Ο Νίκος Δημητρίου Κεφαλογιάννης, ο γνωστός σε όλους μας Τσουρονίκος, γεννήθηκε στα Ανώγεια Μυλοποτάμου το 1926.  Βίωσε από πολύ μικρός σοβαρά οικογενειακά δράματα χάνοντας κατ΄ αρχήν τον πατέρα του σε πολύ μικρή ηλικία και στην συνέχεια, τον αδερφό του Χαραλάμπη ο οποίος εκτελέστηκε από τους Γερμανούς ναζί, κατά την κατοχή.

Όπως όλες οι Ανωγειανές οικογένειες έτσι και η δική του ανέλαβε το βαρύ φορτίο της επιβίωσης και της ανοικοδόμησης μιας νέας ζωής, από το μηδέν, μετά το ολοκαύτωμα των Ανωγείων, έχοντας μάλιστα πληρώσει βαρύ φόρο αίματος.

Με γνώμονα πάντα στην ζωή του την αξιοπρέπεια, την τιμή και τις αρχές του, πάλεψε δουλεύοντας σκληρά να χτίσει μια νέα ζωή, να προκόψει και να ευημερήσει σε μια κοινωνία που την εποχή εκείνη αντιμετώπιζε την εσωτερική μετανάστευση των Ανωγειανών, πολλές φορές με σκεπτικισμό.

Ο Τσουρονίκος δεν έγινε απλά αποδεκτός από την Ηρακλειώτικη κοινωνία αλλά απετέλεσε εκλεκτό μέλος της. Τα προσωπικά του χαρίσματα, που ήταν πολλά, τον έκαναν πάντα αγαπητό τόσο στην ιδιαίτερη πατρίδα του τα Ανώγεια -από την οποία δεν απομακρύνθηκε ποτέ- όσο και στην κοινωνία του Ηρακλείου, τόπο που έζησε ο ίδιος και η οικογένειά του μετά την κατοχή.

Ήταν πράος και ταυτόχρονα δυνατός με την μοναδική εκείνη εσωτερική δύναμη που χαρίζει ο Ψηλορείτης. Το φιλότιμο, η αξιοπρέπεια η εγγενής καλοσύνη του και το πάντα χαμογελαστό του πρόσωπο ήταν τα χαρακτηριστικά που κέρδιζαν κάθε άνθρωπο που ερχόταν σε επαφή μαζί του.  Είχε πάντα μια καλή κουβέντα για όλους και δεν ‘χαλούσε χατίρι’. Αγαπούσε τους ανθρώπους γύρω του και την ζωή, μέχρι την τελευταία του στιγμή που και αυτή την έζησε χωρίς να βαρυγκωμήσει, χωρίς να παραπονεθεί, προσπαθώντας να μην επιβαρύνει τους δικούς του. Με υπομονή και στωικότητα αντιμετώπισε και αυτή την δυσκολία της ασθένειάς του, μέχρι το τέλος.

Η αίσθηση του χιούμορ –ένα δώρο που χάρισε σε όλα του τα παιδιά- αλλά και το κέφι του, έκανε την συναναστροφή μαζί του να μοιάζει γιορτή. Αυτό που άξιζε όμως να παρατηρήσει κανείς στον Τσουρονίκο, είναι ότι η αίσθηση του χιούμορ που τον χαρακτήριζε, πήγαζε από μια βαθιά στωικότητα. Ήταν βαθιά φιλοσοφημένος άνθρωπος και παρέμεινε έτσι μέχρι το τέλος.

Κατανοούσε τους ανθρώπους, δεν ήταν επικριτικός, συγχωρούσε εύκολα και δεν κρατούσε κακίες. Τα μικρά και μίζερα συναισθήματα δεν αποτελούσαν κομμάτι του, ήταν έξω από το σύστημά του. Όσες δυσκολίες κι αν αντιμετώπισε στην ζωή του τις αντιμετώπισε ψύχραιμα, στωικά χωρίς να μεταθέτει και να διαχέει το πρόβλημα γύρω του. Στάθηκε βράχος για την οικογένεια και τα παιδιά του και η λέξη λατρεία είναι λίγη για να εκφράσει αυτό που η οικογένεια και τα παιδιά του νοιώθουν γι΄ αυτόν.

Πίστεψε στην οικογένεια. Αγάπησε με πάθος τα αδέρφια του και ήταν πάντα κοντά στην Ευαγγελία και τον Μανώλη ή Πλατυγιάννη έχοντας ήδη χάσει σε πολύ νεαρή ηλικία τους άλλους 2 αδερφούς του.  Στην ευρύτερη οικογένειά του υπήρξε πάντα δυναμικά παρόν και σημείο αναφοράς. Υπήρξε πιστός φίλος στους φίλους του με φιλίες που κράτησαν πάνω και από 70 χρόνια. Αν έπρεπε με μια λέξη μόνο να χαρακτηρίσουμε τον Τσουρονίκο αυτή θα ήταν: Μεγαλόκαρδος.

Ο ήρεμος και δυναμικός ταυτόχρονα τρόπος του, δημιουργούσε γύρω του την αίσθηση της ηρεμίας και της εμπιστοσύνης στα δύσκολα, της χαράς και του κεφιού στις ήρεμες μέρες.

Παντρεύτηκε την Μαρία Βρέντζου και μαζί έζησαν σε πλήρη αρμονία και αγάπη για 50 σχεδόν χρόνια. Μαζί μεγάλωσαν πέντε ξεχωριστά παιδιά, καταξιωμένα όλα, όχι μόνο για τις σπουδές και τα επαγγέλματά τους αλλά για τον ξεχωριστό τους χαρακτήρα, στον οποίο βλέπει κανείς ατόφια τα χαρακτηριστικά που έκαναν τον Τσουρονίκο τόσο αγαπητό.

Επειδή ο ίδιος είχε ταλαιπωρηθεί πολύ ως παιδί δεν θέλησε να πιέσει  τα παιδιά του, ούτε προς χάριν διαπαιδαγώγησης, όπως ήταν τα μέτρα και τα σταθμά της εποχής. Δεν τα μάλωνε αλλά συζητούσε μαζί τους σαν ισος προς ισους. Την όποια μικρή παρασπονδία δεν την αντιμετώπιζε με φωνές, αλλά με ένα πικρό χιούμορ που ήταν πολύ διδακτικότερο από το γνωστό ‘ξύλο’ της εποχής.

Η γυναίκα του Μαρία, η αδερφή του Ευαγγελία, τα παιδιά του: η Αλεξία, η Αγάπη, ο Δημήτρης, η Εύα, ο Μανώλης ήταν όλοι δίπλα του στις τελευταίες στιγμές της ζωής του, χαρίζοντάς του απλόχερα την αγάπη τους, που τόσο την άξιζε. Στάθηκε βράχος για την οικογένειά του στα εύκολα και στα δύσκολα. Δεν άφησε ποτέ να βαρύνει η οικογένειά του με τις δικιές του έννοιες μέχρι ακόμα και τις τελευταίες του μέρες. Στήριξε τα παιδιά του σε κάθε τους βήμα και ήταν εκεί για το καθ΄ ένα από αυτά, αξιολογώντας και συμβουλεύοντας το καθ΄ένα ανάλογα με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του. Αγάπησε την οικογένειά του, την γυναίκα και τα παιδιά του με πάθος.

Ο Τσουρονίκος μας αφήνει πλήρης ημερών. Έκανε ένα άξιο πέρασμα από την ζωή αυτή. Όχι μόνο για λόγους κοινωνικούς ή επιχειρηματικούς όπως για παράδειγμα ότι ήταν από τους βασικούς πρωτεργάτες  στην τουριστική ανάπτυξη ενός βαλτότοπου της εποχής του, που σήμερα αποτελεί δημοφιλή τουριστικό προορισμό για χιλιάδες τουρίστες στην περιοχή Λινοπεράματα και Αμουδάρα.  Το άξιο πέρασμα του έχει να κάνει με την στάση ζωής του. Μόνο τότε γίνονται καλύτερες οι κοινωνίες όταν τα μέλη τους έχουν μια στάση ζωής που μπορεί να αποτελέσει παράδειγμα για άλλους. Στην οικογένεια του αφήνει μια μεγάλη παρακαταθήκη και είναι σίγουρο ότι τα παιδιά και τα εγγόνια του θα τον έχουν πάντα μέσα τους παράδειγμα και καθοδηγητή στην δική τους ζωή.

Αγαπητέ Νίκο Κεφαλογιάννη καλό ταξίδι.

Αγαπητέ Τσουρονίκο  A Ξ Ι Ο Σ!

Γιάννα  Κ.  Κεφαλογιάννη