαν το δύσκολο έργο που φέρνει το ψωμί στο τραπέζι μας και αυτό μας έδινε πάντα δύναμη σ’όλες τις δοκιμασίες που περάσαμε μέχρι τώρα, εξοπλίζοντας μας για όσες θα έρθουν στο μέλλον.

Στάθηκες και στέκεσαι αγαπητό και ιερό πρότυπο για μας.

Καλό ταξίδι πολυαγαπημένε παππού…»

Η ΜΑΡΙΑ ΣΚΟΥΛΑ (ΚΙΚΗ)

«Αγαπημένε Στελη,

Σκέπτομαι πως ότι πραγματικά αξίζει δεν μεταφέρεται εύκολα με λόγια. Στις δύσκολες και πάλι μέρες για την μικρή μας κοινωνία και όχι μόνο, που κοιτάμε πίσω για να δούμε από που ήρθαμε και που θέλουμε να πάμε,τι αξίζει να κρατήσουμε και γιατί, εγώ σε κρατάω σαν ακριβή κληρονομιά του πολιτισμού μας. Είσαι για μένα μια ελπίδα και ένα φως Νιδιώτικο καταμεσής της άνοιξης.

Υψώσαμε κάποια χρόνια πριν σε γάμο τα ποτήρια μας και σου είπα: -Στην επανάσταση να πιούμε. Τα μάτια σου έλαμψαν, τα χείλη σου χαμογέλασαν. Ήσουν ο ίδιος η επανάσταση που ονειρεύομαιˑ ίδια με το καθαρό σου βλέμμα, ίδια με τα πολυδουλεμένα χέρια σου, ίδια με το καθαρό σου μέτωπο, χασές κατάλευκος η συνείδηση σου.

 Όταν θα έρθει η πολυπόθητη επανάσταση θα πρέπει να περιέχει εσένα. Αλλιώς όχι.

Καλοστραθιά ήρεμε αγωνιστή,

Μαρία του Κίκη και της Κίκενας»