Ο Μητροπολίτης Ρεθύμνου και Αυλοποτάμου κ.κ. Ευγένιος τίμησε την εκδήλωση με την παρουσία του

Τιμώντας τον αρχηγό

Ο κεντρικός ομιλητής, δάσκαλος - ερευνητής και συνεργάτης της ΑΝΩΓΗΣ Γιώργης Καλογεράκης

Ζαχαρίας Δραμουντάνης, Γιώργης Καλογεράκης, Γιάννης Δραμουντάνης, μητροπολίτης Ευγένιος και ο δήμαρχος Σωκράτης Κεφαλογιάννης μπροστά από την προτομή του αείμνηστου Στεφανογιάννη

Χοροστατούντος του Μητροπολίτη Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου κ.κ. Ευγένιου  και παρουσία δεκάδων Ανωγειανών τελέστηκε το πρωί στο Μεϊντάνι επιμνημόσυνη δέηση για τον αρχηγό της Αντίστασης Ιωάννη Δραμουντάνη ή Στεφανογιάννη με αφορμή τη συμπλήρωση 67 χρόνων από το ηρωικό θάνατο του.

Στην εκδήλωση μνήμης που οργάνωσε η ενορία του Αγίου Γεωργίου κεντρικός ομιλητής ήταν  ο δάσκαλος – ερευνητής Γιώργος Καλογεράκης. Στον ήρωα και τη δράση του αναφέρθηκε και ο μητροπολίτης Ευγένιος, ενώ χαιρετισμό απηύθυνε και ο εφημέριος της ενορίας π. Ανδρέας Κεφαλογιάννης.

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΗ ΚΑΛΟΓΕΡΑΚΗ

Ο  Ιωάννης  Δραμουντάνης-Στεφανογιάννης  γεννήθηκε  στο  ιστορικό  χωριό Ανώγεια  Μυλοποτάμου  Ρεθύμνου  το  1897.  Οι  γονείς  του  Στέφανος  και  Ανεζίνα  Δραμουντάνη,  (το  γένος  Σμπώκου).

Σε  ηλικία  είκοσι  ετών  (1917)   παίρνει  μέρος  στον  Α’  Παγκόσμιο  Πόλεμο  με  τα  Ελληνικά  στρατεύματα  που  πολεμούσαν  στο  πλευρό  της  Αντάντ.  Η  θητεία του  στο  στράτευμα  συνεχίζεται  παίρνοντας  μέρος  στη  Μικρασιατική  εκστρατεία  1919-1922  και  βιώνει  τη  Μικρασιατική  καταστροφή.  Σε  ηλικία  33  ετών,  το 1930,  παντρεύεται  την  Χαρίκλεια  Σταυρακάκη  και  αποκτά  μαζί  της  έξι  παιδιά.

Κτηνοτρόφος  στο  επάγγελμα  ο  Ιωάννης  Δραμουντάνης  απολάμβανε  μεγάλο κύρος  όχι  μόνο  από  τους  κατοίκους  του  χωριού  ή  της  περιοχής  Μυλοποτάμου  αλλά  και  της  ευρύτερης  περιοχής  του  Ψηλορείτη  όπως  τα  χωριά  Κρουσώνας,  Βορίζα,  Καμάρες,  Γέργερη  κ.ά.

Η  συμβολή  στη  μεγαλειώδη  Αντίσταση  του  Κρητικού  λαού  τα  χρόνια  1941-1944,  του  Αρχηγού  Ανωγείων  και  Άνω  Μυλοποτάμου  Γιάννη  Δραμουντάνη-Στεφανογιάννη,  θα  μπορούσε  συνοπτικά  να  περιγραφεί  ως  εξής :

1ο)  Λίγο  πριν  τη  μεγαλειώδη  μάχη  της  Κρήτης  μαζί  με  άλλους  συγχωριανούς  του  έκαναν  απροσπέλαστο,  (για  ρίψη  αλεξιπτωτιστών  και  προσγείωση  αεροπλάνων)  το  Οροπέδιο  της  Νίδας,  τοποθετώντας  επί  μέρες  ογκόλιθους  στην  επιφάνειά  του.

2ο)  Αφού  δεν  έγινε  κατορθωτή  η  ρίψη  Γερμανών  αλεξιπτωτιστών  στη  Νίδα,  επικεφαλής  ομάδος  ενόπλων  Ανωγειανών  πήρε  μέρος  στη  Μάχη  της  Κρήτης  από  την  πρώτη  ως  την  τελευταία  ημέρα  στην  περιοχή  Λατζιμά  Ρεθύμνου.

3ο)  Ο  Γιάννης  Δραμουντάνης-Στεφανογιάννης  βοήθησε  και  πέτυχε  την  πρώτη  επαφή  του  πλοιάρχου  Πουλ  με  τον  Αντώνη  Γρηγοράκη-Σατανά  τον  Αύγουστο  του  1941.

4ο)  Μετά  τη  μάχη  της  Κρήτης  ο  Γιάννης  Δραμουντάνης  Στεφανογιάννης  ήταν  ένας  από  τους  32  συνολικά  Κρήτες  που  επικύρηξαν  οι  Γερμανικές  Αρχές  Κατοχής  και  καθ’όλη  τη  διάρκεια  της  τετράχρονης  σκλαβιάς  παρέμεινε  επικυρηγμένος  και  από  τους  πλέον  καταζητούμενους  Κρητικούς.

5ο)  Πήρε  μέρος  σε  όλες  τις  συσκέψεις  των  Αρχηγών  των  ενόπλων  Ανταρτικών  ομάδων  της  Κρήτης  (Καπετάνιων  Μπαντουβά,  Πετρακογιώργη,  Σατανά)  και  προετοίμασαν  από  κοινού  μαζί  με  τον  επικεφαλής  της  Αγγλικής  αποστολής  Τομ  Ταμπάμπιν  τα  πρώτα  σαμποτάζ  που  διενεργήθηκαν  σε  ολόκληρη  την  κατεχόμενη  Ευρώπη  τον  Ιούνιο  του  1942  (σαμποτάζ  Καστελλίου  Πεδιάδος  και  Ηρακλείου,  7  και  13  Ιουνίου  1942).

6ο)  Διατήρησε  άσβεστη  τη  σπίθα  και  τη  δίψα  της  λευτεριάς  σε  μια  μεγάλη  εδαφική  περιφέρεια  της  κεντρικής  Κρήτης  (Άνω και  Κάτω  Μυλοπόταμος – Δυτικό  Μαλεβύζι)

7ο)  Το  δυσκολότερο  έτος  της  Κατοχής,  το  1942,  όταν  οι  αντάρτες  που  λημέριαζαν  στα  βουνά  μετρούνταν  στα  δάχτυλα  των  χεριών,  έδωσε  καταφύγιο  στις  συμμαχικές  αποστολές   οι  οποίες  με  τους  σταθμούς  ασυρμάτου  που  έφεραν  στον  τόπο  μας  διατήρησαν  επαφή  με  το  Στρατηγείο  της  Μέσης  Ανατολής  (τον  ελεύθερο  τότε  κόσμο).  Τα  Ανωγειανά  μητάτα,  Κορακόπετρα,  Μίθια,  Πετροδολάκια  ήταν  τα  ασφαλή  καταφύγια  των  σταθμών  ασυρμάτου  και  των  Άγγλων  Αξιωματικών  Συνδέσμων  Τομ  Ταμπάμπιν,  Ραλφ  Στόκμπριτζ,  Πάτρικ  Λη  Φέρμορ  κ.ά.

8ο)  Παρέμεινε  αδούλωτος  ο  Ψηλορείτης,  το  μοναδικό  ίσως  ελεύθερο  τμήμα  του  νησιού  μας,  βρίσκοντας  εκεί  καταφύγιο  οι  καταδιωκόμενοι  από  τους  Γερμανούς  Κρήτες  αλλά  και  οι  Άγγλοι  στρατιώτες  οι  οποίοι  δεν  κατάφεραν  να  ακολουθήσουν  τους  συντρόφους  τους  μετά  τη  μάχη  της  Κρήτης.  Το  σπίτι  του  Στεφανογιάννη  στα  Ανώγεια  ήταν  το  ασφαλές  κρησφύγετο  δεκάδων  Κρητών  πατριωτών  που  έπεφταν  στη  δυσμένεια  των  κατακτητών  και  από  το  σπίτι  του  Στεφανογιάννη ξεκινούσαν  το  μεγάλο   ταξίδι  για  τα  νότια  παράλια  και  τη  μεταφορά  τους  στην  Αίγυπτο.

9ο)  Ο  Γιάννης  Δραμουντάνης-Στεφανογιάννης  ανέπτυξε  άριστη  συνεργασία με  τον  επικεφαλής  της  κατασκοπίας  των  νομών  Ηρακλείου-Λασιθίου  Γιώργο  Δουνδουλάκη  και  στο  σπίτι  του  στα  Ανώγεια  έγινε  η  αλλαγή  της  Αρχηγίας  από  το  Γιώργο  Δουνδουλάκη  στο  Μιχάλη  Ακουμιανάκη  την  Άνοιξη  του  1943.

10)  Ο  Γιάννης  Δραμουντάνης-Στεφανογιάννης  τέλος  σφράγισε  με  το  αίμα του    τον  αγώνα  που  έδωσε  για  τα  πανανθρώπινα  ιδανικά  της  Ελευθερίας  της  Δικαιοσύνης  και  της  Ειρήνης,  πέφτοντας  νεκρός  χτυπημένος  πισώπλατα  από  τα  φονικά  βόλια  των  κατακτητών  στις  13  Φεβρουαρίου 1944.

…………………………………………

Τη  νύχτα  της  12^ης Φεβρουαρίου  με  απόρρητη  διαταγή  του  Μίλερ  τα  Ανώγεια κυκλώνονται  από  τους  Γερμανούς.  Ο  κλοιός  αυτή  τη  φορά  είναι  ασφυκτικός.  Οι  κατακτητές  ξέρουν  ότι  ο  Αρχηγός  είναι  στο  χωριό.  Το  χιόνι  έχει  σκεπάσει  τον  Ψηλορείτη  κι  έχουν  πολλές  πιθανότητες  να  τον  συλλάβουν.

Ο  Στεφανογιάννης  προσπαθεί  να  διαφύγει  από  τον  κλοιό.  Μέσα  στη  βούργια    έχει  ένα  πιστόλι  που  του  έχει  χαρίσει  ο  φίλος  του  από  το  Ροδάκινο  Κατσιάς,  μια  χειροβομβίδα  και  τέσσερα  έγγραφα.  Μπαίνει  σ’ένα  μικρό  σπηλιαράκι  στην  τοποθεσία    «Κούκος»  και  κρύβει  τα  έγγραφα  που  κρατά.  Οι  Γερμανοί  τον  πιάνουν.  Ανοίγουν  τη  βούργια  και  βλέπουν  το  πιστόλι  και  τη  χειροβομβίδα.  Και  μόνο  αυτά  αρκούν   για  να  τον  εκτελέσουν.  Η  οπλοφορία  τα  χρόνια  της κατοχής  τιμωρούνταν  με  την  ποινή  του  θανάτου.

………………………………………………

Με  τα  χέρια  δεμένα  πίσω  προχωρεί.  Το  βήμα  του  είναι  σταθερό.  Προχωρεί  αγέρωχος  με  το  μέτωπο  ψηλά.  Δεν  τα  κατάφερε  να  ξεφύγει  από  τους  διώκτες  του.  Χωρίς  να  γνωρίζουν  ποιος  είναι,  τον  οδηγούν,  εκεί  που  έχουν  συγκεντρώσει  τους  άλλους  χωριανούς  του.

Ξέρει.

Στρέφει  το  βλέμμα  του  γύρω.  Τα  σοκάκια  του  χωριού  δεν  θα  τα  ξαναδεί.  Το  Περαχώρι,  την  Καβαλαριά,  το  Αρμί,  το  Μετόχι.

Ξέρει.

Και  προχωρεί  αγέρωχος  με  το  κεφάλι  ψηλά.  Ο  αγώνας  θέλει  θυσίες.

Το  ημερολόγιο  δείχνει  τη  13^η Φεβρουαρίου  1944.

Ξέρει.

Το  προηγούμενο  βράδυ  που  λυσσομανούσε  η  χιονοθύελλα  στη  Νίδα  αποφάσισε  να  κατεβεί  στα  Ανώγεια.  Μοναχά  για  ένα  βράδυ.  Εκείνο  το  βράδυ  διάλεξαν  οι  Γερμανοί  να  κυκλώσουν  το  χωριό.

…εφτάξαν  νύχτα  στο  χωριό, οι  σκύλοι  δε  γαβγίσαν

και  κλείσαν  τα  περάσματα  κι  όλα  τα  μονοπάτια.

Εβρήκε  τ’άστρο  τση  αυγής  τσι  τράγους  μες- τ’αμπέλια

να  καρτερούνε  να’βρουνε  τση  άρχους  στο  χωριό  ντως

να  δούνε  αίμα  να  σκορπά  το  χιόνι  να  ραντίζει

να  δούνε  τσι  Ανωγειανούς  να’ναι  ζωσμένοι  φόβο…

Τα  βήματά  του  γίνονται  πιο  σταθερά.  Φτάνει  στο  σχολειό.  Μόλις  τον  αντικρίζουν  τα  γυναικόπαιδα  ξεσπούν  σε  ουρλιαχτά  απόγνωσης.  Δε  περνά  κάμποση  ώρα  και  οι  Γερμανοί  μαθαίνουν  την  ταυτότητά  του.

Γιάννης  Δραμουντάνης  ή  Στεφανογιάννης.

Η  απόφαση  παίρνεται  αμέσως.

-Θα  εκτελεστείς!!! του  ανακοινώνει  ο  επικεφαλής.

Ο  Στεφανογιάννης  τον  κοιτάζει  κατάματα.

Η  ματιά  του  κατακεραυνώνει  τον  Γερμανό.  Ο  Γερμανός  τρομάζει  και  κάνει  δυο  βήματα  πίσω.

Ξέρει.

Σε  λίγο όλα  θα  τελειώσουν.

Ξέρει.

Ζητά  μια  τελευταία  χάρη  από  τον  αξιωματικό  Γερμανό.  Θέλει  και  απαιτεί  να  μην  εκτελεστεί  μπροστά  στους  χωριανούς  του.  Ο  Γερμανός  αξιωματικός  δέχεται.  Διατάζει  να  τον  οδηγήσουν  πιο  κάτω.

Προχωρεί.  Γυρίζει  και  ρίχνει  μια  τελευταία  ματιά.  Ο  γιος  του  Ζαχάρης  τον  πλησιάζει.  Με  ένα  νεύμα  αυστηρό  τον  διώχνει.  Δεν  θέλει  οι  κατακτητές  να  κάνουν  κακό  στην  οικογένειά  του  και  προσπαθεί  μ’αυτόν  τον  τρόπο  να  τον  προφυλάξει.

Προχωρεί.

Προχωρεί  στον  δρόμο  του  Χ Ρ Ε Ο Υ Σ.

Και  ξέρει.

Κοιτάζει  πίσω  του. Οι  δήμιοι  τον  ακολουθούν.

Ξέρει.

Αυτή  την  τελευταία  στιγμή  κάτι  τον  βασανίζει. Δεν  θέλει  να  τους  κάνει  την  χάρη  να  στηθεί  απέναντί  τους.  Κοιτάζει  την  πλαγιά  που  απλώνεται  κάτω.  Ξέρει.

Και  δεν  διστάζει.  Σπρώχνοντας  το σώμα  του  μπροστά  κάνει  τρία  γοργά  βήματα.

Μ  ό  ν  ο      τ  ρ  ί  α       β  ή  μ  α  τ  α !!!

Κι  εκεί  στον  αέρα,  πριν  προλάβουν  να  πατήσουν  τα  πόδια  του  στη  γη,  δέχεται  τους  απανωτούς  πυροβολισμούς.  Οι  σφαίρες  διαπερνούν  το  σώμα  του.

Είναι  τα  τρία  τελευταία  βήματα  του  Αρχηγού  προς  την  Ελευθερία.  Το  τελευταίο  βήμα  είναι  και

τ ο  μ ε τ έ ω ρ ο  β ή μ α  τ η ς  λ ε υ τ ε ρ ι ά ς  κ α ι  τ ο υ  θ α ν ά τ ο υ.

Πέφτει.

Το  κεφάλι  του  ακουμπά  στη  γη.

Το  σώμα  του  κείτεται  άψυχο.

Ένα  ρυάκι  κόκκινο  αρχίζει  να  σχηματίζεται  στο  χιόνι.

Στις  πλαγιές  του  Ψηλορείτη  μερικά  πουλιά  πετούν  τρομαγμένα  από  το  σάλαγο των  πυροβολισμών.

Ο  Αρχηγός  κείτεται νεκρός

ΑΣ  ΕΊΝΑΙ  ΑΙΩΝΙΑ  ΤΟΥ  Η  ΜΝΗΜΗ

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ π. ΑΝΔΡΕΑ ΚΕΦΑΛΟΓΙΑΝΝΗ

Σεβασμιότατε Μητροπολίτη Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου, υπέρτιμε και έξαρχε  Άνω Κρήτης και Πελάγους Κρητικού κ.κ. Ευγένιε.

Είναι ξεχωριστή τιμή για το χωριό μας, για την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου για το ποίμνιο μας, που βρίσκεται σήμερα στ΄ Ανώγεια, αυτή την ιστορική για το χωριό μας μέρα.

Καλωσορίζουμε στα χώματα μας το νέο μητροπολίτη Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου και τον διαβεβαιώνουμε από τα βάθη της καρδιάς μας ότι θα τον στηρίξουμε στο έργο που έχει ξεκινήσει. Να γνωρίζετε ότι τ΄ Ανώγεια΄και οι Ανωγειανοί σεβασμιότατε θα είναι δίπλα σας και θα σταθούν αρωγοί σας στην μεγάλη σας προσπάθεια.

Είμαστε βέβαιοι και σίγουροι ότι στο τιμόνι της Μητρόπολης μας βρίσκεται ένας καπετάνιος που την οδηγεί με ασφάλεια και σιγουριά, μέσα από τις φουρτούνες που περνάει, όπως όλοι γνωρίζουμε ο τόπος μας, η Κρήτη μας, η Ελλάδα μας.

Σεβασμιότατε, Άγιε Ρεθύμνης είναι ξεχωριστή η χαρά και μεγάλη η τιμή να βρίσκεται σήμερα εδώ για να τιμήσουμε έναν αληθινό ήρωα, ένα σπουδαίο άνδρα της νεότερης κρητικής και ελληνικής ιστορίας, τον Ιωάννη Δραμουντάνη ή Στεφανογιάννη, τον αρχηγό της Αντίστασης την περίοδο της Γερμανο- Κατοχής.

Το μήνυμα της θυσίας του Στεφανογιάννη είναι όσο ποτέ άλλοτε επίκαιρο. Εκείνος έδειξε το δρόμο πως πρέπει να αντισταθούμε απέναντι στον κατακτητή. Έδειξε το δρόμο ότι μόνο με θυσίες θα κερδίσουμε τη λευτεριά και την ανεξαρτησία μας.

Σήμερα 67 χρόνια από το θάνατο του έρχονται, οι ίδιες κατακτητές, για να μας καθυποτάξουν με νέα μέσα. Έρχονται για να περιορίσουν την εθνική μας κυριαρχία, έρχονται για να μας χρησιμοποιήσουν ως εργαστήρι πειραμάτων.

Η νέα γερμανική επίθεση, ο νέο-ΝΑΖΙΣΜΟΣ με όπλα την οικονομία είναι εδώ με σκοπό την υποδούλωση μας, την υποδούλωση των παιδιών μας, την εξαθλίωση και τη φτώχεια.

Ο αείμνηστος Στεφανογιάννης έδωσε την ίδια του ζωή, λέγοντας ΟΧΙ στους κατακτητές και ΝΑΙ στην ελευθερία. Σήμερα, με οδηγούς αυτούς τους ήρωες θα πρέπει να πούμε το δικό μας ΟΧΙ στα νέα γερμανικά σχέδια, στην νέα Γερμανο-Κατοχή, στη νέα εισβολή. Αν υποκύψουμε στη νέα τάξη πραγμάτων, το μέλλον μας διαγράφεται μαύρο, αν υψώσουμε φωνή και αντισταθούμε τότε θα σώσουμε την τιμή μας, την πατρίδας μας και τα παιδιά μας.

Να γιατί η θυσία του Στεφανογιάννη είναι επίκαιρη, να γιατί πρέπει να ακολουθήσουμε τους ίδιους δρόμους.

Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί,

67 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την εκτέλεση του Ιωάννη Δραμουντάνη από τους Ναζί.

Παρά την κατάληψη της Κρήτης από του Γερμανούς, οι Κρήτες δε δαμάζονταν και συνέχιζαν την ηρωική τους αντίσταση από τις απόκρημνες και υπερήφανες βουνοκορφές του Ψηλορείτη, της Δίκτης και των Λευκών Ορέων. Συνέχισαν την εθνική τους αντίσταση μέχρι που η λευτεριά ξαναγύρισε στο ηρωικό και πανέμορφο νησί – Το νησί των γενναίων.

Η Εθνική Αντίσταση Κρήτης ήταν ενέργεια λαϊκών ανθρώπων και όχι στρατιωτικών, αφού αφενός ο στρατός των συμμάχων μετά τη Μάχη της Κρήτης έφυγε στη Μ. Ανατολή και αφετέρου από το Νοέμβριο του 1940 η Κρήτη ήταν αφύλακτη, χωρίς ελληνικό στρατό, χωρίς οργανωμένη άμυνα, επειδή κατά τη κήρυξη του Ελληνο-ιταλικού πολέμου η 5η Μεραρχία της Κρήτης έλειπε στο μέτωπο.

Τα ηρωικά Ανώγεια ,περήφανα και αδούλωτα όπως πάντα ,πλήρωσαν το μεγαλύτερο φόρο αίματος με το ολοκαύτωμα αλλά και με τον γενναίο αγωνιστή Στεφανογιάννη που έδωσε τα πάντα για την ελευθερία του νησιού μας. Η λεβεντιά του περίφημου Ανωγειανού συναντάται στον τρόπο που επέλεξε να εκτελεστεί ,μακριά από την κεντρική πλατεία που σκόπευαν να τον δολοφονήσουν οι Γερμανοί. Τις προσπάθειές του και τον αγώνα που έδωσε για την ελευθερία της πατρίδας. Τον πόνο και την αγωνία του θανάτου στις 13 Φεβρουαρίου του 1944, τον κράτησε για τον εαυτό του, για να μην καμφθεί το ηθικό των συγχωριανών. Ο Στεφανογιάννης και σήμερα δείχνει το δρόμο…

Τιμή και δόξα στον Ιωάννη Δραμουντάνη. Αιωνία η μνήμη του.

Τιμή και δόξα στους λαϊκούς αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης.