Του Μανόλη Φασουλά-Μαθηματικού 

Κάτι σαν πρόλογος

Κάθε φορά που είναι να δώσω ένα κείμενο για δημοσίευση, μόλις το τελειώσω,το διαβάζω μια φορά φωναχτά…..

Πάμε τώρα λοιπόν:
-Δε γουστάρω όλους εκείνους,που ντυμένοι επανωφόρι το μανδύα κάποιας κομματικής απόχρωσης(όποιας βολεύει κάθε φορά), έχοντάς τον ως ασπίδα ενίοτε και ως προμετωπίδα προοδευτικής  τάχα μου προέλευσης, η καθημερινή τους πρακτική  και η εν γένει συμπεριφορά τους, το αντίθετο δηλώνει.

-Δε γουστάρω όλους εκείνους που “άλλα τους προστάζει η αριστερά τους και άλλα ποιεί η δεξιά τους”

-Δε γουστάρω όλους εκείνους που “κοιτάζουν αριστερά και αλληθωρίζουν δεξιά”

-Δε γουστάρω όλους εκείνους που μιλάνε “ξύλινες γλώσσες”, χωρίς να γνωρίζουν ούτε και οι ίδιοι τι θέλουν να πουν με τα λεγόμενά τους

-Δε γουστάρω όλους εκείνους τους εργατοπατέρες, που με την πρώτη ευκαιρία “ιππεύουν το άτι της αλαζονείας”, καλπάζοντας στον ξέφρενο ρυθμό της έπαρσης, αφήνοντας όχι μόνο πεζούς ,αλλά και “σύξυλους”, όλους τους μέχρι  πρότινος συνοδοιπόρους τους.

-Δε γουστάρω όλους εκείνους που ενώ “παπαγάλισαν” στην ξύλινη γλώσσα τους το “μη γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου”, η καθημερινή στάση ζωής τους, ακριβώς το αντίθετο αποδεικνύει

-Δε  γουστάρω όλους εκείνους ,που ενώ γνωρίζουν ότι το θάρρος θέλει δύο ρο, όταν θα πρέπει να το προφέρουν ,το κάνουν “λο” και στη συνέχεια γαργάρα και το καταπίνουν

-Δε γουστάρω όλους εκείνους που με απουσία διαβήκανε “το μετερίζι του δίκιου”

-Δε γουστάρω όλους εκείνους που σου λένε φωναχτά το καλημέρα και μόλις στρίψουν στη γωνία, σπεύδουν να το μεταφράσουν στην καθομιλουμένη (αει στο διάολο)

-Δε γουστάρω όλους εκείνους που λένε “πεθαμένες καλησπέρες”

-Δε γουστάρω όλους εκείνους που δεν εννοούν να καταλάβουν ότι η θεωρία αν δεν συνοδεύεται με πράξη ,σε τίποτα δεν ωφελεί

-Δε γουστάρω όλους εκείνους που στο δρόμο για την κορυφή, ποδοπάτησαν όποιο βρήκαν μπροστά τους

–Μα παππού μου, τι γουστάρεις;

Ητανε η φωνή της εγγονούλας μου, που μου διέκοψε το φωναχτό διάβασμα, αφού είχε μπει μέσα στο δωμάτιο, χωρίς να την αντιληφθώ και άκουγε με προσοχή και αγωνία όπως διέκρινα στο αθώο προσωπάκι της, όλα όσα προηγήθηκαν.

Θα πρέπει λοιπόν Μαριώ μου να σου πω:

-Γουστάρω όλους εκείνους που μιλούν τη γλώσσα της καρδιάς, τη γλώσσα της αλήθειας

-Γουστάρω όλους εκείνους που δεν λένε ψέματα στον εαυτό τους ,μαθαίνοντας έτσι να μην λένε ούτε στους άλλους

-Γουστάρω όλους εκείνους που “σέβονται το τοπίο του άλλου”, που και αν δεν τους αρέσει στέκονται πιο πέρα, δεν προσπαθούν να εισβάλουν, να κάνουν κατάληψη!

Γουστάρω όλους εκείνους που έχουν πάντα χώρο για τους άλλους, αλλά να είναι ο εαυτός τους και να έχουν κερδίσει “τον τίτλο του ανθρώπου”

Γουστάρω τη Χαρούλα Αλεξίου να μου τραγουδάει “Μια καλημέρα είν΄αυτή πέστην κι ας πέσει χάμω”

-Γουστάρω το Μανόλη Γλέζο να μου υπενθυμίζει ότι: “Δε μπορούμε να βαπτίζουμε το κρέας ψάρι ,γιατί έτσι μας συμφέρει”

Γουστάρω τον Αναστασιάδη (προπονητή του Ηρακλή),να χαιρετά με υπόκλιση  “το μάγο της μπάλας” Τζιοβάνι (ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού),για το θαυμάσιο τέρμα που πέτυχε στο τελευταίο λεπτό του αγώνα, στερώντας του την ευκαιρία να πάει εκείνος στον τελικό του κυπέλου 2001,αναγνωρίζοντας έτσι την αξία του Τζιοβάνι πέρα από κάθε αντιπαλότητα

-Γουστάρω το Γιώργη το Καράτζη, να γράφει με την πένα της ψυχής του:

“….Γιατί κι αν είναι στσι πολλούς τα πλούτη που με μετρούνε

Τσι κοινωνίες ζωντανές οι λίγοι τσι κρατούνε”

-Γουστάρω όλους εκείνους που στο δρόμο για την κορυφή δεν ποδοπάτησαν αυτούς που συνάντησαν, αλλά τους πήραν μαζί τους στην κορφή!

-Γουστάρω  την Ελβετίδα Μαραθωνοδρόμο,που στους Ολυμπιακούς αγώνες του Λος Αντζελες το 1984,κατέρρευσε μέσα στο στάδιο, αλλά αρνήθηκε να εγκαταλείψει την προσπάθειά της  και τερμάτισε 37η ,κερδίζοντας όμως την αποθέωση όλου του κόσμου, ωσάν να ήταν η πρώτη που τερμάτισε.

-Γουστάρω, Γουστάρω……