Ήταν Μάης του 1978 όταν πρωτοπήγα στα Ανώγεια!!! Είχα την τύχη να είμαι φοιτητής του εξαιρετικού Ανωγειανού καθηγητή και Ανθρώπου Βασίλη Βουϊδάσκη. Από την πρώτη στιγμή ήρθα σε επαφή με την λεβεντιά, την ανιδιοτέλεια, τον αυθορμητισμό, τη φιλοξενία και τη μεγάλη αγκαλιά των Ανωγειανών. Γνώρισα τα καλαμπούρια στο Μεϊντάνι, την καντάδα, την ετοιμολογία, το χουβαρνταλίκι, τη μπέσα  και τον αυτοσαρκασμό.

Χαρακτηριστικά αναφέρω τι μου είπε ο Κατσουλιέρης όταν με σύστησε ο Αντζαρομάνωλας και αφού του είπε ότι είμαι από την Πρέβεζα  και ότι παντρεύτηκα Νταγιαντοπούλα:  

-Το κατάλαβα, είπε, γιατί όλοι οι  παράουροι που δε βρίνουνε αλλού γυναίκα, πάνε στσι Νταγιαντάδες!

Γνώρισα την ιστορία του τόπου, τον πολιτισμό, την εργατικότητα και το υψηλό επίπεδο των Ανωγειανών. Τα Ανώγεια είχαν, έχουν και θα συνεχίσουν να παράγουν πολιτισμό. Δεν πρέπει να σταθούμε σε μια κακή και άτυχη στιγμή…

Χαίρομαι και καμαρώνω για τους Ανωγειανούς, διότι είναι άξιοι απόγονοι, άξιων προγόνων. Είναι στο χέρι των νέων να πάρουν τη σκυτάλη και να προχωρήσουν με ψηλά το κεφάλι. Να αναδείξουν τις πραγματικές ηθικές και πνευματικές αξίες των Ανωγείων.

Με εκτίμηση

Δημήτρης Λιόντος (Ασσαίος)

Του Κώστα Τριτσικάκη (το γένος Κεφαλογιάννη-Πρινιανού)

 Επιστολή στην ΑΝΩΓΗ

“Τα Ανώγεια όσες φορές κι αν τα «κάψουν» πάλι Ανώγεια θα είναι. Και οι Ανωγειανός αυτός ο περήφανος λαός θα βρει τον τρόπο και πάλι να γιατρέψει τις πληγές του. Και δεν είναι αυτό το τετριμμένο που λέμε μετά από κάθε δύσκολη κατάσταση που περνάει κάποιος ή μια κοινωνία,περισσότερο για να δώσουμε κουράγιο κι ας μην το πιστεύουμε.

Εδώ υπάρχει μια άλλη διαδικασία, μια τελετουργία, ένας αυτόματος μηχανισμός που ενεργοποιεί τα αρχέγονα ένστικτα της αλληλοϋποστήριξης που οι περισσότερες κοινωνίες έχουν ξεχάσει ειδικά αυτές που έχουν αστικοποιηθεί. Κάποτε ρώτησα την μάνα μου, “γιατί ρε μάνα τρέχετε όλοι στο νοσοκομείο αν συμβεί κάτι σε κάποιον συχωριανό σας και χρειαστεί να νοσηλευτεί; Γιατί ξεσηκώνετε ένα χωριό ολόκληρο για ψύλλου πήδημα:”.

Εκεί λοιπόν σε αυτήν την κάπως πειρακτική μου διάθεση αφού ήξερα ότι πατούσα τον κάλο της όποτε ήθελα να πω πράμα μειωτικό για τα Ανώγεια και για τους Ανωγειανούς, ξέσπασε σαν να έψαχνε αφορμή για να μου εξηγήσει την ιδιοσυγκρασία των Ανωγειανών. Μια ιδιοσυγκρασία που ενώ την είχα γνωρίσει εκ των έσω δεν ήμουν άξιος ως φαίνεται,να κατανοήσω την ορμηνιά της. Και όλα ξεκαθαρίζουν από το δημοτικό δίστιχο

«Την ιστορία του χωριού θα πω με λίγα λόγια, Πως τρεις φορές τα κάψανε μα πάλι είναι Ανώγεια»

Και τι σημαίνει αυτό; Πως οι Ανωγειανοι μέσα από τις καταστροφές που έφεραν οι κατακτητές στον τόπο τους έμαθαν να αλληλοϋποστηρίζονται,να συμμετέχουν ενεργά και όχι τυπικά στον πόνο του άλλου,να βοηθούν με τα χέρια τους ο ένας τον άλλο να ξαναχτιστούν τα καμμένα από τους Γερμανούς σπίτια τους. Όχι μια αλλά τρεις φορές. Να μοιράζονται το λιγοστό φαγητό τους στα μετά κατοχικά χρόνια.

Έτσι με έμαθε η μάνα μου να αγαπώ τα Ανώγεια,μέσα από την ανθρωπιά που διδάχτηκε από τα παιδικά της χρόνια. Άμα ήθελε να μαγειρέψει έστελνε πρώτα από ένα πιάτο φαγητό στις φτωχές οικογένειες της γειτονιάς γιατί έτσι είχε μάθει. Όταν μας φέρνανε το λιγοστό λάδι που βγάζαμε, να μοιράσει μπουκάλια όπου ήξερε ότι είχαν ανάγκη. Και πάντα έλεγε τονίζοντας: «Εμείς στα Ανώγεια έτσι το κάναμε πάντα κι ας πεινούσαμε και εμείς» Και είναι αυτό το χαρακτηριστικό που κάποιοι θα το χλευάσουν ότι οι Ανωγειανοί αλληλοϋποστηρίζονται σαν να είναι λόμπι,δεν υποστηρίζουν όμως μόνο τους συγχωριανούς τους αλλά όποιο έχει ανάγκη. Από όπου κι αν είναι,σε όποιο θεό κι αν πιστεύει. είναι πολλά τα παραδείγματα και όσοι περάσαν από τα Ανώγεια έχουν να λένε για αυτήν την αγνή φιλοξενία που δέχτηκαν .
Δεν είναι κοινωνία αγγέλων,η Ανωγειανή,δεν είναι εύκολη κοινωνία,έχει τις ιδιοτροπίες της και της αγκυλώσεις της αλλά είναι πεισματάρα και σε πείσμα των καιρών παραμένει ανθρώπινη. Και σε αυτή την συμφορά που βρήκε δυο από τις μεγαλύτερες οικογένειες του χωριού βλέπουμε από τις πρώτες κιόλας στιγμές οι στενοί συγγενείς των θυμάτων με μεγαλείο ψυχής να κοιτάνε πρώτα την επόμενη μέρα και να θέλουν το χωριό μονιασμένο. Ας μην προτρέχουν λοιπόν οι καλοθελητές να καταδικάσουν την Ανωγειανη κοινότητα γιατί θα διαψευστούν Τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια προς τις οικογένειες.

“Λαμβάνοντας υπόψιν τις παραγράφους 4α και 4Α του άρθρου 6, του ΠΔ 79/2017 (ΦΕΚ Α’ 109) καθώς και το άρθρο 35 της ΠΝΠ/01-05-2020 (ΦΕΚ Α’ 109) οι αιτήσεις εγγραφών στα Δημόσια Νηπιαγωγεία Γενικής Παιδείας, από το σχολικό έτος 2020-21 και εφεξής θα γίνονται μέσω ηλεκτρονικής εφαρμογής με ηλεκτρονική αίτηση εγγραφής. 

Την ηλεκτρονική αίτηση εγγραφής θα υποβάλλει ο γονέας/κηδεμόνας για το Νηπιαγωγείο που ανήκει βάσει της διεύθυνσης κατοικίας του σύμφωνα με τα όρια της σχολικής περιφέρειας του Νηπιαγωγείου, μέσω της ηλεκτρονικής πλατφόρμας του Υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης στην ηλεκτρονική διεύθυνση https:/proti-eggrafi.services.gov.gr/ .

Για το σχολικό έτος 2020-21 οι ηλεκτρονικές εγγραφές στο Νηπιαγωγείο θα πραγματοποιηθούν από 15 έως 30 Μαΐου 2020 και εγγράφονται μαθητές γεννημένοι το 2015 και 2016.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τις ηλεκτρονικές εγγραφές και τα δικαιολογητικά που πρέπει να προσκομισθούν στο Νηπιαγωγείο, στο τηλ 28340 31-184 κάθε μέρα 10 π.μ -12 μ.μ

Οι προϊστάμενες 1ου και 2ου 

Νηπιαγωγείων Ανωγείων.”

Γράφει ο Ντίνος Μερκούρης- Ιατρός, καρδιολόγος- Λαϊκού Νοσοκομείου Αθηνών – Κέντρου Υγείας Ανωγείων

(Όποιος δεν θυμάται το παρελθόν του είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει. – Santayana George)

(Λαός, που δεν γνωρίζει την ιστορία του, είναι λαός που δεν έχει μέλλον…. Κωνσταντίνος Τσάτσος)

(Mόνο οι νεκροί έχουν δει το τέλος του πολέμου – Στρατηγός McArthur)

Η ιστορία των Ανωγείων χάνεται στα βάθη των αιώνων όπως και των περισσότερων ανωγειανών οικογενειών. Κάνοντας μια σύντομη ιστορική αναδρομή θα θυμίσω ότι τα Ανώγεια είχαν όπλα εδώ και αρκετούς αιώνες. Ο λόγος που τα είχαν αρχικά ήταν για την προστασία των ιδίων, των οικογενειών τους αλλά και της περιουσίας τους. Με αυτά τα όπλα υπερασπίστηκαν τις εστίες τους  και κάηκαν τρεις φορές από τους Τούρκους και τους Γερμανούς μα δεν παραδόθηκαν γιατί κάθε φορά θυμόντουσαν την ιστορία τους.

Στα τέλη της δεκαετίας του 50 ιδρύθηκε στα Ανώγεια το εξατάξιο Σταυράκειο γυμνάσιο. Στο γυμνάσιο αυτό δίδαξαν σπουδαίοι καθηγητές και το τίμησαν με τον μετέπειτα βίο τους σπουδαίοι Ανωγειανοί, επιστήμονες και άνθρωποι της  τέχνης. Πολύ σύντομα τα Ανώγεια έγιναν ( και παραμένουν) η πολιτιστική πρωτεύουσα της Κρήτης. Περίπου εκείνα τα χρόνια, σχεδόν ταυτόχρονα με την ίδρυση του γυμνασίου και μετά, σταμάτησαν τα φονικά στα Ανώγεια. Οι κάτοικοι του χωριού σύντομα κατάλαβαν πως τα ανώτερα ιδανικά του ανθρώπινου είδους δεν περιλαμβάνουν την επίλυση των όποιων διαφορών με τα όπλα και επίσης οι μεγάλοι ερμήνευαν τους νεώτερους πως τα όπλα δεν είναι η προέκταση του ανδρισμού τους. Έτσι τα όπλα ηχούσαν μόνο σε γάμους και χαρές.

Κακώς; Θα συμφωνήσω, όμως δεν ίσχυε αυτό μόνο στα Ανώγεια, ούτε μόνο στην Κρήτη.  Ήταν ένα έθιμο ( επαναλαμβάνω κακό) που ίσχυε όμως σε αρκετές περιοχές της Ελλάδας. Πού ήταν λοιπόν η ελληνική πολιτεία σε αυτούς τους γάμους και τις βαφτίσεις ανά το πανελλήνιο; Γιατί δεν εφάρμοσε τους νόμους και γιατί δεν τους έκανε αυστηρότερους;

Πότε η ελληνική πολιτεία στήριξε πραγματικά την πρωτογενή παραγωγή; Ξέρετε πόσο πουλιέται στην Ελβετία το κιλό το μοσχάρι; Περισσότερο από 80 ευρώ/κιλό κύριοι. Αυτό σημαίνει στηρίζω την πρωτογενή παραγωγή. Τα παλιότερα χρόνια που ο κόσμος ήταν φτωχός, ήταν έθιμο ( κακό προφανώς ) η ζωοκλοπή να γίνεται για να κάνει ο γαμπρός τον γάμο του. Τα τελευταία χρόνια όμως η ζωοκλοπή γίνεται για τελείως διαφορετικούς λόγους… Πότε η ελληνική πολιτεία ενέσκηψε στο πρόβλημα; Πότε και ποιους τιμώρησε;

Ποιος υποβάθμισε την Εκπαίδευση, την Παιδεία συνολικά στην Ελλάδα; Γιατί τα ελληνόπουλα παίρνουν ( όπως παίρνουν και όταν παίρνουν) ένα χαρτί 3ης γυμνασίου, που δεν έχει απολύτως καμία αξία και σίγουρα δεν εκπληροί τον ύψιστο σκοπό του : την Παιδεία. Σίγουρα πάντως δεν φταίνε οι ήρωες εκπαιδευτικοί, όπως δε φταίνε οι ήρωες υπάλληλοι των δήμων ή οι ήρωες γιατροί.

Και στο θέμα των ναρκωτικών, που μαστίζει όλες τις περιοχές της χώρας  μας και προφανώς και την Κρήτη, που είναι η πολιτεία; Πού είναι οι Ελληνες βουλευτές και οι Ελληνες δικαστές; Θα μπορούσαμε οι Ελληνες πολίτες άραγε να μάθουμε πόσες υποθέσεις διακίνησης ναρκωτικών εκδικάστηκαν και ποιος είναι ο μέσος όρος των ποινών που επιβλήθηκαν;

Αγαπημένοι μου χωριανοί,

Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια πολλά πράγματα στη χώρα μας είτε δε γίνονται καθόλου είτε γίνονται με λάθος τρόπο. Δυστυχώς τα λίγα, που γίνονται σωστά είναι αντικείμενο φθόνου και κακοπροαίρετης κριτικής. Έτσι μας μαθαίνουν οι ταγοί μας…

Ο φθόνος η διχόνοια, η αγνωμοσύνη, βασικά μειονεκτήματα του ελληνικού λαού, από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους τα τελευταία χρόνια ενέσκηψαν και στο χωριό μας… Σκεφτείτε πως υπήρχαν άνθρωποι όπως ο Ατζαρογιώργης μα και άλλοι πολλοί, που έφυγαν νωρίς και δεν έζησαν ποτέ φονικό στο χωριό.

Αν ζούσε ο Ατζαρογιώργης, ο Κοζίρης, οι θειοί μου ο Μπαλούρδος, ο Μηναδομανώλης, η θειά μου η Αλεξάνδρα, ο Σπυρόπουλος, ο Ψαρονίκος, ο Κλάδος, η Ανωγειανή Μάνα και τόσοι άλλοι από πολλές οικογένειες σίγουρα θα μας ορμήνευαν σήμερα σωστά.

Αγαπημένοι μου χωριανοί, όταν πρωτοήρθα πριν 8 σχεδόν χρόνια σε αυτό το χωριό, βρήκα δύο θύμησες των παιδικών μου χρόνων : σεβασμό και αγάπη. Είμαι σίγουρος πως ακόμα υπάρχουν κάπου μέσα μας.

Δυστυχώς όμως δε φταίει μόνο η πολιτεία για τα τραγικά γεγονότα των τελευταίων χρόνων και θα μου επιτρέψει ο ποιητής να διαφωνήσω : Σίγουρα δεν φταίει ούτε το ριζικό μας ούτε η ρακή. Φταίμε και μείς, φταίνε οι καπετανιές, ο κακός εγωισμός, η κυριαρχία του ατομικού συμφέροντος έναντι της προόδου του συνόλου. Φταίμε και μείς γιατί μόνοι μας κατεβαίνουμε από τα ψηλά, από κει που οι πατεράδες μας και οι μανάδες μας, μας πήγανε.

Αγαπημένοι μου χωριανοί, καλώ όλες τις οικογένειες και κάθε μία χωριστά να πενθήσουμε τους νεκρούς πρώτα κι ύστερα αφού βάλουμε στην άκρη τους εγωισμούς μας, να πάρουμε πίσω την αξία του χωριού και να το ξαναβάλουμε στη θέση του ψηλά, εκεί που ήταν πάντα.  Να συνεχίσουμε να πρωτοπορούμε, να συνεχίσουμε να διδάσκουμε πολιτισμό, ήθος και ντομπροσύνη.

Θυμάμαι τον δάσκαλο στο δημοτικό, που μας έλεγε «αν έχεις κάποιο πρόβλημα μην ξεκινήσεις να το λύνεις, αν δεν έχεις καταλάβει τι σε ρωτάει». Έχουμε λοιπόν πραγματικά καταλάβει το πρόβλημα μας; Ναι υπάρχουν τρεις νεκροί τα τελευταία τρία χρόνια, φτάνει όμως μόνο ο σασμός  για να μη θρηνήσουμε άλλους;  Ένα πράγμα που έμαθα από τα πρώτα μου ζάλα στην ιατρική είναι πως ο θάνατος πάντα βρίσκει τρόπο να σε τρυπάει και να σε αιφνιδιάζει. Ο γιατρός δε σώζει από τον θάνατο, την ζωή προστατεύει και κυρίως την αξία της. Του θανάτου όμως του πρέπει σέβας και στην αντιμετώπιση του λογική και πρόληψη. Άλλα όπλα δεν έχουμε… Αυτό ήρθα να κάνω στο χωριό. Πρόληψη,  να προλάβω ( κάλλιον το προλαμβάνειν ή το θεραπεύειν – Ιπποκράτης ). Δεν πρόλαβα όμως ( δύο φορές). Άρα το φταίξιμο είναι και δικό μου. Επομένως  δεν φτάνει μόνο ο σασμός, θέλουμε να λυθούν  τα προβλήματα της οπλοφορίας και της οπλοχρησίας. Και η οπλοκατοχή δεν είναι πρόβλημα; Το χωριό πάντα περπάταγε με τα θέλω του  και όχι με τα πρέπει.

Αγαπημένοι μου χωριανοί, προτείνω τα παρακάτω  και ας το σκεφτούν όλες οι οικογένειες του χωριού

 Όλα τα όπλα του χωριού προ του 1950 να γίνουν δωρεά στα μουσεία του χωριού

Να δημιουργηθεί ένας υπόγειος χώρος μπροστά από το άγαλμα της Ανωγειανής Μάνας διαστάσεων 3x5x3 προκειμένου να τοποθετηθούν τα υπόλοιπα όπλα.

Ο υπόγειος αυτός χώρος θα φράσσεται με σιδερένια θύρα τέτοιου βάρους που να χρειάζονται απαραιτήτως δύο χειροδύναμοι άντρες προκειμένου να την ανοίξουν.

Η σιδερένια αυτή θύρα θα  φέρει και τρεις κλειδαριές ασφαλείας και θα ανοίγει μόνο με την ταυτόχρονη χρήση των τριών κλειδιών

 Τα τρία κλειδιά θα παραδοθούν αρχικά στις Ειρήνη Στρατάκη, Δέσποινα Καλομοίρη και  Ευαγγελία Ξυλούρη

Θα υπάρχουν και τρία αντίστοιχα κλειδιά ( αντικλείδια) που θα δοθούν από τις τρεις παραπάνω μάνες σε τρεις άλλες ( κάθε μία θα δίνει σε μια άλλη που θα την γνωρίζει μόνο αυτή)

 Κάθε Aνωγειανή που κρατά κλειδί ποτέ δεν πρέπει να φανερώνει σε κανέναν τον τόπο που κρατάει το κλειδί της. Η Ανωγειανή Μάνα θα φυλάει το κλειδί του θανάτου.

Τα κλειδιά θα αλλάζουν χέρια μία φορά τον χρόνο μετά από μυστική κλήρωση μεταξύ όλων των Aνωγειανών μανάδων παρουσία της συμβολαιογράφου του χωριού

Κάθε Aνωγειανή μάνα μπορεί στη διάρκεια του βίου της να είναι μόνο μια φορά κλειδοκράτορας

Αν κάτι συμβεί σε κάποια από τις κατόχους των κλειδιών αυτόματα αυτή που έχει κλειδί ή αντικλείδι θα δύναται να ορίζει μια άλλη. Ομοίως σε περίπτωση θανάτου και μη εύρεσης του κλειδιού, αυτόματα νέο αντικλείδι.

Να θυμάστε, πάντα η σειρά είναι :

Αξία της ζωής

Ζωή

Αξίες της ζωής

Το τρίτο δε γίνεται ποτέ πρώτο…

Αγαπημένοι μου Μανώλη, Λευτέρη, Γιώργη ο θάνατος σας με αιφνιδίασε και δεν πρόλαβα να σας αποχαιρετήσω.

Καλό σας ταξίδι. Καλό παράδεισο.

 Χαιρετίσματα στη μάνα μου Ευαγγελία Σμπώκου.

Σήμερα έφυγε και η πεθερά μου Καίτη Πιέρρου. Να την προσέχετε.

Από τον Βασίλη Βουϊδάσκη

Καθηγητή (ε.Υ.) Κοινωνιολογίας Π.Κ.

Ο καταστροφικός σεισμός  των δεκαπέντε ρίχτερ του Σαββάτου της 2ας του Μάη 2020 στ’ Ανώγεια συγκλόνισε συθέμελα το χωριό μας, το Νησί μας, τη χώρα μας και κάθε λογικό άνθρωπο, ο οποίος διαθέτει αισθητήρα σε τέτοιες οδυνηρές δονήσεις, με οικουμενική διάσταση .  

 Είναι ο δεύτερος και φονικότερος σεισμός μέσα σε λίγα χρόνια, που προδικάζει ότι αυτό το τραγικό συμβάν, φαίνεται να παίρνει άκρως επικίνδυνες διαστάσεις. Κι ενώ δηλαδή, για περισσότερο από εξήντα χρόνια η Ανωγειανή γη ‘έδειχνε’ υποκριτικά ν’ απορροφά στα έγκατά της τους επικίνδυνους κραδασμούς μιας επίπλαστης κοινωνικής συνύπαρξης, τα τρία τελευταία χρόνια δείχνουν πως βρεθήκαμε ‘ξαφνικά’ στη μέση μιας άγριας Δύσης!  Αποκρύπταμε πολύ επιτηδευμένα τον κρατήρα του ηφαιστείου, κωφεύαμε στον εκκωφαντικό βρυχηθμό του, αλλά δεν αποτρέψαμε την έκρηξή του.

Συντετριμμένος απ’ αυτά τα οδυνηρά συμβάντα βρίσκω το θάρρος μέσα σε λίγες αράδες να καταθέσω, όπως συνηθίζω, πικρές επιστημονικές αλήθειες, μαζί με πολύ πόνο, που φτάνει στα όρια της οργής.  Κλείνω, κατ’ αρχάς, ευλαβικά το γόνυ στους αδικοχαμένους νεκρούς και παρακαλώ τις οικογένειές τους να δεχτούν τ’ ανυπόκριτά μου συλλυπητήρια, επειδή αλήθεια δεν γνωρίζω ποιο είναι και το δικό μου μερτικό ευθύνης, και τί πιθανόν θα μπορούσα να κάνω και δεν το έκανα, προκειμένου να βρίσκονται κοντά μας ο Λευτέρης Καλομοίρης, ο Γιώργος Ξυλούρης και ο Μανώλης Στρατάκης. Απαντήσεις σ’ αυτά τα αμείλικτα ερωτήματα επιχειρώ να δώσω στη συνέχεια:

Η μεγαλοφυΐα του προσωκρατικού φιλοσόφου, Ηράκλειτου, με τρεις λέξεις ‘ Τὰ πάντα ῥεῖ ’ (Τα πάντα κινούνται ) διατύπωσε τους νόμους του σύμπαντος. Περίπου δυο αιώνες αργότερα ο Αρχιμήδης 287-212 π.Χ., ένας από τους σημαντικότερους μαθηματικούς, φυσικούς, μηχανικούς και εφευρέτες, πρόσθεσε την περιώνυμη  φράση: “δῶς μοι πᾶ στῶ καὶ τὰν γᾶν κινάσω.”, (Δώσε μου ένα σημείο να σταθώ και θα κινήσω τη γη). Κανείς και ποτέ από τους ισχυρούς της γης δεν αμφισβήτησε κι ούτε απειθάρχησε σ’ αυτή την αδιάψευστη φυσική νομοτέλεια. Αντίθετα μ’ αυτήν, oι κοινωνικοί κανόνες, που καθορίζονται από τα μέλη των ανθρωπίνων κοινωνιών, δεν είναι θέσφατα κι έχουν περιορισμένη χωροχρονική ισχύ. Είναι ανθρώπινα θεσπίσματα, που στοχεύουν στην ειρηνική συνύπαρξη των ανθρώπων, στην πρόληψη των εγκλημάτων και στον επιμερισμό της ευθύνης όλων, μικρών και μεγάλων, στην πρακτική τους εφαρμογή.     

Κι έτσι προσεγγίζομε κοινωνιολογικά την απάντηση του ερωτήματος, βάζοντας ‘τον δάκτυλον επί των τύπον των ήλων’ . Ποιοι φταίνε και σε ποιους αναλογεί το μεγαλύτερο ή μικρότερο μέρος της  ευθύνης ή και της ενοχής, για τον άδικο χαμό τριών ανθρώπων, που η ζωή του καθένα ξεχωριστά δεν αντικαθίσταται με όλους τους θησαυρούς της γης. Και για αποφυγή κάθε παρεξήγησης, δε στήνομε λαϊκό δικαστήριο και εισαγγελικό κατηγορητήριο, αφού άλλοι είναι οι αρμόδιοι γι’ αυτά. Απλά, ένα δυνατό αισθητήριο, μια απλή καθημερινή εμπειρία και το κυριότερο η γνώση των κοινωνικών δομών της Ανωγειανής και Ελληνικής κοινωνίας αρκούν για να οδηγήσουν σε κάποιες  απαντήσεις.  

Ζούμε σε μια χώρα με κοινοβουλευτική δημοκρατία στο πρότυπο των Δυτικών Δημοκρατιών με όλες τις αδυναμίες τους, βασισμένη στην ηθική και πολιτική φιλοσοφία του Κοινωνικού Συμβολαίου, που ρυθμίζει τις σχέσεις της κοινωνίας με την εξουσία. Ο κυριότερος εκπρόσωπος, ο μεγάλος κοινωνικός φιλόσοφος  Ζ.Ζ. Ρουσώ με απλά λόγια λέγει ότι: ‘οι πολίτες με την ψήφο μας παραχωρούμε στις κυβερνήσεις ένα μέρος από την ελευθερία μας με αντάλλαγμα εκείνες να προστατεύουν τα ατομικά και συλλογικά μας δικαιώματα από τους επίδοξους παραβάτες’. Πριν απαντήσετε στο δικό μας ερώτημα, αν δηλαδή, η κάθε μορφής πολιτική εξουσία σε όλη την ιεραρχία, ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις της, ανατρέξετε τουλάχιστον σε όλες τις μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις, κι ας πάρει ο καθένας την απάντηση που θέλει.

Λυπάμαι βαθύτατα, επειδή εγώ ατύχησα έως τώρα και δεν είδα ένα Ελληνικό κράτος δικαίου, που θα σέβεται τον πολίτη και θα κάνει κι εκείνον να σέβεται το κράτος. Και είναι τόσο απλό και τόσο ‘αόρατο’.  Όταν οι κρατούντες, που έχουν στόχο την εξουσία για την εξουσία και η υποκλοπή της στηρίζεται στα δεκανίκια της πελατειακής σχέσης, δεν υπάρχει ελπίδα εξόδου από το φαύλο κύκλο. Κράτος που δεν έχει ισονομία και ισοπολιτεία, που εφαρμόζει τους νόμους επιλεκτικά και δεν προστατεύει τον πολίτη, δεν πατάσσει φαινόμενα κοινωνικής εκτροπής και αυθαιρεσίας, κι αφήνει να θεριεύουν θύλακες ανομίας και κοινωνικού κανιβαλισμού, δε λειτουργεί στα πλαίσια της νομιμότητας, αλλά με μακιαβελικές πρακτικές. Πρωταίτιοι λοιπόν, αν όχι υποκινητές, στη περίπτωσή μας, είναι όλοι οι μη έντιμοι πολιτικοί και πολιτικάντηδες όλων των εποχών. Εκείνοι που αγνοούν, ή γνωρίζουν και αντιτάσσονται συνεχώς στον ορισμό της Πολιτικής του Αριστοτέλη: «Πολιτική είναι η εφαρμοσμένη ηθική».

          Και τώρα όλοι εμείς, οι Ανωγειανοί, πού πάμε και τί κάνομε;

Πόσο πρέπει να θρηνούμε τους νεκρούς μας ή πόσο ν’ αναλογισθούμε τις ευθύνες μας; Και το πρώτο είναι ανθρώπινο αλλά το δεύτερο είναι αντρίκιο, επείγον και υποχρεωτικό, για εκείνους, τουλάχιστον, που πραγματικά επιθυμούν να είναι αυτά τα τελευταία θύματα. Τί κάναμε ή τί δεν κάναμε για να τα αποτρέψομε. Πώς έγινε αυτό. Εμείς, η ‘ευφυής ράτσα’  με το ‘ένδοξο παρελθόν’, ‘πέσαμε από τα σύννεφα’ και απορούμε. Πώς μας ξέφυγαν τέτοιες συγκλονιστικές καταστάσεις, με τέτοια θλιβερά αποτελέσματα. Πώς έγινε σ’ ένα τόσο ‘ολοκάθαρο’, αλλά ‘μπαρουτοκαπνισμένο’ ουρανό, να ξεσπάσει ‘ξαφνικά’ τέτοια καταιγίδα και να πέσει ο φονικός κεραυνός στους νεκρούς μας;  Δεν είχαμε δει κι ούτε είχαμε καταλάβει τίποτε. Πετούσαμε τα σκουπίδια κάτω από το χαλί, ενώ το ίδιο το πλασάραμε στους άλλους με τα πιο παρδαλά χρώματα. Κλείναμε τα μάτια και τα αυτιά και ερμητικά κλειστά τα στόματά μας, με μια συμπεριφορά που παραπέμπει σε πρακτικές τριτοκοσμικών χωρών και σε κάποιας μορφής omerta.

 Υποτίθεται πως θα αποδοθούν ευθύνες από την όποια δικαιοσύνη, δίκαια απαίτηση των νεκρών και των ζωντανών, με κριτήριο ποιοι λιγότερο και ποιοι περισσότερο. Όταν όμως τρεις άνθρωποι δεν επανέρχονται  στη ζωή,  το πρόβλημα παραμένει διαχρονικό και οικουμενικό, μέχρι που τολμώ να πω, πως όλες οι εμπλεκόμενες οικογένειες είναι ταυτόχρονα θύτες και θύματα με την ευρύτερη σημασία του όρου. Θύματα ενός κοινωνικού περίγυρου που όλοι διαμορφώσαμε και με ένα κώδικα αξιών, όπου η ανθρώπινη ζωή βρίσκεται τόσο χαμηλά. Γι’ αυτό ακριβώς η αποποίηση ευθύνης για κανένα μας δεν επιτρέπεται και η μετάθεσή της οπουδήποτε είναι εύκολος αλλά απάνθρωπος και άνανδρος τρόπος διαφυγής.

Φταίμε όλοι αναλογικά εντός και εκτός της κωμόπολης, ντόπιοι και ξένοι, που γιγάντωσαν το ναρκισσισμό μας και περιτύλιγαν τις κακοήθεις παραδόσεις μας με χρυσόχαρτο  Μόνο τα μικρά παιδιά και οι νοητικά καθυστερημένοι δεν έχουν ενοχή  κι εμείς οι άλλοι, σε διαφορετικό ποσοστό καθένας, έχομε το μερτικό μας. Φταίμε αφού ως κοινωνία τώρα και μερικές δεκαετίες, ανεχόμαστε φαινόμενα  αποσύνθεσης κι ο καθένας μας ξεχωριστά ήταν: «τυφλὸς τά τ᾽ ὦτα τόν τε νοῦν τά τ᾽ ὄμματ᾽ εἶ» (τυφλός στ’ αυτιά, το νου ‘νόηση’ και τα μάτια», μπροστά σε τέτοια εκφυλιστικά φαινόμενα, πάντα σε συνεργεία με τη διεφθαρμένη εξουσία.  Πώς θα πορευτούμε λοιπόν τώρα μέσα σ’ αυτή την καταστροφική λαίλαπα, στην οποία οι ίδιοι διαχρονικά βυθίζαμε το χωριό μας; Η ελπίδα για ανατροπή της κατάστασης χάθηκε οριστικά μόνο για εκείνους που έφυγαν, όχι όμως και για μας τους ζωντανούς και τους σώφρονες.  Στρατευόμαστε σ’ αυτό το δύσκολο αγώνα, καταθέτομε ψυχή και κραυγάζομε: Ποτέ πια άλλο αδελφικό αίμα!    

Αντί επιλόγου: Ο Tim White, καθηγητής Ανθρωπολογίας στο παν/μιο του Μπέρκλεϋ βρέθηκε για έρευνα σε μια φυλή κανιβάλων. Ο αρχηγός τους του υπέβαλε μια πολύ απλή ερώτηση: «Τι συμβαίνει με σας τους δήθεν πολιτισμένους; Τους ανθρώπους, αφού δεν τους τρώτε, γιατί τους σκοτώνετε;» Στήλη άλατος έμεινε ο Αμερικανός, αφού δεν είχε απάντηση. Ούτε κι εγώ έχω, κι αν έχετε εσείς, περιμένω. Γιγάντιος κόλαφος από τον αρχηγό των ανθρωποφάγων στα πρόσωπα όλων των δήθεν ‘πολιτισμένων’ ανθρώπων της οικουμένης! Αλήθεια! Πέρασε ποτέ από το μυαλό μας η σκέψη: «Γιατί σκοτώνομε τους ανθρώπους;   Γιατί; Γιατί;  Γιατί;

“Έφυγε” από τη ζωή ο Βασίλειος Μαυρόκωστας (του Μαυρολευτέρη) σε ηλικία 70 ετών. Η νεκρώσιμος ακολουθία θα ψαλεί την  Παρασκευή 15 Μαΐου στις 3 μ.μ από τον Ιερό Ναό της Αγίας Παρασκευής στα Σίσαρχα.

Η ΑΝΩΓΗ εκφράζει θερμά συλλυπητήρια στους οικείους του. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει.