Βαρύ πένθος στην οικογένεια του καλού συναδέλφου μας και φίλου των Ανωγείων, δημοσιογράφου-ανταποκριτή του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων, από το Ρέθυμνο, Μιχάλη Λαμπαθάκη, ο οποίος “έχασε” την αγαπημένη του μητέρα Άννα που “έφυγε” στα 84 της χρόνια. Η κηδεία της θα γίνει αύριο Τρίτη 19 Μαΐου στις 11 π.μ από τον Ιερό Ναό Αγίου Παντελεήμονος Αμπεριάς Χανίων. Η ταφή της θα γίνει στο κοιμητήριο της Σούδας.

Η εκλιπούσα ήταν σύζυγος του ε.α στρατηγού Παναγιώτη Λαμπαθάκη. Εκτός τον Μιχάλη είχε ακόμα δυο γιους, τον Νίκο και τον Γιώργο. Ο Μιχάλης Λαμπαθάκης αποχαιρετώντας τη μητέρα του έγραψε στην προσωπική του σελίδα:

“Πάντα σου “έχει ο θεός” μου έλεγες. Μου έσπαγες τα νεύρα… Εγώ ήθελα λύση την ώρα που σου μιλούσα. Με τα χρόνια Αρχόντισσα Αννιώ μου, κατάλαβα, έμαθα Μάνα μου, πως είχες δίκιο.. “έχει ο θεός…” Ξεκουρασου κυρά μου. Εσύ ξέρεις τα τρίσβαθα μου. Ξεκουρασου σε παρακαλώ.”

Η ΑΝΩΓΗ εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στον σύζυγο και τα παιδιά της. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα την σκεπάσει.Κουράγιο φίλε Μιχάλη.

 Γράφει ο Στέλιος Αλεξάκης,

μέλος του Κ.Κ.Ε Ρεθύμνου

“Η επόμενη μέρα της πανδημίας βρίσκει την πλειοψηφία των α/κ με ακόμα πιο οξυμένα προβλήματα. Τόσους μήνες μετά την έναρξη της εξάπλωσης του νέου κορονοϊού, η απουσία μέτρων στήριξης όσων έχουν υποστεί μεγάλα πλήγματα εξαιτίας της πανδημίας και των μέτρων που πάρθηκαν για τον περιορισμό της διασποράς, έρχεται να προστεθεί στα τεράστια προβλήματα που δημιουργεί η αντιαγροτικήπολιτική που εφαρμόζουν διαχρονικά οι κυβερνήσεις. Μπροστά στο ξεκίνημα της θερινής περιόδου, χιλιάδες παραγωγοί δυσκολεύονται να συνεχίσουν την αγροτική δραστηριότητα, να αγοράσουν τα κατάλληλα εφόδια, γεγονός που θα έχει συνέπειες τόσο για την επιβίωσή τους, όσο και για την κάλυψη των διατροφικών αναγκών του λαού.
Αυτή την περίοδο, χιλιάδες α/κ που δούλευαν όλο το χρόνο, κάνοντας τεράστια έξοδα με βάση το υψηλό κόστος παραγωγής, βλέπουν ένα μέρος των προϊόντων τους να μένει αδιάθετο ή να δίνεται σε τιμές κόστους, την ώρα που μεσάζοντες και μεγαλέμποροι αισχροκερδούν σε βάρος τους.
Στην κατηγορία αυτή ανήκουν οι αιγοπροβατοτρόφοι, που έδωσαν το Πάσχα σε εξευτελιστικές τιμές το κρέας, κάτω από την πίεση των μεγαλεμπόρων, και συνεχίζουν να δίνουν το γάλα κάτω του κόστους.
Παρόμοια είναι η κατάσταση με τους παραγωγούς πρώιμων κηπευτικών και πατάτας.Σε εξευτελιστικά χαμηλή τιμή παίρνουν τις πατάτες. Τιμή που δεν καλύπτει το κόστος παραγωγής. Οι πατατοπαραγωγοί πουλάνε την πατάτα σε μεγαλέμπορους με 0,25 λεπτά το κιλό και τελικά ο καταναλωτής την αγοράζει με 1 ευρώ περίπου. Αντίστοιχη είναι η κατάσταση με τους παραγωγούς που πουλούσαν τα προϊόντα τους στις λαϊκές αγορές.
Αυτή την κατάσταση βιώνουν οι παραγωγοί πολλών προϊόντων, όπως οι ελαιοπαραγωγοί, που είδαν την τιμή του ελαιόλαδου να κατρακυλά, οι αμπελουργοί, που δεν μπόρεσαν να διαθέσουν το κρασί και τη τσικουδιά τους στην αγορά.Τα ίδια αντιμετωπίζουν όλα τα τελευταία χρόνια, ανεξαρτήτως κυβερνήσεων και συνθηκών. Οι δικαιολογίες είναι οι ίδιες: «Οι νόμοι της ελεύθερης αγοράς», αυτά προβλέπει η ΕΕ. Οι όποιες εξαγγελίες περί «πάταξης της αισχροκέρδειας» σταματάνε μπροστά στα «νόμιμα» κέρδη των μεγαλοεπιχειρηματιών. Όλοι μαζί αρνούνται να υλοποιήσουν το πάγιο αίτημα του οργανωμένου αγροτικού κινήματος για κατώτερες εγγυημένες τιμές. Την ίδια στιγμή, η λαϊκή οικογένεια ακριβοπληρώνει τα τρόφιμα.Την ίδια ώρα, πολλοί αγρότες, σε πολλές περιοχές της χώρας, βλέπουν να μην συμπεριλαμβάνονται στις αποζημιώσεις του ΕΛΓΑ για ζημιές στην παραγωγή τους από φυσικές καταστροφές. Αυτό γίνεται γιατί με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων και βάσει του αναχρονιστικού κανονισμού του ΕΛΓΑ, δεν αναγνωρίζει όλες τις αιτίες των ζημιών, παρόλο που πληρώνουν πολύ υψηλά ασφάλιστρα για την ασφάλιση της παραγωγής. Επίσης, μετά τις αποφάσεις της κυβέρνησης για «απογείωση» της φορολογίας στο τσίπουρο και την τσικουδιά, στη βάση των αντίστοιχων οδηγιών της ΕΕ, όπως και για επιβολή προστίμων 1.000 ευρώ στα καταστήματα μαζικής εστίασης που χρησιμοποιούν τις ονομασίες «τσίπουρο» ή «τσικουδιά» για τη διάθεση του χύμα προϊόντος των μικρών παραγωγών, επιδεινώνετε και άλλο η κατάσταση τους.
Από την άλλη, από τον Μάρτη μέχρι και σήμερα έχουν δοθεί δισεκατομμύρια ευρώ, στους χονδρέμπορους τροφίμων και για βιομηχάνους, για να σωθούν τα κέρδη τους.Η Πανελλαδική Επιτροπή των Μπλόκων,έχει καλέσει τους φτωχούς και μεσαίους α/κσε οργανωμένη διεκδίκηση των δίκαιων αιτημάτων τους. Διότι, μπροστά στον νέο κύκλο κρίσης, μπροστά στη νέα ΚΑΠ που θα αρχίσει να υλοποιείται από τα επόμενα χρόνια, οι α/κπου σήμερα δίνουν μάχη για να μείνουν στο χωράφι τους, πρέπει να απαντήσουν,και να συγκρουστούν με αυτή την πολιτική, σε κοινή πορεία και δράση με τους εργατοϋπαλλήλους και τα υπόλοιπα λαϊκά στρώματα.Παράλληλα, με βάση την πείρα που υπάρχει, πρέπει να γίνουν βήματα στη συνείδηση τους, ότι ο αντίπαλός τους, είναι η τάξη των μεγαλοαγροτών, τωνβιομηχάνων, των μεγαλεμπόρων, των τραπεζιτών, για λογαριασμό της οποίας ενεργούν οι κυβερνήσεις με βάση την ΚΑΠ. Αυτή η τάξη πρέπει να ανατραπεί. Ανθέλουν να δουν άσπρη μέρα. Μόνο έτσι η παραγωγή θα ικανοποιεί τις λαϊκές ανάγκες και όχι την κερδοφορία των κεφαλαιοκρατών.”

Ο Γιώργης Μπαγκέρης γράφει για τον παππού του, το θρυλικό Μανόλη Πασπαράκη ή «Στραβό»

Η κάμπια τρώει τον ανθό κι η πέρδικα τη βιόλα,
σ’ αυτό το ψεύτη το ντουνιά, εδώ πομένουν όλα

Όταν “έφυγε” ο παππούς ο “Στραβος” το 1987, ως επτάχρονος, λίγα πράγματα καταλάβαινα και ασυναίσθητα θυμάμαι είχα πάει να παίξω μπάλα με φίλους στο παλιό δημοτικό στο Περαχώρι. Ως άνθρωπος χωρίς περιουσία, μας αποχαιρέτησε αφήνοντας μας όχι χρήματα αλλά το σημαντικότερο όλων:”Ένα όνομα βαρύ σαν ιστορία”. Αργότερα ως έφηβος που τριγυρνούσα στα Ανώγεια βλέποντας παλιούς ανθρώπους να μου αναφέρουν “εγγονός του στραβού ε, μπράβο παιδί μου”, με το συνοδευτικό άγγιγμα του ώμου, κατάλαβα κάπως ότι αυτό το όνομα έπρεπε να το τιμήσω.

Αυτές οι κληρονομιές, όταν προέρχονται από σπουδαίους ανθρώπους δημιουργούν ένα τεράστιο βάρος στη ψυχή των κληρονόμων. Ως Ανωγειανός έφηβος λοιπόν που σεβόταν τον εαυτό του και τον λατρεμένο παππού του, “αποφάσισα” ότι έπρεπε να γίνω “μερακλής”. Να γίνω δεινός χορευτής με φιγούρες και πήδους ως το Θεό, “αηδόνι” στην απαγγελία μαντινάδων στις καντάδες στους δρόμους του χωριού, και γιατί όχι, οργανοπαίχτης εφάμιλλος της αξίας του προγόνου μου.

Απέτυχα παταγωδώς σε όλα! Στον πρώτο μου χορό, πάτησα κατά λάθος βίαια το πόδι μιας κοπέλας, σε πολλές καντάδες η βραχνή και μεθυσμένη φωνή μου ακουγόταν σαν δαίμων της κολάσεως που μπέρδευε μια μαντινάδα με ένα σόλο του Τζίμι Χέντριξ, ενώ όσον αφορά το τρίτο εγχείρημα, ένα μαντολίνο ακόμα με καταριέται όταν δοκίμασα στο καφενείο του Καρρά να παίξω τη “θάλασσα μαύρη και αγριεμένη” και ευτυχώς γρήγορα γρήγορα το γλίτωσε από τα χέρια μου ο συμμαθητής μου Γιώργης Σφακιανάκης και έπαιξε εκείνος, πριν φύγουν από την παρέα και τα πουλιά που κελαηδούσαν ξημερώματα στον Πλάτανο του Μεϊντανιού!

Η αποτυχία αυτή και στους τρεις τομείς μου είχε στοιχίσει. Αργότερα κατάλαβα ότι αυτός είναι ο κανόνας. Ποιος θυμάται τον Ζόρντι Κρόιφ, γιο του αέρινου Γιόχαν, του “ιπτάμενου Ολλανδού”; Υπάρχει άραγε καμία σύγκριση στη φωνή και το “εκτόπισμα” του τεράστιου Μπιθικώτση με τον γιο του Γρηγόρη;Ο γιος της Καρέζη, συνέχισε καθόλου τους κοινωνικούς αγώνες της μητέρας του;

Από τη δίνη αυτή άθελα της με γλίτωσε η αείμνηστη γιαγιά μου η “Λυράρενα”. Ήμουν κάπου στα 25 όταν στη διάρκεια ενός καφέ στο μικρό και φιλόξενο σπίτι της, είχαμε μια κουβέντα για παρέες του παππού. Η αθιβολή μας πήγε σε ¨τιτάνες¨μερακλήδες των Ανωγείων, τον Χουμά, τον Πολομανώλη, τον Λαμπρινό, τον Καφατσή, τον Ξυδάκη,το Νεοκλή,το Γιαννιώ της Χρόνενας, το Μυρομανώλη και τόσους άλλους:

-Ε, για, καλοί μερακλήδες όλοι αυτοί ε, χορευτές, τραγουδιστές…
-Αυτοί παιδί μου ήταν καλοί μερακλήδες γιατί πάνω από όλα ήσανε καλοί άνθρωποι.

Με ένα μεγάλο χαμόγελο, υποδέχτηκα την κουβέντα της και ένιωσα πρώτη φορά ότι ανήκα και εγώ στον κόσμο των “μερακλήδων” του χωριού. Αποφάσισα να μη με νοιάζει ποτέ ξανά αν θα χορέψω, αν θα τραγουδήσω καλά, ή αν θα “γρατζουνίσω” ένα όργανο. Θα τα έκανα όταν μου το έλεγε η ψυχή μου ή όταν θα ήμουν με τους φίλους μου. Και οι φίλοι δεν παρεξηγούν τα λίγα φάλτσα.Την δέχτηκα την κληρονομιά χωρίς να με νοιάζουν οι όροι της “διαθήκης”.

Ο “Στραβός” δεν έβλεπε. Αλλά έζησε τη ζωή του γεμάτη. Την “άκουσε”, την “μυρίστηκε”, την “ακούμπησε” και την “γεύτηκε” όσο λίγοι. Και αυτή την κληρονομιά άφησε:

“Να είσαι καλός άνθρωπος. Αν δε μπορείς να δεις, άκου. Αν δε μπορείς να αγγίξεις, μύρισε. Αν δεν μπορείς να γευτείς, ονειρέψου…Αυτή είναι η έκτη αίσθηση παιδί μου. Να κυνηγάς το όνειρο σου!”.

Παππού σε ευχαριστώ…

Κώστας Χαρ. Νεονάκης

Οι Ανωγειανοί ήταν παράδειγμα προς μίμηση για τον τρόπο επίλυσης των οικογενειακών, οικονομικών και ηθικών προβλημάτων τους. Είχαν μια μυστικότητα που δύσκολα μάθαινε ο έξω κόσμος. Στο κάθε πρόβλημα υπήρχε συναγερμός κι ο “Σασμός” έφερνε την Ειρήνη, με κουμπαριές, συντεκνιές ή συνοικέσια.

Οι “Σασμοί” ήταν προσεκτικές συναντήσεις των υπευθύνων μιας οικογένειας ή όλου του Σογιού, ανάλογα με το μέγεθος της υπόθεσης, με πολύωρες ή ολονύχτιες συζητήσεις. Παραβρέθηκα σε τέτοιους σασμούς κι εντυπωσιάστηκα με τη δημοκρατική διαδικασία των συζητήσεων. Ο πρωταγωνιστής της υπόθεσης είχε πρώτος το λόγο, με λεπτομερή αναφορά στο θέμα. Ακολουθούσαν οι γεροντότεροι και στη συνέχεια οι νεώτεροι.

Η εμπειρία των γερόντων επέμενε σε ειρηνική κι όχι εμπόλεμη λύση. Ποια εικόνα θα δημιουργήσομε για την κωμόπολή μας, έλεγαν, αν αλληλοσφαγούμε κι’ αφήσομε πίσω μας βεντέτες; Αυτή την κληρονομιά θ’ αφήσομε στα παιδιά κι’ εγγόνιά μας; Δεν θα μάστε άξιοι περιφρόνησης αντί σεβασμού; Δεν θάμαστε ανάξιοι συνεχιστές εκείνων των προγόνων μας Ανωγειανών, που τρεις φορές ξανάχτισαν το καταστραμμένο χωριό μας από τους κατακτητές; Έχομε δικαίωμα να διαβάζει και ν’ ακούει ο κόσμος στα ΜΜΕ ξεπεσμούς των Ανωγειανών κι όχι στην ένδοξη ιστορία τους;

Διαβάστε την συνέχεια... »

Ξεκινάνε τη Δευτέρα 18 Μαΐου και τα μαθήματα για όλες τις τάξεις του Γυμνασίου καθώς και τις δυο πρώτες του Λυκείου, με νέο ωρολόγιο πρόγραμμα, ενώ έχουν ληφθεί όλα τα απαραίτητα μέτρα ώστε αυτό να γίνει με ασφάλεια για μαθητές και καθηγητές. Οι καθηγητές και η διεύθυνση του Σταυράκειου Γυμνασίου και Λυκείου Ανωγείων, καθώς σε κάθε τάξη ο ανώτατος επιτρεπόμενος αριθμός που μπορεί να παρακολουθήσει το μάθημα είναι 15, τις έχουν χωρίσει σε δυο τμήματα. 

Έτσι για παράδειγμα η Β’ Τάξη του Γυμνασίου θα έχει το Υποτμήμα 1 και το Υποτμήμα 2. Οι μαθητές του υποτμήματος 1 θα προσέλθουν και θα παρακολουθήσουν τα μαθήματα του ωρολόγιου προγράμματος τις ημέρες Δευτέρα 18-5, Τετάρτη 20-5 και Παρασκευή 22-5, ενώ οι μαθητές του υποτμήματος 2 τις ημέρες Τρίτη 19-5 και Πέμπτη 21-5.Κατά τη δεύτερη εβδομάδα, αντίστροφα, οι μαθητές του υποτμήματος 1 θα προσέλθουν και θα παρακολουθήσουν μαθήματα τις ημέρες Τρίτη 26-5 και Πέμπτη 28-5, ενώ οι μαθητές του υποτμήματος 2 τις ημέρες Δευτέρα 25-5, Τετάρτη 27-5 και Παρασκευή 29-5.

Η διαδικασία θα επαναληφθεί και για τις δύο επόμενες εβδομάδες μέχρι τη λήξη του σχολικού έτους. Οι διευθύντριες του Σταυράκειου  Γυμνασίου και Λυκείου, έχουν αποστείλει σε όλους τους μαθητές όλες τις πληροφορίες του προγράμματος, καθώς και σε ποιο υποτμήμα ανήκει ο καθένας.

Θυμίζουμε ότι σε Γυμνάσιο και Λύκειο δεν θα γίνουν στο τέλος της σχολικής χρονιάς απολυτήριες εξετάσεις. Το σχολικό έτος αναμένεται να ολοκληρωθεί στις 12 Ιουνίου. Στις 15 Ιουνίου θα ξεκινήσουν οι Πανελλήνιες Εξετάσεις, όπου περίπου 15 μαθητές της Τρίτης Λυκείου του  ΓΕΛ Ανωγείων θα προσπαθήσουν να επιτύχουν την είσοδο τους σε Ανώτερα και Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της Χώρας.

Ευχόμαστε καλή δύναμη σε μαθητές και καθηγητές, ώστε με ασφάλεια και προσοχή να ολοκληρώσουν ομαλά αυτή τη δύσκολη σχολική χρονιά.

Δεκαεπτά Μαΐου αύριο, Κυριακή της Σαμαρείτιδος , με τις εκκλησίες να ανοίγουν ξανά τις θύρες τους για τους πιστούς, με σεβασμό πάντα στους κανόνες προστασίας για την ασφάλεια όλων μας απέναντι στον κορονοϊό. Πριν την Θεία Λειτουργία αύριο θα αναγνωστεί και εγκύκλιος της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Εκκλησίας της Κρήτης, η οποία εστάλη και σε όλους τους ιερωμένους των Ανωγείων (εκκλησίες Αι Γιάννη, Παναγίας, Αγίου Γεωργίου, Αγίου Δημητρίου). Με μέτρα ασφαλείας, θα μπορούν πλέον να γίνονται οι λειτουργίες, μνημόσυνα και κηδείες, καθώς και η προσευχή των πιστών στους Ναούς, καθώς και η Θεία Κοινωνία καθώς  όπως αναφέρεται στην εγκύκλιο:”Δοξάζουμε τό Ὄνομα τοῦ Τρισαγίου Θεοῦ, διότι καί πάλι ἀνταμώνουμε μέσα στήν Ἁγία μας Ἐκκλησία καί κοινωνοῦμε ὅλοι ἀπό τό ἴδιο Ἅγιο Ποτήριο, τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, Μυστήριο τῶν Μυστηρίων καί γεγονός ἀδιαπραγμάτευτο γιά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.”.

Διαβάστε αναλυτικά ολόκληρη την εγκύκλιο:

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ  ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

ΙΕΡΑ  ΕΠΑΡΧΙΑΚΗ  ΣΥΝΟΔΟΣ

ΤΗΣ  ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ  ΚΡΗΤΗΣ

Ἀριθμ. Πρωτ. 369                                                                                     Ἡράκλειον, 8 Μαΐου 2020

Πρός

τούς Αἰδεσιμωτάτους Κληρικούς, τούς Ὁσιωτάτους Μοναχούς

καί τόν εὐσεβῆ Λαό τῆς Ἐκκλησίας Κρήτης

Ἀγαπητοί μας, Χριστός Ἀνέστη!

Ὅλοι γνωρίζετε ὅτι ὁ Τόπος μας, ἡ Ἑλληνική κοινωνία, ἡ ὑφήλιος ὅλη καί ὁ καθένας ἀπό ἐμᾶς, περνᾶμε στενάχωρες καί δύσκολες ἡμέρες, ἀπό τή λοιμική νόσο τῶν καιρῶν μας. Ἄλλαξε ἡ καθημερινότητά καί οἱ προγραμματισμοί μας. Τά σχέδιά μας ἀνατράπηκαν, ἡ αἴσθηση ὅτι τά πάντα μποροῦμε νά τά ἐλέγχουμε γκρεμίστηκε, καί οἱ ἰσχυροί τῆς γῆς φάνηκαν ἀνίσχυροι καί ἀνήμποροι μπροστὰ σέ ἕνα ἀπειροελάχιστο καί ἀθέατο ἰό. Κάτι τόσο μικρὸ ἀπείλησε τή μεγάλη ἰδέα γιά τόν ἑαυτό μας.

Αὐτό, ὅμως, μᾶς βοήθησε νά ταπεινωθοῦμε καί νά σκεφτοῦμε τά λόγια τοῦ Κυρίου, «…πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτόν ταπεινωθήσεται…»,[1] δηλαδή,«…ἐκεῖνος πού ὑψώνει τόν ἑαυτό του θά ταπεινωθεῖ…». Ἄλλωστε, γνωρίζουμε ὅλοι καλά, ὅτι τίποτε δέν ὡριμάζει καί δέν βαθαίνει τόν ἄνθρωπο, ὅσο μία δοκιμασία. «Ἔπαρον τούς πειρασμούς καί οὐδείς ὁ σωζόμενος», δηλαδή, «Σήκωσε, πᾶρε τούς πειρασμούς καί κανένας δέν θά σωθεῖ»[2]. Γιατί, μέ ποιόν ἄλλο τρόπο, παρά ὡς μία δοκιμασία, θά μποροῦσε νά ἑρμηνευθεῖ ἡ περιπέτεια πού βιώνουμε καί ὡς ἕνα παγκόσμιο πνευματικό ἐπιτίμιο, πού ἐπιτρέπει ὁ Θεός, ὄχι φυσικά ὡς τιμωρία, ἀλλά ὡς παιδαγωγία.

Πρωτόγνωρος βέβαια ὁ «κανόνας» αὐτός γιά ἐμᾶς, τούς ἀνθρώπους τοῦ σήμερα, ἀλλά ὄχι γιά τό χθές τοῦ πλανήτη μας. Αὐτός ὁ κόσμος, μαζί μέ τούς ἑκατομμύρια ἀνθρώπους πού ἔζησαν στή ράχη τῆς Ἱστορίας του, γνώρισε ὄχι μονάχα πολλές πανδημίες, ἀλλά καί ποικίλες δοκιμασίες. Κι ὅμως, ὁ Θεός τόν δημιούργησε γιά νά ζήσει, νά ἐπιβιώσει καί νά ὑπάρξει. Γιατί ὁ Θεός εἶναι πηγή ζωῆς καί ποτέ θανάτου, «ἵνα ζωήν ἔχωσιν καί περισσόν ἔχωσιν» [3], δηλαδή «γιά νά ἔχουν ζωή καί περίσσεια ζωῆς». Εἶναι πάντα μέ ἐκείνους πού ἀγωνίζονται νά σώσουν τή ζωή, ἀκόμη καί ἑνός ἀνθρώπου.

Νά εἶστε βέβαιοι, ὅτι αὐτό θά γίνει καί τώρα. Ὁ Θεός θά μεταμορφώσει τό κακό σέ εὐλογία, τήν καταστροφή σέ εὐκαιρία, τόν πειρασμό σέ σωτηρία, γιατί γιά τόν Θεό δέν ὑπάρχουν ἀδιέξοδα, ραγίζει τά μνήματα τῆς Ἱστορίας καί σκορπᾶ Ἀνάσταση. Ἄς μή λησμονοῦμε ἐξ᾽ ἄλλου, ὅτι, ἐκεῖ πού ἡ ψυχή εἶναι ἄδεια ἀπό ἀνθρώπινες χαρές, ἐκεῖ ἔρχεται ὁ Θεός νά γεμίσει τό κενό. Ὁ Θεός δέν εἶναι Θεός τοῦ πόνου, τῆς θλίψης καί τῆς ἀσθένειας, ἀλλά Θεός τῆς χαρᾶς καί τῆς ζωῆς.

Μετά ἀπό ἀτομικές καί συλλογικές θυσίες, ὧρες καί ἡμέρες γεμάτες ἀγωνία, ἡ κοινωνία μας φαίνεται νά πορεύεται πρός τήν ἔξοδο τῆς πρώτης «μάχης»  αὐτῆς τῆς θανατηφόρου πανδημίας. Αἰσιοδοξία καί ἐλπίδα γεμίζουν τίς καρδιές μας, γιατί μία περίοδος ἐγκλεισμοῦ τερματίζεται. Αὐτό, ὅμως, τό γεγονός, δέν πρέπει νά μᾶς ὁδηγήσει σέ μία ψυχική ἀντιδραστικότητα, ἀπείθειας καί παραβίασης τῶν κανόνων προφύλαξης ἀπό τόν ἰό. Σίγουρα βγαίνουμε νικητές ἀπό μία πρώτη σκληρή μάχη, ἀλλά δέν τελείωσε ὁ «πόλεμος». Ἡ ἀνθρώπινη ζωή πρέπει νά προστατευθεῖ, ὡς μέγιστο δῶρο τοῦ Θεοῦ. Οἱ χριστιανοί δέν εἴμαστε ἐραστές τοῦ θανάτου, δέν μισοῦμε τόν κόσμο καί τή ζωή, δέν ἐργαζόμαστε γιά τήν καταστροφή, ἀλλά γιά τή μεταμόρφωση ὅλης τῆς κτίσης σέ εἰκόνα καί πρόγευση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

Ὅλη αὐτή τήν δοκιμασία ἄς τήν μεταμορφώσουμε σέ εὐκαιρία μετάνοιας καί αὐτοκριτικῆς. Ὅλοι μαζί, νά φανερώσουμε στόν κόσμο, στήν κοινωνία μας, ὅτι οἱ ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας, οἱ Χριστιανοί, εἴμαστε ἄνθρωποι εὐθύνης ἀπέναντι στόν πλησίον μας, προασπιζόμαστε τή ζωή καί ἀγωνιζόμαστε γιά τήν πρόοδο, δέν ἀντιμαχόμαστε τήν ἐπιστήμη, δέν ἀπειλούμαστε ἀπό τόν φόβο ἤ τήν ἀπειλή μιᾶς παθολογικῆς καταστροφολογίας ἤ προφητομανίας. Ὁ ἄνθρωπος πού βιώνει τήν κατά Χριστόν ζωή, ὅταν οἱ ἄλλοι σπέρνουν τόν πανικό καί τόν φόβο, ἐπιλέγει τό φῶς ἀπέναντι στό σκοτάδι τῶν συνωμοσιολόγων καί ταραχοποιῶν τῆς διανοίας. Ὁ Ἅγιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης, τονίζει τό ἑξῆς: «Νά προσπαθεῖς νά μή σπρώχνεις ἀπό μέσα σου πρός τά ἔξω τά κακά πού ἔχεις, ἀλλά νά ἀνοίγεις τήν πόρτα γιά νά ἔλθει τό φῶς, πού εἶναι ὁ Χριστός, καί θά φύγουν τά σκοτάδια σου, πού ὑπάρχουν μέσα σου»[4]. Αὐτή εἶναι καί ἡ μαρτυρία τῆς Ἐκκλησίας, μέσα σέ ἕνα κόσμο πού γεύεται τήν πικρία τῆς ἀπόγνωσης, νά κομίζει τή γλυκύτητα τῆς πίστεως, νά βεβαιώνει ὅλους, ὅτι τήν τελευταία λέξη τήν λέει πάντα ὁ Θεός. Ὅτι ἡ χαρά εἶναι πιό δυνατή ἀπό τόν πόνο, γιατί ὁ πόνος δέν ἐξαλείφει τή χαρά, τῆς δίνει ὡριμότητα καί βάθος.

Χρειάζεται ἐγρήγορση, ὥστε νά μήν παγιδευτοῦμε σέ φωνές πού προσπαθοῦν νά μᾶς ἐγκλωβίζουν στόν φόβο, ἐκεῖνο τό συναίσθημα πού ἀγαποῦν καί χρησιμοποιοῦν οἱ ἐξουσίες τῶν ἐφήμερων κοσμικῶν πλαισίων, ὥστε νά ἐλέγχουν τίς συνειδήσεις καί τήν ἐλευθερία τοῦ πνεύματος, μακρυά ἀπό τήν ἐλευθερία καί τό φωτισμό τοῦ Παρακλήτου. Ἂς μήν ξεχνᾶμε, ἄλλωστε, ὅτι ὁ προφήτης καί ἡ προφητεία στήν Ἐκκλησιαστική ἐμπειρία μας, οὐδέποτε ὑπῆρξε λόγος ἐκφοβισμοῦ καί ἀπόγνωσης, ἀλλά φωνή πού ξυπνοῦσε, ἀφύπνιζε ναρκωμένες συνειδήσεις. Αὐτός εἶναι ὁ προφήτης τῆς Ἐκκλησίας. Ἐκεῖνος πού θυμίζει σέ ἕναν ὁλάκερο λαό ἤ σέ μία ἀνθρώπινη καρδιά τόν Θεό πού λησμόνησε.

Κρατῆστε, λοιπόν, μακριά τό βλέμμα καί τήν ἀκοή τῆς ψυχῆς σας, ἀπό φωνές διασπαστικές, καταστροφολογικές καί ἀντιεκκλησιαστικές. Δέν πρέπει σέ καμία περίπτωση νά ἐπιτρέψουμε σέ αὐτές τίς φωνές νά διασποῦν τήν ἑνότητα τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας. Κλῆρος καί Λαός, Ἐπίσκοποι, Πρεσβύτεροι, Διάκονοι, Μοναχοί καί Λαϊκοί, εἴμαστε μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ. Κανείς δέν εἶναι πάνω ἀπό τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Τά χαρίσματα τοῦ Θεοῦ δέν δίδονται γιά νά κτίζουμε τούς ἀτομικούς μύθους καί τήν ἀποκλειστικότητά μας, ἀλλά γιά νά οἰκοδομεῖται τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Γι᾽ αὐτό εἶναι σημαντικό, τόσο τό σωστό, ἀλλά ἀκόμα καί τό λάθος μας νά εἶναι ἐντός τῆς Ἐκκλησίας.

Δοξάζουμε τό Ὄνομα τοῦ Τρισαγίου Θεοῦ, μέ τίς πρεσβεῖες τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Τίτου, Πρώτου Ἐπισκόπου Κρήτης καί πάντων τῶν Κρητῶν Ἁγίων, διότι καί πάλι ἀνταμώνουμε μέσα στήν Ἁγία μας Ἐκκλησία καί κοινωνοῦμε ὅλοι ἀπό τό ἴδιο Ἅγιο Ποτήριο, τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, Μυστήριο τῶν Μυστηρίων καί γεγονός ἀδιαπραγμάτευτο γιά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Μέ πατρικές εὐχές καί ἐν Χριστῷ Ἀναστάντι ἀγάπη

† Ὁ Κρήτης Εἰρηναῖος, Πρόεδρος

† Ὁ Γορτύνης καί Ἀρκαδίας Μακάριος

† Ὁ Ρεθύμνης καί Αὐλοποτάμου Εὐγένιος

† Ὁ Κυδωνίας καί Ἀπoκoρώνoυ Δαμασκηνός

† Ὁ Λάμπης, Συβρίτου καί Σφακίων Εἰρηναῖος

† Ὁ Ἱεραπύτνης καί Σητείας Κύριλλος

† Ὁ Πέτρας καί Χερρονήσου Γεράσιμος

† Ὁ Κισάμου καί Σελίνου Ἀμφιλόχιος

† Ὁ Ἀρκαλοχωρίου, Καστελλίου καί Βιάννου Ἀνδρέας

  Σημείωσις: Ἡ Ἐγκύκλιος αὐτή νά ἀναγνωσθεῖ στούς Ἱερούς Ναούς, ἀντί κηρύγματος, πρίν ἀπό τήν Ἀπόλυση τῆς Θείας Λειτουργίας, τήν Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος, 17 Μαΐου 2020 καί νά ἀναρτηθεῖ στόν Πίνακα Ἀνακοινώσεων τῶν Ἱερῶν Ναῶν.

[1] Λουκ. 14,11.

[2] Ἀποφθέγματα Ἀββᾶ Ἀντωνίου ε´, P.G. 65.

[3] Ἰω. 10,10.  

[4] Α. Σ. Τζουβάρα, Ἀναμνήσεις ἀπό τόν Γέροντα Πορφύριο, Ἀθῆναι 2001, σελ. 107.