Η δράση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας αποτελεί την κορυφαία στιγμή της ταξικής πάλης στην Ελλάδα κατά τον 20ό αιώνα. Το αστικό κράτος γνώρισε τον πιο μεγάλο μέχρι σήμερα κίνδυνο για την ίδια την ύπαρξή του.

Ο αγώνας του ΔΣΕ ήταν αντιιμπεριαλιστικός και διεθνιστικός. Πέραν των άλλων, έβαλε το δικό του βάρος υπέρ του αγώνα των λαών, σε μια περίοδο που ο ιμπεριαλισμός είχε ξεκινήσει τον λεγόμενο ψυχρό πόλεμο.

Η πάλη του ΔΣΕ αποπνέει μόνο δίκιο και ακατάβλητη ηθική, επειδή δίκιο και ηθική αποπνέει ο αγώνας της εργατικής τάξης, ο αγώνας του ΚΚΕ, είτε έφερνε νίκες, είτε έρχονταν πικρές οι ήττες. Τιμούμε σήμερα τους αξιωματικούς και υπαξιωματικούς, άντρες και γυναίκες, τους απλούς μαχητές και τις μαχήτριες του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Όλες και όλους, νεολαίους στη μεγάλη πλειοψηφία τους, που πολέμησαν ηρωικά, στο Γράμμο και στο Βίτσι, στα Άγραφα και στο Πήλιο, στη Ρούμελη και στην Πελοπόννησο, στην Κρήτη και τα νησιά, παντού όπου βρόντηξε  το τουφέκι το Δημοκρατικού Στρατού. Αντιπαρατέθηκαν με τις κατά πολύ υπέρτερες δυνάμεις του κυβερνητικού στρατού, της Εθνοφυλακής, της Αστυνομίας και των ΜΑΥδων.

Τιμούμε όλους αυτούς, που, σε αφάνταστα δύσκολες συνθήκες, συνέχισαν τη δράση για την ενίσχυση του ΔΣΕ. Όλους όσοι στα Μακρονήσια, στα βασανιστήρια και στο εκτελεστικό απόσπασμα κράτησαν ψηλά τη σημαία του ΚΚΕ.

Αξίζει ιδιαίτερη αναφορά στις νέες κοπέλες που ένιωσαν στον αγώνα για έναν καλύτερο κόσμο τη δικαίωση της ύπαρξής τους, το αληθινό νόημα της ζωής, αλλά και γνώρισαν στον πολιτικό αγώνα το πλαίσιο για την κατάκτηση της ισοτιμίας και της χειραφέτησης των γυναικών.

Τιμώντας τους αγωνιστές αυτούς θεωρούμε ιδιαίτερο χρέος μας να φωτίσουμε, κατά το δυνατό, τις ηρωικές σελίδες που έγραψε ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας και στον τόπο μας.

Η αστική άποψη για την ιστορία του τόπου έχει κάνει τα πάντα για να σβήσει από τη μνήμη του λαού τη δράση των αγωνιστών αυτών. Συνεχίζει στο επίπεδο των ιδεών αυτό που έκαναν οι συμμορίες των τρομοκρατών εκείνης της εποχής: Αφού εξόντωσαν τους αγωνιστές αυτούς σήμερα προσπαθούν να τους σβήσουν από τη λαϊκή μνήμη.

Οι αστοί θέλουν να σβήσουν την αποφασιστικότητα και την αυταπάρνηση που έδειξαν χιλιάδες αγωνιστές την περίοδο εκείνη αντιμετωπίζοντας το επίσημο αστικό κράτος στα δικαστήρια, στα βασανιστήρια της ασφάλειας στις φυλακές-κολαστήρια, αντιμετωπίζοντας τις συμμορίες του παρακράτους στα χωριά, στους τόπους δουλειάς και στα φρικτά βασανιστήρια.

Προσπαθούν να νοθέψουν την ιστορική μνήμης του λαού, για να βρει έδαφος η αστική προπαγάνδα, που βάλλει κατά της ταξικής πάλης και που τη στιγματίζει ως ξεπερασμένη και επιζήμια για τα λαϊκά συμφέροντα. Μαζί της συκοφαντούνται και οι πιο υψηλές αξίες που γνώρισε η ανθρωπότητα, οι κομμουνιστικές αρχές και επιδιώξεις.

Για να κατανοήσουμε σε βάθος το μεγαλείο του αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας χρειάζεται να δούμε την πάλη του μέσα στο ιστορικό πλαίσιο που διαμορφώθηκε με το ξέσπασμα του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου και το διπλό χαρακτήρα του. Από τη μια ήταν ιμπεριαλιστικός: Τα μεγάλα ιμπεριαλιστικά κράτη έλυναν τις διαφορές τους στο μοίρασμα αγορών και σφαιρών επιρροής. Ταυτόχρονα ήταν πόλεμος όλων των ιμπεριαλιστικών κρατών, ανοιχτά ή συγκαλυμμένα, ενάντια στο πρώτο προλεταριακό κράτος τη Σοβιετική Ένωσή.

Η μεγαλειώδης αντίσταση του Ελληνικού λαού, με την καθοδήγηση του ΚΚΕ από την πρώτη στιγμή, γράφτηκε με χρυσά γράμματα στην παγκόσμια ιστορία. Το έπος του αλβανικού μετώπου, η Μάχη της Κρήτης, η αντίσταση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ έδειξαν ότι οι λαοί είναι που γράφουν την ιστορία.

Αντίθετα η ντόπια αστική τάξη συνέδεσε τις αντιλαϊκές της επιδιώξεις με τον ένα ή τον άλλο ιμπεριαλιστή:

Ένα τμήμα του αστικού πολιτικού κόσμου επέλεξε το δρόμο της ανοιχτής συνεργασίας με τους κατακτητές. Ήταν οι γνωστοί «δοσίλογοι», που σχημάτισαν τις κατοχικές κυβερνήσεις με πρωθυπουργούς κατά σειρά τους Τσολάκογλου, Λογοθετόπουλο και Ι. Ράλλη.

Ένα άλλο τμήμα του αστικού πολιτικού κόσμου, μαζί και το Παλάτι, διέφυγε στο εξωτερικό, παίρνοντας τεράστιες ποσότητες κρατικών αποθεμάτων σε χρυσό. Εγκαταστάθηκε στην Αίγυπτο, από όπου ανέπτυσσε ιδιαίτερες σχέσεις με τους Εγγλέζους συμμάχους, σχεδιάζοντας τον εγκλωβισμό του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ σε κινήσεις που θα οδηγούσαν στη μεταπολεμική ανόρθωση της αστικής εξουσίας στην Ελλάδα.

Από την άλλη ο λαός. Εμπνευσμένος από το κάλεσμα του ΚΚΕ για αντίσταση, δίνει με αυτοθυσία τον πατριωτικό αγώνα. Πρώτα στο Αλβανικό Μέτωπο, κατόπιν στη Μάχη της Κρήτης. Οι επανειλημμένες εκκλήσεις των Κομουνιστών που κρατούνται σε φυλακές και εξορίες προς το αστικό κράτος να μεταφερθούν στην πρώτη γραμμή του μετώπου για να αντισταθούν στη φασιστική εισβολή πέφτουν στο κενό. Αντίθετα θα παραδοθούν σιδηροδέσμιοι στον κατακτητή και άλλοι μεταφέρονται ως τρόπαια στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Γερμανίας, όπως ο ΓΓ της ΚΕ Νίκος Ζαχαριδάης και άλλοι θα εκτελούνταν με κάθε ευκαιρία από τους Ναζί όπως οι 200 κομμουνιστές στην Καισαριανή το Μάη του 1944, μεταξύ αυτών και ο Ναπολέοντας Σουκατζίδης.

Στη μάχη της Κρήτης ιδιαίτερο ρόλο θα παίξουν οι κομμουνιστές. Εξόριστοι, στελέχη του ΚΚΕ θα δραπετεύσουν το Μάη του 1941 από τα νησιά της εξορίας, Ανάφη, Φολέγανδρο, Κίμωλο και Γαύδο και με κάθε τρόπο θα φτάσουν στην Κρήτη. Μεταξύ τους και το Μέλος της ΚΕ Μιλτιάδης Πορφυρογένης. Το μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ με το ιστορικής σημασίας άρθρο το οποίο δημοσιεύεται στην εφημερίδα “Kρητικά Nέα” στις 16 Mάη απεύθυνε κάλεσμα στους Κομμουνιστές και όλο το λαό να σταθούν στην πρώτη γραμμή του αγώνα για την απόκρουση του κατακτητή.

Και πάλι η στάση της αστικής κυβέρνησης αποδείχτηκε προδοτική. Φυλάκισε ξανά τους κομμουνιστές και άφησε την άμυνα της Κρήτης στην αποκλειστική ευθύνη του Ιμπεριαλιστικού στρατού της Βρετανικής Αυτοκρατορίας που παρά την αριθμητική του υπεροχή τελικά φάνηκε ανίκανος να υπερασπιστούν το νησί.

Με τους πρώτους γερμανικούς βομβαρδισμούς οι φυλακισμένοι στο Ηράκλειο κομμουνιστές δραπετεύουν ξανά και βρίσκονται μαζί με το λαό στην πρώτη γραμμή των μαχών στη Χανιώπορτα και αλλού. Τα στελέχη του ΚΚΕ που απάρτισαν την ομάδα των πρώην εξόριστων που πολέμησαν στο Ηράκλειο ήταν οι: Στέργιος Aναστασιάδης, μέλος της K.E, Νίκος Mανουσάκης, Mχάλης Bιτσαξάκης, Eυθύμης Mαριακάκης, Mανόλης Πισσαδάκης, Σωκράτης Kαλλέργης, Γιάννης Tριανταφύλλου, Γιάννης Σιμιτζής και Γιάννης Kαλαϊτζάκης.

Τι ειρωνεία: τη στιγμή που η επίσημη αστική κυβέρνηση εγκαταλείπει τη χώρα ενώ ένα άλλο τμήμα το αστικού πολιτικού κόσμου ετοιμάζει κυβέρνηση δωσίλογων, οι κομουνιστές είναι στην πρώτη γραμμή της μάχης δίπλα στο λαό. Αυτοί οι κομμουνιστές μετά από λίγα χρόνια θα κατηγορηθούν για προδότες κατάσκοποι και συμμορίτες.

Αμέσως μετά το τέλος της μάχης της Κρήτης τα στελέχη του ΚΚΕ που έλαβαν μέρος στη μάχη του Ηρακλείου αποφάσισαν μέτρα για την ανασύσταση των κομματικών δυνάμεων, για την οργανωμένη πάλη του λαού απέναντι στον κατακτητή και προχώρησαν σε διάταξη των στελεχών στους νομούς.

Έτσι, με πρωτοβουλία των Κομμουνιστών, σε κάθε πόλη και χωρίο στήνονται οργανώσεις της αντίστασης που αγκαλιάζουν ευρύτερες λαϊκές δυνάμεις.

Με τις αποφάσεις της 6^ης και 7^ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ και την ίδρυση του ΕΑΜ, το Σεπτέμβρη του 1941, οι πρώτες αυτές αντιστασιακές ομάδες εντάσσονται οργανικά στο ΕΑΜ και αρχίζει η ορμητική μαζικοποίηση τους. Στο ΕΑΜ συσπειρώνει πια το σύνολο σχεδόν του λαού, και οργανώνει μεγάλους και μικρούς αγώνες για την ανακούφιση του λαού από τα δεινά της κατοχής, το σπάσιμο της τρομοκρατίας και το διώξιμο τελικά του κατακτητή.

Επιστέγασμα της δράσης του ΕΑΜ είναι η οργάνωση του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού, του ΕΛΑΣ. Στην αρχή με μικρές αντάρτικες ομάδες, που αναπτύχθηκαν και μετεξελίχτηκαν σε τακτικό λαϊκό στρατό. Οργανώνεται ο μόνιμος και ο εφεδρικός ΕΛΑΣ.  Ο ΕΛΑΣ Κρήτης απάρτιζε την 5η μεραρχία του ΕΛΑΣ με διοικητή το Στρατηγό Γρηγόρη Κοντεκάκη και καπετάνιο μεραρχίας το Γιάννη Ποδιά.

Ήδη από το Αλβανικό Μέτωπο και τη μάχη της Κρήτης έγινε φανερό ότι το αστικό κράτος έβλεπε εχθρικά τη λαϊκή αντιφασιστική πάλη στα παιδία των μαχών και στα μετόπισθεν. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι οι αστοί αντιμετώπισαν περισσότερο εχθρικά  το λαό παρά τους εισβολείς, κάτι που θα αποδείξουν πέρα για πέρα οι εξελίξεις. Η αστική τάξη διέβλεπε ότι οι λαϊκοί θεσμοί που γεννιόταν μέσα από την πάλη του λαού για το διώξιμο του κατακτητή ήταν επικίνδυνοι για την εξουσία της. Με την καθοδήγηση και το παράδειγμα του ΚΚΕ ο λαός πια αποκτούσε εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του. Η λαϊκοδημοκρατική οργάνωση του απελευθερωμένου από τον ΕΛΑΣ τμήματος της χώρας με την ΠΕΕΑ, την Κυβέρνηση του Βουνού, έβαζε τα θεμέλια για την εξουσία του λαού, για ένα άλλο δρόμο ανάπτυξη της κοινωνίας μετά την απελευθέρωση. Αυτό ήταν που φοβόταν η ντόπια αστική τάξη περισσότερο από όλα, αυτό είναι που φοβάται πάντα, αυτό είναι που φοβάται και σήμερα: Ο λαός να τραβήξει για τη δική του εξουσία βάζοντας τους αστούς στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Για το λόγο αυτό εξαρχής η αστική τάξη έβλεπε εχθρικά το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και επιδίωκε την με κάθε τρόπο την υπονόμευση του έχοντας στο νου την επόμενη μέρα.

Διαβάστε την συνέχεια... »