Του Κώστα Τριτσικάκη (το γένος Κεφαλογιάννη-Πρινιανού)

 Επιστολή στην ΑΝΩΓΗ

“Τα Ανώγεια όσες φορές κι αν τα «κάψουν» πάλι Ανώγεια θα είναι. Και οι Ανωγειανός αυτός ο περήφανος λαός θα βρει τον τρόπο και πάλι να γιατρέψει τις πληγές του. Και δεν είναι αυτό το τετριμμένο που λέμε μετά από κάθε δύσκολη κατάσταση που περνάει κάποιος ή μια κοινωνία,περισσότερο για να δώσουμε κουράγιο κι ας μην το πιστεύουμε.

Εδώ υπάρχει μια άλλη διαδικασία, μια τελετουργία, ένας αυτόματος μηχανισμός που ενεργοποιεί τα αρχέγονα ένστικτα της αλληλοϋποστήριξης που οι περισσότερες κοινωνίες έχουν ξεχάσει ειδικά αυτές που έχουν αστικοποιηθεί. Κάποτε ρώτησα την μάνα μου, “γιατί ρε μάνα τρέχετε όλοι στο νοσοκομείο αν συμβεί κάτι σε κάποιον συχωριανό σας και χρειαστεί να νοσηλευτεί; Γιατί ξεσηκώνετε ένα χωριό ολόκληρο για ψύλλου πήδημα:”.

Εκεί λοιπόν σε αυτήν την κάπως πειρακτική μου διάθεση αφού ήξερα ότι πατούσα τον κάλο της όποτε ήθελα να πω πράμα μειωτικό για τα Ανώγεια και για τους Ανωγειανούς, ξέσπασε σαν να έψαχνε αφορμή για να μου εξηγήσει την ιδιοσυγκρασία των Ανωγειανών. Μια ιδιοσυγκρασία που ενώ την είχα γνωρίσει εκ των έσω δεν ήμουν άξιος ως φαίνεται,να κατανοήσω την ορμηνιά της. Και όλα ξεκαθαρίζουν από το δημοτικό δίστιχο

«Την ιστορία του χωριού θα πω με λίγα λόγια, Πως τρεις φορές τα κάψανε μα πάλι είναι Ανώγεια»

Και τι σημαίνει αυτό; Πως οι Ανωγειανοι μέσα από τις καταστροφές που έφεραν οι κατακτητές στον τόπο τους έμαθαν να αλληλοϋποστηρίζονται,να συμμετέχουν ενεργά και όχι τυπικά στον πόνο του άλλου,να βοηθούν με τα χέρια τους ο ένας τον άλλο να ξαναχτιστούν τα καμμένα από τους Γερμανούς σπίτια τους. Όχι μια αλλά τρεις φορές. Να μοιράζονται το λιγοστό φαγητό τους στα μετά κατοχικά χρόνια.

Έτσι με έμαθε η μάνα μου να αγαπώ τα Ανώγεια,μέσα από την ανθρωπιά που διδάχτηκε από τα παιδικά της χρόνια. Άμα ήθελε να μαγειρέψει έστελνε πρώτα από ένα πιάτο φαγητό στις φτωχές οικογένειες της γειτονιάς γιατί έτσι είχε μάθει. Όταν μας φέρνανε το λιγοστό λάδι που βγάζαμε, να μοιράσει μπουκάλια όπου ήξερε ότι είχαν ανάγκη. Και πάντα έλεγε τονίζοντας: «Εμείς στα Ανώγεια έτσι το κάναμε πάντα κι ας πεινούσαμε και εμείς» Και είναι αυτό το χαρακτηριστικό που κάποιοι θα το χλευάσουν ότι οι Ανωγειανοί αλληλοϋποστηρίζονται σαν να είναι λόμπι,δεν υποστηρίζουν όμως μόνο τους συγχωριανούς τους αλλά όποιο έχει ανάγκη. Από όπου κι αν είναι,σε όποιο θεό κι αν πιστεύει. είναι πολλά τα παραδείγματα και όσοι περάσαν από τα Ανώγεια έχουν να λένε για αυτήν την αγνή φιλοξενία που δέχτηκαν .
Δεν είναι κοινωνία αγγέλων,η Ανωγειανή,δεν είναι εύκολη κοινωνία,έχει τις ιδιοτροπίες της και της αγκυλώσεις της αλλά είναι πεισματάρα και σε πείσμα των καιρών παραμένει ανθρώπινη. Και σε αυτή την συμφορά που βρήκε δυο από τις μεγαλύτερες οικογένειες του χωριού βλέπουμε από τις πρώτες κιόλας στιγμές οι στενοί συγγενείς των θυμάτων με μεγαλείο ψυχής να κοιτάνε πρώτα την επόμενη μέρα και να θέλουν το χωριό μονιασμένο. Ας μην προτρέχουν λοιπόν οι καλοθελητές να καταδικάσουν την Ανωγειανη κοινότητα γιατί θα διαψευστούν Τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια προς τις οικογένειες.