Ήταν Μάης του 1978 όταν πρωτοπήγα στα Ανώγεια!!! Είχα την τύχη να είμαι φοιτητής του εξαιρετικού Ανωγειανού καθηγητή και Ανθρώπου Βασίλη Βουϊδάσκη. Από την πρώτη στιγμή ήρθα σε επαφή με την λεβεντιά, την ανιδιοτέλεια, τον αυθορμητισμό, τη φιλοξενία και τη μεγάλη αγκαλιά των Ανωγειανών. Γνώρισα τα καλαμπούρια στο Μεϊντάνι, την καντάδα, την ετοιμολογία, το χουβαρνταλίκι, τη μπέσα  και τον αυτοσαρκασμό.

Χαρακτηριστικά αναφέρω τι μου είπε ο Κατσουλιέρης όταν με σύστησε ο Αντζαρομάνωλας και αφού του είπε ότι είμαι από την Πρέβεζα  και ότι παντρεύτηκα Νταγιαντοπούλα:  

-Το κατάλαβα, είπε, γιατί όλοι οι  παράουροι που δε βρίνουνε αλλού γυναίκα, πάνε στσι Νταγιαντάδες!

Γνώρισα την ιστορία του τόπου, τον πολιτισμό, την εργατικότητα και το υψηλό επίπεδο των Ανωγειανών. Τα Ανώγεια είχαν, έχουν και θα συνεχίσουν να παράγουν πολιτισμό. Δεν πρέπει να σταθούμε σε μια κακή και άτυχη στιγμή…

Χαίρομαι και καμαρώνω για τους Ανωγειανούς, διότι είναι άξιοι απόγονοι, άξιων προγόνων. Είναι στο χέρι των νέων να πάρουν τη σκυτάλη και να προχωρήσουν με ψηλά το κεφάλι. Να αναδείξουν τις πραγματικές ηθικές και πνευματικές αξίες των Ανωγείων.

Με εκτίμηση

Δημήτρης Λιόντος (Ασσαίος)