Κυκλοφόρησε πριν λίγες ημέρες το βιβλίο του συγγραφέα Γιώργου Πύργαρη με τίτλο “Στρατηγού Ευστράτιου Πίσσα-Απομνημονεύματα 1821” στο οποίο περιλαμβάνονται εκτενής αναφορές και στον ρόλο των Ανωγείων στην μεγάλη Ελληνική Επανάσταση του ’21. Ο ίδιος ο συγγραφέας με άρθρο του στην Ανωγή, στις 4 Απριλίου 2016 μας είχε προϊδεάσει για τις αναφορές στα Ανώγεια του στρατηγού Ευστράτιου Πίσσα, ο οποίος συμμετείχε ως αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και ήταν αξιωματικός του τακτικού στρατού. Το βιβλίο κυκλοφορεί από τον Εκδοτικό Οίκο Historical Quest και είναι 272 σελίδας, επιμέλειας, ιστορικής έρευνας, σχολιασμού και μεταφοράς από την δημοτική του συγγραφέα Γιώργου Πύργαρη.

Στην παρουσίαση του βιβλίου, στο οπισθόφυλλο του μεταξύ άλλων αναφέρονται τα εξής: “Το έργο “Στρατηγού Ευστράτιου Πίσσα – Απομνημονεύματα 1821″ αφορά τα απομνημονεύματα του στρατηγού Ευστρατίου Πίσσα, ο οποίος συμμετείχε ως αγωνιστής της Επανάστασης του 1821 και αξιωματικός του τακτικού στρατού. Μέσα από τα γραπτά αυτά αφηγείται με λιτό αλλά ουσιαστικό τρόπο τις συνταρακτικές εμπειρίες του από τη συμμετοχή του στον Αγώνα σε διάφορες επαναστατημένες περιοχές. Από τις Κυδωνιές -όπου έχουμε μια Μικρασιατική Καταστροφή 100 χρόνια πριν από το 1922- στην Πελοπόννησο και από κει στην Κρήτη και στη συνέχεια, στην Αθήνα.
Ο Πίσσας, ο οποίος καταγόταν από τις Κυδωνιές (σημ. Αϊβαλή), δεν υπήρξε ο μοναδικός Μικρασιάτης που πολέμησε για την ελευθερία της Ελλάδας. Μαζί μ’ αυτόν συμμετείχαν χιλιάδες αγωνιστές από την Μικρά Ασία.
Η μαρτυρία του Πίσσα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα διότι παρουσιάζει τη ματιά των ανδρών των τακτικών σωμάτων της Επανάστασης του 1821, οι οποίοι άνηκαν στο λεγόμενο κυβερνητικό στρατόπεδο. Στο δεύτερο μέρος του βιβλίου, παρατίθενται ενδιαφέροντα συμπληρωματικά-υποστηρικτικά κείμενα της διήγησης Πίσσα, όπως το διασωσμένο απόσπασμα του Ζαχαρία Πρακτικίδη για την αρχή της επανάστασης στην Κρήτη. Παρατίθενται ακόμη, έγγραφα από διάφορους φακέλους των Γενικών Αρχείων του Κράτους, που ενισχύουν και φωτίζουν από άλλες πλευρές τα απομνημονεύματα Πίσσα. Ο Εκδοτικός Οίκος Historical Quest και ο Γιώργος Πύργαρης ανασύρουν από την αχλή του χρόνου, 150 χρόνια μετά τη συγγραφή τους, τα απομνημονεύματα του Έλληνα αγωνιστή και δίνουν ξανά ζωή στις αναμνήσεις του και ρίχνουν φως στις σκέψεις και στις εμπειρίες του. Η φωνή του εξακολουθεί να είναι επίκαιρη και δυνατή..”.

Στο βιβλίο υπάρχουν αρκετές συγκλονιστικές περιγραφές από μάχες στην Κρήτη. Ενδεικτικά σας παραθέτουμε παρακάτω ένα απόσπασμα από τη μάχη στον Κρουσώνα και τον Άγιο Μύρωνα, με την έντονη συμμετοχή πολλών Ανωγειανών. Αναφέρονται χαρακτηριστικά τα εξής:

ΜΑΧΗ ΣΤΟΝ ΚΡΟΥΣΩΝΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΜΥΡΩΝΑ
”… Στον Άγιο Μύρωνα συγκεντρώθηκαν μετά από αυτό όλοι οι Οθωμανοί. Ήρθε ακόμη και ο Αιγύπτιος πασάς και ο φρούραρχος του Ηρακλείου και ο Γενικός Διοικητής της Κρήτης με 6-7000 στρατιώτες. Στρατοπέδευσε δε αυτός μαζί με τους υπόλοιπους στο χωριό του Αγίου Μύρωνα, αφού έστειλε πρώτα την σωματοφυλακή του -που αποτελούνταν από 360 περίπου αξιωματικούς Αλβανούς από τους εκλεκτότερους- ως εμπροσθοφυλακή στο χωριό Κρουσώνα. Τις δυνάμεις και την τοποθέτηση του εχθρού σε αυτά τα μέρη, πληροφορηθήκαμε εμείς από χωρικούς των χωριών Κρουσώνα και Ανωγείων. Όταν σηκωθήκαμε από τον ύπνο το πρωί της επομένης και αφού μαζευτήκαμε αποφασίσαμε να επιτεθούμε στους εχθρούς με τον εξής τρόπο… Όλη η δύναμή μας ήταν περίπου 2500 άντρες συν τους Ανωγειανούς, οι οποίοι Ανωγειανοί όμως, ήταν εντελώς άοπλοι. Αποφασίσαμε λοιπόν τα μεν 2/3 της δύναμής μας, δηλαδή 1800 άντρες, να φύγουν από τα Λειβάδια, να πάνε στον Άγιο Μύρωνα και να επιτεθούν από πίσω στο σύνολο της δύναμης του Οθωμανικού στρατού. Οι υπόλοιποι 800 –μέρος των οποίων αποτελούσα και εγώ μαζί με το σώμα μου- να επιτεθούμε στην εμπροσθοφυλακή των εχθρών που βρισκόταν στον Κρουσώνα. Γι’ αυτό και στείλαμε 12-15 γρήγορους Ανωγειανούς βοσκούς στον Κρουσώνα, με την εντολή να πλησιάσουν όταν ανατείλει ο ήλιος το χωριό, κρατώντας μόνο τις ποιμενικές τους ράβδους, προσποιούμενοι πως βρίσκονται εκεί για προσωπικές τους ανάγκες. Όταν πλησιάσουν να κατευθύνουν τα ποίμνιά προς το σημείο που τους είχαμε υποδείξει και θα είχαμε ήδη καταλάβει εμείς τη νύκτα. Μετά από αυτές τις συνεννοήσεις, κατεβήκαμε, κρυφτήκαμε σε κάποιους βράχους κοντά στο χωριό και εκεί διανυκτερεύσαμε.

«Γιουργάρετέ μας τσι καπετάνιε μου κι αφήσετέ μας τσι!»
Να παρεκτραπώ λίγο εδώ, για να πω λίγα λόγια για τους Ανωγειανούς, οι οποίοι είναι ονομαστοί σε όλο το νησί για την γρηγοράδα τους. Θαύμασα αυτούς πολλές φορές κατά την διάρκεια της παραμονής μου στην Κρήτη, γιατί ήμουν αυτόπτης μάρτυρας σε διάφορες περιστάσεις που αποδείχτηκε αυτή η γρηγοράδα. Λόγου χάρη είδα με τα μάτια μου Ανωγειανό, να συλλαμβάνει αγριοκάτσικα που έτρεχαν σαν αστραπή προς τους βράχους. Έρχονταν αυτοί στα διάφορα στρατόπεδά μας, κρατώντας μόνο τα πολεμικά τους ραβδιά που τα έλεγαν χουρχούδες. Είχαν εξογκωμένη κεφαλή γεμάτη με διάφορες ύλες. Τα ραβδιά αυτά τα μεταχειρίζονταν με μεγάλη μαεστρία την ώρα της καταδίωξης των εχθρών και προξενούσαν μεγάλη ζημιά. Στην αρχή της μετάβασής μου στη Κρήτη, ρώτησα κάποιον Ανωγειανό, πώς μπορούν αυτοί εφόσον είναι εντελώς άοπλοι, να φανούν σε μας χρήσιμοι κατά την ώρα της μάχης και πήρα την απάντηση… «Γιουργάρετέ μας τσι καπετάνιε μου κι αφήσετέ μας τσι!» που σημαίνει περίπου… βγάλτε τους εσείς απ’ τις φωλιές, κάντε τους να τραπούν σε φυγή καπετάνιο κι αφήστε τους μετά σε μας. Τότε θα δείτε! Ας επιστρέψουμε όμως. Το πρωί, όπως είχαμε συμφωνήσει, οι μεν σταλμένοι Ανωγειανοί με φωνές και κραυγές άρχισαν να οδηγούν τα κοπάδια τους προς το μέρος μας, οι δε Οθωμανοί που εν τω μεταξύ είχαν ξυπνήσει, έτρεξαν και άρχισαν να τους κατακτυπούν. Όταν αυτοί πλησίασαν κοντά μας, επιτεθήκαμε με μεγάλη ορμή εναντίον τους. Μετά από μια μικρή στην αρχή αντίδραση, εκείνοι τράπηκαν σε φυγή και τους καταδιώξαμε σαν ένα σώμα μέχρι το χωριό. Οι Οθωμανοί καλυπτόμενοι και υποχωρώντας από σπίτι σε σπίτι, κατέφυγαν στο τέλος και συγκεντρώθηκαν στην εκκλησία του χωριού, όπου και οχυρώθηκαν περιμένοντας βοήθεια από το Οθωμανικό στρατόπεδο. Μάταια όμως οι ταλαίπωροι ανέμεναν αυτήν την βοήθεια, καθόσον ο Οθωμανικός στρατός που βρισκόταν στον Άγιο Μύρωνα, βρισκόταν και κείνος ταυτόχρονα σε μάχη με τους εκεί δικούς μας και δεν μπορούσε να φροντίσει γι’ αυτούς. Γι’ αυτό οι υπόλοιποι Αλβανοί γύρω στους 170-200, αφού αντιστάθηκαν στην αρχή, στο τέλος αναγκάστηκαν να κλειστούν ολότελα στο ναό. Νομίζοντας μάλιστα πως αυτό θα θεωρούνταν και άσυλο και δεν θα τους επιτιθόμασταν εκεί, απέκρουσαν κάθε πρότασή μας για παράδοση. Το αποτέλεσμα αυτής της άρνησης, ήταν να αναγκασθούμε να διαρρήξουμε με αξίνες τον θόλο της εκκλησίας από τις τέσσερις γωνίες και το κέντρο –ενώ όλο αυτό το διάστημα οι Οθωμανοί μας παρακαλούσαν ασταμάτητα- και αφού φέραμε από το χωριό διάφορες εμπρηστικές ύλες, δηλαδή ξύλα, λινό ακατέργαστο, άχυρα, παπλώματα, διάβροχα ελαίων κ.α. και αφού συσσωρεύσαμε αυτά στα παράθυρα και στις δύο πύλες της εκκλησίας, τα ανάψαμε ρίχνοντας ταυτόχρονα στο ναό από τις τρύπες του θόλου, αναμμένες τις πιο πάνω ύλες. Οι δε Οθωμανοί ακόμα και σ’ αυτή τη κατάσταση, όχι μόνο απέκρουσαν ξανά τις προτάσεις για παράδοση, αλλά άνοιξαν και τις πόρτες της εκκλησίας για να σωθούν. Με τη σπάθα στα δόντια και τα πιστόλια και στα δύο χέρια, όρμησαν μαινόμενοι αυτοί έξω στην αυλή εκκλησίας, προσπαθώντας να διασχίσουν όσους τους είχαν περικυκλώσει

Εκεί όμως, πυροβολούμενοι από εμάς, έπεφταν φονευμένοι. Ανώτερος αξιωματικός δε μαζί με τον υπηρέτη του, αν και τραυματίστηκε κατά την έξοδό του, έφτασε μέχρι την πύλη της αυλής όπου βρισκόμουν εγώ και ο αδελφός μου Παναγιώτης. Τον πυροβόλησα στο στήθος. Έπεσε κάτω και αρχίσαμε να τον λαφυραγωγούμε και εμείς οι δύο, αλλά και άλλοι δικοί μας που έτρεξαν εκεί για λαφυραγωγία. Μπόρεσα να αποκτήσω από αυτόν, όχι μόνο το σπαθί του και το παρτζόβολο, αλλά και την δερμάτινη ζώνη του το κιμέρι, το οποίο περιείχε πάνω από χίλια ενετικά φλουριά, ο δε αδελφός μου, πήρε τα πιστόλια του. Με αυτόν τον τρόπο και για αρκετή ώρα εξακολουθήσαμε να φονεύουμε και να σκυλεύουμε όσους Οθωμανούς προσπαθούσαν να βγουν από το ναό, ώσπου κανένας πια δεν έβγαινε και όλοι ήταν νεκροί. Τότε μερικοί οπλαρχηγοί μηχανεύτηκαν να διαδώσουν πως ήρθε ο Οθωμανικός στρατός, για να φύγουν οι πολλοί στρατιώτες που λαφυραγωγούσαν τους υπόλοιπους νεκρούς Οθωμανούς ακόμη και μέσα στο ναό. Σχεδόν αμέσως, άρχισε παντού να διασπείρεται αυτή η ψευδής είδηση και να απλώνεται παντού η κραυγή «Οι Τούρκοι έφθασαν!». Αυτό ακριβώς, προκάλεσε την φυγή των στρατιωτών μας. Αφού απομείναμε τότε μόνο οι αρχηγοί που είχαμε συνωμοτήσει γι’ αυτό το τέχνασμα, μπήκαμε στο ναό και περνώντας πάνω από τα πρησμένα και μελανά πτώματα των Τούρκων που έμοιαζαν σαν ασκιά, μαζέψαμε τα όπλα τους που βρίσκονταν συσσωρευμένα στις γωνίες, αλλά και σε άλλα σημεία του ναού και με μεγάλη προσοχή τα μεταφέραμε έξω. Μεταφέραμε έτσι έξω αρκετά από τα εκλεκτότερα όπλα, από τα οποία όμως μερικά αποδείχτηκαν άχρηστα, επειδή είχαν βλαφτεί από τη φωτιά. Κατά την διάρκεια αυτής της εισβολής μας στο ναό, ήταν τόσο αποτρόπαια η όψη των πεσμένων Οθωμανών και τόσο φρικαλέοι οι γογγυσμοί και ο επιθανάτιος ρόγχος τους, ώστε φράζαμε με τα δάχτυλα τα αυτιά μας, για να ελαττώσουμε έτσι την φρίκη που κατάκλυζε την ψυχή μας. Το δε έδαφος της εκκλησίας, όχι μόνο τη στιγμή που μπαίναμε σε αυτήν μας προξενούσε πόνο στο βάδισμα λόγω της αφόρητης θερμότητας, αλλά και δύο μέρες αργότερα καθώς μάθαμε, εξακολουθούσε να είναι πολύ θερμό. Ακόμη και μετά από αρκετό καιρό, οι χωρικοί που ερευνούσαν και έψαχναν την εκκλησία, έβρισκαν διαλυμένες μέσα στο ναό, ποσότητες χρυσού και αργύρου. Βρέθηκαν μέσα στο ναό πάνω από 110 νεκροί Οθωμανοί.

Οι υπόλοιποι από αυτούς, έπεσαν στην πρώτη συμπλοκή εναντίον μας και στη μάχη που έγινε ανάμεσα στα σπίτια του χωριού. Άλλοι δε, κατά την έξοδό τους από την εκκλησία. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν αξιωματικοί αλβανοί, οι εκλεκτότεροι από τα διάφορα αραβικά σώματα, αφού αποτελούσαν μέρος της σωματοφυλακής του Αιγύπτιου πασά. Προς το τέλος της μεταφοράς των Οθωμανικών όπλων και αφού επανήλθαν οι στρατιώτες μας που εξ’ αιτίας της ψευδούς είδησης είχαν τραπεί σε φυγή, αφού αναπαυθήκαμε για λίγο ξεκινήσαμε γύρω στις 3 μ. μ. για τον Άγιο Μύρωνα. Φτάνοντας εκεί, βρήκαμε τους δικούς μας να μάχονται κατά των εχθρών. Η μάχη εξακολουθούσε πεισματικά και οι Οθωμανοί αμύνονταν γενναία, αν και η νίκη φαινόταν ότι έγερνε υπέρ του ελληνικού στρατού. Η δική μας άφιξή μας όμως αποθάρρυνε τόσο τους εχθρούς, ώστε μετά από λίγο άρχισαν βιαστικά να υποχωρούν προς το Ηράκλειο. Ενώ άρχισαν να τρέπονται σε φυγή, τους καταδιώξαμε μέχρι το πρωί επί δυόμισι ώρες και τους φτάσαμε μέχρι τις πύλες του Ηρακλείου. Έπεσαν δε σε αυτή τη μάχη, γύρω στους 1000 Οθωμανούς και 15-20 δικοί μας. Από τους δικούς μας, πάνω από 120 Ανωγειανοί εξοπλίστηκαν με Οθωμανικά όπλα. Μετά το τέλος της μάχης αυτής, προλάβαμε και πυρπολήσαμε το παλάτι του Αγίου Μύρωνος –το σπίτι του Μπεντρή εφέντη που κατοικούσε ο πασάς- μαζί και 50 Οθωμανούς τραυματίες που βρίσκονταν μέσα και με κανέναν τρόπο δεν παραδίδονταν σε μας. Αφού τελείωσε κι αυτή η μάχη και οι εχθροί κλείστηκαν στα φρούρια, μείναμε κύριοι για δύο ολόκληρους μήνες όλων των επαρχιών, Μαλεβιζίου, Σητείας, Γεράπετρας, κτλ….”

—Διαβάστε εδώ το άρθρο του κ.Γιώργου Πύργαρη στην Ανωγή τον Απρίλιο του 2016 (Δείτε το αναλυτικά εδώ:https://www.anogi.gr/p19423)

ΟΙ ΑΝΩΓΕΙΑΝΟΙ ΤΟΥ ΄21!!!
Μου ζητήθηκε από την ιστοσελίδα www.anogi.gr να δημοσιεύσω μια αναφορά για τον ρόλο των Ανωγειανών στην Κρήτη και στην επανάσταση του 1821, βασισμένη στα απομνημονεύματα του Ευστρατίου Πίσσα. Αν και η εργασία μου –η μεταφορά δηλαδή των στοιχείων από το χειρόγραφο πρωτότυπο σε αναγνώσιμη μορφή και η μετατροπή της βαριάς καθαρεύουσας που χρησιμοποιεί ο Πίσσας σε δημοτική- δεν έχει τελειώσει ακόμη, δέχτηκα να κάνω αυτήν την μικρή αναφορά για συναισθηματικούς λόγους. Αν και δεν έχω επισκεφθεί ποτέ την Κρήτη, τρέφω μια ιδιαίτερη αγάπη για αυτόν τον τόπο και τους ανθρώπους του. Αγαπώ την καθαρότητα και την λεβεντιά τους, αγαπώ τον γήινο αλλά και ουράνιο χαρακτήρα του πολιτισμού τους. Μου είναι δύσκολο λοιπόν να αρνηθώ στην Κρήτη και στους ανθρώπους της μια επιθυμία. Θα προσπαθήσω λοιπόν εδώ, να κάνω σύντομα μια μικρή αναφορά στον ρόλο των Ανωγειανών μέσα στην επανάσταση του 1821, που είναι βασισμένη στα απομνημονεύματα του στρατηγού Πίσσα.
Πριν όμως από αυτήν την αναφορά, θα πρέπει να πω δυο λόγια για τον ίδιο τον Πίσσα. Καταγόταν από τις Κυδωνίες (Αϊβαλί) της Μικράς Ασίας από εύπορη οικογένεια. Μετά την καταστροφή-αποτέφρωση των Κυδωνιών από τους Τούρκους τον Ιούνιο του 1821, ήρθε μαζί με την οικογένειά του στην Ελλάδα και μαζί με τ’ αδέλφια του, έλαβε μέρος στην ελληνική επανάσταση εναντίον των Τούρκων, σε πολλά μέρη της Ελλάδας όπως στην Πελοπόννησο, στην Στερεά, σε διάφορα νησιά, κυρίως όμως στην Κρήτη, όπου πολέμησε ως καπετάνιος του σώματος των Ελλαδιτών, από τις αρχές περίπου του 1822 έως το 1824. Η αναφορά στον Κρητικό αγώνα κατά την περίοδο της επανάστασης, είναι πολύ σημαντική και ο Πίσσας αφιερώνει μεγάλο μέρος των απομνημονευμάτων του σε αυτόν τον αγώνα. Φωτίζει με ιδιαίτερο τρόπο τις διάφορες μάχες της Κρήτης εναντίον των Οθωμανών και παρέχει καταπληκτικά στοιχεία για τις συνθήκες του πολέμου της εποχής, τις δυσκολίες, τις νίκες και τις ήττες των Κρητών και τον φόρο του αίματος που πλήρωσε η Κρήτη εκείνη την εποχή, στοιχεία που είναι για πολλούς εντελώς άγνωστα σήμερα. Ευελπιστώ όταν με το καλό εκδοθεί το βιβλίο, να γίνει περισσότερο γνωστός αυτός ο μεγάλος αγώνας.
Η πρώτη επαφή του Πίσσα με τους Ανωγειανούς, έγινε από τον πρώτο καιρό που εκείνος πάτησε το πόδι του στην Κρητική γη. Τους παρουσιάζει στην αρχή σαν ορεσίβιους αρχέγονους ποιμένες που τριγυρνούσαν με τα ποίμνιά τους, στα ελληνικά καπετανάτα και τα αντάρτικα, παρέχοντας εκτός από τροφή στους Έλληνες πολεμιστές, σημαντικότατες πληροφορίες για τον τόπο, την μορφολογία του εδάφους, για τις οδούς και τα κρυμμένα μονοπάτια, αλλά κυρίως σημαντικές πληροφορίες για τον εχθρό. Οι Ανωγειανοί ήταν εκείνο τον πρώτο καιρό, τα μάτια και τα αυτιά των Ελλήνων επαναστατών. Επειδή το μοναδικό όπλο που κρατούσαν στα χέρια τους ήταν οι χουρχούδες, κατόρθωναν να μπαίνουν στην περιοχή των εχθρών με τα ποίμνιά τους χωρίς εκείνοι να τους υποψιάζονται και να κλέβουν πληροφορίες για την θέση, την δύναμη και τις προθέσεις του εχθρού, πληροφορίες που μετέδιδαν αμέσως στους Έλληνες πολεμιστές και καπετάνιους. Εντύπωση είχε κάνει στον Πίσσα και η γρηγοράδα των Ανωγειανών. Ας δούμε όμως ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από τα απομνημονεύματά του…
«…να πω λίγα λόγια για τους Ανωγειανούς, οι οποίοι είναι ονομαστοί σε όλο το νησί για την γρηγοράδα τους. Θαύμασα αυτούς πολλές φορές κατά την διάρκεια της παραμονής μου στην Κρήτη, γιατί ήμουν αυτόπτης μάρτυρας σε διάφορες περιστάσεις που αποδείχτηκε αυτή η γρηγοράδα. Λόγου χάρη είδα με τα μάτια μου Ανωγειανό, να συλλαμβάνει αγριοκάτσικα που έτρεχαν σαν αστραπή προς τους βράχους. Έρχονταν αυτοί στα διάφορα στρατόπεδά μας, κρατώντας μόνο τα πολεμικά τους ραβδιά που τα έλεγαν χουρχούδες. Είχαν εξογκωμένη κεφαλή γεμάτη με διάφορες ύλες. Τα ραβδιά αυτά τα μεταχειρίζονταν με μεγάλη μαεστρία την ώρα της καταδίωξης των εχθρών και προξενούσαν μεγάλη ζημιά. Στην αρχή της μετάβασής μου στη Κρήτη, ρώτησα κάποιον Ανωγειανό, πώς μπορούν αυτοί εφόσον είναι εντελώς άοπλοι, να φανούν σε μας χρήσιμοι κατά την ώρα της μάχης και πήρα την απάντηση… «Γιουργάρετέ μας τσι καπετάνιε μου κι αφήσετέ μας τσι!» που σημαίνει περίπου… βγάλτε τους εσείς απ’ τις φωλιές, κάντε τους να τραπούν σε φυγή καπετάνιο κι αφήστε τους μετά σε μας. Τότε θα δείτε!…»
Βέβαια τα Ανώγεια πλήρωσαν και αυτά το τίμημά τους στην ελληνική επανάσταση. Μετά την απόβαση του Αιγυπτιακού στρατού που είχε έρθει για βοήθεια στους Οθωμανούς και τις αιματηρές μάχες που ακολούθησαν, οι εχθροί στρατοπέδευσαν μια νύκτα στα Ανώγεια. Οι περισσότεροι κάτοικοι είχαν εγκαταλείψει το χωριό, αλλά είχαν αφήσει πίσω κάποιους ηλικιωμένους. Αλλά ας αφήσουμε τον Πίσσα να μας τα διηγηθεί…
«… Ακριβώς τότε μάθαμε ότι 3000 Οθωμανοί κατασκήνωσαν στο χωριό Ανώγεια και οι 500 ένοπλοι κάτοικοι χριστιανοί έφυγαν από κει. Ξεκινήσαμε από τα Τηγάνια και φθάσαμε πολύ μετά την δύση στον Ψηλορείτη (που ήταν ο λαβύρινθος). Εκεί διανυκτερεύσαμε με σκοπό να επιτεθούμε την άλλη μέρα κατά των εχθρών. Με την αυγή εφορμήσαμε στο χωριό φωνάζοντας μήπως ήταν κανένας Ανωγέας, αλλά δεν βρήκαμε παρά 5-6 γριές και γέρους σκοτωμένους που είχαν απομείνει στο χωριό και τους βρήκαν οι Τούρκοι. Έξω από τις ανοιχτές πόρτες 500 περίπου σφαγμένα χοιρινά με τα εντόσθια έξω και πολλά πράγματα που παρασκεύαζαν οι κάτοικοι, παστά κρέατα, τουρσιά, σύγκλινα όλα χυμένα κάτω. Εγκαταλείψαμε αμέσως το χωριό και τρέξαμε πίσω από τον εχθρό, την πορεία του οποίου μαθαίναμε από διαφόρους βοσκούς…»
Βλέπουμε πως το χωριό Ανώγεια, είναι πια εχθρικό για τους Οθωμανούς. Παρόλο που δεν βρήκαν εκεί τους κατοίκους παρά μονάχα κάποιους ηλικιωμένους και ίσως άρρωστους και ανάπηρους, τους σκοτώνουν όλους και προκαλούν ζημιές στης περιουσίες τους, γνωρίζοντας πια τον ρόλο και την θέσης τους μέσα στην επανάσταση. Όσο διαρκούσε όμως η επανάσταση, αυτός ο αρχικός ρόλος των Ανωγειανών, μονάχα παρατήρηση δηλαδή των εχθρών και μεταφορά πληροφοριών, αρχίζει να εξελίσσεται. Στην μάχη του Κρουσώνα, οι Ανωγειανοί χρησιμοποιούνται πιο μεθοδικά στην μάχη. Λέει ο Πίσσας…
«…Στον Άγιο Μύρωνα συγκεντρώθηκαν μετά από αυτό όλοι οι Οθωμανοί. Ήρθε ακόμη και ο Αιγύπτιος πασάς και ο φρούραρχος του Ηρακλείου και ο Γενικός Διοικητής της Κρήτης με 6-7000 στρατιώτες. Στρατοπέδευσε δε αυτός μαζί με τους υπόλοιπους στο χωριό του Αγίου Μύρωνα, αφού έστειλε πρώτα την σωματοφυλακή του -που αποτελούνταν από 360 περίπου αξιωματικούς Αλβανούς από τους εκλεκτότερους- ως εμπροσθοφυλακή στο χωριό Κρουσώνα. Τις δυνάμεις και την τοποθέτηση του εχθρού σε αυτά τα μέρη, πληροφορηθήκαμε εμείς από χωρικούς των χωριών Κρουσώνα και Ανωγείων. Όταν σηκωθήκαμε από τον ύπνο το πρωί της επομένης και αφού μαζευτήκαμε αποφασίσαμε να επιτεθούμε στους εχθρούς με τον εξής τρόπο… Όλη η δύναμή μας ήταν περίπου 2500 άντρες συν τους Ανωγειανούς, οι οποίοι Ανωγειανοί όμως, ήταν εντελώς άοπλοι. Αποφασίσαμε λοιπόν τα μεν 2/3 της δύναμής μας, δηλαδή 1800 άντρες, να φύγουν από τα Λειβάδια, να πάνε στον Άγιο Μύρωνα και να επιτεθούν από πίσω στο σύνολο της δύναμης του Οθωμανικού στρατού. Οι υπόλοιποι 800 –μέρος των οποίων αποτελούσα και εγώ μαζί με το σώμα μου- να επιτεθούμε στην εμπροσθοφυλακή των εχθρών που βρισκόταν στον Κρουσώνα. Γι’ αυτό και στείλαμε 12-15 γρήγορους Ανωγειανούς βοσκούς στον Κρουσώνα, με την εντολή να πλησιάσουν όταν ανατείλει ο ήλιος το χωριό, κρατώντας μόνο τις ποιμενικές τους ράβδους, προσποιούμενοι πως βρίσκονται εκεί για προσωπικές τους ανάγκες. Όταν πλησιάσουν να κατευθύνουν τα ποίμνιά που προς το σημείο που τους είχαμε υποδείξει και θα είχαμε ήδη καταλάβει εμείς τη νύκτα. Μετά από αυτές τις συνεννοήσεις, κατεβήκαμε, κρυφτήκαμε σε κάποιους βράχους κοντά στο χωριό και εκεί διανυκτερεύσαμε.»
Βλέπουμε δηλαδή να έχουν πιο ενεργητικό ρόλο πια. Στέλνονται επίτηδες εκεί, για να παρασύρουν τον εχθρό πάνω στους κρυμμένους Έλληνες. Και συνεχίζει ο Πίσσας…
«…Το πρωί, όπως είχαμε συμφωνήσει, οι μεν σταλμένοι Ανωγειανοί με φωνές και κραυγές άρχισαν να οδηγούν τα κοπάδια τους προς το μέρος μας, οι δε Οθωμανοί που εν τω μεταξύ είχαν ξυπνήσει, έτρεξαν και άρχισαν να τους κατακτυπούν. Όταν αυτοί πλησίασαν κοντά μας, επιτεθήκαμε με μεγάλη ορμή εναντίον τους. Μετά από μια μικρή στην αρχή αντίδραση, εκείνοι τράπηκαν σε φυγή και τους καταδιώξαμε σαν ένα σώμα μέχρι το χωριό. Οι Οθωμανοί καλυπτόμενοι και υποχωρώντας από σπίτι σε σπίτι, κατέφυγαν στο τέλος και συγκεντρώθηκαν στην εκκλησία του χωριού, όπου και οχυρώθηκαν περιμένοντας βοήθεια από το Οθωμανικό στρατόπεδο. Μάταια όμως οι ταλαίπωροι ανέμεναν αυτήν την βοήθεια, καθόσον ο Οθωμανικός στρατός που βρισκόταν στον Άγιο Μύρωνα, βρισκόταν και κείνος ταυτόχρονα σε μάχη με τους εκεί δικούς μας και δεν μπορούσε να φροντίσει γι’ αυτούς. Γι’ αυτό οι υπόλοιποι Αλβανοί γύρω στους 170-200, αφού αντιστάθηκαν στην αρχή, στο τέλος αναγκάστηκαν να κλειστούν ολότελα στο ναό. Νομίζοντας μάλιστα πως αυτό θα θεωρούνταν και άσυλο και δεν θα τους επιτιθόμασταν εκεί, απέκρουσαν κάθε πρότασή μας για παράδοση…»
Στην συγκεκριμένη μάχη οι Έλληνες καίνε όλους τους Οθωμανούς μέσα στην εκκλησία και όπως είδαμε, η συνεισφορά των Ανωγειανών είναι καθοριστική. Στην συνέχεια όμως, σε μάχη που έγινε στον Άγιο Μύρωνα την ίδια μέρα και έληξε πάλι με νίκη υπέρ των ελληνικών όπλων, παρατηρούμε για πρώτη φορά τους Ανωγειανούς να αφήνουν τις χουρχούδες τον παραδοσιακό δηλαδή τρόπο και να εξοπλίζονται πια με όπλα. Διαβάζουμε στα απομνημονεύματα του Πίσσα…
«…Η δική μας άφιξή όμως, αποθάρρυνε τόσο τους εχθρούς, ώστε μετά από λίγο άρχισαν βιαστικά να υποχωρούν προς το Ηράκλειο. Ένώ άρχισαν να τρέπονται σε φυγή, τους καταδιώξαμε μέχρι το πρωί επί δυόμισι ώρες και τους φτάσαμε μέχρι τις πύλες του Ηρακλείου. Έπεσαν δε σε αυτή τη μάχη, γύρω στους 1000 Οθωμανούς και 15-20 δικοί μας. Από τους δικούς μας, πάνω από 120 Ανωγειανοί εξοπλίστηκαν με Οθωμανικά όπλα…»
Θα πρέπει βέβαια να πούμε εδώ, πως η λαφυραγωγία των νεκρών, ήταν ο μοναδικός τρόπος εκείνη την εποχή να αποκτήσει κάποιος μη εύπορος ένα όπλο. Γιατί τα όπλα ήταν πανάκριβα. Για παράδειγμα ένα γιαταγάνι κυμαινόταν το φθηνότερο από 150-200 γρόσια και το ακριβότερο μπορούσε να φτάσει και τα 2000 και τα 3000 γρόσια ανάλογα με την διακόσμησή του. Το φθηνότερο πιστόλι έκανε 100 γρόσια και μπορούσε να φτάσει μέχρι 2000 γρόσια. Τα καριοφίλια επίσης πανάκριβα. Την στιγμή που ο μισθός ενός στρατιώτη της εποχής, ήταν 20-25 γρόσια το μήνα. Σημασία όμως εδώ έχει, ότι όσο διαρκεί η επανάσταση, οι Ανωγειανοί αρχίζουν να χάνουν τον παραδοσιακό τους ρόλο και να γίνονται κι αυτοί πολεμιστές. Δεν σταματούν όμως ποτέ, να χρησιμοποιούν άριστα τις χουρχούδες για να πάρουν κανονικά πολεμικά όπλα, όπως θα δούμε στο παρακάτω απόσπασμα του Πίσσα…
«…Πολλά έπαθαν οι Οθωμανοί σε αυτή τη καταδίωξη, χωρίς να βρουν πουθενά σωτηρία. Στην περίπτωση αυτή μου έγινε καταφανής η γρηγοράδα των Ανωγειανών και αποδείχθηκαν αληθινά τα λόγια τους ότι καίτοι άοπλοι, θα μας ήταν χρήσιμοι στο στρατό σε περιπτώσεις που καταδιώκαμε τον εχθρό. Κάποια στιγμή κυνηγούσα έναν Οθωμανό αξιωματικό που είχε πληγωθεί το άλογό του. Ενώ ήμουν έτοιμος να τον συλλάβω ζωντανό και του φώναζα «φίου Τουρκιά φίου!» κοροϊδεύοντας τον ίδιο και το έθνος τους για την αισχρή φυγή τους, ξαφνικά άκουσα πίσω μου μια μαινόμενη φωνή Ανωγειανού. Απείχε αρκετά από μένα και κραύγαζε… «Στάσου αγά πούφαγες τα σύγκληνά μας!» Ταυτόχρονα, είδα την ποιμενική του ράβδο να πέφτει με ορμή πάνω στο κεφάλι του τρισάθλιου γέροντα Οθωμανού, που έπεσε κάτω νεκρός, ενώ ο Ανωγειανός τον αφόπλισε ακαριαία μπροστά μου. Και στην μάχη αυτή εξοπλίσθηκαν από τα λάφυρα των Τούρκων πάνω από 300 Ανωγειανοί, οι οποίοι τελικά δημιούργησαν ένα δικό τους σώμα που αποτελούνταν από 500 άνδρες καλά εξοπλισμένοι, ενώ μέχρι τότε δεν κρατούσαν κανένα όπλο…»
Πολύ σημαντική αυτή η πληροφορία του Πίσσα. Εδώ βλέπουμε για πρώτη φορά οι Ανωγειανοί, όχι μόνο να εξοπλίζονται, αλλά να συγκροτούν πια δικό τους πολεμικό σώμα! Δυστυχώς ο Πίσσας δεν μας αναφέρει τον αρχηγό αυτού του σώματος. Ίσως το δούμε παρακάτω εφόσον η εργασία μου συνεχίζεται.
Θα μου επιτρέψετε όμως να κλείσω εδώ αυτήν την μικρή αναφορά για τους Ανωγειανούς και τον ρόλο τους στην επανάσταση τους 1821, που ήταν πράγματι σημαντικός και καθοριστικός. Οι Ανωγειανοί πρόσφεραν πολλά στον αγώνα, είτε ως παρατηρητές και κατάσκοποι, είτε ως τροφοδότες του ελληνικού στρατού, είτε ως πληροφοριοδότες για τον τόπο και την μορφολογία του, είτε ως πραγματικοί πολεμιστές. Η συνεισφορά τους θα μείνει ανεξίτηλη στην ιστορία του τόπου.

Ευχόμαστε να είναι καλοτάξιδο! Για την σύνταξη του άρθρου ευχαριστούμε θερμά για την βοήθεια της την κα Ζαχαρένια Σκουλά.
Τίτλος: ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΥ ΠΙΣΣΑ – ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ 1821
Μεταφορά στη δημοτική, Επιμέλεια – Σχολιασμός, Ιστορική Έρευνα: Γιώργος Πύργαρης
Εκδόσεις Historical Quest: Χρυσηΐδος 66, Ίλιον, Αθήνα, ΤΚ. 131 22
Τηλ: 210 26 11 832
ΣΕΙΡΑ: ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ (1821)
Υπεύθυνος ‘Έκδοσης: Γιάννης Χρονόπουλος
Επιμέλεια Έκδοσης: Γιάννης Χρονόπουλος
Σελίδες: 272, χαρτί chamois 85 gr.
Αρχική Τιμή: 15,00 €
Διαστάσεις: 14×20
ISBN: 978-618-5088-23-1
Έτος Έκδοσης: Αθήνα, Φεβρουάριος 2017

Από το  Βασίλη Βουϊδάσκη

Καθηγητή Παν/μίου Κρήτης 

 «Κρείττον του λαλείν το σιγάν», «Καλύτερον να σιωπάς παρά να μιλάς», έλεγαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι. Μεγάλη και σοφή κουβέντα όπως και τα έργα τους. Απ’ αυτό το φιλόξενο βήμα, ‘Ανωγή’ μίλησα δυο φορές τον τελευταίο καιρό και τολμώ να το κάνω και τρίτη. Κι αυτή τη φορά με παρέσυραν καρδιά και λογική για να κάνω με λίγα λόγια κατάθεση ψυχής και να συγχαρώ ανθρώπους που αγαπώ και με συνέπεια υπηρέτησα μια ζωή: τους νέους της χώρας μας, τους νέους του χωριού μας.

Μόνο εκείνοι, που είχαν την καλή τύχη να παρευρεθούν την Πέμπτη, 17 Νοέμβρη στο αμφιθέατρο του Δημοτικού Σχολείου Ανωγείων, μπορούν να με κατανοήσουν. Οι μαθητές κι οι μαθήτριες της Α΄ Τάξης του Λυκείου μας, με τη σεμνή τους εκδήλωση, μας συγκίνησαν βαθύτατα, κρατώντας μας προσηλωμένους για μιάμιση ώρα στη σκηνή με τα ιστορικά δρώμενα. Με την αναπαράσταση της ιστορικής και σωτήριας Εξέγερσης της νεολαίας στο Πολυτεχνείο, εκμηδένισαν τον χωρόχρονο και μας έκαναν να γιορτάσομε βιωματικά την 43η επέτειο. Μας έδειξαν ότι υπάρχει ακόμα… ελπίδα!

Κορίτσια κι αγόρια, κι αυτής της  Α΄ Τάξης του Λυκείου, κράτησαν επάξια την εθνική μνήμη του Σταυράκειου Γυμνασίου-Λυκείου Ανωγείων, που έχει την αρχή της από τον πρώτο κιόλας χρόνο μετά τον ηρωικό ξεσηκωμό. Και το σημαντικότερο, χωρίς προτροπή και με δική τους πρωτοβουλία. Πήραν στα χέρια τους τη διοργάνωση και την παρουσίαση της γιορτής, δεχόμενοι μόνο ελάχιστη καλοπροαίρετη προσφορά από τους άξιους συναδέλφους και καθηγητές τους.

Τα παιδιά του Γυμνασίου-Λυκείου του χωριού μας, μας θύμισαν τους τρεις, ηλικιακά, κύκλους χορού των αρχαίων Σπαρτιατών. Ο κύκλος των γερόντων τραγουδούσε: ‘Ήμασταν κάποτε καλά παλικάρια’, ο δεύτερος, των νέων απαντούσε: ‘Εμείς είμαστε τώρα και δοκιμάστε μας’, κι ο τρίτος κύκλος με τα παιδιά απαντούσε: «Αμμες δε γ’ εσόμεθα πολλώ κάρρονες»«Εμείς θα γίνομε πολύ καλύτεροί σας!».

Μ’ αυτά τα λίγα, επιστρέφω στη σιωπή μου χωρίς ενοχές, επειδή πιστεύω πως ερμήνευσα σωστά τους αρχαίους προγόνους μας, αφού κι εκείνοι το ίδιο θα έκαναν. Έχω την πεποίθηση ότι όσο αντρίκιο είναι να υψώνεις αγωνιστική φωνή διαμαρτυρίας, όταν βλέπεις την κοινωνική αδικία και καταπίεση, άλλο τόσο αντρίκιο και πρέπον, να επαινείς και να ενθαρρύνεις εκείνους, που ανυπόκριτα κάνουν ό,τι μπορούν, για να ξανάλθουν στη ζωή μας οι πανανθρώπινες αξίες και τα ιδανικά.