Archive for Ιανουαρίου 2011
Σπάνια κείμενα του 19ου και των αρχών του 20ου αι.με την υπογραφή των κορυφαίων του πνεύματος, της τέχνης, της πολιτικής και των εθνικών αγώνων
ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟΥ ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΙΑΙ: (Ως από μέρους εθελοντού Ελληνος εν Κρήτη κατά τον Μάϊον του 1867)
Εαν ο πόλεμος είναι σκληρά ανάγκη, ήν παρακολουθεί ερήμωσις και σφαγή, έχει όμως, εκτός του φυσικού αυτού μεγαλείου, και επεισόδια και σκηνάς αξίας της γραφίδος του Σύη. Την ώραν ταύτην ίσταμαι παρά την οφρύν των Λευκών Ορέων, κάτωθεν πλατάνου υψινεφούς, τριγύρω μου έχων χιόνα και άνωθέν μου τον αετόν. Εις τον μανδύαν μου τυλιγμένος, μένω παρά την λόγχην μου γρηγορών, εν ώ πληθύς αστέρων συναγρυπνεί μαζή μου εις τον αιθέρα και χιλιάδες πυρών σελαγίζουσι πανταχόθεν εκ του ελληνικού στρατοπέδου. Θέλεις να λάβης ιδέαν τινα του στρατοπέδου τούτου; Ελθέ, θέλω σε ξεναγήσει ασμένως.
Βλέπεις την δεξιόθεν εκτεινομένην φάραγγα, εις ήν μυρία διαλάμπουσι φώτα; Τα φώτα ταύτα έχουν απόρρητόν τι ιδανικόν· δεν είναι ούτε φώτα στερεοτύπως μαρμαίροντα, ως εις τας τελευταίας σας εν ταις Αθήναις, ούτε σκιαύγεια πρωϊνή παρά τας κορυφάς μειδιώσα. Είναι γλυκύ τι κράμα φωτός και σκότους, σύμπλεγμα χιλιάδων πυρών, ποικίλως τεμνομένων, συσταυρουμένων, παιζόντων με τα φύλλα και χανομένων. Είναι παλίρροιά τις φωτός ιδιότροπος, είναι η φιλαρέσκεια χιλίων σπινθηρισμών, ήτις υπό σκιάδας χιλίας τεμνομένη, χιλίους μεταβάλλει χρωματισμούς, ως μυστική τις μοίρα να μειδιά, ή κόσμος τις μυθώδης να σε κυκλόνη! Εκ του γλυκού συνάμα και ανδρικού άσματος·
“Εγώμαι Σφακιανό παιδί,
χαράτσι δεν πλερόνω,
Και σα με παρασφίξουνε
σταις ράχαις μαδαρόνω*”
* Γνήσιοι κρητικοί στίχοι, του συρμού τότε παρά τοις επαναστάταις καταλαμβάνει τις ότι ευρίσκεται εις στράτευμα Σφακιανών, και τα απόρρητα εκείνα πυρά φωτίζουσι τας σκηνάς των, αίτινες είναι σύμπλεγμα μύρτου και ροδοδάφνης, τόσαι ανθοστεφείς φωλεαί, είς άς μονάζουσι λέοντες και σπινθηροβολούν όπλα! Θέλεις να τους ιδώμεν ολίγον;… Ιδέ εις την σκηνήν εκείνην κείνται εξηπλωμένοι ως τόσοι πλάτανοι παραπλεύρως, εδώ οι εύζωνοι των Σφακίων· εκεί οι αθλητές του Σελίνου· ολίγον κατωτέρω το ιππικόν της Κρήτης, όπως τους ονομάζομεν, οι Ανωγειανοί. Αυτοί εκεί κτενίζουν αυταρέσκως την κόμην των, ως νέοι Σπαρτιάται, διότι θέλουν έχει, ως λέγουν, πανήγυριν, θα πολεμήσωσιν αύριον· οι άλλοι καθαρίζουν τα όπλα, προς ά συναμιλλάται το φλογερόν βλέμμα των· εκείνοι προκαλούνται εις άμιλλαν, τίς θα πρωτοπηδήση μέσ’ στα σκυλιά, και κατωτέρω οι άλλοι την λύραν παίζοντες νωχελώς, επαναλέγουν το προσφιλές άσμα των·
“Εδά καλώς μας ώρισε
τ’ Ομέρ πασσά τ’ ασκέρι,
Σπαθιά και άτια τούρκικα
χαράτσι να μας φέρη”.
Διαβάστε την συνέχεια... »
Σε αναστολή της έκδοσης, της εφημερίδας “Νέος Κήρυκας” των Χανίων, προχώρησε η ιδιοκτησία της εφημερίδας. Οι 25 εργαζόμενοι στην εφημερίδα ενημερώθηκαν από την διεύθυνση της εφημερίδας για την απόφαση της εργοδοσίας χωρίς ωστόσο να διευκρινισθεί αν πρόκειται για οριστική απόφαση. Η εφημερίδα εξέδωσε φύλλο στις 31 Δεκεμβρίου και από τότε τα πιεστήρια της παραμένουν κλειστά. Ο ” Νέος Κήρυκας” από το 2005 λειτουργούσε υπό νέα εργοδοσία και ουσιαστικά αποτελούσε συνέχεια της εφημερίδας που ίδρυσε το 1901 ο Ελευθέριος Βενιζέλος.
Στ΄ Ανώγεια βρέθηκε προ ημερών και έπαιξε στη «Ντελίνα» ο γνωστός και καλός βιολάτορας της Κρήτης Αντώνης Μαρτσάκης. Ο Αντώνης ξεσήκωσε τους Ανωγειανούς με το βιολί του, τα ωραία χανιώτικα και κισαμίτικα συρτά του και με την γνήσια παραδοσιακή φωνή του.
Ο Αντώνης αγαπά ιδιαίτερα τ΄ Ανώγεια, αγαπά τον τόπο μας και το διαλαλεί όπου βρεθεί, εξάλλου έχει κάνει και μια συντεκνιά στο χωριό.
Να ξέρει ωστόσο ότι την ίδια εκτίμηση τρέφουν και οι Ανωγειανοί στο πρόσωπο του και το ταλέντο του.
Αντώνη, να ΄ρχεσαι πιο συχνά στ΄ Ανώγεια…
Ο Γιώργος Αλ.Νταγιαντάς προσέφερε στήν ΑΝΩΓΗ το ποσό των 50,00 ευρώ.
Η ΑΝΩΓΗ, τον ευχαριστεί όπως και όλους όσοι ενισχύουν την προσπάθεια μας.
H σχέση ανάμεσα στη φιλοσοφία και την πολιτική είναι παλιά και οι πολιτικοί την αντιμετωπίζουν με απαξίωση θεωρώντας πως ο φιλόσοφος στερείται τον απαραίτητο για τη διακυβέρνηση του κράτους ρεαλισμό.
Ο Πλάτωνας όμως, ο μεγάλος δάσκαλος, όχι μόνο αναγνωρίζει στο φιλόσοφο το δικαίωμα συμμετοχής στην εξουσία, αλλά θεωρεί πως η καθοδήγηση των πολιτών είναι δικό του έργο ,εφόσον είναι ο ικανότερος απ’ όλους. Στην Πολιτεία χρησιμοποιεί τον όρο ”πολιτεία” τόσο για το πολίτευμα που έχει μια κοινωνία όσο και για το σύνολο των μελών που την αποτελούν. Πυρήνας της κάθε πόλης είναι ο άνθρωπος ή το πολυτιμότερο μέρος του, δηλαδή η ψυχή του. Η πολιτεία ,σύμφωνα με τον Πλάτωνα, είναι λοιπόν η ανθρώπινη ψυχή σε μεγέθυνση. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ψυχή έχει μεγαλύτερη σημασία από την πολιτεία ,εφόσον το ήθος της πόλης εξαρτάται απόλυτα από το ήθος της κάθε ατομικής ψυχής. Μέσα σε μια άδικη πολιτεία είναι δυνατό να συναντήσουμε δίκαιες ψυχές ,ποτέ όμως δε θα βρούμε δίκαιο κράτος που ν’ αποτελείται από άδικους πολίτες. Δικαιοσύνη δεν είναι εξάλλου μόνο ο τρόπος, με τον οποίο συμπεριφέρεται κάθε άτομο στα άλλα μέλη της πολιτείας, είναι κυρίως η εσωτερική αρμονία της ψυχής που μας κάνει αληθινά ευτυχισμένους, αρμονία, η οποία προϋποθέτει την καθοδήγηση της ψυχής από το λογιστικό και της πολιτείας από το φιλόσοφο, δηλαδή τη διακυβέρνηση του κατώτερου από το ανώτερο μέρος.
Ο φιλόσοφος λοιπόν ,λέει ο Πλάτωνας, στέκεται εντελώς αδιάφορος μπροστά στους συνηθισμένους ανθρώπους ,στις μικρότητες ,στις φιλοδοξίες ή στα πάθη τους ,βρίσκεται πέρα από όλα αυτά και αναζητεί αδιάκοπα τη βαθύτερη ουσία των όντων. Αναγνωρίζει ότι η ύπαρξη της απόλυτης δικαιοσύνης είναι σχεδόν αδύνατη για τα ανθρώπινα δεδομένα και η ιδανική πολιτεία ,μια ουτοπία, όμως δεν παραιτείται, γιατί πιστεύει ότι πρέπει να βοηθήσει στον προσδιορισμό του άριστου πολιτεύματος ,το οποίο συνδυάζει τη δικαιοσύνη με την εξουσία.
Για τον Πλάτωνα δεν νοείται ευτυχία χωρίς δικαιοσύνη και τέλειο κράτος είναι μόνο το δίκαιο. Η ατομική ευδαιμονία μπορεί να υπάρξει μόνο αν όλα τα μελή της κοινωνίας έχουν τις προϋποθέσεις που χρειάζονται για να την απολαύσουν.
Η αλήθεια είναι ότι το ανθρώπινο γένος έφτασε στον 21ο αιώνα ,ύστερα από περιόδους σκοτεινές, γεμάτες πολέμους, μίση και πάθη. Υπήρξαν βέβαια και φωτισμένοι καιροί, αλλά κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει το γεγονός πως ο σύγχρονος άνθρωπος αν και περιτριγυρισμένος από τα θαύματα της επιστήμης και της τεχνολογίας νοιώθει δυστυχισμένος, αβέβαιος και μόνος. Ίσως είναι η ώρα ν’ αφήσουμε τους εαυτούς μας ανοιχτούς στα σοφά λόγια των μεγάλων Δασκάλων της κλασσικής Ελλάδας, ίσως πρέπει να μάθουμε πάλι ν’ αγαπάμε το πνεύμα ,την αλήθεια, την ομορφιά, βτην δικαιοσύνη…Ίσως τότε να βρούμε τη γαλήνη και την ευδαιμονία.
Ιωάννα Μπισκιτζή
Λέκτορας Κλασσικής Φιλολογία


