Στα Γενικά Αρχεία του Κράτους βρέθηκε ο πρώην Δήμαρχος Ανωγείων Σωκράτης Κεφαλογιάννης για μια προσωπική του έρευνα, κατά τη διάρκεια της οποίας βρήκε μπροστά του τις μελέτες και τα σχέδια των Αρχιτεκτόνων για την δημιουργία του 1954 του Σταυράκειου Γυμνασίου, αλλά και το 1963 με το Δεύτερο Δημοτικό σχολείο Ανωγείων στο Περαχώρι!

Ο Σωκράτης, έστειλε τα αρχεία αυτά στην Ανωγή μαζί με κάποιες σκέψεις του για την σημασία που έχουν για την πορεία της Εκπαίδευσης των Ανωγείων αλλά και για ιστορικούς λόγους. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Σωκράτης: “Τα θεωρώ σημαντικά ούτως συ άλλος γιατί δεν ξέρω αν υπάρχουν καν στο αρχείο του Δήμου ή στα σχολεία.

Είναι ευδιάκριτο στα σχέδια η αρχική εικόνα του “Σταυράκειου” Γυμνασίου και η σύγκριση με τις πολλές μετατροπές του με το σήμερα. Επίσης στο Δημοτικό στο Περαχώρι, όπως φαίνεται  από τα σχέδια, το κτιριακό συγκρότημα δεν ολοκληρώθηκε ποτέ όπως ήταν στα σχέδια..” καταλήγει.

Η μεγάλη δωρεά του Μιχάλη και της Λετίσιας Σταυράκη από την Αμερική, θεμελιώθηκε το 1954 και άλλαξε για πάντα την ιστορία του χωριού, δημιουργώντας στον ορεινό Μυλοπόταμο ένα πρότυπο Γυμνάσιο εξοπλισμένο με ότι χρειαζόταν κάτι πρωτοφανές τότε για ένα μικρό επαρχιακό και ορεινό χωριό της Ελλάδας.

Η αρχική πλάκα με την ονομασία ανέγραφε “Σταυράκειο Διδακτήριον Ανωγείων Μυλοποτάμου Κρήτης” και αυτή η μεγάλη δωρεά δημιούργησε επιστήμονες και ανθρώπους των γραμμάτων στα Ανώγεια και την ευρύτερη περιοχή και εξακολουθεί μέχρι και σήμερα να είναι ένας από τους βασικότερους πυλώνες προόδου των Ανωγείων.

Μια δεκαετία μετά ολοκληρώθηκε και το Δημοτικό σχολείο στο Περαχώρι όπου ξεκίνησε το 1963 με περισσότερα από 100 παιδιά. με τα σχέδια πάντως να μην αποτυπώνουν την τελική του μορφή καθώς όπως φαίνεται διαμορφώθηκε τελικά διαφορετικά από ότι στις μελέτες για άγνωστους λόγους.

Σύμφωνα με την έρευνα του Σωκράτη Κεφαλογιάννη, αρχιτέκτονας για το Γυμνάσιο 1951 – 1953 ήταν ο Πέτρος Νιαγάσας, ενώ για το “Β’ Δημοτικόν Σχολείον Ανωγείων Ρεθύμνης” 1963 αρχιτέκτονας ήταν ο Γ. Σταυρίδης.

H ΑΝΩΓΗ έλαβε και δημοσιεύει από τον κ. Νίκο Μανουσάκη, μέλος του γραφείου περιοχής Κρήτης του ΚΚΕ την ακόλουθη επιστολή:
«ΚΑΤΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΑ ΑΝΩΓΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΟΥ ΜΠΑΜΠΗ ΚΑΛΟΜΟΙΡΗ

Ειλικρινά λυπάμαι για τον τρόπο που επέλεξε η κυρία Αρετή Σπαχή να απαντήσει στο κείμενο που έστειλα στην  ΑΝΩΓΗ με τίτλο « ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΤΟΜΗΣ ΣΤΑ ΑΝΩΓΕΙΑ ΤΟΥ ΜΠΑΜΠΗ ΚΑΛΟΜΟΙΡΗ».

Το ύφος που χρησιμοποιεί, αν μην τι άλλο, φανερώνει έλλειψη ψυχραιμίας αλλά και εμφανή προσπάθεια σπίλωσης και σε προσωπικό επίπεδο, χρησιμοποιώντας μια σειρά από «κοσμητικά» επίθετα. Δεν πρόκειται να την παρακολουθήσω σε αυτήν την προσπάθεια κάτι που δεν έγινε και στο κείμενο που δόθηκε ως απάντηση στα λεγόμενα της στην εκδήλωση, κείμενο που είχε αποκλειστικά και μόνο πολιτικό χαρακτήρα. Άλλωστε και τα δυο κείμενα είναι στην διάθεση του κοινού και μπορούν να κρίνουν το ύφος και το ήθος του κάθε αρθρογράφου. Από διακριτικότητα γιατί δεν ήθελα σε καμία περίπτωση να προσωποποιηθεί η κριτική που γινόταν στο κείμενο δεν ανέφερα σε κανένα σημείο ούτε καν το όνομα της ομιλήτριας. Ωστόσο, ο πολιτικός πολιτισμός επιβάλλει να ξέρει ο καθένας όταν κάνει δημόσια αναφορά σε κάποια πολιτικά ζητήματα, πολύ περισσότερο όταν κριτικάρει την πολιτική ενός κόμματος,  να δέχεται και την κριτική σε αυτά που λέει και να απαντά με πολιτικά επιχειρήματα αποφεύγοντας τους όποιους χαρακτηρισμούς.

Στο προκείμενο. Η απάντηση που δίνει η κυρία Σπαχή με το κείμενο της αν μην τι άλλο τεκμηριώνει τα όσα αναφέρονται στο κείμενο που έδωσα για πονηρή διαστρέβλωση της ιστορίας και της ίδιας της πραγματικότητας. Λέω πονηρή, γιατί μου είναι δύσκολο να πιστέψω ότι η κυρία Σπαχή δεν διαθέτει πολιτική και ιδεολογική επάρκεια για να μην καταλαβαίνει τι πολιτικά ζητήματα εγείρει το κείμενο που έδωσα και αντί για απάντηση πολιτική συνεχίζει την διαστρέβλωση. Αρνούμαι να πιστέψω δηλαδή ότι δεν καταλαβαίνει την διαφορά του νοήματος που δίνεται στα κείμενα του ΚΚΕ με την λέξη «συνθηκολόγηση» και με αυτό που θέλει να βάλει με την αναφορά της περί «ΤΑΞΙΚΗΣ συνθηκολόγησης»

Για τους αναγνώστες των κειμένων και μόνο να πω ότι αυτό που αναφέρουν τα κείμενα του ΚΚΕ έχει να κάνει με την απαράδεκτη πράγματι τακτική που ακολουθήθηκε στην υπογραφή των συμφωνιών του Λιβάνου και της Καζέρτας και που οφείλεται σε λάθος εκτιμήσεις, αδυναμίες και ανεπάρκειες, στις δυσκολίες που είχε η δράση την εποχή αυτή και την διαπάλη που γινόταν με τον οπορτουνισμό μέσα στο κόμμα.

Άλλο πράγμα λέει η κυρία Σπαχή με το «ταξική συνθηκολόγηση». Μας λέει σε απλά ελληνικά ότι το ΚΚΕ πρόδωσε την τάξη του, ότι τα «βρήκε» με την αντίπαλη αστική τάξη σταματώντας τον ταξικό αγώνα, κάτι που δεν αποδεικνύεται ιστορικά αφού μετά από λίγο διάστημα όπως λέω πήρε απόφαση για την συγκρότηση του ΔΣΕ, κορυφαία στιγμή της ταξικής πάλης στην Ελλάδα.

Με λίγα λόγια, το ΚΚΕ παρά τις δυσκολίες και τις λάθος πολλές φορές εκτιμήσεις ποτέ δεν υπέστειλε την σημαία της ταξικής πάλης στην χώρα μας. Να σταματήσει λοιπόν η χρησιμοποίηση των όποιων λαθών έγιναν για άρνηση της ηρωικής ιστορίας της ταξικής πάλης στην Ελλάδα με την καθοδήγηση του ΚΚΕ και η προσπάθεια που γίνεται να εμφανιστεί ότι εγκατέλειψε τις ιδεολογικές του αρχές.

Κάπως έτσι αντιμετωπίζεται και το άλλο επίμαχο σημείο που αφορά την ταμπέλα «επαναστατικό ΚΚΕ». Η κυρία Σπαχή κάνει ότι δεν καταλαβαίνει την διαφορά που υπάρχει να κολλήσεις ένα τίτλο δικό σου στο τίτλο του κόμματος, το ΚΚΕ δηλαδή να γίνει «επαναστατικό ΚΚΕ» , ότι δεν γνωρίζει ότι με αυτόν τον τίτλο υπήρξαν κόμματα και ομαδούλες στην χώρα μας(Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας- ΕΚΚΕ) κ.ά. που καμιά σχέση δεν είχαν με το ΚΚΕ) που ήθελαν να πουλήσουν επαναστατηλίκι όπως άλλωστε γίνεται και σήμερα από διάφορους χώρους . Επικαλείται άρθρα στην ΚΟΜΕΠ και άλλα κείμενα του ΚΚΕ που καμία σχέση δεν έχουν με τα παραπάνω. Οι εκτιμήσεις του κόμματος για την πορεία αποκατάστασης των επαναστατικών χαρακτηριστικών έχει να κάνει με την διαπάλη με τον οπορτουνισμό στις γραμμές του και τον σταθερό προσανατολισμό στην επαναστατική θεωρία και όχι με ταμπέλες που παραπέμπουν αλλού. Η επανεκτίμηση θέσεων και πολιτικών επιλογών που προκύπτει από ην αναζήτηση της ιστορικής αλήθειας από το ΚΚΕ οδηγεί σε επαναστατικού χαρακτήρα διόρθωση λαθών και όχι στην απογοήτευση που παραπέμπει η κάθε είδους λαθολογία.

Για τα υπόλοιπα που αναφέρονται στην απάντηση της κυρίας Σπαχή δεν αξίζει τον κόπο να ασχοληθώ, γιατί περί άλλων αναφέρεται πέραν των ζητημάτων που βάζει το άρθρο μου. Πουθενά δεν της γίνεται κριτική ΓΙΑΤΙ ανέλαβε την ομιλία στην εκδήλωση που έγινε. Η κριτική γίνεται για αυτά που είπε και μόνο. Όσον αφορά την παρουσία και τοποθέτηση του ΚΚΕ στην εκδήλωση, δίνεται απάντηση στο άρθρο. Τέλος, αυτό που αφορά τις γνώσεις μου για την πολιτική, ιδεολογία του ΚΚΕ και την προβολή της, αφήστε κυρία Σπαχή να το κρίνει το ίδιο μου το κόμμα.

Τελεία και παύλα λοιπόν για ζητήματα που αφορούν  την εκδήλωση που έγινε για τον Μπάμπη Καλομοίρη. Για άλλη μια φορά τιμή και δόξα στους ήρωες αυτούς οι οποίοι βγήκαν μέσα από τα πολιτικά σπλάχνα του ηρωικού ΚΚΕ.

Ευχαριστώ  για την φιλοξενία

Μανουσάκης Νίκος

Μέλος του γραφείου περιοχής Κρήτης του ΚΚΕ»

Η ΑΝΩΓΗ, έλαβε και δημοσιεύει την ακόλουθη επιστολή- απάντηση της κ. Αρετής Σπαχή

Η επιστολή έχει ως εξής:

 «ΜΙΑ ΕΠΙΒΑΛΛΟΜΕΝΗ ΚΑΙ ΟΡΙΣΤΙΚΗ  ΑΠΑΝΤΗΣΗ  ΣΤΟ ΚΑΚΟΒΟΥΛΟ ΑΡΘΡΟ  (ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΑΝΟΥΣΑΚΗ) ΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ «ΑΝΩΓΗ»

« Η καλύτερη   άμυνα είναι η επίθεση και…ακόμη πιο αποτελεσματική είναι η λασπολογία»: αυτήν την αρχή φαίνεται να επιλέγει ο Νίκος Μανουσάκης, το  μέλος του γραφείου περιοχής Κρήτης του Κ.ΚΕ,  στο άρθρο που δημοσίευσε στον ηλεκτρονικό τύπο «Ανω Γη »,  με τίτλο «Με αφορμή τα αποκαλυπτήρια της προτομής στα Ανώγεια του Μπάμπη Καλομοίρη». Πρόκειται για ένα  άρθρο που έχει στόχο να υπονομεύσει το περιεχόμενο της κεντρικής ομιλίας  στην εκδήλωση μνήμης και τιμής των δυο κομμουνιστών αγωνιστών, του Μπάμπη και Αποστόλη Καλομοίρη, την οποία διοργάνωσαν οι συγγενείς των αγωνιστών και στην οποία ανατέθηκε ο ρόλος της κεντρικής ομιλίας στην Αρετή Σπαχή, κατ΄ επιλογή του επιζώντος αδελφού.

Στο εν λόγω κείμενο ο αρθρογράφος ξεπερνά όντως κάθε έννοια δεοντολογίας   στην πολεμική που ολοφάνερα θέλει να κάνει, αγνοώντας επιδεικτικά τόσο  το χαρακτήρα της εκδήλωσης, όσο και το συναισθηματικό φορτίο των συγγενών των νεκρών.

Δηλώνω ότι δεν θα παρακολουθήσω ούτε το περιεχόμενο, ούτε το ύφος του εν λόγω λιβελλογραφήματος. Θα εστιάσω αποκλειστικά και μόνο σε δυο σημεία, για λόγους αρχής . Γιατί η ιστορική αλήθεια ,από την πλευρά της εργατικής τάξης ,  δεν ήταν και δε μπορεί ποτέ να είναι δίγλωσση, ούτε συγκεχυμένη:.

1. Εγκαλεί ο αρθογράφος την ομιλία, επειδή, λέει ,αναφέρεται στο «επαναστατικό Κ.ΚΕ», του οποίου ήταν μέλος ο τιμώμενος αγωνιστής και αυτήν την αναφορά τη θεωρεί «πονηριά» («παραπέμπει πονηρά σε άλλον ιδεολογικο-πολιτικό χώρο»»! ). Μήπως  πρέπει ο… ψυχογράφος και  εγκαλών αρθρογράφος  να διαβάσει πιο προσεκτικά τα ντοκουμέντα του ίδιου του Κ.ΚΕ, του οποίου είναι στέλεχος, για να διαπιστώσει ότι ο πολιτικός του φορέας κάνει διάκριση της «επαναστατικής και μη περιόδου του;»

Για υπενθύμιση του παραθέτουμε : ΚΟΜΕΠ τεύχος 6 και χρόνος έκδοσης 2013 με  τίτλο «Η ΠΟΡΕΙΑ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΟΥ Κ.ΚΕ» Επιθυμεί  άραγε ο  επικριτής αρθρογράφος να είναι  ο λόγος του συναφής  με τις κομματικές του θέσεις  ή θέλει να ..κατασκευάζει «πονηρά φαντάσματα», για να υπηρετήσει μικροκομματικές σκοπιμότητες; Η  απάντηση  στα παραπάνω ερωτήματα είναι εύλογη.

2. Κατηγορεί  ο αρθρογράφος την ομιλία, επειδή αναφέρεται στην «Ταξική Συνθηκολόγηση» που επέβαλαν οι συμφωνίες του Λιβάνου, της Καζέρτας και της Βάρκιζας με ευθύνη της ηγεσίας εκείνης της περιόδου. Και πάλι το στέλεχος του Κ.ΚΕ που  στρέφεται με τόση μανία  ενάντια στην ομιλία ανακαλύπτοντας μόνιμους εχθρούς του Κ.ΚΕ,  ή δεν κάνει τον κόπο να μελετήσει τα επίσημα ντοκουμέντα του κόμματός του (μάλιστα κατηγορεί την ομιλία ότι τα παραποίησε!) ή  δεν αντέχει την ιστορική αλήθεια που και το ίδιο το κόμμα του αναγνωρίζει σήμερα  επίσημα  ή θέλει οπωσδήποτε να ..κατασκευάσει …υπονομευτές(!) , για να ικανοποιήσει εμπάθειες που δεν έχουν καμία σχέση με την πολτική αντιπαράθεση αρχών. Τα ερωτήματα που προκύπτουν  οφείλει να τα απαντήσει ο ίδιος. Τονίζω  απλώς ότι τον ίδιο όρο «συνθηκολόγηση» αναγνωρίζει ο Ν.Ζαχαριάδης για τη Βάρκιζα, γεγονός το οποίο  αναφέρει και αποδέχεται και  το Κ.Κ.Ε. στο εγχειρίδιό του «Δοκίμιο Ιστορίας του Κ.ΚΕ(1949-1968) στη  σελ 216 «Αντί όμως για συμφωνία εμείς κάναμε συνθηκολόγηση….», ενώ  παράλληλα χαρακτηρίζει  ως «αίσχος» τη συμφωνία της Καζέρτας: «Έτσι θα διορθωνόταν και το αίσχος της Καζέρτας..»

Για ποια παραποίηση των ντοκουμέντων λοιπόν κατηγορεί ο επικριτής-αρθρογράφος την ομιλία; Μήπως με αυτό το ανυπόστατο κατηγορητήριο θέλει να συσκοτίσει την πραγματικότητα και να αποφύγει την απάντηση στο  ουσιαστικό ερώτημα που προκύπτει αυτονόητα : Γιατί δεν ανέλαβε το κόμμα του  την ομιλία στην εκδήλωση  και γιατί  δεν κατέθεσε  ένα χαιρετισμό; Για  ποιο λόγο δεν παίρνει θέση ο αρθρογράφος, έστω και εκ των υστέρων, πάνω σε αυτό το κεντρικό πρόβλημα, αλλά επιλέγει την παραπλανητική τακτική της επίθεσης στην τοποθέτηση της ομιλήτριας η οποία απλώς ικανοποίησε την επιθυμία του επιζώντος αδελφού;

Κλείνω αυτή τη σύντομη τοποθέτηση , με την επισήμανση ότι    ο αρθρογράφος αναφέρεται  , γενικά και αφηρημένα, σε άλλους χώρους,   ενώ  η ομιλήτρια ούτε θέλησε να δηλώσει  ούτε ανέφερε καμία κομματική ιδιότητά της, πέραν της επαγγελματικής

Στα παραπάνω  ερωτήματα  είναι προφανές ότι ως  ομιλήτρια δεν περιμένω απάντηση, πολύ περισσότερο γραπτή, γιατί δεν πρόκειται να δώσω  συνέχεια σε μια επίθεση που δε διέπεται ούτε από ιδεολογικούς, ούτε από ηθικούς κανόνες.

Σεβόμενη τη  μνήμη των νεκρών αγωνιστών και το βαθύ και πολύχρονο πόνο των επιζώντων μελών της οικογένειάς τους, αλλά και όλων των συγγενών- οι οποίοι έχουν το αναφαίρετο δικαίωμα να τιμούν σε κλίμα ηρεμίας και σοβαρότητας  τους νεκρούς τους- δηλώνω ότι δεν πρόκειται να απαντήσω σε οποιαδήποτε άλλο λιβελλογράφημα.