Στα Γενικά Αρχεία του Κράτους βρέθηκε ο πρώην Δήμαρχος Ανωγείων Σωκράτης Κεφαλογιάννης για μια προσωπική του έρευνα, κατά τη διάρκεια της οποίας βρήκε μπροστά του τις μελέτες και τα σχέδια των Αρχιτεκτόνων για την δημιουργία του 1954 του Σταυράκειου Γυμνασίου, αλλά και το 1963 με το Δεύτερο Δημοτικό σχολείο Ανωγείων στο Περαχώρι!

Ο Σωκράτης, έστειλε τα αρχεία αυτά στην Ανωγή μαζί με κάποιες σκέψεις του για την σημασία που έχουν για την πορεία της Εκπαίδευσης των Ανωγείων αλλά και για ιστορικούς λόγους. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Σωκράτης: “Τα θεωρώ σημαντικά ούτως συ άλλος γιατί δεν ξέρω αν υπάρχουν καν στο αρχείο του Δήμου ή στα σχολεία.

Είναι ευδιάκριτο στα σχέδια η αρχική εικόνα του “Σταυράκειου” Γυμνασίου και η σύγκριση με τις πολλές μετατροπές του με το σήμερα. Επίσης στο Δημοτικό στο Περαχώρι, όπως φαίνεται  από τα σχέδια, το κτιριακό συγκρότημα δεν ολοκληρώθηκε ποτέ όπως ήταν στα σχέδια..” καταλήγει.

Η μεγάλη δωρεά του Μιχάλη και της Λετίσιας Σταυράκη από την Αμερική, θεμελιώθηκε το 1954 και άλλαξε για πάντα την ιστορία του χωριού, δημιουργώντας στον ορεινό Μυλοπόταμο ένα πρότυπο Γυμνάσιο εξοπλισμένο με ότι χρειαζόταν κάτι πρωτοφανές τότε για ένα μικρό επαρχιακό και ορεινό χωριό της Ελλάδας.

Η αρχική πλάκα με την ονομασία ανέγραφε “Σταυράκειο Διδακτήριον Ανωγείων Μυλοποτάμου Κρήτης” και αυτή η μεγάλη δωρεά δημιούργησε επιστήμονες και ανθρώπους των γραμμάτων στα Ανώγεια και την ευρύτερη περιοχή και εξακολουθεί μέχρι και σήμερα να είναι ένας από τους βασικότερους πυλώνες προόδου των Ανωγείων.

Μια δεκαετία μετά ολοκληρώθηκε και το Δημοτικό σχολείο στο Περαχώρι όπου ξεκίνησε το 1963 με περισσότερα από 100 παιδιά. με τα σχέδια πάντως να μην αποτυπώνουν την τελική του μορφή καθώς όπως φαίνεται διαμορφώθηκε τελικά διαφορετικά από ότι στις μελέτες για άγνωστους λόγους.

Σύμφωνα με την έρευνα του Σωκράτη Κεφαλογιάννη, αρχιτέκτονας για το Γυμνάσιο 1951 – 1953 ήταν ο Πέτρος Νιαγάσας, ενώ για το “Β’ Δημοτικόν Σχολείον Ανωγείων Ρεθύμνης” 1963 αρχιτέκτονας ήταν ο Γ. Σταυρίδης.

H ΑΝΩΓΗ έλαβε και δημοσιεύει από τον κ. Νίκο Μανουσάκη, μέλος του γραφείου περιοχής Κρήτης του ΚΚΕ την ακόλουθη επιστολή:
«ΚΑΤΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΑ ΑΝΩΓΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΟΥ ΜΠΑΜΠΗ ΚΑΛΟΜΟΙΡΗ

Ειλικρινά λυπάμαι για τον τρόπο που επέλεξε η κυρία Αρετή Σπαχή να απαντήσει στο κείμενο που έστειλα στην  ΑΝΩΓΗ με τίτλο « ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΤΟΜΗΣ ΣΤΑ ΑΝΩΓΕΙΑ ΤΟΥ ΜΠΑΜΠΗ ΚΑΛΟΜΟΙΡΗ».

Το ύφος που χρησιμοποιεί, αν μην τι άλλο, φανερώνει έλλειψη ψυχραιμίας αλλά και εμφανή προσπάθεια σπίλωσης και σε προσωπικό επίπεδο, χρησιμοποιώντας μια σειρά από «κοσμητικά» επίθετα. Δεν πρόκειται να την παρακολουθήσω σε αυτήν την προσπάθεια κάτι που δεν έγινε και στο κείμενο που δόθηκε ως απάντηση στα λεγόμενα της στην εκδήλωση, κείμενο που είχε αποκλειστικά και μόνο πολιτικό χαρακτήρα. Άλλωστε και τα δυο κείμενα είναι στην διάθεση του κοινού και μπορούν να κρίνουν το ύφος και το ήθος του κάθε αρθρογράφου. Από διακριτικότητα γιατί δεν ήθελα σε καμία περίπτωση να προσωποποιηθεί η κριτική που γινόταν στο κείμενο δεν ανέφερα σε κανένα σημείο ούτε καν το όνομα της ομιλήτριας. Ωστόσο, ο πολιτικός πολιτισμός επιβάλλει να ξέρει ο καθένας όταν κάνει δημόσια αναφορά σε κάποια πολιτικά ζητήματα, πολύ περισσότερο όταν κριτικάρει την πολιτική ενός κόμματος,  να δέχεται και την κριτική σε αυτά που λέει και να απαντά με πολιτικά επιχειρήματα αποφεύγοντας τους όποιους χαρακτηρισμούς.

Στο προκείμενο. Η απάντηση που δίνει η κυρία Σπαχή με το κείμενο της αν μην τι άλλο τεκμηριώνει τα όσα αναφέρονται στο κείμενο που έδωσα για πονηρή διαστρέβλωση της ιστορίας και της ίδιας της πραγματικότητας. Λέω πονηρή, γιατί μου είναι δύσκολο να πιστέψω ότι η κυρία Σπαχή δεν διαθέτει πολιτική και ιδεολογική επάρκεια για να μην καταλαβαίνει τι πολιτικά ζητήματα εγείρει το κείμενο που έδωσα και αντί για απάντηση πολιτική συνεχίζει την διαστρέβλωση. Αρνούμαι να πιστέψω δηλαδή ότι δεν καταλαβαίνει την διαφορά του νοήματος που δίνεται στα κείμενα του ΚΚΕ με την λέξη «συνθηκολόγηση» και με αυτό που θέλει να βάλει με την αναφορά της περί «ΤΑΞΙΚΗΣ συνθηκολόγησης»

Για τους αναγνώστες των κειμένων και μόνο να πω ότι αυτό που αναφέρουν τα κείμενα του ΚΚΕ έχει να κάνει με την απαράδεκτη πράγματι τακτική που ακολουθήθηκε στην υπογραφή των συμφωνιών του Λιβάνου και της Καζέρτας και που οφείλεται σε λάθος εκτιμήσεις, αδυναμίες και ανεπάρκειες, στις δυσκολίες που είχε η δράση την εποχή αυτή και την διαπάλη που γινόταν με τον οπορτουνισμό μέσα στο κόμμα.

Άλλο πράγμα λέει η κυρία Σπαχή με το «ταξική συνθηκολόγηση». Μας λέει σε απλά ελληνικά ότι το ΚΚΕ πρόδωσε την τάξη του, ότι τα «βρήκε» με την αντίπαλη αστική τάξη σταματώντας τον ταξικό αγώνα, κάτι που δεν αποδεικνύεται ιστορικά αφού μετά από λίγο διάστημα όπως λέω πήρε απόφαση για την συγκρότηση του ΔΣΕ, κορυφαία στιγμή της ταξικής πάλης στην Ελλάδα.

Με λίγα λόγια, το ΚΚΕ παρά τις δυσκολίες και τις λάθος πολλές φορές εκτιμήσεις ποτέ δεν υπέστειλε την σημαία της ταξικής πάλης στην χώρα μας. Να σταματήσει λοιπόν η χρησιμοποίηση των όποιων λαθών έγιναν για άρνηση της ηρωικής ιστορίας της ταξικής πάλης στην Ελλάδα με την καθοδήγηση του ΚΚΕ και η προσπάθεια που γίνεται να εμφανιστεί ότι εγκατέλειψε τις ιδεολογικές του αρχές.

Κάπως έτσι αντιμετωπίζεται και το άλλο επίμαχο σημείο που αφορά την ταμπέλα «επαναστατικό ΚΚΕ». Η κυρία Σπαχή κάνει ότι δεν καταλαβαίνει την διαφορά που υπάρχει να κολλήσεις ένα τίτλο δικό σου στο τίτλο του κόμματος, το ΚΚΕ δηλαδή να γίνει «επαναστατικό ΚΚΕ» , ότι δεν γνωρίζει ότι με αυτόν τον τίτλο υπήρξαν κόμματα και ομαδούλες στην χώρα μας(Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας- ΕΚΚΕ) κ.ά. που καμιά σχέση δεν είχαν με το ΚΚΕ) που ήθελαν να πουλήσουν επαναστατηλίκι όπως άλλωστε γίνεται και σήμερα από διάφορους χώρους . Επικαλείται άρθρα στην ΚΟΜΕΠ και άλλα κείμενα του ΚΚΕ που καμία σχέση δεν έχουν με τα παραπάνω. Οι εκτιμήσεις του κόμματος για την πορεία αποκατάστασης των επαναστατικών χαρακτηριστικών έχει να κάνει με την διαπάλη με τον οπορτουνισμό στις γραμμές του και τον σταθερό προσανατολισμό στην επαναστατική θεωρία και όχι με ταμπέλες που παραπέμπουν αλλού. Η επανεκτίμηση θέσεων και πολιτικών επιλογών που προκύπτει από ην αναζήτηση της ιστορικής αλήθειας από το ΚΚΕ οδηγεί σε επαναστατικού χαρακτήρα διόρθωση λαθών και όχι στην απογοήτευση που παραπέμπει η κάθε είδους λαθολογία.

Για τα υπόλοιπα που αναφέρονται στην απάντηση της κυρίας Σπαχή δεν αξίζει τον κόπο να ασχοληθώ, γιατί περί άλλων αναφέρεται πέραν των ζητημάτων που βάζει το άρθρο μου. Πουθενά δεν της γίνεται κριτική ΓΙΑΤΙ ανέλαβε την ομιλία στην εκδήλωση που έγινε. Η κριτική γίνεται για αυτά που είπε και μόνο. Όσον αφορά την παρουσία και τοποθέτηση του ΚΚΕ στην εκδήλωση, δίνεται απάντηση στο άρθρο. Τέλος, αυτό που αφορά τις γνώσεις μου για την πολιτική, ιδεολογία του ΚΚΕ και την προβολή της, αφήστε κυρία Σπαχή να το κρίνει το ίδιο μου το κόμμα.

Τελεία και παύλα λοιπόν για ζητήματα που αφορούν  την εκδήλωση που έγινε για τον Μπάμπη Καλομοίρη. Για άλλη μια φορά τιμή και δόξα στους ήρωες αυτούς οι οποίοι βγήκαν μέσα από τα πολιτικά σπλάχνα του ηρωικού ΚΚΕ.

Ευχαριστώ  για την φιλοξενία

Μανουσάκης Νίκος

Μέλος του γραφείου περιοχής Κρήτης του ΚΚΕ»

Η ΑΝΩΓΗ, έλαβε και δημοσιεύει την ακόλουθη επιστολή- απάντηση της κ. Αρετής Σπαχή

Η επιστολή έχει ως εξής:

 «ΜΙΑ ΕΠΙΒΑΛΛΟΜΕΝΗ ΚΑΙ ΟΡΙΣΤΙΚΗ  ΑΠΑΝΤΗΣΗ  ΣΤΟ ΚΑΚΟΒΟΥΛΟ ΑΡΘΡΟ  (ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΑΝΟΥΣΑΚΗ) ΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ «ΑΝΩΓΗ»

« Η καλύτερη   άμυνα είναι η επίθεση και…ακόμη πιο αποτελεσματική είναι η λασπολογία»: αυτήν την αρχή φαίνεται να επιλέγει ο Νίκος Μανουσάκης, το  μέλος του γραφείου περιοχής Κρήτης του Κ.ΚΕ,  στο άρθρο που δημοσίευσε στον ηλεκτρονικό τύπο «Ανω Γη »,  με τίτλο «Με αφορμή τα αποκαλυπτήρια της προτομής στα Ανώγεια του Μπάμπη Καλομοίρη». Πρόκειται για ένα  άρθρο που έχει στόχο να υπονομεύσει το περιεχόμενο της κεντρικής ομιλίας  στην εκδήλωση μνήμης και τιμής των δυο κομμουνιστών αγωνιστών, του Μπάμπη και Αποστόλη Καλομοίρη, την οποία διοργάνωσαν οι συγγενείς των αγωνιστών και στην οποία ανατέθηκε ο ρόλος της κεντρικής ομιλίας στην Αρετή Σπαχή, κατ΄ επιλογή του επιζώντος αδελφού.

Στο εν λόγω κείμενο ο αρθρογράφος ξεπερνά όντως κάθε έννοια δεοντολογίας   στην πολεμική που ολοφάνερα θέλει να κάνει, αγνοώντας επιδεικτικά τόσο  το χαρακτήρα της εκδήλωσης, όσο και το συναισθηματικό φορτίο των συγγενών των νεκρών.

Δηλώνω ότι δεν θα παρακολουθήσω ούτε το περιεχόμενο, ούτε το ύφος του εν λόγω λιβελλογραφήματος. Θα εστιάσω αποκλειστικά και μόνο σε δυο σημεία, για λόγους αρχής . Γιατί η ιστορική αλήθεια ,από την πλευρά της εργατικής τάξης ,  δεν ήταν και δε μπορεί ποτέ να είναι δίγλωσση, ούτε συγκεχυμένη:.

1. Εγκαλεί ο αρθογράφος την ομιλία, επειδή, λέει ,αναφέρεται στο «επαναστατικό Κ.ΚΕ», του οποίου ήταν μέλος ο τιμώμενος αγωνιστής και αυτήν την αναφορά τη θεωρεί «πονηριά» («παραπέμπει πονηρά σε άλλον ιδεολογικο-πολιτικό χώρο»»! ). Μήπως  πρέπει ο… ψυχογράφος και  εγκαλών αρθρογράφος  να διαβάσει πιο προσεκτικά τα ντοκουμέντα του ίδιου του Κ.ΚΕ, του οποίου είναι στέλεχος, για να διαπιστώσει ότι ο πολιτικός του φορέας κάνει διάκριση της «επαναστατικής και μη περιόδου του;»

Για υπενθύμιση του παραθέτουμε : ΚΟΜΕΠ τεύχος 6 και χρόνος έκδοσης 2013 με  τίτλο «Η ΠΟΡΕΙΑ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΟΥ Κ.ΚΕ» Επιθυμεί  άραγε ο  επικριτής αρθρογράφος να είναι  ο λόγος του συναφής  με τις κομματικές του θέσεις  ή θέλει να ..κατασκευάζει «πονηρά φαντάσματα», για να υπηρετήσει μικροκομματικές σκοπιμότητες; Η  απάντηση  στα παραπάνω ερωτήματα είναι εύλογη.

2. Κατηγορεί  ο αρθρογράφος την ομιλία, επειδή αναφέρεται στην «Ταξική Συνθηκολόγηση» που επέβαλαν οι συμφωνίες του Λιβάνου, της Καζέρτας και της Βάρκιζας με ευθύνη της ηγεσίας εκείνης της περιόδου. Και πάλι το στέλεχος του Κ.ΚΕ που  στρέφεται με τόση μανία  ενάντια στην ομιλία ανακαλύπτοντας μόνιμους εχθρούς του Κ.ΚΕ,  ή δεν κάνει τον κόπο να μελετήσει τα επίσημα ντοκουμέντα του κόμματός του (μάλιστα κατηγορεί την ομιλία ότι τα παραποίησε!) ή  δεν αντέχει την ιστορική αλήθεια που και το ίδιο το κόμμα του αναγνωρίζει σήμερα  επίσημα  ή θέλει οπωσδήποτε να ..κατασκευάσει …υπονομευτές(!) , για να ικανοποιήσει εμπάθειες που δεν έχουν καμία σχέση με την πολτική αντιπαράθεση αρχών. Τα ερωτήματα που προκύπτουν  οφείλει να τα απαντήσει ο ίδιος. Τονίζω  απλώς ότι τον ίδιο όρο «συνθηκολόγηση» αναγνωρίζει ο Ν.Ζαχαριάδης για τη Βάρκιζα, γεγονός το οποίο  αναφέρει και αποδέχεται και  το Κ.Κ.Ε. στο εγχειρίδιό του «Δοκίμιο Ιστορίας του Κ.ΚΕ(1949-1968) στη  σελ 216 «Αντί όμως για συμφωνία εμείς κάναμε συνθηκολόγηση….», ενώ  παράλληλα χαρακτηρίζει  ως «αίσχος» τη συμφωνία της Καζέρτας: «Έτσι θα διορθωνόταν και το αίσχος της Καζέρτας..»

Για ποια παραποίηση των ντοκουμέντων λοιπόν κατηγορεί ο επικριτής-αρθρογράφος την ομιλία; Μήπως με αυτό το ανυπόστατο κατηγορητήριο θέλει να συσκοτίσει την πραγματικότητα και να αποφύγει την απάντηση στο  ουσιαστικό ερώτημα που προκύπτει αυτονόητα : Γιατί δεν ανέλαβε το κόμμα του  την ομιλία στην εκδήλωση  και γιατί  δεν κατέθεσε  ένα χαιρετισμό; Για  ποιο λόγο δεν παίρνει θέση ο αρθρογράφος, έστω και εκ των υστέρων, πάνω σε αυτό το κεντρικό πρόβλημα, αλλά επιλέγει την παραπλανητική τακτική της επίθεσης στην τοποθέτηση της ομιλήτριας η οποία απλώς ικανοποίησε την επιθυμία του επιζώντος αδελφού;

Κλείνω αυτή τη σύντομη τοποθέτηση , με την επισήμανση ότι    ο αρθρογράφος αναφέρεται  , γενικά και αφηρημένα, σε άλλους χώρους,   ενώ  η ομιλήτρια ούτε θέλησε να δηλώσει  ούτε ανέφερε καμία κομματική ιδιότητά της, πέραν της επαγγελματικής

Στα παραπάνω  ερωτήματα  είναι προφανές ότι ως  ομιλήτρια δεν περιμένω απάντηση, πολύ περισσότερο γραπτή, γιατί δεν πρόκειται να δώσω  συνέχεια σε μια επίθεση που δε διέπεται ούτε από ιδεολογικούς, ούτε από ηθικούς κανόνες.

Σεβόμενη τη  μνήμη των νεκρών αγωνιστών και το βαθύ και πολύχρονο πόνο των επιζώντων μελών της οικογένειάς τους, αλλά και όλων των συγγενών- οι οποίοι έχουν το αναφαίρετο δικαίωμα να τιμούν σε κλίμα ηρεμίας και σοβαρότητας  τους νεκρούς τους- δηλώνω ότι δεν πρόκειται να απαντήσω σε οποιαδήποτε άλλο λιβελλογράφημα.

Κάποια σχόλια με αφορμή την εκδήλωση που έγινε στα Ανώγεια την 1 Οκτωβρίου 2017 προς τιμή του ήρωα της ταξικής πάλης και του ΚΚΕ Μπάμπη Καλομοίρη.

Τιμή και δόξα σε αυτούς τους ανθρώπους, που έδωσαν τη ζωή τους για ανώτερα ιδανικά. Τους αξίζει κάθε έπαινος, κάθε πράξη που θα συμβάλλει να μείνουν αθάνατοι στην ιστορία αυτού του τόπου, που θα διδάσκει τους νέους να μπαίνουν στον αγώνα για μια καλύτερη ζωή, για την απελευθέρωση από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Είναι θεμιτό τέτοιοι άνθρωποι (ήρωες) να τιμώνται και από άλλους χώρους, πέρα από την ιδεολογική-πολιτική τους αναφορά. Άλλωστε τους αξίζει κάτι τέτοιο. Ιδιαίτερα όταν πρόκειται για την οικογένειά του, το χωριό του, τους φίλους του κτλ. Ωστόσο δεν είναι θεμιτό να αξιοποιείται το βήμα σε μία τέτοια εκδήλωση για να παραποιούνται ιστορικά ντοκουμέντα και ακόμη περισσότερο για να σπιλωθεί ο πολιτικός φορέας, που ανήκε ο τιμώμενος αγωνιστής, Μπάμπης Καλομοίρης, ως τον τραγικό θάνατό του, δηλαδή το ΚΚΕ.

Με έντεχνο τρόπο γίνεται προσπάθεια στην ομιλία να φανεί ότι ο Μπάμπης Καλομοίρης, στέλεχος του ΚΚΕ μέχρι το θάνατό του, ανήκε σε κάποιο άλλο πολιτικό φορέα με τον τίτλο «επαναστατικό ΚΚΕ». Καθόλη τη διάρκεια της ομιλίας επιχειρείται να περάσει η αντίληψη και η πολιτική άλλων πολιτικών χώρων, πολέμιων και τότε και σήμερα του κόμματος του αγωνιστή Μπάμπη Καλομοίρη.

Το ΚΚΕ από την ίδια του τη φύση είναι επαναστατικό κόμμα, η πρωτοπορία της εργατικής τάξης, της μόνης επαναστατικής τάξης στην εποχή μας και παλεύει για την ανατροπή της εξουσίας της αστικής τάξης και για την εγκαθίδρυση της εργατικής εξουσίας, το σοσιαλισμό-κομμουνισμό. Η αναφορά «επαναστατικό», μπροστά από τον τίτλο του ΚΚΕ, παραπέμπει πονηρά σε άλλον ιδεολογικό-πολιτικό χώρο. Σε αυτόν που ίσως να ήθελε η ομιλία να ανήκε ο τιμώμενος αγωνιστής και όχι σε αυτόν που πραγματικά ήταν και έδωσε τη ζωή του για αυτή του την επιλογή.

Ταυτόχρονα, στην ίδια ομιλία, αναπαράγοντας τη λασπολογία, επιχειρείται, εδώ απροκάλυπτα πλέον, η σπίλωση του ΚΚΕ με επιχειρήματα τύπου … «ταξική συνθηκολόγηση», αστικής έμπνευσης, που αναπαράγει ο οπορτουνισμός μόνο και μόνο για να χτυπήσει το Κόμμα.

Το ΚΚΕ δεν κρύβει τις αδυναμίες του υποκειμενικού παράγοντα που επέδρασαν αρνητικά στην έκβαση της ταξικής πάλης, ιδιαίτερα τη δύσκολη αυτή περίοδο.

Μπροστά στο δίλημμα «υποταγή ή οργάνωση της πάλης και αντεπίθεση», το ΚΚΕ και το λαϊκό κίνημα επέλεξε το δεύτερο δρόμο. Με την απόφαση του κόμματος, για την συγκρότηση του ΔΣΕ, αποδείκτικε ότι το ΚΚΕ δεν είχε καμία πρόθεση ούτε ήταν στην στρατηγική του ο ταξικός συμβιβασμός. Ο ΔΣΕ είναι η πιο τρανή απόδειξη ότι οι κοινωνικές αντιθέσεις δεν χωράνε στα ιδεολογήματα της λεγόμενης «εθνικής ομοψυχίας» και της κατάργησης των ταξικών διαχωριστικών γραμμών.
Ήδη, η μελέτη της ιστορίας του ΚΚΕ, και σε αυτή την πολυτάραχη περίοδο, έχει αποτελέσει για το κόμμα μας πολύτιμο εφόδιο για τη διαμόρφωση της στρατηγικής του. Γνώμονα αποτελεί η επιστημονική ανάλυση της καπιταλιστικής πραγματικότητας που είναι και εγγύηση για να μην οδηγηθεί η χρονική απόσταση από τα ιστορικά γεγονότα στην εκ του ασφαλούς κριτική, σε απόσπαση δηλαδή από το σύνολο των παραγόντων που τη διαμόρφωσαν. Ταυτόχρονα, το ΚΚΕ έχει την πεποίθηση ότι πραγματική τιμή στην ιστορία του Κόμματος και του κινήματος, στην 100χρονη ιστορία του, αποτελούν τόσο η διδαχή από αυτήν όσο και η εξαγωγή συμπερασμάτων που ΙΣΧΥΡΟΠΟΙΟΥΝ ΤΗΝ ΤΑΞΙΚΗ ΠΑΛΗ σήμερα, τον αγώνα για το σοσιαλισμό-κομμουνισμό. Στον αντίποδα ακριβώς της λαθολογίας αλλά και του οπορτουνιστικού εξωραϊσμού που αρνείται να βγάλει συμπεράσματα από το ιστορικό παρελθόν.

Απέναντι σε αυτή την αντίληψη, στην ομιλία κυριαρχεί -όχι καλόπιστα- η λογική «καλά τα στελέχη του ΚΚΕ, είναι αγωνιστές, αλλά το Κόμμα κάνει όλο λάθη και μπορεί να έχει και στην ιστορία του περιπτώσεις προδοσίας». Γιατί που αλλού μπορεί να οδηγεί η εκτίμηση που έγινε «περί ταξικής συνθηκολόγησης»;

Αν μη τι άλλο λίγο σεβασμός στη μνήμη του Μπάμπη Καλομοίρη, ο οποίος είχε γνώση των γεγονότων το 1944 και των συνθηκών που υπογράφονταν, και εντούτοις συνέχισε να πιστεύει στο Κόμμα του, να αποτελεί στέλεχός του και στο τέλος να δίνει τη ζωή του, υπακούοντας στις αποφάσεις των οργανώσεών του.

Το ΚΚΕ είναι υπερήφανο που διαπαιδαγώγησε τέτοιους αγωνιστές σαν τον Μπάμπη Καλομοίρη, τον Αποστόλη, πολλούς άλλους αγωνιστές από τα Ανώγεια και στρατιά ηρώων σε όλη την Έλλάδα.

Χιλιάδες κομμουνιστές και κομμουνίστριες, στελέχη του Κόμματος έδωσαν και την τελευταία ικμάδα των δυνάμεων τους, για να πάρει σάρκα και οστά η εποποιία του ΔΣΕ, που υπήρξε μαχητής του και ο Μπάμπης Καλομοίρης, πολεμώντας και περπατώντας μερόνυχτα, συχνά δίχως τροφή και ξυπόλυτοι στους πάγους και τις θύελλες.

Η οργάνωση της Κρήτης του ΚΚΕ, με αφορμή την 70^η επέτειο πέρυσι από την ίδρυση του ΔΣΕ, πραγματοποίησε διάφορες εκδηλώσεις και τίμησε αρκετούς αγωνιστές, μεταξύ αυτών τον Μπάμπη και Αποστόλη Καλομοίρη και άλλους Ανωγειανούς αγωνιστές, σε εκδήλωση στα Ανώγεια, όπως και στη Λοχριά στον Ψηλορείτη κάθε χρόνο. Δεν ξεχνάμε το χρέος μας. Μας διδάσκει ο αγώνας τους. Είμαστε έτοιμοι, όταν χρειαστεί, να ακολουθήσουμε αυτό το δρόμο.

Δε μετρήσαμε, όμως, παρουσίες στελεχών άλλων κομμάτων σε αυτές τις εκδηλώσεις και ιδιαίτερα αυτών που αξιοποιούν κάθε περίπτωση, όπως η συγκεκριμένη, για να πλασάρουν τις πολιτικές τους απόψεις. Όπως λέει και ο λαός μας «κάνουν μνημόσυνο με ξένα κόλυβα».

Με βάση αυτές τις σκέψεις που κυριαρχούν στο μυαλό κάθε κομμουνιστή και κομμουνίστριας στην περιοχή μας, αλλά και κάθε τίμιου αγωνιστή, το ΚΚΕ δε θα μπορούσε να νομιμοποιήσει πολιτικά με την επίσημη παρουσία του τα λεγόμενα από την κεντρική ομιλία στην εκδήλωση που έγινε στα Ανώγεια προς τιμή του αγωνιστή Μπάμπη Καλομοίρη.

Υ.Γ. Αφήνω στο υστερόγραφο κάποιο ακόμα σχόλιο για την ομιλία, η οποία δεν άφησε να πέσει κάτω τίποτα που να αφορά αρνητικά σχόλια για την ιστορία και τη δράση του ΚΚΕ. Ωστόσο, δεν αφιέρωσε ούτε μία παράγραφο -κατά τα άλλα είναι ευαίσθητος πολιτικός χώρος στο αντιφασιστικό κίνημα της ομιλήτριας- για το αίσχος που επιχειρούν τα γεράκια τη Ε.Ε. στην προσπάθεια ξαναγραψίματος της ιστορίας. Γνωστά τα πρόσφατα γεγονότα στο Ταλίν της Εσθονίας και η εμμονή τους να εξισώσουν τον κομμουνισμό με το φασισμό, τον Χίτλερ με τον Στάλιν και τον Μαρξ. Σε ελεύθερη μετάφραση δηλαδή οι αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, του ΔΣΕ, όλοι αυτοί που τιμήσαμε και τιμάμε, έκανε το ίδιο αν ανήκαν στα γερμανικά ΕΣ-ΕΣ, στις συμμορίες του Σούμπερτ, στα τάγματα ασφαλείας κτλ. Σε αυτή τους την προσπάθεια έχουν στρατεύσει και διάφορους πανεπιστημιακούς, κολαούζους της εξουσίας τους, που τους περιφέρουν από πανεπιστήμιο σε πανεπιστήμιο, κάπου-κάπου τους δίνουν και κανένα τιμητικό τίτλο, όπως τον κύριο Ρίχτερ, για να μας πείσει ότι οι χιτλερικές ορδές που πλάκωσαν στον τόπο μας ήταν πιο πολιτισμένες από τους αγριάνθρωπους Κρητικούς που τους πολέμησαν.
Νίκος Μανουσάκης μέλος του Γραφείου Περιοχής Κρήτης του ΚΚΕ

Ρεπορτάζ:Γιώργης Μπαγκέρης

Φωτογραφίες:Αγγέλα Σκουλά

“Ίντα ‘ναι τελικά ζωή στο χρόνο που διαβαίνει; Μια ιδέα υπερήφανη που ζει και δε ποθαίνει..( Αριστείδης Χαιρέτης ή Γιαλάυτης κατά τα αποκαλυπτήρια της προτομής)

Με σεμνότητα και αισθήματα μεγάλης συγκίνησης και σεβασμού, πραγματοποιήθηκαν την Κυριακή 1 Οκτωβρίου στα Ανώγεια, τα αποκαλυπτήρια της προτομής του Μπάμπη Καλομοίρη, του μαχητή του Δημοκρατικού στρατού Ελλάδας, του αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης, του 28χρόνου νέου που σκοτώθηκε υπερασπιζόμενος τα ιδανικά και τις αξίες του στις 29 Ιουνίου του 1947, στην Μάχη της Λοχριάς, στη διάρκεια του Εμφύλιου σπαραγμού. Στο πρόσωπο του Μπάμπη Καλομοίρη τιμήθηκε όχι μόνο ο ίδιος και ο 17 χρόνος αδερφός του Αποστόλης που “έπεσε” στην ίδια Μάχη την ίδια ημέρα, αλλά και όλοι οι υπόλοιποι χιλιάδες επώνυμοι και ανώνυμοι Έλληνες, που έπεσαν στην Κατοχή αγωνιζόμενοι κατά του Ναζισμού και του Φασισμού.

Παρά το κρύο και το ψιλόβροχο που επικρατούσε, ένα μεγάλο πλήθος Ανωγειανών κατέκλυσε τον χώρο στην περιοχή “Καλομοιριανά” στο Περαχώρι και χειροκρότησε θερμά όταν νεαρά μέλη της οικογένειας Καλομοίρη, αφαίρεσαν την Ελληνική σημαία που κάλυπτε το άγαλμα και έφεραν στο φως την προτομή του Μπάμπη Καλομοίρη, του “καπετάν Ψηλορείτη” όπως τον προσφωνούσαν οι σύντροφοι του. Με τη λέξη “Αθάνατος” όλοι στα χείλη, απέτισαν σεβασμό και φόρο τιμής, όταν χαιρέτισαν στο τέλος τον αδερφό του Γιάννη Καλομοίρη ή Τσίκη και την κόρη του Χαρά, τιμώντας στο πρόσωπο των συγγενών του όλους εκείνους που θυσιάστηκαν για Ελευθερία και Ανεξαρτησία

Το παρόν μεταξύ άλλων στην εκδήλωση έδωσαν ο Δήμαρχος Ανωγείων Μανόλης Καλλέργης και σύσσωμο το δημοτικό συμβούλιο, ο πρώην δήμαρχος Ανωγείων Σωκράτης Κεφαλογιάννης, ο Αντιπεριφερειάρχης Τεχνικών Έργων και π.δήμαρχος Ανωγείων Νίκος Ξυλούρης, ο πρώην πρόεδρος του Παγκοσμίου Συμβουλίου Κρητών Γιώργος Αεράκης., η Τοπική Οργάνωση του Κ.Κ.Ε Ανωγείων, ο γλύπτης από το Αμάρι Μπάμπης Νεονάκης που φιλοτέχνησε το άγαλμα, ο Νίκος Κοντόκαλος που έχτισε το άγαλμα αφιλοκερδώς  καθώς και πλήθος Ανωγειανών όλων των ηλικιών και ολόκληρου του ευρύτερου ιδεολογικού φάσματος και όλων των πολιτικών παρατάξεων του τόπου.

Οι ιερωμένοι του χωριού πραγματοποίησαν αρχικά επιμνημόσυνο δέηση στον χώρο της εκδήλωσης. Στεφάνια κατέθεσαν εκ μέρους του δήμου Ανωγείων ο Μανόλης Καλλέργης, εκ μέρους της Περιφέρειας Κρήτης ο Νικος Ξυλούρης και τέλος εκ μέρους της οικογένειας των Καλομοίρηδων ο  Γιάννης Καλομοίρης του Ντουλγκέρη. Μετά την εκδήλωση η οικογένεια Καλομοίρη προσέφερε κέρασμα στην παραδοσιακή ταβέρνα “Γκαγκάρης”, με κρέατα και γαλακτοκομικά προϊόντα που προσέφερε κάθε σπίτι της οικογένειας στο χωριό. Εκ μέρους της οικογένειας στην εκδήλωση χαιρετισμό απηύθυνε η Ελευθερία Καλομοίρη, η οποία μετά το καλωσόρισμα σε όλο τον κόσμο που τίμησε την οικογένεια με την παρουσία της ανέφερε τα εξής:

 ¨Και ίντα πως περάσανε και φύγαν τόσοι χρόνοι..

Αυτός ο τόπος ευτυχώς ξέρει να  δικαιώνει.. 

Η ιστορία όπως όλοι γνωρίζουμε γράφετε από τους νικητές. Υπάρχουν σε αυτήν όμως και αφανείς ήρωες που η αντρειοσύνη τους και τα κατορθώματα τους θάφτηκαν στο μαύρο πέπλο των ηττημένων-νικητών και πέρασαν χρόνοι πολλοί και δίσεκτοι, μέχρι να μπορέσουμε να μιλήσουμε ανοιχτά για αυτούς. Για αυτούς τους κυνηγημένους ήρωες και να πούμε δυνατά πως υπήρξαν μεγάλοι πατριώτες. Σήμερα τιμάμε ένα ξεχωριστό άντρα που πολέμησε παλικαρίσια για να παταχθεί το μαύρο φίδι του Φασισμού και το κάνουμε την ώρα ακριβώς που βλέπουμε να εκκολάπτονται συνεχώς τα αυγά του, καθώς για πρώτη φορά μετά από 60 χρόνια στο Γερμανικό Κοινοβούλιο από την προηγούμενη Κυριακή κάνουν την εμφάνιση τους Φασίστες. Λες και η μέρα αυτή γίνεται για να μας θυμίσει μέσα από τους αγώνες του ο Μπάμπης Καλομοίρης, την επαγρύπνηση  και τη στάση που οφείλουμε όλοι μας να έχουμε για να μην επικρατήσει ποτέ πια Φασισμός και να βρεθεί τρόπος ώστε να πάψει το μαύρο φίδι να γεννά.

ΑΓΩΝΙΖΟΤΑΝ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΙΟ

Ο Μπάμπης Καλομοίρης ανήκει στην περήφανη γενιά των Αντιστασιακών, των ηρώων εκείνων που κάνοντας πυξίδα ζωής το δίκιο για Ελευθερία και Αξιοπρέπεια , όρθωσαν το ανάστημα τους στη λαίλαπα του Φασισμού. Στη λαίλαπα που αφάνισε στο διάβα της μόνο στη Χώρα μας 400.000 ψυχές. Ανάμεσα σ’αυτούς τους αδικοχαμένους νεκρούς βρίσκονται και ο Δημητρός ο Καλομοίρης με το γιο του τον Γιάννη και τον Κώστα Καλομοίρη, οι οποίοι αιχμαλωτίστηκαν από τους Γερμανούς στο Αρκάδι Μονοφατσίου και έκτοτε η τύχη τους αγνοείται. Όπως σκοτώθηκαν και ο Σμπρουλογιάννης με τον Σμπρουλόκωστα που εκτελέστηκαν στην περιοχή των Σεισάρχων. Όλοι αυτοί αξέχαστοι, αποτελούν ξεχωριστό κομμάτι της ιστορίας της οικογένειας μας, αλλά και κομμάτι της ιστορίας του τόπου μας. Και οι ιστορία μας με τους μείζονες και τους ελάσσονες ήρωες της είναι η μεγάλη μας κληρονομιά, είναι αυτή που μας στηρίζει να δίνουμε τις καθημερινές μας μάχες. Κι όπως ο Μπάμπης Καλομοίρης αγωνιζόταν για την λευτεριά και το δίκιο στα χρόνια της κατοχής, να αγωνιζόμαστε και εμείς σήμερα για τη Δημοκρατία και την Πρόοδο του τόπου μας. Έχοντας πάντα στο νου και τη καρδιά μας σ’ αυτούς τους πολύ δύσκολους καιρούς, το όραμα και την ελπίδα για μια πατρίδα περήφανη, ενωμένη και ελεύθερη και ένα κόσμο ειρηνικό και αδελφωμένο που ο Φασισμός δε θα έχει πια θέση. Μόνο έτσι η θυσία αυτών των ανθρώπων δε θα πάει χαμένη..” ολοκλήρωσε.

Με λυγμούς και έντονη συγκίνηση εκφώνησε το χαιρετισμό του ο Δήμαρχος Ανωγείων Μανόλης Καλλέργης, ο οποίος μάλιστα της έντονης φόρτισης του δεν κατάφερε να ολοκληρώσει την ομιλία του. Αναλυτικά τα όσα ανέφερε:

“Ο Δήμος  Ανωγείων δεν μπορεί να λείψει από εκδηλώσεις μνήμης και τιμής για ανθρώπους  με ιδανικά και αξίες .

Για ανθρώπους  που πολέμησαν για τη λευτεριά της πατρίδας μας στα δύσκολα χρόνια του ναζισμού και του φασισμού.

Για ανθρώπους που έβαλαν πάνω από τη ζωή τους την πατρίδα, την ελευθερία ,την ισότητα την δικαιοσύνη.

Για ανθρώπους που έδωσαν και τη ζωή τους για τις ιδέες τους.

Για ανθρώπους  που βγήκαν απ’τα σπλάχνα του τόπου μας  και ακολούθησαν τα χνάρια των προγόνων τους.

Για τον Μπάμπη τον Καλομοίρη πιστεύω ταιριάζει η μαντινάδα:

«Για την ιδέα του κανείς αξίζει να πεθαίνει

Κι’άσε τι λένε οι δειλοί και οι προσκυνημένοι»

Γιατί ο Μπάμπης θυσιάστηκε για το αυτονόητο δικαίωμα της υπεράσπισης των ιδεών του.

Πάλεψε με όλες του τις δυνάμεις, από την αρχή της κατοχής, τους κατακτητές ριψοκίνδυνα όπως ήταν ο χαρακτήρας του.

Αιχμαλωτίστηκε, απέδρασε, συνέχισε χωρίς να λογαριάζει κινδύνους και προσωπικό κόστος. Άφοβα.

Πολέμησε στην Αθήνα με όλες του τις δυνάμεις για ότι  πίστευε.

Μετά την απελευθέρωση στο χωριό του στα Ανώγεια, ειρηνικά στην αρχή, στον εμφύλιο στη συνέχεια- με τους νικημένους-για το δίκιο των ιδεών του.

Μέχρι το τέλος.

Και ο Μπάμπης και ο Αποστόλης και ο Ηλιάκης, και ο Καφατσής και ο Μένιος και η Βαγγέλα και ο Σμπωκογιώργης.

Στο ηρώο του Δήμου μας στο Αρμί μνημονεύονται όλοι οι νεκροί μας.

Εφαρμόζοντας την απόφαση της κυβέρνησης και της βουλής των Ελλήνων του 1987.

Η πεποίθησή μας είναι ότι η γνώση και η επαφή όλων και ιδιαίτερα των νέων μας, με την σύγχρονη ιστορία, μόνο κέρδος μπορεί να είναι για την κριτική σκέψη όλων μας , μόνο κέρδος μπορεί να είναι για την Δημοκρατία.

Μαθαίνουμε από την ιστορία , παίρνουμε γνώση και δύναμη και προχωράμε μπροστά..” κατέληξε.

ΤΙΜΑΜΕ ΔΥΟ ΠΑΛΛΙΚΑΡΙΑ, ΤΟΝ ΜΠΑΜΠΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΗ

Για την ζωή και την δράση του Μπάμπη Καλομοίρη μίλησε η φιλόλογος Αρετή Σπαχή που σε μια μεστή ομιλία έδωσε όλες τις πτυχές της δράσης και των ηθικών αξιών του τιμώμενου ήρωα. Η Ανωγή σας παρουσιάζει ολόκληρη την ομιλία της που έχει ως εξής:

«Εδώ σταματάνε τα λόγια της βροχής….Εδώ σταματάει ο λεπτεπίλεπτος δισταγμός…Εδώ οι λέξεις χάνουν τον αμφίβολο ήχο τους»,  λέει ο ποιητής, γιατί,   όπως  ο ίδιος εξηγεί, «Το  νόημα είναι κάθετο,-μια γραμμή στεριωμένη στο χώμα/ανηφορίζοντας στον ουρανό, όπως ένα μαχαίρι/στεριωμένο στο ψωμί. όπως η απόφαση της δικαιοσύνης/στεριωμένη στην καρδιά του αδικημένου. όπως/η πίστη του κομμουνισμού στεριωμένη στο αίμα των ηρώων και των/μαρτύρων.»

Λόγια απλά, σταράτα, σίγουρα , ακονισμένα στα πέτρινα χρόνια της ματωμένης αντίστασης  απέναντι στους ντόπιους και ξένους δυνάστες που  τους αντιπάλεψαν «πρόσωπα ευτυχισμένα και βαριά/σαν ώριμοι καρποί στο δέντρο της ελευθερίας».Πρόσωπα θρύλοι, που κλείστηκαν «στη σιωπή με τα σφιγμένα δόντια», στο βουβό πόνο  των γονιών, των  αδελφών,  των συγγενών,  των συντρόφων , των φίλων και των συγχωριανών. Πρόσωπα   που κέρδισαν δικαίως την περήφανη αναφορά της συλλογικής μνήμης για εβδομήντα συναπτά χρόνια από τον άδικο και πρόωρο χαμό τους στη δίνη  του εμφυλίου και που ζητούν το αυτονόητο,  δηλ να «σηκώσει απλά η ιστορία το πουκάμισό της/και να δείξει την πληγή και τη δόξα της».Να δώσει διέξοδο στον άρρητο και   παραγκωνισμένο-μέσα στην ομίχλη της ιστορικής συσκότισης-  πόνο για το χαμό του ατρόμητου κομμουνιστή και  θαρραλέου    λαϊκού αγωνιστή  Μπάμπη Καλομοίρη και του αμούστακου αδελφού του Αποστόλη.Για τον άδικο χαμό των φτωχών και ψυχωμένων παλικαριών που αψήφησαν το θάνατο, γιατί αγάπησαν με πάθος τη  ζωή και τη λευτεριά. Γιατί  πίστεψαν και πάλεψαν, με ανιδιοτέλεια και θάρρος,  για την απαλλαγή της ανθρωπότητας από τη θηριωδία του ναζισμού  και  από τη σκλαβιά των κατακτητών. Γιατί στρατεύτηκαν ως συνεπείς κομμουνιστές στον πατριωτικό και κοινωνικό αγώνα για το δίκιο  και το ψωμί του λαού, για τη λευτεριά και την ειρήνη.Για  την εθνική ανεξαρτησία και το σοσιαλισμό,για «να χωράει το σπίτι μας την καρδιά των ανθρώπων /κι από τη μέσα κάμαρα», όπως συμβουλεύει ο αγωνιστής ποιητής.

Τιμάμε σήμερα, δυο   ξεχωριστά παλικάρια,  δυο  σεμνούς  λαϊκούς αγωνιστές, δυο παιδιά  μιας πολυμελούς και φτωχής οικογένειας, τον πρωτότοκο  Χαράλαμπο , το γνωστό πια σε  όλους Μπάμπη Καλομοίρη, και τον κατά πολύ μικρότερό του στην ηλικία, αλλά ισάξιό του στην παλικαριά και το αγωνιστικό φρόνημα   Αποστόλη, που έπεσαν νεκροί  την ίδια μαύρη ημέρα του Ιούλη 1947 στη βουνοκορφή του Ψηλορείτη, στην ιστορική μάχη της Λοχριάς,  στο μετερίζι  δηλ ενός άνισου ταξικού αγώνα για την  απελευθέρωση  της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων από τις αλυσίδες ενός καταπιεστικού κοινωνικού συστήματος που απαιτούσε την υποταγή του λαού  στις επιταγές των ιμπεριαλιστών επικυρίαρχων και στις ληστρικές απαιτήσεις της εγχώριας ολιγαρχίας,  δοκιμάζοντας με τον πιο στυγνό και απάνθρωπο τρόπο την αλύγιστη αντοχή, επιμονή και πίστη των κομμουνιστών , αριστερών και δημοκρατών πολιτικών στα ξερονήσια, στις φυλακές και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Οι δυο νεκροί που τιμάμε σήμερα,  που έχουν τη  δική τους ξεχωριστή θέση  στον τραγικό χορό των θυμάτων του εμφυλίου πολέμου του χωριού μας –μεγάλωσαν  στις μέρες που «ήταν λίγο το ψωμί και λίγος ο ύπνος» και  ανδρώθηκαν την περίοδο του μεσοπολέμου, όταν «οι άλλοι ήδη είχαν κινήσει» για τις καλύτερες μέρες της «δίκαιης γαλήνης» του σοσιαλισμού και «η πλάση είχε αρχίσει να κοκκινίζει» από την αφύπνιση του παγκόσμιου προλεταριάτου, κάτω από τη σωστή καθοδήγηση  του Κ.Κ.Σ.Ε και  της Γ’ Διεθνούς , κάτω από τη φωτοβόλα δράση και   επίδραση   της νικηφόρας Οκτωβριανής Επανάστασης, της οποίας τα 100 χρόνια τιμά, δοξάζει και σέβεται όλη η πολιτισμένη ανθρωπότητα, αναγνωρίζοντας τη βαθιά τομή της  στον αγώνα της απελευθέρωσης του ανθρώπου από τις  αλυσίδες της καπιταλιστικής σκλαβιάς.

Βιοπαλαιστής ο πατέρας Σπύρος ή πιο σωστά «Σπυριδάκης», δεξιοτέχνης κουρέας σε ένα φτωχό χωριό προσπαθεί να αντιμετωπίσει την ανέχεια,  στήνοντας μια πρόχειρη καντίνα  για τους περαστικούς που πάνε στη «χώρα», στο δρόμο Ανωγείων-Ηρακλείου, αλλά το ψωμί δε φτάνει για τα εφτά στόματα των παιδιών, όσο κι αν συμπαραστέκεται η  χαροκαμένη μάνα Μαρία με το «ανυφαντικό» και το φτωχό περιβολάκι  της βουνοκορφής, έχοντας  ταυτόχρονα στην εποπτεία και τη φροντίδα της –εκτός από τους δυο αδικοχαμένους γιους- τα τρία κορίτσια, τη Σοφία, την Άννα και τη Ρηνιώ, αλλά και τα δυο μικρότερα αγόρια, το Μανώλη και το Γιάννη.

Ο κλήρος έπεσε στον πρωτότοκο γιο τον Μπάμπη να ακολουθήσει το δρόμο του ξενιτεμού, για να αυγατίσει το ψωμί και να υποστηριχτεί η οικογένεια σε μια εποχή που τομοναρχοφασιστικό καθεστώς της ντόπιας αντίδρασης- που είχε  πολύχρωμη αστική έκφραση, κεντρώα και δεξιά- έθετε ως στόχο του την εξαθλίωση του λαού, θέσπιζε  ως ιδιώνυμο ποινικό αδίκημα την πίστη στην κομμουνιστική ιδεολογία και  δίωκε τη δράση των κομμουνιστών ως ποινικό αδίκημα, δηλ ως εγκληματική πράξη, στρώνοντας το δρόμο για την επιβολή της φασιστικής δικτατορίας του Μεταξά. Σε αυτές τις καταπιεστικές για το λαό  συνθήκες, που η ντόπια ολιγαρχία εξαπολύει την επίθεσή της  στον μπροστάρη των εργατο-λαϊκών αγώνων, στο Επαναστατικό ΚΚ.Ε., συνθλίβοντας  τα δικαιώματα και καταστέλλοντας  τους αγώνες των εργατών , ο Μπάμπης Καλομοίρης  βγαίνει στον αγώνα του μεροκάματου. Ξενιτεύεται στη Θεσσαλονίκη, κοντά στο θείο του Γιώργη Φασουλά που διέθετε οινοποιείο , όπου η ανήσυχη ψυχή  του, με τις ευαίσθητες κεραίες της προσλαμβάνει εύκολα τα μηνύματα της ταξικής πάλης .Ετσι, «  ανοίγει ο νους του»  νέα μονοπάτια  διαλεκτικής σκέψης , με τη συμμετοχή του στους εργατικούς αγώνες και την ένταξή του στο ΚΚΕ, στις  γραμμές του οποίου υπηρέτησε, με απόλυτη συνέπεια, ανιδιοτέλεια και απαράμιλλο θάρρος ως τον πρόωρο θάνατό στην ηλικία των 28 χρόνων.

Ο Μπάμπης, έχοντας το χάρισμα της άριστης φυσικής υγείας και  της αθλητικής  σωματικής διάπλασης,κατατάσσεται στην αεροπορία, από όπου απολύεται το 1940, με την κήρυξη  του Β’ παγκοσμίου πολέμου . Η τριπλή κατοχή, της Ναζιστικής Γερμανίας, της  Φασιστικής Ιταλίας και  της Βουλγαρίας, βρίσκει το φλογερό αγωνιστή Μπάμπη στην πρώτη γραμμή του πατριωτικού, αντιφασιστικού αγώνα να καταθέτει αφειδώλευτα τις ψυχικές και θαυμαστές σωματικές του δυνάμεις στον αγώνα για την απελευθέρωση από τη διπλή σκλαβιά της ξένης κατοχής και της ντόπιας αντίδρασης,  μέσα από τις γραμμές του Ε.Α.Μ, του ΕΛΑΣ και της Ο.Π.Λ.Α. Ακατάβλητος μαχητής και παροιμιώδους τόλμης,  ο Μπάμπης θα αξιοποιήσει την εργασιακή του εμπειρία ως τραυματιοφορέας στο ΝΙΜΙΤΣ και θα καταφέρει να απελευθερώσει τραυματίες  αριστερούς και πατριώτες που νοσηλεύονταν ως κρατούμενοι, ενώ αλησμόνητη έμεινε επίσης  η παλικαριά  και η ψυχραιμία του στο αντκατοχικό συλλαλητήριο που διοργάνωσε  το Ε.Α.Μ, με την καθοδήγηση του Κ.Κ.Ε., το Μάρτη 1943.Μπροστά στη θέα της κοπέλας-αγωνίστριας που ισοπεδώθηκε από τις ερπύστριες του γερμανικού τανκ, ο ατρόμητος Μπάμπης  χάνει κάθε αίσθηση του φόβουκαι γίνεται η φωνή της αντίστασης του συλλαλητηρίου που άρχισε να υποχωρεί, ανοίγοντας με ψυχραιμία την πόρτα του τανκ και ρίχνοντας μέσα τη χειροβομβίδα που κρατούσε στο χέρι. Πλήρωσε  όμως με βαρύ τίμημα τη γενναιοψυχία του.Γιατί, αμέσως μετά το συλλαλητήριο, συλλαμβάνεται από τους φασίστες κατακτητές και βασανίζεται με θηριωδία, χωρίς ποτέ να ανοίξει το στόμα του, δείχνοντας παλικαρίσια αντοχή. Από τις φυλακές της Αθήνας μεταφέρεται στη Λάρισσα, από όπου , με τη βοήθεια  των συντρόφων του, απέδρασε, για να συνεχίσει την αγωνιστική και πατριωτική δράση του ως εφεδρικός του ΕΛΑΣ στην Αθήνα, με κέντρο τους Αμπελόκηπους και την Καισαριανή και συνεργαζόμενος σταθερά με τους συντρόφους του Ανωγειανούς,  τον Αριστομένη Μανουρά,  το Μανόλη Βρέντζο ή Γιαγκομανόλη, το Μανώλη Μανουρά ή Ζωνομανώλη και  το Μιχάλη Κουτεντάκη.

Σε όλη τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής ο Μπάμπης Καλομοίρης αντιπάλεψε με  παλικαριά, θάρρος, πείσμα , ανιδιοτέλεια και περηφάνεια τους καταχτητές. Προστάτεψε, με την  ατρόμητη ψυχή και μαχητική δράση του ,  πολλούς δημοκράτες , αγωνιστές και πατριώτες,  λειτουργώντας ως ασπίδα προστασίας τους απέναντι στην αιμοβόρα μηχανή των ναζιστών και ντόπιων φασιστών συνεργατών τους. Αντιπάλεψε,με γνήσιο πατριωτικό και λαϊκό αίσθημα ,τους  δοσίλογους σαν γνήσιο παιδί του λαού και διαλεχτό δείγμα  της προλεταριακής ηθικής.

Η απελευθέρωση  το 1944 βρήκε τον Μπάμπη στην Αθήνα, όπου αγωνίστηκε ανυποχώρητα και ψυχωμένα  , αλλά δε θα μπορέσει  να νιώσει τη δικαίωση του αγώνα του, όπως και όλοι οι  τίμιοι αγωνιστές, συνεπείς  κομμουνιστές  ,ΕΑΜο-ΕΛΑΣιτες και γνήσιοι πατριώτες .που ράντισαν  ,με το δάκρυ της ψυχής τους  και την ανειρήνευτη πάλη τους,το μυριόστομο ΟΧΙ στο φασισμό και το ναζισμό και πότισαν  με το αίμα τους, είτε νεκροί είτε ζωντανοί,  τον αγώνα για τη λύτρωση από  τη διπλή σκλαβιά του ξένου καταχτητή  και της ντόπιας μοναρχοφασιστικής αντίδρασης. Δεν ημέρεψε η ψυχή του Μπάμπη, όπως και κάθε τίμιου αγωνιστή που υπηρέτησε στις γραμμές του επαναστατικού Κ.ΚΕ. Γιατί την κρίσιμη στιγμή – που ο λαϊκός αγώνας  θα μπορούσε να μπει στο δρόμο της δικαίωσής του , «να σηκώσει ψηλά τον ήλιο» και το «αίμα των αγωνιστών  να γίνει το πρώτο αυθεντικό ποίημα»  για τη σοσιαλιστική αναγέννηση της καθημαγμένης χώρας- η  ηγεσία του Κ.ΚΕ εκείνης της περιόδου διάλεξε τον απαράδεχτο από κάθε άποψη δρόμο της Ταξικής Συνθηκολόγησης, υπογράφοντας τις ταπεινωτικές για το επαναστατικό κίνημα Συνθήκες του Λιβάνου(το Μάη του 1944) και της Καζέρτας το Σεπτέμβρη του ίδιου χρόνου. Συνθήκες που όχι μόνο καθυπότασσαν το ανυπόταχτο λαϊκό, αντιφασιστικό, αντικατοχικό  και αντιϊμπεριαλιστικό φρόνημα, αλλά επιπλέον μετέτρεπαν το  υπερήφανο   ΟΧΙ των κομμουνιστών  και αριστερών πατριωτών στη διπλή υποδούλωση σε ΥΠΟΤΑΓΗ στο Βρετανικό  ιμπεριαλισμό και στην ντόπια πλουτοκρατία, με όποιο πολιτικό πρόσωπο κι αν εμφανιζόταν αυτή. Αυτές οι  απαράδεχτες  και ακυρωτικές της επαναστατικής ιδεολογίας και δράσης του Κ.ΚΕ  συνθήκες  υπογράφτηκαν κάτω από την επίνευση των Βρετανών επικυρίαρχων και υλοποιούσαν τη στρατηγική πολιτική στόχευση της ντόπιας αντίδρασης για εκμηδένιση της ΕΑΜΟ-ΕΛΑΣιτικης αντίστασης και  για πολιτική εξόντωση του Κ.ΚΕ .Αυτόν ακριβώς το στόχο  καταφανώς έδειξαν οι 33 ημέρες του αιματοβαμμένου Δεκέμβρη, κατά τις οποίες ανηλεώς τα τανκς του Βρετανού στρατηγού Σκόμπυ-με τη στήριξη και τη συναίνεση της κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου – θερίζουν τους αγωνιστές της λευτεριάς, επιβεβαιώνοντας στην πράξη ότι, με τη λήξη της Γερμανο-Ιταλικής Κατοχής,  επιβάλλεται ένα ακόμη πιο αντιδραστικό  καθεστώς ιμπεριαλιστικής υποδούλωσης   της χώρας και κατασταλτικής επέλασης της εγχώριας πλουτοκρατίας  ενάντια στο μοναδικό της εχθρό,  τον αντιστεκόμενο λαό , αλλά –κυρίως-ενάντια στον μπροστάρη των αγώνων του, το επαναστατικό Κ.ΚΕ.

Ωστόσο, ενώ το θερμόμετρο της ταξικής σύγκρουσης ανεβαίνει και ο παλμός της ταξικής πάλης  δονεί τη λαϊκή ψυχή, η  ηγεσία που  έχει στα χέρια της το τιμόνι του Κ.ΚΕ  αυτά τα δύσκολα χρόνια και το εκπροσωπεί στη διαδικασία της υπογραφής των συνθηκών  –ενώ έχει απαράβατο καθήκον  να περιφρουρεί και να κατοχυρώνει στο πολιτικό επίπεδο τους ταξικούς αγώνες του λαού-  αυτή επιλέγει τον αντίθετο  δρόμο .Στηρίζει  το στρατόπεδο του ταξικού εχθρού και υπογράφει  την κατάπτυστη συμφωνία της Βάρκιζας(το Φλεβάρη του 1945) , συμφωνία που πρόδωσε  τους στόχους της πάλης του προλεταριάτου και , στην ουσία, νομιμοποιούσε τη λυσσαλέα επίθεση των μοναρχοφασιστών στο αναπτυσσόμενο κομμουνιστικό, αριστερό και λαϊκό κίνημα , ενώ έδιδε   επιπλέον  το …νομικό έρεισμα στο Βρετανικό και  τον Αμερικάνικο Ιμπεριαλισμό να αλώσει τη χώρα και να ληστέψει το λαό της. Αυτό ακριβώς θα αποτυπώσει  η θηριωδία της ιμπεριαλιστικής βίας που θα εξαπολυθεί εναντίον των κομμουνιστών και αριστερών, θηριωδία   που φτάνει ακόμη και στη χρήση της βόμβας  ναπάλμ εναντίον των μαχητών του Δ.Σ.Ε στο Γράμμο και το Βίντσι. Στην ουσία,  με τη συμφωνία αυτή, οι ιμπεριαλιστές επικυρίαρχοι και εγχώριοι πολιτικοί στυλοβάτες τους , δεξιοί και κεντρώοι, δε δήλωναν μόνο στο χαρτί τις απαιτήσεις τους για πλαγιοκόπημα του επαναστατικού Κ.ΚΕ. Στην πράξη  απαιτούσαν την επίσημη ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ του ως  επαναστατικού, προλεταριακού κόμματος, δηλ  κήρυσσαν και επέβαλλαν τον εμφύλιο πόλεμο, ικανοποιώντας από τη μια τα στρατηγικά γεωπολιτικά τους συμφέροντα στην ευαίσθητη για αυτούς περιοχή των Βαλκανίων και της Μεσογείου και από την άλλη υποστηρίζοντας, με μανία και επιμονή, την απαίτηση της εγχώριας πλουτοκρατικής ολιγαρχίας για «εξάλειψη του κομμουνιστικού κινδύνου», σε συνθήκες μάλιστα παγκόσμιας αποδοχής της πρωτοπόρας δράσης της Σοβιετικής Ένωσης, αποτυχίας του στόχου των δυτικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων για τη διάλυσή της και  παράλληλα σε καιρούς εδραίωσης των λαϊκών δημοκρατιών σε πολλές χώρες, ιδιαιτέρα της Βαλκανικής.

Αυτή την κοινή επιδίωξη του ξένου ιμπεριαλισμού και της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης για εξόντωση του Κ.ΚΕ και αποτροπή της οικοδόμησης ενός σοσιαλιστικού εργατικού κράτους στην Ελλάδα επιβεβαιώνει, πολύ παραστατικά,  η ένταση της καταστολής,   αμέσως μετά την υπογραφή της συμφωνίας της Βάρκιζας, αφού μέχρι τον επόμενο χρόνο(1946) -που κηρύσσεται επίσημα ο εμφύλιος πόλεμος- πάνω από 80.000 κομουνιστές και δημοκράτες αγωνιστές  δοκιμάζονται στα κολαστήρια , διώκονται, φυλακίζονται, εξοντώνονται.

Ολη αυτήν την πολιτική θύελλα ζει ο Μπάμπης ως συνεπής κομμουνιστής, με ακλόνητη  πίστη  στον αγώνα για την λαϊκή απελευθέρωση από το  διπλό ζυγό της ξενοκρατίας και  της ντόπιας αντίδρασης, ολόψυχα δοσμένος στην πάλη για τη λαοκρατία , την πολιτική ελευθερία και την εθνική ανεξαρτησία.

Με την επίσημη πια θέσπιση  της παράνομης δράσης του Κ.ΚΕ το 1946, ο άδολος αγωνιστής φτάνει στη γενέθλια γη, για να προσφέρει τις υπηρεσίες του στον ταξικό αγώνα του προλεταριάτου, από τις γραμμές τώρα   του Δ.Σ.Ε, του στρατού που συγκρότησε το Κ.ΚΕ για την υπεράσπιση της ιδεολογίας της εργατικής τάξης. Της  τάξης που είναι ιστορικά ταγμένη να σηκώσει στις πλάτες της τον ωραίο και δύσκολο αγώνα της απελευθέρωσης της ανθρωπότητας από την καπιταλιστική θηριωδία και  την ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα και να οικοδομήσει το  ανθρώπινο μέλλον στις βάσεις της κοινωνικής ισότητας, της παγκόσμιας ειρήνης  και της διεθνιστικής αλληλεγγύης.

Βαριά και ωραία τα ιδανικά της σημαίας του Δ.Σ.Ε απαιτούσαν χέρια στιβαρά, ψυχή βαθιά, πίστη στερεή  και  ταξική  συνείδηση αταλάντευτη .Τα χαρακτηριστικά αυτά  διέθετε ο αγωνιστής  Μπάμπης  Καλομοίρης και ο αδελφός του Αποστόλης , παρά το νεαρό της ηλικίας του,  όπως  και όλοι οι άλλοι ήρωες μάρτυρες του αδυσώπητου αυτού ταξικού πολέμου , οι οποίοι  κοσμούν την ιστορία του λαϊκού κινήματος, αλλά και ειδικότερα του χωριού μας, όπως είναι  οι θρυλικοί     αγωνιστές κομμουνιστές,  τα θύματα του εμφυλίου πολέμου : ο Αριστομένης Μανουράς, ο  Σμπωκογιώργης,  ο Νίκος  Καφατσής , ο Δημήτρης Ηλιάκης και  η μυθικής αντοχής και  αξιοθαύμαστης υπερηφάνειας Βαγγελιώ Κλάδου. Και είναι φανερό ότι μένουμε  μόνο στον τραγικό χορό των νεκρών, αφού   η οικονομία αυτής της τοποθέτησης  δε μας επιτρέπει την αναγκαία  τιμητική αναφορά στην  ευρεία αλυσίδα των αγωνιστών  που -ακολουθώντας το παράδειγμα του μυθικού Προμηθέα- άντεξαν στα κολαστήρια και στα ξερονήσια, στις εξορίες και τα βασανιστήρια ή επέλεξαν να ζουν σαν ελεύθεροι –πολιορκημένοι στις τρύπες και τα σπηλιάρια για 28 ολόκληρα χρόνια, όπως ο Κώστας  Σμπώκος ή Μπαφουλής και ο Κώστας Πατραμάνης.

Σε αυτόν τον τιμημένο Δημοκρατικό Στρατό της απελευθέρωσης του λαού από την πείνα, το σκοταδισμό , την καταστολή, την ιμπεριαλιστική υποδούλωση ο Μπάμπης και ο Αποστόλης Καλομοίρης έδωσαν όρκο πίστης, κάτω από την καθοδήγηση του λαοπρόβλητου  ηγέτη και  βασικού οικοδόμου της Εθνικής  Αντίστασης στην Κρήτη,  του λαμπρού στελέχους του Κ.ΚΕ , του Καπετάν Γιάννη Ποδιά, που είχε οριστεί Γενικός Πολιτικός Υπεύθυνος  της Ανατολικής Κρήτης.

Στις δύσκολες μέρες του καλοκαιριού του 1947, στο δοσμένο τοπίο της άνισης μάχης, το ανυποχώρητο φρόνημα των κομμουνιστών αναμετριέται με τις  πολυάριθμες δυνάμεις της κρατικής καταστολής και του παρακρατικού μηχανισμού των ΜΑΥδων , τους οποίους αγκάλιασαν με τις μαύρες φτερούγες τους τα κόμματα της αντίδρασης.Η λογική των αριθμών κόντρα στην πανίσχυρη λογική της Αντίστασης  υποχωρεί και το αδύνατο… γίνεται κατορθωτό: Να σηκωθεί η σημαία του αγώνα για τη δημοκρατία, το ψωμί, τη δουλειά, την ελευθερία, την εθνική ανεξαρτησία και το σοσιαλισμό.

Στο οροπέδιο της Νίδας , οι μαχητές του Δ.Σ.Ε, με όπλο την παλικαριά και την αταλάντευτη πίστη του συνεπούς κομμουνιστή, δίδουν την τίμια μάχη της υπεράσπισης των δίκιου του λαού και αφήνουν περήφανα την τελευταία τους πνοή, ποτίζοντας με το αίμα τους το δέντρο της λευτεριάς και δηλώνονταςέμπρακτα πως «το να είσαι κομμουνιστής/  αυτό σημαίνει/να   προχωράς/κι εσύ καθώς προβαίνει/εμπρός η ιστορία/ αυτό σημαίνει να είσαι εχθρός του ιμπεριαλισμού/ και να τσακίζεις/τα καθεστώτα/που  πια  σαπίσανε και παν/μες στα σκοτάδια/και μες στο φως να ψάχνεις μονοπάτια»

Η στρατιωτική λογική της ψύχραιμης  εκτίμησης  από τον Καπετάνιο Ποδιά  επιτάσσει στη μάχη της Λοχριάς τη μεθοδική υποχώρηση, με το χωρισμό των 48 αγωνιστών που απόμειναν σε τρεις ομάδες, ανάμεσα στους οποίους ήσαν οι συγχωριανοί μας: Μπάμπης Καλομοίρης, Γιώργης και Κώστας Σμπώκος, Κώστας Πατραμάνης και Γ.Δακανάλης. Η ώρα της αναμέτρησης  έφτασε και οι αλύγιστοι κομμουνιστές προχωρούν «με ένα κομμάτι θάνατο στην τσέπη τους», ατρόμητοι, θαρραλέοι. Στην τελευταία ομάδα ο μεγαλόψυχος καπετάνιος  Ποδιάς παρατηρεί το θαρρετό βηματισμό των εγκλωβισμένων από την πλειάδα των παρακρατικών  συντρόφων του, κρατώντας στιβαρά το τιμόνι του αγώνα.Επικεφαλής της δικής του ομάδας ο Μπάμπης προχωρεί θαρραλέα και απαντά παραπλανητικά στην αναγνωριστική ερώτηση του αντιπάλου, αλλά το ασκημένο  μάτι του ταξικού εχθρού τον εντοπίζει και το βόλι του μίσους τον βρίσκει κατάστηθα, όπως βρίσκει λίγο αργότερα και τον καπετάνιο Ποδιά  και τους άλλους αγωνιστές., τον Παπά, τον Τρουλλινό… Ο Μπάμπης  έπεσε, αφού πρώτα πάλεψε λιονταρίσια , για να προστατεύσει την ομάδα του, δίδοντάς σε πολλούς συντρόφους του την ευκαιρία να ξεφύγουν από τον κλοιό.

 Όμως το περήφανο  πέταγμα της ατρόμητης ψυχής του Μπάμπη ακούμπησε ξαφνικά το αθώο  πρόσωπο  του μικρού  αδελφού Αποστόλη -που βρισκόταν  κάποια χιλιόμετρα μακριά-σαν να ήθελε να του δώσει το φιλί του αποχαιρετισμού, κάνοντας   την καρδιά του να σπαράζει από τον πόνο του  τραγικού αποχωρισμού. Γι’ αυτό, χωρίς δεύτερη σκέψη αυτοπροστασίας,  τρέχει με ανείπωτη αγωνία να ..προφτάσει, να προλάβει , έστω , να δει το άψυχο σώμα του πολυαγαπημένου αδελφού. Όμως το δολοφονικό χέρι  που παραμονεύει είναι άτεγκτο και βαθιά ποτισμένο από  δηλητήριο του μίσους.Γι΄αυτό δε διστάζει να χτυπήσει πισώπλατα, στέλνοντας στη χαροκαμένη μάνα δυο νεκρά παλικάρια, την ίδια μέρα.

Σκοτείνιασε  η λίθινη πλαγιά  του Γερο-Ψηλορείτη. Θύμωσε ο Δίας .Δάκρυσε η  μαύρη κορφή. Εκλεισε η χαροκαμένη μάνα την ψυχή της. Δάγκωσαν τα χείλη οι πικραμένες αδελφές κι ανασκουμπώθηκαν να στηρίξουν το σπίτι , αναζητώντας το μεροκάματο στην πόλη. Πήρε  το δρόμο της μετανάστευσης  ο Μανώλης και έβαλε  τα στιβανάκια του μαντρατζή  ο μικρότερος γιος Γιάννης και  μοναδικός πλέον επιζών και κληρονόμος –μαζί με τη Ρηνιώ-αυτής της βαριάς και  περήφανης κληρονομιάς, ο οποίος   μας ακούει σίγουρα με βαριά καρδιά, αλλά με  άκλαυτα μάτια.Γιατί  «δε χύνουν δάκρυ/ τα μάτια που συνήθισαν να βλέπουνε φωτιές/δε σκύβουν το κεφάλι οι μαχητές» Κι ο τραγικός πατέρας , αποκαρδιωμένος,  έκρυψε στα σφιγμένα χείλη τον ανείπωτο πόνο, έχοντας  επιπλέον την αγωνία μήπως το ανεξέλεγκτο μίσος στραφεί  ακόμη και εναντίον των υπόλοιπων παιδιών, όπως έδειξε η απόπειρα πυρπόλησης  του σπιτιού του..

Στιγμές τρόμου, στιγμές αγωνίας.Μια ζωή κλεισμένη μέσα στις σιωπή του πόνου, του θυμού, της πίκρας, της ανησυχίας, της αδικίας.

Λιγοστές οι χαρές ανοίγουν  την πόρτα του χαροκαμένου σπιτιού: ο γάμος   πρώτα  του Γιάννη  και  η  γέννηση της κόρης του Χαράς –που στάθηκε πράγματι ένα παράθυρο χαράς στο πικραμένο σπίτι, φέροντας επάξια και με σεβασμό το όνομα και την  ηρωϊκή κληρονομιά του αδικοχαμένου θείου-αλλά και στη συνέχεια,  ο γάμος  γάμος και τα παιδιά της Ρηνιώς,  γεγονότα  που  δημιούργησαν   ένα ισχυρό αντίβαρο στην πικρή μνήμη, «γιατί είναι αθάνατοι οι νόμοι της ζωής/της αλλαγής .»

Γιατί οι νεκροί αγωνιστές που τιμάμε σήμερα και οι χιλιάδες άλλοι που δεν είναι δυνατόν να αναφερθούν ονομαστικά, «σκαρφάλωσαν στη ράχη του χάρου/κουρντίζοντας με γρήγορο χέρι το ρολόι του ήλιου», για «να φύγει το μαύρο  από τα μάτια μας./Να φύγει τα’ άδικο από τον κόσμο»

Σ΄ αυτήν την πάλη απέναντι στο άδικο, απέναντι στην πολιτική της  φτώχειας και  της  λαϊκής εξαθλίωσης που επιβάλλουν  οι  σύγχρονες αντιλαϊκές κυβερνήσεις–συνεχίζοντας το ιστορικό νήμα της αντιλαϊκής επίθεσης  των αντιδραστικών  κατοχικών και πολύχρωμων μετακατοχικών κυβερνήσεων  και έχοντας την  υποστήριξη ξανά των  σύγχρονων ιμπεριαλιστών κηδεμόνων τους-  καλούν οι τιμώμενοι σήμερα αγωνιστές  και όλοι οι μάρτυρες/ήρωες .Γιατί μόνο , μέσα από αυτή την ανυποχώρητη, ενωτική λαϊκή πάλη μπορούν να βρουν δικαίωση οι αιματηρές θυσίες   τους,  μπορεί « ν’ ανατείλει ο σταρένιος ήλιος του ψωμιού/σε κάθε τραπέζι, ν’ ανατείλει το τραγούδι/μες  στ’ ανθισμένα χείλη των ανθρώπων..”