Ιστορία
Τα Ανώγεια τίμησαν το ‘21!
25/03/2018
Πλήθος κόσμου παρά τις άσχημες καιρικές συνθήκες και τις χαμηλές θερμοκρασίες κατέκλυσε σήμερα 25 Μαρτίου 2018 την πλατεία Αρμί, μπροστά στο Ηρώο με τα ονόματα όλων των πεσόντων Ανωγειανών σε όλους τους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες, για να τιμήσει την μεγάλη επέτειο της Επανάστασης του 1821. Αρχικά, παρουσία ολόκληρης της δημοτικής αρχής και των φορέων της περιοχής τελέστηκε επίσημη δοξολογία στον Ιερό Ναό του Αγίου Ιωάννου.
Στην συνέχεια στην πλατεία Αρμί, η φιλόλογος του Γυμνασίου Αναστασία Ράπτη εκφώνησε ομιλία, αναπτύσσοντας το ιστορικό της ημέρας, την έναρξη και την εξέλιξη της Ελληνικής Επανάστασης που απελευθέρωσαν τον Ελληνικό λαό από την Οθωμανική κατοχή.
Η σεμνή τελετή συνεχίστηκε με κατάθεση στεφάνων στο Ηρώο και κορυφώθηκε με την ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου, που ακολούθησε η παρέλαση της μαθητιώσας νεολαίας στον κεντρικό δρόμο των Ανωγείων. Οι μαθητές του Δημοτικού, του Γυμνασίου και του Λυκείου Ανωγείων χειροκροτήθηκαν θερμά από τον κόσμο, ενώ για ακόμα μια χρονιά στα Ανώγεια, αίσθηση έκαναν οι δεκάδες μαθητές και μαθήτριες που ντυμένοι με παραδοσιακές Κρητικές φορεσιές, τίμησαν τους Ήρωες της Ελληνικής Επανάστασης.
Χρόνια Πολλά! (Φωτογραφίες: Μανόλης Σαμόλης)
Οι εορταστικές εκδηλώσεις για την Επέτειο της 25ης Μαρτίου από εκπαιδευτικούς και μαθητές του Δημοτικού Σχολείου Ανωγείων
Ολοκληρώθηκαν με επιτυχία, οι εορταστικές εκδηλώσεις του 1ου Δημοτικού Σχολείου Ανωγείων για την επέτειο της 25ης Μαρτίου, με τη συμμετοχή του Σχολείου στην παρέλαση της μαθητιώσας νεολαίας. Την Παρασκευή 23-3-2015, στο αμφιθέατρο του Σχολείου, οι μαθητές της ΣΤ΄ τάξης, καθοδηγούμενοι από τη δασκάλα τους κ. Αγάπη Καλομοίρη, έδωσαν μια άρτια και πλήρη παράσταση που περιελάμβανε αφηγήσεις, δρώμενα, παρουσιάσεις, μουσική, χορό. Οι μαθητές έδωσαν ρεσιτάλ με τις υπέροχες ερμηνείες τους και καταχειροκροτήθηκαν από γονείς και μαθητές. Η αφήγηση των γεγονότων ολοκληρώθηκε με τα γεγονότα και τις θυσίες των Ανωγειανών στον αγώνα για την απελευθέρωση της πατρίδας.
Σας παραθέτουμε και το μήνυμα της Διευθύντριας του Σχολείου κ. Χατζάκη Τριανταφυλλιάς που απηύθυνε σε γονείς και μαθητές για τη διπλή επέτειο.
ΟΜΙΛΙΑ 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ 2018
«Αγαπητοί Γονείς, αγαπητοί μας μαθητές
Το βιβλίο της ιστορίας της πατρίδας μας περιέχει λαμπρές σελίδες ηρωισμού και αγώνα!! Πολλές ολόχρυσες σελίδες από αρχαιοτάτων χρόνων, μέχρι σήμερα. Τις μέρες αυτές το βιβλίο είναι ανοιχτό στις σελίδες του αθάνατου έπους του Εικοσιένα!
Ποια καρδιά δε σκιρτά όταν αρχίσει να διαβάζει τις λαμπρές σελίδες του; Ποιος λογισμός δεν ταράζεται όταν ανιστορηθεί τα βάσανα και τη φρίκη που έζησαν οι πρόγονοί μας για τετρακόσια ολόκληρα χρόνια ; Ποιος δεν ανιστορείται πόσες γενιές έζησαν και έφυγαν χωρίς να γευθούν την χαρά της απελευθέρωση της πατρίδας ; Πόσες αμέτρητες θυσίες δεν έγιναν για την πολυπόθητη ελευθερία; Γι αυτό σήμερα και σε κάθε δύσκολη ώρα το μυαλό μας ανατρέχει στο παρελθόν!! Από το παρελθόν θα αντλήσουμε διδάγματα, θα αντλήσουμε θάρρος, γενναιότητα, δύναμη για να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες του παρόντος και το μέλλοντος. Η ιστορία μας είναι γεμάτη παραδείγματα ηρωισμού και ανδρείας. Όμως η γιορτή σήμερα είναι διπλή! Είναι και γιορτή της Θρησκείας, της Ορθοδοξίας! Σας σήμερα αναγγέλθηκε στην Παρθένο Μαρία το χαρμόσυνο μήνυμα του ερχομού του Μεσσία από τον αρχάγγελο Γαβριήλ. Αυτό το μήνυμα άλλαξε την πορεία του κόσμου, αφού θα ερχόταν επιτέλους Εκείνος που θα λύτρωνε την οικουμένη από τα δεσμά της αμαρτίας και της αμάθειας! Σαν Έλληνες τιμούμε τους ήρωες του εικοσιένα και τους ευγνωμονούμε για τις θυσίες που έκαναν για την ελευθερία και προσπαθούμε να είμαστε αντάξιοί τους για πάντα.
Σαν χριστιανοί, γιορτάζουμε το πανανθρώπινο γεγονός της έλευσης του Σωτήρα που έφερε τη γαλήνη και τη σωτηρία του ανθρώπου! Το Σχολείο προετοίμασε τον εορτασμό της επετείου με ιδιαίτερη φροντίδα και θέρμη ,εδώ και καιρό. Οι μαθητές της Έκτης τάξης με την καθοδήγηση της δασκάλας τους κ. Αγάπης Καλομοίρη και τη συνδρομή των συναδέλφων, μετά τις αλλεπάλληλες πρόβες βίωσαν για τα καλά τα γεγονότα και είναι έτοιμοι να μας μεταφέρουν τα μηνύματα της επετείου. Τους συγχαίρουμε για την προσπάθειά τους, τους υποδεχόμαστε με ένα θερμό χειροκρότημα και τους ευχόμαστε καλή επιτυχία! Χρόνια πολλά και του χρόνου!!!»
Φωτογραφίες: Ρένα Μπαγκέρη
Με όμορφες εκδηλώσεις και μικρά θεατρικά δρώμενα τίμησαν τα σχολεία των Ανωγείων την επέτειο για την μεγάλη Εθνική εορτή της Επανάστασης των Ελλήνων το 1821 και της αποτίναξης του Τουρκικού ζυγού τεσσάρων αιώνων. Με τη συμβολή δασκάλων και καθηγητών πραγματοποιήθηκαν υπέροχες εκδηλώσεις τόσο στο Νηπιαγωγείο και το Δημοτικό όσο και στο Γυμνάσιο Ανωγείων. Με σεβασμό στη μνήμη των Ελλήνων ηρώων της Επανάστασης του 1821 τα Ανώγεια θα κορυφώσουν τον εορτασμό της μεγάλης εθνικής επετείου με την παρέλαση της μαθητιώσας νεολαίας στον κεντρικό δρόμο, μετά την εκδήλωση μνήμης του Δήμου στην πλατεία Αρμί την Κυριακή 25 Μαρτίου στις 11 π.μ
Μικροί μαθητές ντυμένοι τσολιάδες, μαθήτριες ως Σουλιώτισες, αναπαραστάσεις του κρυφού σχολειού, ποιήματα με θέματα της Εθνική Παλιγγενεσία, χειροκροτήθηκαν θερμά από εκπαιδευτικούς, γονείς και φίλους που κατέκλυσαν σήμερα τους χώρους για να απολαύσουν το πρόγραμμα που οι μαθητές ετοίμαζαν για αυτούς εδώ και εβδομάδες. Εξαιρετικό και ποιοτικό το σκηνικό και τα κείμενα και αξίζον συγχαρητήρια σε όλους όσοι συνέβαλαν σε αυτές τις παραστάσεις.
Χρόνια πολλά σε όλους!
Φωτογραφίες:Αγγέλα Σκουλά
Άρθρο του Γεώργιου Σκουλά, συγγραφέα του βιβλίου ΤΑ ΑΝΩΓΕΙΑ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥΣ ΤΟΜΟΣ Α
-Ο ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΣΤΗ ΜΥΤΙΛΗΝΗ ΚΑΙ Η ΚΡΟΥΑΖΙΕΡΑ ΤΟΥ ΕΩΣ ΤΑ ΠΑΡΑΛΙΑ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ.
-Ο ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΣΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΟΥ ΣΚΡΑ ΚΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΤΟΥ ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΛΑΣΤΗΡΑ.
-Ο ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΤΑΞΙΔΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ. ΓΙΑΤΙ ΠΗΓΕ. ΠΟΙΟΥΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ.
Όπως έχω πει από την αρχή, η δική μου εργασία δεν επικεντρώνεται στο κυρίως πολιτικό έργο του Ελ. Βενιζέλου, το οποίο έχει μελετηθεί και αποδοθεί από πλειάδα ιστορικών.
Η δική μου προσπάθεια έγκειται, στο να γνωρίσουν οι φίλοι και αναγνώστες μου, κάποιες από τις πτυχές της μεγάλης αυτής προσωπικότητας του σύγχρονου ελληνισμού, αλλά και άγνωστες ίσως λεπτομέρειες από την ζωή και την δράση του στο ευρύ κοινό.
Στην σημερινή ανάρτηση θα δούμε τον Ελ. Βενιζέλο σε διακοπές στην Μυτιλήνη, στην βίλα του φίλου του Αλεπουδέλη, θα δούμε την κρουαζιέρα του στον κόλπο της Σμύρνης, την επίσκεψή του στο μέτωπο του Σκρα, μετά την νικηφόρα εκείνη μάχη για τα ελληνικά όπλα, για να συγχαρεί τους συντελεστές της, την πρώτη του γνωριμία με τον Πλαστήρα, και τέλος το ταξίδι του μέσα στο λιμάνι της Σμύρνης. Για ποιο λόγο πήγε και ποιους συνάντησε…
-Ο ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΣΤΗ ΜΥΤΗΛΗΝΗ. Η ΚΡΟΥΑΖΙΕΡΑ ΤΟΥ ΕΩΣ ΤΟΝ ΚΟΛΠΟ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ.
Τόν Μάϊον του 1915 ο Ελευθέριος Βενιζέλος μακράν της αρχής ών, ανεπαύετο εις τήν αγαπημένην του νήσον Μυτιλήνην.
Οι ευγενείς νησιώται Μυτιληναίοι καθ’ όλο τό διάστημα κατά τό οποίον η ωραία των νήσος εφιλοξένει Εκείνον είχον κυριολεκτικώς λησμονήσει εαυτούς. Ελησμόνησαν τάς ασχολίας των, τά υποθέσεις των, τάς οικογενείας των και τίποτε άλλο δεν ενεθυμούντο ειμή μόνον ότι εφιλοξένουν τον Ελ. Βενιζέλον, τόν οποίον είχον υποδεχθή καθ’ όν τρόπον υπεδέχοντο κατά τήν αρχαιότητα αι ελληνικαί πόλεις τούς ολυμπιονίκας.
Η ωραία έπαυλις του Αλεπουδέλη, ένα σωστό παλατάκι κτισμένο σε μια μαγευτική ακρογιαλιά, που εφιλοξενείτο Εκείνος κατά τό διάστημα της παραμονής του εις τήν ωραίαν νήσον απήλαυσε τιμών τάς οποίας θα εζήλευε και το Θειότερον κτίσμα. Απήλαυσε τιμών ενός πανσέπτου ναού.
Από όλα τά σημεία της νήσου ξεκινούσαν πεζοί άνδρες, γυναίκες, παιδιά, γέροι και νέοι και ώρες πολλές επεζοπορούσαν και ήρχοντο από τά μακρυνά χωριά των στήν χώρα για να προσκυνήσουν Εκείνον. Και αν ήτο η ώρα που Εκείνος ησύχαζε ή έλειπε σε κάποια επίσκεψη, οι προσκηνηταί χωρίς να απελπίζονται εκάθιζαν σε ένα αντικρυνό λοφίσκο και με ιώβιον υπομονήν επερίμεναν νάρθη, να φανή Εκείνος, για να τόν ιδούν έστω και από μακρυά και να τόν επευφημήσουν. Είχε συγκλονισθή μέχρις εγκάτων ολόκληρο τό νησί.
Μαζί με τούς άλλους τόν συνόδευε σε εκείνο τό ταξίδι και ο Λουκάς Ρούφος. Ήταν ο αγαπημένος μαθητής του.
Ο τόπος του αναθέματος για τον Βενιζέλο
Άρθρο του Γεωργίου Σκουλά -Συγγραφέας του βιβλίου ΤΑ ΑΝΩΓΕΙΑ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥΣ ΤΟΜΟΣ Α΄. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΥΣΤΙΣ
Ο ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ – Η ΑΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΝΑ ΤΟΝ ΟΡΚΙΣΕΙ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ – ΤΟ ΑΝΑΘΕΜΑ ΣΤΟΝ ΒΕΝΙΖΕΛΟ – ΤΙ ΚΡΑΤΟΣ ΠΑΡΕΛΑΒΕ.
Ο Ελ. Βενιζέλος κλήθηκε στις αρχές του 1910 από τον στρατιωτικό σύνδεσμο στην Αθήνα να αναλάβει τις τύχες του ελληνικού κράτους, τις τύχες του έθνους ολόκληρου. Ενός κράτους αλλά και έθνους που οι δημαγωγοί πολιτικοί της Αθήνας είχαν οδηγήσει στην ταπείνωση, τον εξευτελισμό, σε χρεοκοπία και διεθνή επιτήρηση, στην χλεύη και στην ανυποληψία.
Τι ακριβώς και ποιοι ήταν οι λόγοι που οδήγησαν τους αξιωματικούς αυτούς να κάνουν την στάση στο Γουδί, με δεδομένο ότι δεν διεκδίκησαν την εξουσία για τους εαυτούς τους; Και γιατί παρέκαμψαν το πολιτικό προσωπικό της τότε Ελλάδος και να αποταθούν σε Έλληνα πολιτικό εκτός ορίων του ελληνικού κράτους Ελληνισμού; Η στάση αυτή στο Γουδί ήταν μια αρρωστημένη κατάσταση για το Ελληνικό κράτος από την ίδρυση του.Δεν βρήκαν όμως ούτε ένα άξιο στην Ελλάδα να του εμπιστευτούν τις τύχες του έθνους; Τόσο πολύ είχε προχωρήσει η σήψη και η διαφθορά, η δημαγωγία και δημοκοπία; Ερωτήματα που ασφαλώς πρέπει να απασχολήσουν κάθε αναγνώστη. Και λέω στο τότε ελληνικό κράτος καθώς πιστεύω ότι ουδεμία σχέση έχει αυτό που παρέλαβε ο Ελ. Βενιζέλος με αυτό που παρέδωσε σε όλους τους τομείς. Ο Βενιζέλος κατά την άποψη μου υπήρξε σταθμός για την εξέλιξη του έθνους, σε σημείο που μπορούμε να μιλάμε σήμερα για την Ελλάδα προ Βενιζέλου και την Ελλάδα μετά τον Βενιζέλο.
Ο στρατιωτικός σύνδεσμος κάλεσε τον Ελ. Βενιζέλο να ορκιστεί πρωθυπουργός.Αργότερα θα δούμε με ποιό τρόπο ο Ελ. Βενιζέλος κατώρθοσε να επιβληθεί στους αξιοματικούς αυτούς όταν θέλησαν να του υπαγορεύσουν τους όρους τους. Ο βασιλιάς Γεώργιος όμως, ενθυμούμενος πιθανότατα την εκδίωξη του γιου του, πρίγκιπα Γεωργίου από την Κρήτη, μετά τα γεγονότα του Θερίσσου, φαίνεται ότι δεν ήθελε να τον ορκίσει. Επειδή όμως δεν μπορούσε να εκφράσει ευθέως την αντίθεση του στον στρατιωτικό σύνδεσμο, προσπαθούσε με πλάγιους τρόπους να το αποτρέψει. Αναφέρει για το θέμα σχετικό δημοσίευμα εφημερίδας.
Ο Βενιζέλος ως πρωθυπουργός της Ελλάδας το 1915
-ΕΙΣΑΙ ΠΟΛΥ ΝΕΟΣ ΑΚΟΜΑ, ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΗΣ-
«Ο Βασιλεύς Γεώργιος Α’ δεν συμπαθούσε καθόλου τόν Βενιζέλο, όταν πρωτοήλθεν στάς Αθήνας, γιατί είχε διώξει τόν πρίγκιπα Γεώργιο από τήν Κρήτη. Αλλά έξυπνος και πονηρός όπως ήταν δεν άφηνε να φανεί η αντιπαράθεση του. Έτσι όταν αναγκάσθηκε να τόν καλέσει και να του ζητήσει τή γνώμη του, προσπάθησε να πείσει τόν Βενιζέλο ότι δεν έπρεπε να σχηματίσει κυβέρνηση.
-Είσαι ακόμα νέος, του είπε, και έχεις καιρό να περιμένεις. Θα έρθει και σένα η αράδα σου. Μη βιάζεσαι. Καλύτερα να μείνεις απ’ έξω τώρα, να μη φθαρείς, να είσαι ένα κεφάλαιο για τό μέλλον.
Τήν άλλη ημέραν τό απόγευμα κατά τάς τρεις, χιλιάδας λαού πολιόρκησαν τό παλάτι φωνάζοντας απειλητικά:
-Βενιζέλος! Βενιζέλος!
Έτσι υπό τήν απειλή του λαού και τήν σύστασιν του Άγγλου πρεσβευτού σερ Φράνσις Έλλιοτ, ο βασιλεύς εδέχθη να ορκίσει τόν Βενιζέλο πρωθυπουργό.
Μετά δύο ημέρας ο Βενιζέλος εσχημάτιζε τό νέον υπουργείον. Μετά τήν ορκωμοσίαν επήγε εις τό ξενοδοχείον δια να αλάξη ρούχα. Εις τήν σκάλα συνηντήθη με τόν Μπάουτσερ, ο οποίος του εζήτησε να τόν ιδή.
-Τα μεσάνυχτα στό δωμάτιο μου, του απάντησεν ο Βενιζέλος. Άλλαξεν αμέσως ρούχα και γεμάτος χαρά πήδησε στήν άμαξα του και είπε του λοχία των ευζώνων-ήτο υπουργός των Στρατιωτικών-που κρατούσε ανοιχτή τήν πόρτα της αμάξης στεκόμενος προσοχήν:
-Στήν Αγγλικήν πρεσβεία…
Ήτο η πρώτη επίσκεψις που έκανε ο Βενιζέλος ως πρωθυπουργός».
Δημοσιεύθηκε σε: Ιστορία
Άρθρο του Γεωργίου Σκουλά- Ο Γεώργιος Σκουλάς είναι ο συγγραφέας του βιβλίου ΤΑ ΑΝΩΓΕΙΑ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥΣ ΤΟΜΟΣ Α΄. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΥΣΤΙΣ
ΜΙΑ ΒΑΡΥΣΗΜΑΝΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ Β. ΣΚΟΥΛΑ ΤΟ 1903 ΚΑΙ Η ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΤΗΣ ΧΑΛΕΠΑΣ
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος μαθητής στη Σύρο
……Ο Βασίλειος Σκουλάς κατέβαλε και περαιτέρω προσπαθείαι να πείση τόν Ελευθέριον Βενιζέλον περί της ανάγκης της επαναστάσεως και περί της επιτυχίας της, αλλά δεν τό επέτυχεν. Και όταν αντελήφθη ότι ο Βενιζέλος ήτο αποφασισμένος να πραγματοποιήση τήν υπόσχεσίν του προς τούς φίλους του περί αμέσου αναχωρήσεως του διά τήν Αίγυπτον ηγέρθη από τό κάθισμά του και με οργήν και θυμόν του είπε: Χαράμι σου η αγάπη μου. Κρίμα διότι επίστευσα ότι είχα αρχηγό όχι μόνον έξυπνον αλλά και γενναίον. Κρίμα. Τι κρίμα! Και έφυγεν από τό δωμάτιον του Προέδρου ο Β. Σκουλάς χωρίς να τόν αποχαιρετήση.
Ήτο μία μετά το μεσημέρι και ο Β. Σκουλάς πήγε στό ξενοδοχείον του δια ν’ αναπαυθή ολίγον, αν μπορούσε φυσικά ν’ αναπαυθή. Τό απόγευμα, στις 4 ακριβώς έφθασε εις τό ξενοδοχείον του Σκουλά ο ιδιαίτερος γραμματεύς του Προέδρου μ’ ένα γράμμα προς αυτόν εις τό οποίον έγραφε τα εξής:
Φίλτατε Βασιλάκη.
Η φύσις δεν μου έδωκε αδελφόν. Ο Θεός όμως μου εχάρισε τοιούτον. Εμελέτησα τάς σκέψεις σου……. Η συνέχεια επί του κειμένου.
……Ελευθερίου Βενιζέλου και από τότε ήρχισε να τραγουδιέται εις τάς διασκεδάσεις και τάς συγκεντρώσεις των η μαντινάδα:
Aν εβαπτίσω και παιδί, Λευτέρη θα τό βγάλω
θα βάλω και σαντόλους του Φούμη, Σκουλά και Μάνο…… Η συνέχεια επί του κειμένου.
Οι εκλογές στις 17 Μαρτίου 1903, υπήρξαν καταστροφικές για την παράταξη του Ελ. Βενιζέλου, καθώς από την παράταξή του εκλέχτηκαν μόνο 5 βουλευτές. Ήταν οι εκλογές, που όπως έχουμε δει, ο Χαιρέτης αποκάλεσε τον Β. Σκουλά κατά την επιστροφή του στα Ανώγεια, «Μουτζούρη».
Η εκλογική αυτή νίκη των οπαδών του Γεωργίου, φαίνεται ότι εξήψε ακόμα περισσότερο τον αντιβενιζελισμό του και οι διώξεις των οπαδών του Βενιζέλου, συνεχίστηκαν αμείωτες.
Ο ίδιος ο Ελ. Βενιζέλος, φαίνεται ότι πέρασε ένα αρκετά μεγάλο διάστημα απομόνωσης, περισυλλογής αλλά και προβληματισμού το κατά πόσον τελικά είχαν απήχηση οι θέσεις και απόψεις του, στον κρητικό λαό. Επιπλέον, με την απομόνωση και σιωπή του, φαίνεται ότι άρχισε να μετρά πραγματικούς και μη φίλους. Θέλοντας να μετρήσει τις «αντοχές» τους απέφευγε να απαντά και στις επιστολές που του έστελναν.
Το ίδιο φαίνεται ότι έπραττε και στις επιστολές που του έστελνε ο Β. Σκουλάς, ο οποίος στις 10 Νοεμβρίου 1903, του στέλνει εκ νέου επιστολή. Ο Ελ. Βενιζέλος, έχοντας ίσως κατασταλάξει στις αποφάσεις του, ανταπαντάει με μία βαρυσήμαντη επιστολή του στον Β. Σκουλά. Όπως αναφέρει ο δικηγόρος Μιχ. Γ. Σκουλάς ή Καπετανομιχάλης, που έχει στο βιβλίο του την επιστολή αυτή, που έχει δημοσιευτεί στο περιοδικό «ΤΟ ΦΡΟΥΡΙΟΝ» 1955, Σελ. 57.
ΕΝ ΧΑΝΙΟΙΣ ΤΗ 15η ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1903
Φίλτατε Βασίλειε,
Ταύτην τήν στιγμήν έλαβα τήν από 11ης μεσούντος επιστολήν, ήν μου έγραψες εκ Ρεθύμνης. Να σου είπω ότι η ανάγνωσις αυτής μου παρέσχε μίαν από τάς μεγαλυτέρας ηθικάς απολαύσεις, άς εδοκίμασα εν τω βίω μου; Ότι θα επεθύμουν να σ’ είχα παρόντα, διά να σε περιπτυχθώ και να σε ασπασθώ; Μη θεωρήσεις ως υβριστικήν διά σε τήν έκρηξιν της χαράς αυτής. Δεν είναι αποτέλεσμα διαψεύσεως φόβων, τούς οποίους τυχόν εθεώρουν βασίμους. Αλλά μου επιβάλλεται μία ειλικρινής εξήγησις και εις ταύτην προβαίνω. Μετά τήν ήτταν – ομιλώ περί ήττης και όχι πανωλεθρίας, διότι πανωλεθρία βεβαίως δεν ήτο η συγκέντρωσις 15 χιλιάδων ψήφων, του ¼ ακριβώς των ψηφισάντων, μετά τόν διαξαχθέντα διά της προσωπικής περιοδείας του Υπάτου Αρμοστού πόλεμον – μετά τήν ήτταν, λέγω, εν ταις τελευταίαις εκλογές, εγώ ουδ’ επί στιγμήν απώλεσα τό θάρρος μου, αλλ’ ήρχισα έχων ενδοιασμούς περί του μέλλοντος, ότε πολλαχόθεν μου συνιστάτο υπό αρίστων φίλων, να μη μεταβώ εις τήν Βουλήν και ν’ απόσχω προσωρινώς της πολιτικής. Εθεώρησα καθήκον μου, να συμμορφωθώ προς τήν γνώμην ταύτην, αφού υπεστηρίζετο υπό των αρίστων εκ των φίλων μας.
Είχα και μίαν ελπίδα, αλλά πολύ αμυδράν, ότι η αποχώρησίς μου εκ της πολιτικής σκηνής ηδύνατο να χρησιμεύση ως εξιλασμός της προσωπικής εχθρότητος του Υπάτου Αρμοστού, ότι ούτος, συνετιζόμενος εκ της ισχυράς αντιδράσεως, ήν είχομεν κατορθώσει ν’ αντιτάξωμεν εις τά βουλεύματά του, θα συνησθάνετο τό αδύνατον και όχι ακίνδυνον της πραγματοποιήσεως αυτών, και ότι θα εγκατέλειπε μεν ταύτα, ή τουλάχιστον θα εφαίνετο εγκαταλείπων αυτά, θα προσεπάθη δε να αρυσθή ωφελήματα εκ της καλής διοικήσεως, εις ήν ηδύνατο να στρέψη τήν δράσιν του κατά τό παράδειγμα της πρώτης διετίας, ότι αν τούτο κατωρθούτο, μέγα θα ήτο τό κέρδος, ανακοπτομένης της ενσκηψάσης φαυλοκρατίας και της παραλυσίας πάντων των κλάδων της υπηρεσίας, ως εκ των οποίων εκινδύνευε να διαφθαρή μεν ηθικώς, να καταστραφή δε οικονομικώς ο τόπος μέχρι τοιούτου σημείου, ώστε κατά τήν ημέραν της Ενώσεως, αντί «να καταστή μείζων», κατά τό πρόγραμμά μας, η εκ της Ενώσεως μέλλουσα να επέλθη αύξησις της δυνάμεως του Ελληνισμού, να γίνη επί μακρόν χρόνον αφορμή εξουθενώσεως μάλλον των εθνικών δυνάμεων η Κρήτη. Ότι επί τέλους όσον αφορά τήν οριστικήν λύσιν του ζητήματός μας, ηδυνάμεθα ν’ αντιταχθώμεν και διά της βίας, ότε θα εβλέπαμεν τελεσφορούντα τυχόν τά γνωστά ημίν βουλεύματα της δυναστείας. Ατυχώς, τά πράγματα απέδειξαν άλλως, αι δε συλληφθείσαι και υπ’ εμού πρός στιγμήν ελπίδες υπήρξαν όλως ασύστατοι. Αντί η ήττα ημών, ικανοποιούσα τήν κακώς εννοουμένην προσωπικήν φιλοτιμίαν, να φέρη συνετισμόν, εξήψε τουναντίον τόν Τύπον, και αφού επιστεύθη ότι εξηφανίσθη παν πρόσκομμα, ο δεσποτισμός ήγειρεν άνευ πλέον προσχημάτων θρασυτέραν τήν κεφαλήν.
Το απολυτήριο του από το Γυμνάσιο της Σύρου
Ούτω δε επείδομεν αυτήν τήν αντιπροσωπείαν του τόπου καταλύουσαν τάς τε δημοκρατικάς ελευθερίας και αυτό τό Σύνταγμα, εν οις τούτο προνοεί περί του πολυτιμοτέρου των εμφύτων δικαιωμάτων, του ασφαλίζοντος τήν ελευθέραν εκδήλωσιν της σκέψεως διά παντός άλλου τε μέσου και διά του Τύπου. Ούτως, η εκ της Βουλής απομάκρυνσίς μου, μακράν του να φέρη ανακοπήν του κακού, επεδείνωσεν αυτό. Δεν ισχυρίζομαι, ότι αν ήμην εις τήν Βουλήν θα προελαμβάνετο η κατάλυσις των δημοκρατικών ελευθεριών και της ελευθερίας του Τύπου. Και τούτο ακόμη ηδύνατό τις να ελπίση, αλλά πάντως η κατάλυσις αυτών, δεν θα εγίνετο ως εγένετο άνευ διαμαρτυρίας και τυπικώς μάλιστα επιδοκιμάζοντος του τόπου διά της αντιπροσωπείας αυτού. Αι συζητήσεις, άς θα προεκαλούμεν εν τη Βουλή, εν σχέσει προς τα ζητήματα ταύτα, θα εκορύφωνον τό κοινόν ενδιαφέρον και τήν κοινήν αγανάκτησιν, ηττώμενοι δε κατά τήν ψηφοφορίαν, θα εξηρχόμεθα της πάλης νικώντες ηθικώς, και η νίκη του δεσποτισμού θα ήτο καδμεία. Αντί τούτου, διά της αποχής μου εκ της Βουλής, η νίκη της απολυταρχίας επήλθεν άνευ αγώνος, συνεπώς άνευ αμέσων απωλειών δι’ αυτήν. Τουναντίον αι ιδέαι ημών απώλεσαν αμαχητί έδαφος, όπερ ήτο ήκιστα πολιτικόν, επί πλέον δε εκλονίσθη τό θάρρος των πεποιθότως προσδοκώντων τήν τελικήν νίκην των αρχών μας και ενισχύθη κατ’ αντίστροφον λόγον ο δεσποτισμός.
Του αποτελέσματος τούτου τάς συνεπείας ήρχισα βλέπων εν τη καταπτώσει του θάρρους ενίων εκ των πρωτοστατούντων εν ταις τάξεσι των φίλων μας. Ο κ. Φουνταλίδης και ο κ. Σφακιανάκης, διαρκούσης ακόμη της Βουλής, απετάχθησαν, άν όχι επισήμως, πολύ όμως καταδήλως από τάς αρχάς μας και προσήλθον εις τήν αυλικήν ποίμνην, ολίγον δε ύστερον, μετά τήν λήξιν των εργασιών της Βουλής, ήρχισεν εν Ηρακλείω παρά των φίλων μας κίνησις, σκοπόν έχουσα τήν προσέγγισιν αυτών προς την περί τον Κούντουρον ετέραν αυλικήν ομάδα. Συμπτώματά τινα ομοίων διαθέσεων ήρχισαν εκδηλούμενα, ασθενέστερον όμως, και εν τω νομώ Ρεθύμνης, μόνον δε ο νομός Χανίων και ο των Σφακίων έμειναν ανεπηρέαστοι όλως από του ηθικού κλονισμού.
Ότε αντελήφθην, ότι τά πράγματα έφθασαν εις τό σημείον τούτο, εννοείς πόσον δύσκολος ήτο η θέσις μου, ως προς τήν πορείαν ήν ώφειλα να τηρήσω απέναντι της τάσεως ταύτης ενίων εκ των φίλων μας.
Εξ Ηρακλείου πολλοί φίλοι μου έγραψαν κοινήν επιστολήν, αποδοκιμάζοντες τάς εκδηλουμένας ροπάς και ζητούντες οδηγίας εκ μέρους μου, μετά της δηλώσεως, ότι θα συνεμορφούντο προς αυτάς καθ’ ολοκληρίαν.
Εκ του νομού σας ο Κυριάκος Μπιράκης, όστις διά των επιστολών άς είχεν τήν καλωσύνην, (2 επανειλημμένως), να μου στείλη, μου παρείχεν ανυπολόγιστον ηθικήν ενίσχυσιν, εζήτει και αυτός οδηγίας περί του πρακτέου. Ο δικηγόρος Σεργάκης εκ Μεραμβέλλου, ήλθε μέχρι Χανίων, διά να αντιληφθή προσωπικώς τάς σκέψεις μου επί του ζητήματος τούτου.
Της ελεύσεως ταύτης του Σεργάκη επωφελήθην, όπως συγκαλέσω εις συνεδρίασιν τούς ενταύθα φίλους, εις ούς ανεκοίνωσα τά της καταστάσεως και τούς εδήλωσα, ότι εν τω γενικώ συμφέροντι και προς ασφαλεστέραν επιτυχίαν του κοινού αγώνος, εθεώρουν αναγκαίον να προτείνωμεν εις τόν Κούντουρον, ότι είμεθα πρόθυμοι πάντες οι φίλοι, μηδ’ εμού αυτού εξαιρουμένου, να ταχθώμεν υπ’ αυτόν και να του ασφαλίσωμεν ούτω τήν ηγεσίαν της ισχυροτέρας και μάλλον επιλέκτου μοίρας του Κρητικού λαού, υπό μόνον τόν όρον, ότι θα εδέχετο να διατυπώση, ως πρόγραμμα της πολιτικής του, τήν ακριβή εφαρμογήν του Συντάγματος και ειδικώτερον τήν εξασφάλισιν των δημοκρατικών ελευθεριών και της ελευθερίας του Τύπου. Εάν τούτο και μόνον τό τόσον ανώδυνον πρόγραμμα εδέχετο να διατυπώση ο Κούντουρος, ενόμιζα ότι ηδυνάμεθα να ταχθώμεν υπ’ αυτόν. Διότι, διατυπών άπαξ τοιούτον πρόγραμμα, θα ήρχετο ούτος εις ριζικήν σύγκρουσιν προς τήν Αυλήν, και τά λοιπά – μέχρι πλήρους αποδοχής του προγράμματός μας και ό,τι αφορά, τό δικαίωμα του λαού να έχη γνώμην και δή κυρίαν επί του εθνικού αυτού μέλλοντος – θ’ απετέλουν φυσικήν πλέον εξέλιξιν του διατυπωθέντος συνταγματικού προγράμματος. Εγώ μόνον γνωρίζω ποίαν εδοκίμασα δυσκολίαν, ίνα πείσω τούς ενταύθα φίλους να μ’ εξουσιοδοτήσουν, όπως επιδιώξω τήν εφαρμογήν των σκέψεων τούτων.
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος αντάρτης κατά την περίοδο της Χαλέπας
Αλλά τό επεισόδιον του Πολογεώργη είχε διδάξει, πόσο επικίνδυνον εκμεταλλεύσεως ηδύνατο να γίνη πάσης, και της αθωοτέρας συνδιαλέξεως προς τούς αντιπάλους ημών. Ένεκα τούτου απεφασίσθη ν’ ανατεθή εις τόν Σεργάκην να επισκεφθή τόν Κούντουρον και δηλώση ότι, καθ’ ό αντελήφθη, θα ήτο δυνατόν όλοι οι φίλοι της μερίδος μας, από του ενός άκρου της Κρήτης μέχρι του άλλου να ταχθώσιν υπ’ αυτόν, άν μόνον εδέχετο να διατυπώση τό πρόγραμμα εκείνο, αλλά να του είπη πάντα ταύτα ως ιδίαν γνώμην και αντίληψιν και του συστήση, άν κατ’ αρχήν απεδέχετο τοιαύτην τινά γνώμην, να καλέση τόν φίλον Γεώργιον Πλουμίδην, μεθ’ ού ηδύνατο να συνομιλήση ευρύτερον περί τούτου.
Του Γιώργη Μπαγκέρη
Ήταν ξημερώματα και στα Ανώγεια ήταν μια από τις χειρότερες μέρες εκείνου του δύσκολου Φλεβάρη του 1944. Βροχές, ομίχλη και ιδιαίτερα χαμηλές θερμοκρασίες συνέθεταν ένα σκηνικό χειμωνιάτικο που ερχόταν να προστεθεί ως βάρος πλάι στην Ναζιστική μπότα που καταπίεζε και καταδυνάστευε τον τοπικό πληθυσμό. Αλλά και εκείνο το ιδιαίτερο ξημέρωμα της 13 Φεβρουαρίου, ακριβώς 74 χρόνια πριν θα αποτελούσε και το τελευταίο 12 Ανωγειανών πατριωτών, με τα ονόματα τους έκτοτε να κοσμούν τις πιο χρυσές σελίδες δόξας και προσφοράς του χωριού στους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες.
Εκείνο το πρωινό, πριν καλά-καλά φέξει οι Γερμανοί θα κυκλώσουν το χωριό και θα συλλάβουν τον Αρχηγό της Αντίστασης Ιωάννη Δραμουντάνη ή Στεφανογιάννη. Παράλληλα και ενώ έχουν συγκεντρώσει όλους τους κατοίκους στις πλατείες του χωριού θα συλλάβουν άλλους ένδεκα Ανωγειανούς αγωνιστές και θα τους βάλουν σε στρατιωτικό όχημα ως υπόπτους πράξεων αντίστασης στον Ψηλορείτη. Θέλοντας να δείξουν ότι είναι αμείλικτοι και προσπαθώντας να κάμψουν το αγωνιστικό φρόνημα των Ανωγειανών αποφασίζουν την άμεση εκτέλεση του Αρχηγού Στεφανογιάννη μέσα στο χωριό και μπροστά στα μάτια των συγχωριανών του. Ο Στεφανογιάννης στέκεται αγέρωχος στο Περαχώρι, δεμένος πισθάγκωνα κοιτάζοντας στα μάτια τους συγχωριανούς του και χωρίς να αναφέρει ούτε λέξη καθώς τον απομακρύνουν για να τον εκτελέσουν …
Δεν βγάζει ούτε λέξη όπως μας είπε πρόσφατα σε συνέντευξη του στην «Ανωγή» ο αγωνιστής Γιώργης Καλομοίρης (Ντουλγκέρης), ενώ δίπλα βρίσκεται και τραγικός αυτόπτης μάρτυς, πέραν των κατοίκων όλων και ο μικρός του γιος Ζαχαρίας που θα σημαδευτεί από αυτές τις εικόνες για ολόκληρη την μετέπειτα ζωή του. Ενώ τον μεταφέρουν στον τόπο εκτελέσεως, ο ηρωικός αρχηγός σε μια αποστροφή του μυαλού του αποφασίζει να μην πεθάνει χωρίς αντίδραση, έτσι αν και δεμένος σπρώχνει με τη δύναμη του κορμιού του τους δυο στρατιώτες και με ένα σάλτο κάνει ένα μεγάλο άλμα για να διαφύγει.Τον προλαβαίνουν οι ριπές των ταχυβόλων των Ναζί και με τις σφαίρες να τον βρίσκουν στην πλάτη πέφτει νεκρός, αλλά παραμένει Αθάνατος έχοντας κάνει το δικό του σάλτο ελευθερίας και φεύγοντας γνωρίζοντας ότι πρόσφερε τα μέγιστα για την Εθνική Αντίσταση απέναντι στον βάρβαρο Γερμανό κατακτητή. Το άγαλμα του κοσμεί εδώ και δεκαετίες την πλατεία Μεϊντάνι, όπου και χθες Κυριακή στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, τελέστηκε μνημόσυνο για τον Αρχηγό της Αντίστασης που μας δείχνει τον δρόμο ακόμα και σήμερα 74 χρόνια μετά τον ηρωικό του θάνατο.
Ήταν 13 Φλεβάρη όταν οι Γερμανοί θεώρησαν ότι τελείωσαν μια για πάντα με τους ανυπότακτους Ανωγειανούς σκοτώνοντας τον Αρχηγό τους και συλλαμβάνοντας τους συντρόφους του. Φευ. Ποτέ δε θα σταματούσαν οι Ανωγειανοί, πάντα θα αγωνίζονταν για την Ελευθερία και μπροστά στον τάφο του Στεφανογιάννη θα πάρει το χρίσμα ο νέος αρχηγός Χρηστομιχάλης Ξυλούρης για να ηγηθεί της τελικής επίθεσης στους Γερμανούς που θα έβαζε το δικό της λιθαράκι στην οριστική πτώση του τρίτου Ράιχ και στην Ανατολή μιας ελεύθερης Ευρώπης το Μάη του ’45. Με τους Ανωγειανούς όχι μόνο να μην σταματούν εκείνο τον Φλεβάρη του ’44 αλλά να συνεχίζουν πιο μανιασμένα την Αντίσταση που οδήγησε τους φονιάδες Ναζί στην ολοκληρωτική ισοπέδωση του χωριού μόλις 6 μήνες μετά, στις 13 Αυγούστου του 1944.
Ποτέ κανείς δεν έμαθε τι απ έγιναν οι σύντροφοι του Στεφανογιάννη. Οι Γερμανοί μετά την εκτέλεση του αρχηγού τους οδήγησαν στο Ηράκλειο και παρά τις προσπάθειες των συγγενών τους να μάθουν νέα τους αυτό δεν κατέστη ποτέ δυνατό, ούτε μετά τον πόλεμο. Πιθανολογείται ότι εκτελέστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες, είτε την ίδια ημέρα, είτε την επομένη στις 14 Φεβρουαρίου 1944 στο Ηράκλειο και ενταφιάστηκαν σε ομαδικό τάφο. Οι Γερμανοί δεν κατάφεραν να αποσπάσουν από τους αιχμαλώτους τους πληροφορίες για την Αντίσταση, τον οπλισμό και τα κρησφύγετα του Ψηλορείτη και εκτέλεσαν εν ψυχρώ και τους 11 αδιαφορώντας μάλιστα αργότερα στις εκκλήσεις των συγγενών και των γυναικών τους για να τους πουν τι απ έγιναν.
Οι 11 ήρωες σύντροφοι στην “Αθανασία” του Στεφανογιάννη:
1.Σμπώκος Κωνσταντίνος του Βασιλείου
2.Δραμουντάνης Γεώργιος του Βασιλείου
3.Κονιός Ιωάννης του Γεωργίου
4.Κοκοσάλης Ανδρέας του Σαρακηνού
5.Κοκοσάλης Εμμανουήλ του Νικολάου
6.Μανουράς Νικόλαος του Γεωργίου
7.Μανουράς Βασίλειος του Σταύρου
8.Σαλούστρος Ανδρέας του Ιωάννη
9.Σαλούστρος Αλκιβιάδης του Δημητρίου
10.Αεράκης Ανδρέας του Ιωάννη
11.Σταυρακάκης Ιωάννης του Ιωσήφ
Για τον Στεφανογιάννη σε ένα απόσπασμα του γράφει ο ερευνητής Γιώργης Καλογεράκης τα εξής:
Ο Ιωάννης Δραμουντάνης-Στεφανογιάννης γεννήθηκε στο ιστορικό χωριό Ανώγεια Μυλοποτάμου Ρεθύμνου το 1897. Οι γονείς του Στέφανος και Ανεζίνα Δραμουντάνη, (το γένος Σμπώκου).
Σε ηλικία είκοσι ετών (1917) παίρνει μέρος στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο με τα Ελληνικά στρατεύματα που πολεμούσαν στο πλευρό της Αντάντ. Η θητεία του στο στράτευμα συνεχίζεται παίρνοντας μέρος στη Μικρασιατική εκστρατεία 1919-1922 και βιώνει τη Μικρασιατική καταστροφή. Σε ηλικία 33 ετών, το 1930, παντρεύεται την Χαρίκλεια Σταυρακάκη και αποκτά μαζί της έξι παιδιά.
Κτηνοτρόφος στο επάγγελμα ο Ιωάννης Δραμουντάνης απολάμβανε μεγάλο κύρος όχι μόνο από τους κατοίκους του χωριού ή της περιοχής Μυλοποτάμου αλλά και της ευρύτερης περιοχής του Ψηλορείτη όπως τα χωριά Κρουσώνας, Βορίζα, Καμάρες, Γέργερη κ.ά.
Η συμβολή στη μεγαλειώδη Αντίσταση του Κρητικού λαού τα χρόνια 1941-1944, του Αρχηγού Ανωγείων και Άνω Μυλοποτάμου Γιάννη Δραμουντάνη-Στεφανογιάννη, θα μπορούσε συνοπτικά να περιγραφεί ως εξής :
1ο) Λίγο πριν τη μεγαλειώδη μάχη της Κρήτης μαζί με άλλους συγχωριανούς του έκαναν απροσπέλαστο, (για ρίψη αλεξιπτωτιστών και προσγείωση αεροπλάνων) το Οροπέδιο της Νίδας, τοποθετώντας επί μέρες ογκόλιθους στην επιφάνειά του.
2ο) Αφού δεν έγινε κατορθωτή η ρίψη Γερμανών αλεξιπτωτιστών στη Νίδα, επικεφαλής ομάδος ενόπλων Ανωγειανών πήρε μέρος στη Μάχη της Κρήτης από την πρώτη ως την τελευταία ημέρα στην περιοχή Λατζιμά Ρεθύμνου.
3ο) Ο Γιάννης Δραμουντάνης-Στεφανογιάννης βοήθησε και πέτυχε την πρώτη επαφή του πλοιάρχου Πουλ με τον Αντώνη Γρηγοράκη-Σατανά τον Αύγουστο του 1941.
4ο) Μετά τη μάχη της Κρήτης ο Γιάννης Δραμουντάνης Στεφανογιάννης ήταν ένας από τους 32 συνολικά Κρήτες που επικύρηξαν οι Γερμανικές Αρχές Κατοχής και καθ’όλη τη διάρκεια της τετράχρονης σκλαβιάς παρέμεινε επικηρυγμένος και από τους πλέον καταζητούμενους Κρητικούς.
5ο) Πήρε μέρος σε όλες τις συσκέψεις των Αρχηγών των ενόπλων Ανταρτικών ομάδων της Κρήτης (Καπετάνιων Μπαντουβά, Πετρακογιώργη, Σατανά) και προετοίμασαν από κοινού μαζί με τον επικεφαλής της Αγγλικής αποστολής Τομ Ταμπάμπιν τα πρώτα σαμποτάζ που διενεργήθηκαν σε ολόκληρη την κατεχόμενη Ευρώπη τον Ιούνιο του 1942 (σαμποτάζ Καστελλίου Πεδιάδος και Ηρακλείου, 7 και 13 Ιουνίου 1942).
6ο) Διατήρησε άσβεστη τη σπίθα και τη δίψα της λευτεριάς σε μια μεγάλη εδαφική περιφέρεια της κεντρικής Κρήτης (Άνω και Κάτω Μυλοπόταμος – Δυτικό Μαλεβύζι)
7ο) Το δυσκολότερο έτος της Κατοχής, το 1942, όταν οι αντάρτες που λημέριαζαν στα βουνά μετρούνταν στα δάχτυλα των χεριών, έδωσε καταφύγιο στις συμμαχικές αποστολές οι οποίες με τους σταθμούς ασυρμάτου που έφεραν στον τόπο μας διατήρησαν επαφή με το Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής (τον ελεύθερο τότε κόσμο). Τα Ανωγειανά μητάτα, Κορακόπετρα, Μίθια, Πετροδολάκια ήταν τα ασφαλή καταφύγια των σταθμών ασυρμάτου και των Άγγλων Αξιωματικών Συνδέσμων Τομ Ταμπάμπιν, Ραλφ Στόκμπριτζ, Πάτρικ Λη Φέρμορ κ.ά.
8ο) Παρέμεινε αδούλωτος ο Ψηλορείτης, το μοναδικό ίσως ελεύθερο τμήμα του νησιού μας, βρίσκοντας εκεί καταφύγιο οι καταδιωκόμενοι από τους Γερμανούς Κρήτες αλλά και οι Άγγλοι στρατιώτες οι οποίοι δεν κατάφεραν να ακολουθήσουν τους συντρόφους τους μετά τη μάχη της Κρήτης. Το σπίτι του Στεφανογιάννη στα Ανώγεια ήταν το ασφαλές κρησφύγετο δεκάδων Κρητών πατριωτών που έπεφταν στη δυσμένεια των κατακτητών και από το σπίτι του Στεφανογιάννη ξεκινούσαν το μεγάλο ταξίδι για τα νότια παράλια και τη μεταφορά τους στην Αίγυπτο.
9ο) Ο Γιάννης Δραμουντάνης-Στεφανογιάννης ανέπτυξε άριστη συνεργασία με τον επικεφαλής της κατασκοπίας των νομών Ηρακλείου-Λασιθίου Γιώργο Δουνδουλάκη και στο σπίτι του στα Ανώγεια έγινε η αλλαγή της Αρχηγίας από το Γιώργο Δουνδουλάκη στο Μιχάλη Ακουμιανάκη την Άνοιξη του 1943.
10o) Ο Γιάννης Δραμουντάνης-Στεφανογιάννης τέλος σφράγισε με το αίμα του τον αγώνα που έδωσε για τα πανανθρώπινα ιδανικά της Ελευθερίας της Δικαιοσύνης και της Ειρήνης, πέφτοντας νεκρός χτυπημένος πισώπλατα από τα φονικά βόλια των κατακτητών στις 13 Φεβρουαρίου 1944.
Και σε ένα ποίημα του ο Κωστής Λαγουδιανάκης γράφει:
“Χαλά ο κόσμος και σεφτέ δε γ-κάνει το μαξούλι
βουβά ‘ναι όλα τα πουλιά όξω το νεκροπούλι.
Για ν’ αλαργάρει ετουτονά τση πίσσας το σκοτίδι
αντάρτες τση αντίστασης άφτουν τ’ ανελαμπίδι.
Στ’ αόρι αντάρτες έχουνε μεγάλο ρεβαΐσι
ζυγώνου ντη χειμωνική μπέλι και λιογαλίσει.
Στ’ ανάπλαγα των αοριώ αντάρτικες ομάδες
τση λευτεριάς και τση πρεπιάς είναι οι ξετρεχτάδες.
Στ’ αόρι το ανωγειανό ανταρτική ομάδα
μάχεται αμπέλι και φανεί τση λευτεριάς βγοράδα.
Αποκλαμούς ανταρτικούς ο Ψηλορείτης βγάνει