Ο Μητροπολίτης Ρεθύμνου και Αυλοποτάμου κ.κ. Ευγένιος τίμησε την εκδήλωση με την παρουσία του

Τιμώντας τον αρχηγό

Ο κεντρικός ομιλητής, δάσκαλος - ερευνητής και συνεργάτης της ΑΝΩΓΗΣ Γιώργης Καλογεράκης

Ζαχαρίας Δραμουντάνης, Γιώργης Καλογεράκης, Γιάννης Δραμουντάνης, μητροπολίτης Ευγένιος και ο δήμαρχος Σωκράτης Κεφαλογιάννης μπροστά από την προτομή του αείμνηστου Στεφανογιάννη

Χοροστατούντος του Μητροπολίτη Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου κ.κ. Ευγένιου  και παρουσία δεκάδων Ανωγειανών τελέστηκε το πρωί στο Μεϊντάνι επιμνημόσυνη δέηση για τον αρχηγό της Αντίστασης Ιωάννη Δραμουντάνη ή Στεφανογιάννη με αφορμή τη συμπλήρωση 67 χρόνων από το ηρωικό θάνατο του.

Στην εκδήλωση μνήμης που οργάνωσε η ενορία του Αγίου Γεωργίου κεντρικός ομιλητής ήταν  ο δάσκαλος – ερευνητής Γιώργος Καλογεράκης. Στον ήρωα και τη δράση του αναφέρθηκε και ο μητροπολίτης Ευγένιος, ενώ χαιρετισμό απηύθυνε και ο εφημέριος της ενορίας π. Ανδρέας Κεφαλογιάννης.

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΗ ΚΑΛΟΓΕΡΑΚΗ

Ο  Ιωάννης  Δραμουντάνης-Στεφανογιάννης  γεννήθηκε  στο  ιστορικό  χωριό Ανώγεια  Μυλοποτάμου  Ρεθύμνου  το  1897.  Οι  γονείς  του  Στέφανος  και  Ανεζίνα  Δραμουντάνη,  (το  γένος  Σμπώκου).

Σε  ηλικία  είκοσι  ετών  (1917)   παίρνει  μέρος  στον  Α’  Παγκόσμιο  Πόλεμο  με  τα  Ελληνικά  στρατεύματα  που  πολεμούσαν  στο  πλευρό  της  Αντάντ.  Η  θητεία του  στο  στράτευμα  συνεχίζεται  παίρνοντας  μέρος  στη  Μικρασιατική  εκστρατεία  1919-1922  και  βιώνει  τη  Μικρασιατική  καταστροφή.  Σε  ηλικία  33  ετών,  το 1930,  παντρεύεται  την  Χαρίκλεια  Σταυρακάκη  και  αποκτά  μαζί  της  έξι  παιδιά.

Κτηνοτρόφος  στο  επάγγελμα  ο  Ιωάννης  Δραμουντάνης  απολάμβανε  μεγάλο κύρος  όχι  μόνο  από  τους  κατοίκους  του  χωριού  ή  της  περιοχής  Μυλοποτάμου  αλλά  και  της  ευρύτερης  περιοχής  του  Ψηλορείτη  όπως  τα  χωριά  Κρουσώνας,  Βορίζα,  Καμάρες,  Γέργερη  κ.ά.

Η  συμβολή  στη  μεγαλειώδη  Αντίσταση  του  Κρητικού  λαού  τα  χρόνια  1941-1944,  του  Αρχηγού  Ανωγείων  και  Άνω  Μυλοποτάμου  Γιάννη  Δραμουντάνη-Στεφανογιάννη,  θα  μπορούσε  συνοπτικά  να  περιγραφεί  ως  εξής :

1ο)  Λίγο  πριν  τη  μεγαλειώδη  μάχη  της  Κρήτης  μαζί  με  άλλους  συγχωριανούς  του  έκαναν  απροσπέλαστο,  (για  ρίψη  αλεξιπτωτιστών  και  προσγείωση  αεροπλάνων)  το  Οροπέδιο  της  Νίδας,  τοποθετώντας  επί  μέρες  ογκόλιθους  στην  επιφάνειά  του.

2ο)  Αφού  δεν  έγινε  κατορθωτή  η  ρίψη  Γερμανών  αλεξιπτωτιστών  στη  Νίδα,  επικεφαλής  ομάδος  ενόπλων  Ανωγειανών  πήρε  μέρος  στη  Μάχη  της  Κρήτης  από  την  πρώτη  ως  την  τελευταία  ημέρα  στην  περιοχή  Λατζιμά  Ρεθύμνου.

3ο)  Ο  Γιάννης  Δραμουντάνης-Στεφανογιάννης  βοήθησε  και  πέτυχε  την  πρώτη  επαφή  του  πλοιάρχου  Πουλ  με  τον  Αντώνη  Γρηγοράκη-Σατανά  τον  Αύγουστο  του  1941.

4ο)  Μετά  τη  μάχη  της  Κρήτης  ο  Γιάννης  Δραμουντάνης  Στεφανογιάννης  ήταν  ένας  από  τους  32  συνολικά  Κρήτες  που  επικύρηξαν  οι  Γερμανικές  Αρχές  Κατοχής  και  καθ’όλη  τη  διάρκεια  της  τετράχρονης  σκλαβιάς  παρέμεινε  επικυρηγμένος  και  από  τους  πλέον  καταζητούμενους  Κρητικούς.

5ο)  Πήρε  μέρος  σε  όλες  τις  συσκέψεις  των  Αρχηγών  των  ενόπλων  Ανταρτικών  ομάδων  της  Κρήτης  (Καπετάνιων  Μπαντουβά,  Πετρακογιώργη,  Σατανά)  και  προετοίμασαν  από  κοινού  μαζί  με  τον  επικεφαλής  της  Αγγλικής  αποστολής  Τομ  Ταμπάμπιν  τα  πρώτα  σαμποτάζ  που  διενεργήθηκαν  σε  ολόκληρη  την  κατεχόμενη  Ευρώπη  τον  Ιούνιο  του  1942  (σαμποτάζ  Καστελλίου  Πεδιάδος  και  Ηρακλείου,  7  και  13  Ιουνίου  1942).

6ο)  Διατήρησε  άσβεστη  τη  σπίθα  και  τη  δίψα  της  λευτεριάς  σε  μια  μεγάλη  εδαφική  περιφέρεια  της  κεντρικής  Κρήτης  (Άνω και  Κάτω  Μυλοπόταμος – Δυτικό  Μαλεβύζι)

7ο)  Το  δυσκολότερο  έτος  της  Κατοχής,  το  1942,  όταν  οι  αντάρτες  που  λημέριαζαν  στα  βουνά  μετρούνταν  στα  δάχτυλα  των  χεριών,  έδωσε  καταφύγιο  στις  συμμαχικές  αποστολές   οι  οποίες  με  τους  σταθμούς  ασυρμάτου  που  έφεραν  στον  τόπο  μας  διατήρησαν  επαφή  με  το  Στρατηγείο  της  Μέσης  Ανατολής  (τον  ελεύθερο  τότε  κόσμο).  Τα  Ανωγειανά  μητάτα,  Κορακόπετρα,  Μίθια,  Πετροδολάκια  ήταν  τα  ασφαλή  καταφύγια  των  σταθμών  ασυρμάτου  και  των  Άγγλων  Αξιωματικών  Συνδέσμων  Τομ  Ταμπάμπιν,  Ραλφ  Στόκμπριτζ,  Πάτρικ  Λη  Φέρμορ  κ.ά.

8ο)  Παρέμεινε  αδούλωτος  ο  Ψηλορείτης,  το  μοναδικό  ίσως  ελεύθερο  τμήμα  του  νησιού  μας,  βρίσκοντας  εκεί  καταφύγιο  οι  καταδιωκόμενοι  από  τους  Γερμανούς  Κρήτες  αλλά  και  οι  Άγγλοι  στρατιώτες  οι  οποίοι  δεν  κατάφεραν  να  ακολουθήσουν  τους  συντρόφους  τους  μετά  τη  μάχη  της  Κρήτης.  Το  σπίτι  του  Στεφανογιάννη  στα  Ανώγεια  ήταν  το  ασφαλές  κρησφύγετο  δεκάδων  Κρητών  πατριωτών  που  έπεφταν  στη  δυσμένεια  των  κατακτητών  και  από  το  σπίτι  του  Στεφανογιάννη ξεκινούσαν  το  μεγάλο   ταξίδι  για  τα  νότια  παράλια  και  τη  μεταφορά  τους  στην  Αίγυπτο.

9ο)  Ο  Γιάννης  Δραμουντάνης-Στεφανογιάννης  ανέπτυξε  άριστη  συνεργασία με  τον  επικεφαλής  της  κατασκοπίας  των  νομών  Ηρακλείου-Λασιθίου  Γιώργο  Δουνδουλάκη  και  στο  σπίτι  του  στα  Ανώγεια  έγινε  η  αλλαγή  της  Αρχηγίας  από  το  Γιώργο  Δουνδουλάκη  στο  Μιχάλη  Ακουμιανάκη  την  Άνοιξη  του  1943.

10)  Ο  Γιάννης  Δραμουντάνης-Στεφανογιάννης  τέλος  σφράγισε  με  το  αίμα του    τον  αγώνα  που  έδωσε  για  τα  πανανθρώπινα  ιδανικά  της  Ελευθερίας  της  Δικαιοσύνης  και  της  Ειρήνης,  πέφτοντας  νεκρός  χτυπημένος  πισώπλατα  από  τα  φονικά  βόλια  των  κατακτητών  στις  13  Φεβρουαρίου 1944.

…………………………………………

Τη  νύχτα  της  12^ης Φεβρουαρίου  με  απόρρητη  διαταγή  του  Μίλερ  τα  Ανώγεια κυκλώνονται  από  τους  Γερμανούς.  Ο  κλοιός  αυτή  τη  φορά  είναι  ασφυκτικός.  Οι  κατακτητές  ξέρουν  ότι  ο  Αρχηγός  είναι  στο  χωριό.  Το  χιόνι  έχει  σκεπάσει  τον  Ψηλορείτη  κι  έχουν  πολλές  πιθανότητες  να  τον  συλλάβουν.

Ο  Στεφανογιάννης  προσπαθεί  να  διαφύγει  από  τον  κλοιό.  Μέσα  στη  βούργια    έχει  ένα  πιστόλι  που  του  έχει  χαρίσει  ο  φίλος  του  από  το  Ροδάκινο  Κατσιάς,  μια  χειροβομβίδα  και  τέσσερα  έγγραφα.  Μπαίνει  σ’ένα  μικρό  σπηλιαράκι  στην  τοποθεσία    «Κούκος»  και  κρύβει  τα  έγγραφα  που  κρατά.  Οι  Γερμανοί  τον  πιάνουν.  Ανοίγουν  τη  βούργια  και  βλέπουν  το  πιστόλι  και  τη  χειροβομβίδα.  Και  μόνο  αυτά  αρκούν   για  να  τον  εκτελέσουν.  Η  οπλοφορία  τα  χρόνια  της κατοχής  τιμωρούνταν  με  την  ποινή  του  θανάτου.

………………………………………………

Με  τα  χέρια  δεμένα  πίσω  προχωρεί.  Το  βήμα  του  είναι  σταθερό.  Προχωρεί  αγέρωχος  με  το  μέτωπο  ψηλά.  Δεν  τα  κατάφερε  να  ξεφύγει  από  τους  διώκτες  του.  Χωρίς  να  γνωρίζουν  ποιος  είναι,  τον  οδηγούν,  εκεί  που  έχουν  συγκεντρώσει  τους  άλλους  χωριανούς  του.

Ξέρει.

Στρέφει  το  βλέμμα  του  γύρω.  Τα  σοκάκια  του  χωριού  δεν  θα  τα  ξαναδεί.  Το  Περαχώρι,  την  Καβαλαριά,  το  Αρμί,  το  Μετόχι.

Ξέρει.

Και  προχωρεί  αγέρωχος  με  το  κεφάλι  ψηλά.  Ο  αγώνας  θέλει  θυσίες.

Το  ημερολόγιο  δείχνει  τη  13^η Φεβρουαρίου  1944.

Ξέρει.

Το  προηγούμενο  βράδυ  που  λυσσομανούσε  η  χιονοθύελλα  στη  Νίδα  αποφάσισε  να  κατεβεί  στα  Ανώγεια.  Μοναχά  για  ένα  βράδυ.  Εκείνο  το  βράδυ  διάλεξαν  οι  Γερμανοί  να  κυκλώσουν  το  χωριό.

Διαβάστε την συνέχεια... »