«Κόντρα» στην μπόρα πέταξε ο Αετός κατά την διάρκεια των γιορτών και της διακοπής του πρωταθλήματος, αλλά με την ανατολή του νέου έτους εμφανίζεται δυνατός και αποφασισμένος να συνεχίσει να κοσμεί με την παρουσία του τα γήπεδα της πρώτης κατηγορίας του τοπικού ποδοσφαίρου στο Ρέθυμνο και να αναδεικνύει τον αθλητισμό στην περιοχή του Μυλοποτάμου. Ενάντια στις δυσοίωνες προβλέψεις περί διάλυσης της ομάδας μεσούσης της αγωνιστικής περιόδου, η διοίκηση του Αετού έδειξε τα αντανακλαστικά της και με συντονισμένες κινήσεις εξασφάλισε τη βιωσιμότητα της μέχρι το καλοκαίρι, όπου μετά τις αγωνιστικές υποχρεώσεις θα γίνει Γενική Συνέλευση για να αποφασιστεί η περαιτέρω πορεία της.
Είναι γεγονός πως η αποχώρηση του γενικού αρχηγού Τάκη Μέμμου και η κακή πορεία του Αετού το τελευταίο δίμηνο, λόγω των πολλών απουσιών ποδοσφαιριστών της, δημιούργησε έντονους κλυδωνισμούς και αμφισβήτηση για τη συνέχιση της πορείας της, με τα σύννεφα πάντως να φεύγουν πάνω από το Δημοτικό στάδιο Ανωγείων, την ομάδα να συνεχίζει κανονικά στο πρωτάθλημα με στόχο την εξασφάλιση της γρήγορης παραμονής της στο Α’Τοπικό. Ο πρόεδρος του Αετού Μίλτος Πλουσής και ο Αντιπρόεδρος Νίκος Κοντογιάννης, ο γενικός αρχηγός Κώστας Κονιός, μαζί με άλλα μέλη του Δ.Σ “έτρεξαν” αρκετά το τελευταίο διάστημα και κατάφεραν όχι μόνο την παρουσία του Αετού στα γήπεδα το 2018 αλλά και την ενδυνάμωση του με μεταγραφές ώστε να μην παρουσιαστούν ξανά φαινόμενα του πρόσφατου παρελθόντος με τις τεράστιες ελλείψεις λόγω των πολλών απουσιών.
Σύμφωνα λοιπόν με τις τελευταίες πληροφορίες μας ο Αετός θα προχωρήσει σε τουλάχιστον τρεις μεταγραφές ποδοσφαιριστών ενώ θα υπάρχουν και σημαντικές ανακατατάξεις στο τεχνικό τμήμα. Η μια μάλιστα από τις μεταγραφές έχει ολοκληρωθεί και τυπικά και έτσι από τον Ιανουάριο ποδοσφαιριστής του Αετού θα είναι ο Τηλέμαχος Σουλτάτος. Πρόκειται για ποδοσφαιριστή 24 ετών που αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός και το τελευταίο διάστημα αγωνιζόταν στο Μεταξοχώρι. Τουλάχιστον άλλες δυο μεταγραφές αναμένεται να ανακοινωθούν τις επόμενες ημέρες από την διοίκηση ώστε να καλυφθούν με τον καλύτερο τρόπο τα κενά που υπάρχουν στο ρόστερ.
Παράλληλα δίπλα στον προπονητή της ομάδας Αλκιβιάδη Πλουσή, θα σταθεί με αναβαθμισμένο ρόλο ο αρχηγός της ομάδας Μανόλης Σπαχής, που θα έχει περισσότερα καθήκοντα πέραν της ποδοσφαιρικής του ιδιότητας, τόσο ως προπονητή εντός γηπέδου αλλά και ως αρχηγού στις αποστολές του Αετού, αναλαμβάνοντας ουσιαστικά τον καθοριστικό ρόλο που είχε ο Τάκης Μέμμος όλα αυτά τα χρόνια.
Άρθρο του Γεωργίου Σκουλά, συγγραφέας του βιβλίου ΤΑ ΑΝΩΓΕΙΑ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥΣ ΤΟΜΟΣ Α΄. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΥΣΤΙΣ
1: Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΧΑΙΡΕΤΗ
2: Η ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΤΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΤΟΥ ΑΓ. ΣΠΥΡΙΔΩΝΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓ. ΘΕΩΔΩΡΑΣ ΑΠΟ ΤΗ ΚΩΝ\ΠΟΛΗ ΣΤΗ ΚΕΡΚΥΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΕΑ ΓΕΩΡΓΙΟ ΚΑΛΟΧΑΙΡΕΤΗ.
3: ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΚΗΡΥΚΟΥ ΧΑΙΡΕΤΗ
4: ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΗΡΥΚΟΥ ΧΑΙΡΕΤΗ
Η Μεγάλη και Ιστορική οικογένεια Χαιρέτη, ήταν αλλά και εξακολουθεί να είναι, μία από τις επιφανέστερες οικογένειες της Κρήτης. Μέγιστη η προσφορά της σε όλους τους απελευθερωτικούς αγώνες του έθνους, τα μέλη της οποίας έχουν ποτίσει με άφθονο αίμα το δέντρο της Ελληνικής Ελευθερίας.
Έχει δώσει κατά καιρούς επιφανή μέλη στην ελληνική κοινωνία, τόσο σε πολιτικό όσο και στρατιωτικό επίπεδο, που έχουν αφήσει μνήμη αγαθή στην ελληνική κοινωνία και ιστορία. Επιφανέστερος όλων, αλλά και αδικημένος της ιστορίας μας, θεωρώ ότι υπήρξε ο άγνωστος στο ευρύ κοινό ιατροφιλόσοφος, Κήρυκος Χαιρέτης.
Η οικογένεια Χαιρέτη, είναι σήμερα διασκορπισμένη σχεδόν σε όλη την Ελλάδα.
Τις πρώτες αναφορές του ονόματος Χαιρέτη τις συναντάμε τον 14ο αιώνα, στην Κωνσταντινούπολη. Την περίοδο εκείνη, και επί Πατριαρχείας των Καλλίστου και Φιλόθεου, εξελίσσεται στην Κωνσταντινούπολη η αίρεση του Γρηγορίου του Ακίνδυνου.
Ο ιερέας, Μανουήλ Καλοχαιρέτης, ο οποίος είχε εισχωρήσει στην αίρεση, με δήλωσή του προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο, δηλώνει ότι αποδέχεται τις καταδικαστικές αποφάσεις του Πατριαρχείου, για την αίρεση του 1341.
«Εγώ ιερεύς ο Καλοχαιρέτης, επεί παρεσύρθην διά την ιδιωτείαν μου παραμέρους των κακοδόξων αιρετικών Ακινδυνάτων και διά την αμαρτίαν μου εσκοτίσθη περί το φως της αληθείας…Ο ευτελής ιερεύς Μανουήλ ο Καλοχαιρέτης στέργων υπέγραψα».
Ο ευτελής ιερεύς ο Καλοχαιρέτης.
Λίγο νωρίτερα, το 1321, συναντάμε και άλλο Καλοχαιρέτη, στρατιωτικό, κατά τον εμφύλιο των δύο Ανδρονίκων, θείου και ανιψιού.
Ο Καλοχαιρέτης, στάλθηκε από το στρατόπεδο του ανιψιού Ανδρόνικου, προς τον αυτοκράτορα Ανδρόνικο, προκειμένου να βρει λύση στην διένεξη. Και όπως αναφέρει ο Ιωάννης Καντακουζηνός (Ιστοριών, βιβλ. Α. κε΄κστ΄, έκδοση Βιέννη 1828, σελ. 129 και 133), εντέλει ο Καλοχαιρέτης, «συνετώς άγαν τας αποκρίσεις ανθυπενεγκών, προσέκλινε τους πόδας ζητών την ειρήνην, αλλά, χωρίς να είναι υπεύθυνος διά τούτο, άπρακτος, απήλθεν εκ του Βυζαντίου».
Θα πρέπει να διευκρινίσουμε εδώ, ότι το επίθετο, Καλοχαιρέτης – Χαιρέτης, είναι ακριβώς το ίδιο. Την περίοδο εκείνη, ήταν συχνή πρακτική να μπαίνει το επίθετο «καλός» μπροστά από τα επίθετα, όταν ήθελαν να δώσουν έμφαση για το καλό έργο κάποιου. Π.χ., Καλοϊωάννης, Καλομαρία κτλ. Το φαινόμενο το συναντάμε και στην Κρήτη, όπου η οικογένεια Φωκκά, μετεξελίχθηκε σε Καλλέργη, από το καλό έργο που άφησε κάποιος πρόγονός τους. Φωκκάς = Καλλιέργης = Καλλέργης.
Μετά επίσης την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους το 1453, ένας άλλος Καλοχαιρέτης, ο Γεώργιος, ιερέας, μετέφερε στην Κέρκυρα, όπου βρίσκονται και σήμερα, τα λείψανα του Αγίου Σπυρίδωνα και της Αγίας Θεοδώρας.
Για την τύχη των δύο ιερών αυτών λειψάνων, ο Κώστας Τριανταφύλλου, στο βιβλίο του «Η ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΧΑΙΡΕΤΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΝ ΠΑΤΡΑΙΣ ΑΡΧΕΙΟ ΤΗΣ», Σελ. 7 και 8, αναφέρει:
«Πράγματι, όπως εκτίθεται εις την έκθεσιν, ο εν Κωνσταντινουπόλει εφημέριος Γεώργιος ιερεύς Καλοχαιρέτης, μετά την άλωσιν, μετέφερεν εις Κέρκυραν ήδη τω 1478 το λείψανον του αγίου, έπειτα από περιπέτειας και κινδύνους πορείας τεσσάρων ετών, όπως υπολογίζει ο ιεροδιάκονος Γεώργιος Γροπέτης, έφορος της Δημοσίας Βιβλιοθήκης Κερκύρας, εις εμπεριστατωμένην μελέτην του εις το περιοδικόν «Καινή Διδαχή» Αθηνών, τομ. Β΄ (1920) σελ. 31 – 40 και 194 – 206.
Ασκών δε ο Καλοχαιρέτης ούτος πατρωνικόν δικαίωμα επί του λειψάνου τούτου, ως και έτερον της αγίας Θεοδώρας, το οποίον συγχρόνως έφερεν εις Κέρκυραν, κατέλειπε ταύτα εις τα τέκνα του εν Κερκύρα Φίλιππον, Λουκάν και Μάρκον, οι υιοί ούτοι του ιερέως Καλοχαιρέτη προέβησαν εις διανομήν της πατρικής κληρονομίας, κυρίως δηλαδή των επί των ιερών ως άνω λειψάνων δικαίων, διά συμβολαίου εν Κερκύρα της 17 Μαΐου 1480, ήτοι ευθύς μετά τον θάνατον του πατρός των, κατά την ασφαλή γνώμην του Γροπέτου (σ. 202), ο οποίος ομοίως ευρίσκει ότι ο Λουκάς Χαιρέτης έζη έως το 1512, ο δε Φίλιππος, ο και ιερεύς, τω 1480 ήτο 30ούτης. Εις τους δύο τούτους έλαχε το λείψανον του αγίου Σπυρίδωνος, εις τον Μάρκον δε το της αγίας Θεοδώρας.
Ο Λουκάς φαίνεται παρέμεινε άγαμος, ενώ ο Φίλιππος υπήρξεν έγγαμος, είχε ήδη θυγατέρα δε Ασημίναν. Ο ανωτέρω Λουκάς «μετά μικρόν» εδώρησεν εις τον ιερέα αδελφόν του διά συμβολαίου τα δικαιώματά του και ούτω το λείψανον του αγίου Σπυρίδωνος, υπανδρωθείσης εν τω μεταξύ της Ασημίνας θυγατρός Φιλίππου Χαιρέτη τον ευγενή Κερκυραίον Σταμάτιον Βούλγαρην, περιήλθεν εις τους κηδεστάς απογόνους των εν Κερκύρα Χαιρέτη, την οικογένειαν Βούλγαρη.
Ο Μάρκος Χαιρέτης, τέλος, διά συμβολαίου του 1843 εν Κερκύρα εδώρησεν εις την Κοινότητα Κορυφών (Κερκύρας) τα δίκαια του και αυτή μετέφερε το λείψανον της αγίας Θεοδώρας εις τον ναόν του Αγ. Λαζάρου. Ο Φίλιππος δυσηρεστήθη και αντέδρασε κατά της δωρεάς ταύτης, ανεπιτυχώς όμως και το λείψανον εναπόκειται σήμερον εις τον μητροπολιτικόν ναόν της Κερκύρας, ομοίως και διασώζεται εκεί και του αγίου Σπυρίδωνος εις ίδιον αυτού από του Ι.ΣΤ. αι.ναόν της πόλεως, του και Πολιούχου της νήσου».
Ο γιος τώρα του Γεωργίου Καλοχαιρέτη Μάρκος, κατεβαίνει στην Κρήτη στις αρχές του 16ου αιώνα και συμμετέχει στις διάφορες μάχες των Ενετών εναντίον των Τούρκων. Οι Ενετοί αναγνωρίζοντας τις υπηρεσίες του, του παραχωρούν εδάφη και έτσι γίνεται η πρώτη εγκατάσταση των Χαιρετών στην Κρήτη.
Ο Κώστας Τριανταφύλλου στο βιβλίο του μας παραδίνει το γενεαλογικό δέντρο των Χαιρέτησων από τον 14ο αιώνα έως και την γέννηση του Κήρυκου Χαιρέτη το 1760, στο χωριό Άγιος Θωμάς, λίγο έξω από το Ηράκλειο.
Ως αρχή λαμβάνει τον Καλοχαιρέτη – Χαιρέτη που όπως είδαμε έκανε τις διαπραγματεύσεις το 1320 μεταξύ των δύο Ανδρονίκων, στον μεταξύ τους εμφύλιο.
Γιος του υπήρξε ο Φίλιππος, που γεννήθηκε το 1350.
Γιος του Φίλιππου ο Γεώργιος, που μετέφερε τα σκηνώματα στην Κέρκυρα. Γεννήθηκε το 1405.
Γιος του Γεωργίου ο Μάρκος, ο οποίος κατήλθε στην Κρήτη. Γιος του Μάρκου ο Θωμάς. Γεννήθηκε το 1530.
Γιος του Θωμά ο Δημήτριος. Γεννήθηκε το 1560.
Γιος του Δημητρίου ο Φραγκίσκος.
Γιος του Φραγκίσκου ο Θωμάς. Γεννήθηκε το 1680.
Γιοι του Θωμά οι Αστρινός και Δημήτριος. Γεν. 1700.
Γιος του Αστρινού ο Κήρυκος. Γεννήθηκε το 1756, στον Άγιο Θωμά Ηρακλείου.
Ηλιόλουστη ημέρα η πρώτη του 2018 για το Ρέθυμνο με τους κατοίκους και τους επισκέπτες να έχουν κατακλύσει τόσο τα στενά της παλιάς Πόλης όσο και τα χωριά της ενδοχώρας όπου πολιτιστικά δρώμενα και εορταστικές εκδηλώσεις τοπικού χαρακτήρα βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη σε συνάρτηση με τις οικογενειακές γιορτές και τα τραπέζια που σε κάθε σπίτι έχουν στηθεί. Και όπως αναφέρει και μία από τις μαντινάδες για τον ερχομό του νέου έτους: Κάμε παρέα που μπορεί στο χρόνο να αντέξει κρατώντας απ΄ τη χέρα σου όσα ο ήλιος φέξει. Στείλε σε όλους τα πουλιά με ευχές αντίς φτερούγες να απλωθούν όπου κι αν είναι γης μ΄ ανθρώπους π΄ αγαπούνε.
Από τα χιονισμένα Ανώγεια, ο δήμαρχος Ανωγείων Μανόλης Καλλέργης, μέσω του ΑΠΕ-ΜΠΕ, στέλνει προς όλους Έλληνες μήνυμα ομόνοιας και υπομονής για να μπορέσουμε ως χώρα να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες οι οποίες «δεν πρέπει να μας πτοήσουν, δεν πρέπει να μας κάνουν να χάσουμε την εμπιστοσύνη μας ο ένας άνθρωπος προς τον άλλον».
«Και ως εκπαιδευτικός θα ήθελα να προτείνω σε όλους τους γονείς να έρθουν όσο γίνεται πιο κοντά στα παιδιά και τα παιδιά όσο γίνεται πιο κοντά στους δασκάλους. Αυτή είναι μία πολύ γερή αλυσίδα που θα μας κρατήσει και στο μέλλον ως χώρα και ως τοπικές κοινωνίες δεμένους με την αντιμετώπιση της καθημερινότητας αλλά και όλων όσων το μέλλον επιφυλάσσει», προέθεσε ο κ. Καλλέργης, τονίζοντας ότι μέσα σε όλα που συνοδεύουν την πορεία μας καλό θα ήταν να εντάξουμε και την κατανόηση η οποία βοηθάει στο να μην υπάρχουν συγκρούσεις και ανυπομονησία.
«Πιστεύω ότι αν οργανωθούμε, συνεργαστούμε και δεν μας εγκαταλείψει η υπομονή μπορούμε, με αφετηρία το νέο έτος, να διορθώσουμε, αλλά και να πάμε μπροστά σε πολλούς τομείς» σημείωσε.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ (Μιχάλης Λαμπαθάκης- Ρέθυμνο)
Ο δημοσιογράφος της ΕΡΤ Γιάννης Φασουλάς, μιλάει στην «ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ» και τον Μ. Σκανδάλη, σε μια συνέντευξη–ποταμό.
Ο δικός μας Γιάννης, που στηρίζει και υποστηρίζει με το δικό του τρόπο την ΑΝΩΓΗ, ανοίγει την καρδιά του και κάνει μια αναδρομή στην 28χρονη πορεία του στο χώρο των ΜΜΕ. Τονίζει ότι το μυαλό του είναι πάντα στα Ανώγεια, τα οποία ήταν γι΄ αυτόν το καλύτερο και το σπουδαιότερο διαβατήριο που κουβαλούσε μαζί του όπου κι αν βρέθηκε στον πλανήτη. Στη συνέντευξη του αποκαλύπτει ποια συμβουλή του αείμνηστου πατέρα του συνεχίζει να τηρεί μέχρι σήμερα…
Δημοσιεύθηκε σε: Τελευταία Νέα
Η ΑΝΩΓΗ, η εφημερίδα των Ανωγειανών όπου γης, εύχεται σε όλο τον κόσμο Χρόνια πολλά και ευτυχισμένη η καινούρια χρονιά. Ας είναι το 2018, ένα έτος με ειρήνη, αγάπη, υγεία και αλληλεγγύη για εσάς και τις οικογένειες σας.Δημοσιεύθηκε σε: Τοπικά
Ανώγεια 1910: Τα κάλαντα της Πρωτοχρονιάς!
30/12/2017
Παραμονή πρωτοχρονιάς αύριο και τα μικρά παιδιά του χωριού χωρισμένα σε παρέες, θα περάσουν από κάθε σπίτι για να πουν τα κάλαντα, να καλωσορίσουν το νέο χρόνο και να λάβουν χρήματα ως δώρο από τις νοικοκυρές και τους θαμώνες των καφενείων. Άλλωστε οι γιορτές των Χριστουγέννων είναι κυρίως για τα μικρά παιδιά, μια αγαπημένη περίοδος που συνδυάζεται με πολλά δώρα και γλυκά και ένα πιο ζεστό και ευχάριστο οικογενειακό κλίμα. “Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά, ψηλή μου δεντρολιβανιά, κι αρχή καλός μας χρόνος, εκκλησιά με τ’άγιο θρόνος..” θα ακουστεί αύριο από άκρη σε άκρη από χαρούμενες παιδικές φωνές. Οι εποχές άλλαξαν, οι δεκαετίες πέρασαν και μαζί τους πέρασε και μια πιο αγνή εποχή, των παλιών προπολεμικών Ανωγείων όπου τα κάλαντα τότε της Πρωτοχρονιάς ουδεμιά σχέση θα λέγαμε ότι έχουν με αυτά που έχουν επικρατήσει τελευταία σε όλη την Ελλάδα.
Η ΑΝΩΓΗ κάνει ένα “ταξίδι ” στην δεκαετία του 1910 και στα κάλαντα που έλεγαν τότε στα Ανώγεια, όπως αυτά έχουν καταγραφεί στο βιβλίο “Ανώγεια: Η ιστορία μέσα από τα τραγούδια τους”, του εκπαιδευτικού και π.δημάρχου Ανωγείων Γεωργίου Σμπώκου. Την καταγραφή έκανε ο ίδιος το 1970 από την Ζουμπουλιά Β.Χαιρέτη που ήταν τότε 81 ετών. Όπως αναφέρει ο κ.Σμπώκος: “Μαζί με τα παλιά κάλαντα, χάθηκαν και οι χαρούμενες και γραφικές παρέες των καλαντάρηδων, μικρών και μεγάλων, με τα γεμάτα από αυγά χοιρινούς μεζέδες και κουλούρες καλάθια ή και κοφίνια, με τις φουσκωμένες από τα καλοχερίδια βούργιες (σταφίδες, κυδώνια, ντακουλάκια καρύδια, κιοφτέρια κ.τλ), με τα επίσης φουσκωμένα από κρασί και λάδι ασκάκια, με το παραδοσάκουλο γεμάτο δώρα όλων των “αρχόντων” και “αρχοντισσών”, που τόσο παίνεψαν με τα κάλαντα τους.
Τα Κάλαντα της Πρωτοχρονιάς: Ζουμπουλιά Β.Χαιρέτη. Απαγγελία το 1970 ενώ ήταν 81 ετών:
Ταχιά ταχιά ν’ Αρχιμενιά, που ‘ν η αρχή του χρόνου,
απού γεννήθηκε ο Χριστός στη γην επεριπάτει
και βγήκεν και χαιρέτησεν όλους τσι ζευγολάτες
κι ο πρώτος που του ‘πάντηξε ήτον ο Άι Βασίλης.
-Καλά, ‘ντα κάνεις Βασιλιό, καλόν ζευγάρι έχεις;
-Καλό το λεν’ αφέντη μου, καλό κι ευλογημένο.
Η χάρη σου το βλόγησε με το δεξίν τση χέρι,
με το δεξί με το ζερβό με το μαλαματένιο
και με το χρυσοπράσινο και με το βελουδένιο.
-Να σε ρωτήξω Βασιλιό τι σπέρνεις την ημέρα;
-Σπέρνω κριθάρι δώδεκα, σιτάρι δεκαπέντε,
ταγή και ρόβι δεκοχτώ κι από νωρίς σκολάζω.
Το βούγι μου το μελισσί και το λαμπαδοκέρι
επόκαμε τ’απέτρωτα και βγήκε στα λιβάδια
κι έκεια το εμπλεχτήκανε περδίκια και λαγούδια
και στ’ αποπερδικίσματα αετοφωλιά χτισμένη
κι απάνω στην αετοφωλιά χώρα ξετελεμένη.
-Ασήμι να ‘ν το αλέτρι σου, χρυσάφι ο ζυγός σου
τ’απανωζεύλια του ζυγού ασημοκουκλωμένα,
το βουκεντράκι που βαστάς τ’Άι Γιωργιού κοντάρι
κι η χέρα άπου το βαστά σαφή μαργαριτάρι,
να στέκουν να σε προσκυνούν όλοι, μικροί μεγάλοι.
-Απόπαμε του ζευγαριού να πούμε του Βασίλη.
Άης Βασίλης έρχεται απού την Καισαρεία.
Βαστά τον ουρανό χαρτί, τη θάλασσα μελάνι
τον ήλιο τον αστάλαγο χαρτί και καλαμάρι.
Στη στράτα του παντήξανε οι σκύλ’ οι Αγουδαίοι.
-Βασίλη κι από που ‘ρχέσαι, πο πούθε κατεβαίνεις;
-Απού τση μάνας μ’έρχομαι και στο σκολειό πηγαίνω.
-Κάτσε να φας, κάτσε να πιεις, κάτσε να τραγουδήσεις.
-Μα ‘με δε με μαθαίνανε τραγούδια στο σκολειό μας.
Γράμματα με μαθαίνανε, γράμματα σας σε λέω.
-Κι αφού κατέχεις γράμματα, πε,ας την Αλφαβήτα.
Και το ραβδίν του ‘κούμπισε να πει την Αλφαβήτα
και το ραβδί ‘τόνε ξερό, χλωρούς βλαστούς και βγάνει
κι απάνω στους χλωρούς βλαστούς αετοφωλιά χτισμένη
κι απάνω στην αετοφωλιά χώρα ξετελεμένη.
Επόπαμε του Βασιλιό να πούμε και τ’αφέντη.
Μα’πα ‘ρθάμε να παίξομε στ’αφέντη μας την πόρτα,
απού ‘χει αυλές μαρμαρωτές και πόρτες ρουκουνάτες
και παραθυροκάμαρες που στάσουν το λογάρι.
Και στον αθό του λογαριού κοιμάται νιός κι αφέντης
και ποιος θα μπει και ποιος θα βγει να μας τόνε ξυπνήσει.
‘Ποκρίνεται η βάγιαν του, η ογλήγορην του βάγια.
-Δώτε μου κάποια κάστανα και κάποια λεφτοκάρια
κι ένα σταμνί ροδόσταμο να ραίνω τον αφέντη
και εγώ θα μπω και εγώ θα βγω να σας τόνε ξυπνήσω.
Πετάται η βάγια η ογλήγορη, η ογλήγορη του βάγια.
-“Ξύπνησ’ αφέντη, ξύπνησε κι οι εκκλησές σημαίνουν,
οι αρχαγγέλοι λειτρουργούν τη χάρη σ’ανημένουν.
Κι απής ‘πολειτρουγήσουνε θα κάτσεις στο τραπέζι,
να φας απ’ άκρια του λαγού κι απ’αγριμιού τη μέση,
να φας κι απού την πέρδικα την αηδονολαλούσα
που την επάιρναν τα πουλιά σκοπό και κελαηδούσαν.
Εσέν’αφέντη πρέπει σου καθέγκλα να καθίζεις,
το’να σου χέρι να σκορπά και τ’άλλο να χαρίζει
και πάλι ξαναπρέπει σου δαμασκηνό τραπέζι
κι όντε θα ‘ρθει η δαμασκηνιά να ‘ρθει και το τραπέζι”.
Μα ‘πόπαμε τ’αφέντη μας, να πούμε τση κερά μας.
-Κερά, μαρμαροτράχηλη κι αργυροπιγουνάτη
και κρουσταλλίδα του νερού και πάχνη ‘που το χιόνι.
Κερά, το φουστανάκι σου είναι κακοραμμένο
και στείλε μου το στο σκολειό να σου το καλοράψω
να βαλ’αιτούς και παραιτούς, πουλιά και χελιδόνια
να κελαηδούνε τα πουλιά να λεν τα χελιδόνια
“Επά που καλαντίσαμε καλά μας σε πλερώσαν
καλάν να παν τα τέλην τως και τα ‘ποδωματάν των
κι αν έχουν και μικρό παιδί στα περπυρά χωσμένο
κιανεν’ και μεγαλύτερο στη σέλα καθισμένο,
να σει το μανικάκιν του να πέφτει το λογάρι
να το μαζών’ η μάνα του, να ‘χει χαρά μεγάλη”.
Επόπαμενε τση κεράς να πούμε και τση κόρης.
-Επά ‘ναι κόρη ακριβή κι ακριβοναθρεμμένη.
Πέντε μικροί την αγαπούν και δεκοχτώ μεγάλοι
κι απού τσι πέντε τσι μικρούς ένας θα την επάρει.
Μ’απόπαμε τση κόρης μας να πούμε και τση βάγιας.
-Πιάσε βαγίτσα το κερί και άψε το διπλέρι
και κάτσε και ντουσούντισε είντα θα μας σε φέρεις.
Γι’ απάκι για λουκάνικο, γι’ από χοιρινό κομμάτι
κι απού τη μαύρην όρνιθα κιανέναν αυγουλάκι
κι αν εν’κιαπού τη γαλανή σκειάς ένα ζευγαράκι.
Κι απού τσι κοφινάδες σας που ‘χέτε τσι κουλούρες
να μας σε δώσετε και μας να βάλομε στσι βούργιες.
Κι απού το σακουλάκι σας που ‘χετε τα καρύδια
να μας σε δώσετε και μας πολλά καλοχερίδια.
Κι από τον πόρο του βουτσού να πιούμε μια γεμάτη
κι αν εν’ και περισσότερο βαστούμε μεις κι ασκάκι.
Κια ‘πού το σακουλάκι σας, που ‘χετε τσι παράδες
να μας σε δώσετε και μας να παίξομε τσ’αμάδες.
Κι αν εν’ κι απού το θέλημα, άσπρη μου περιστέρα
άνοιξε την πορτέλα σου να πούμε καλησπέρα.