Τελευταία Νέα
«Χρυσός» βαθμός του Αετού, «γκέλα» για Δόξα
11/02/2013
Η έκπληξη της αγωνιστικής έγινε στο γήπεδο Μισσιρίων εκεί όπου η Δόξα Πλατανέ βρέθηκε πίσω στο σκορ από τον Αετό Ανωγείων αλλά κατάφερε εν τέλει στο 90’ να ισοφαρίσει και να «σώσει» τον βαθμό.
Ο βαθμός που απέσπασε ο Αετός αποκτάει μεγαλύτερη σημασία αν αναλογιστεί κανείς ότι είχε μόλις 12 παίκτες στην αποστολή ενώ στην βασική ενδεκάδα αγωνίστηκαν πέντε παίκτες που ανήκουν στην κατηγορία των «μικρών» (γεννηθέντες ‘97-‘98). Η Δόξα Πλατανέ είχε την υπεροχή στην μεγαλύτερη διάρκεια του παιχνιδιού με τον Αετό όμως να εκμεταλλεύεται μια από τις αντεπιθέσεις και γενικότερα να αγωνίζεται με έξυπνη τακτική κρατώντας το θετικό αποτέλεσμα το οποίο θεωρείται δίκαιο βάσει της πολύ καλής εμφάνισης και προσπάθειας που έκαναν.
Πρώτη καλή στιγμή στο παιχνίδι ήταν στο 1’ με τον Γ. Ξυλούρη να σουτάρει άουτ ενώ στο 5’ ο Θεοδωρομανωλάκης και στο 12’ ο Γουλόπουλος νικήθηκαν από τον Μπροκάκη που όπου χρειάστηκε επενέβη. Στο 19’ ο Γουλόπουλος αστόχησε ενώ στο 23’ η κεφαλιά του Γ. ξυλούρη πέρασε άουτ. Στο 29’ ο Μιχαηλίδης σούταρε άουτ ενώ στο 35’ ο Μπροκάκης μπλόκαρε το φάουλ του Γουλόπουλου. Καλύτερη ευκαιρία στο πρώτο μέρος ήταν στο 36’ για τους φιλοξενούμενους με τον Δραμουντάνη να χάνει το τετ α τετ το οποίο απέκρουσε με τα πόδια ο Γ.Ν. Κλάδος ενώ τελευταία φάση ήταν στο 39’ με τον Ρουμελιώτη να μην βρίσκει στόχο. Στην επανάληψη ο ρυθμός έπεσε με πρώτη καλή στιγμή το σουτ του Μιχαηλίδη στο 62’ που πέρασε λίγο έξω ενώ ο Καρδαμίτσης στο 66’ δεν μπόρεσε να νικήσει τον Μπροκάκη. Ότι δεν κατάφερε ο επιθετικός των «πορτοκαλί» το πέτυχε ο Δραμουντάνης δύο λεπτά αργότερα όταν από βαθιά μπαλιά σε διώξιμο των αμυντικών του Αετού πήρε την μπάλα από την μεσαία γραμμή έφτασε σε θέση βολής και πλάσαρε όμορφα για το 0-1. Η πίεση των γηπεδούχων εντάθηκε στη συνέχεια με το φάουλ του Α. Σπανουδάκη στο 73’ και το πλασέ του Κατσαμά στο 79’ αλλά και την κεφαλιά του Μιχαηλίδη στο 82’ να μην έχουν αποτέλεσμα για να φτάσουε στο 90’ όταν ο Καρδαμίτσης από πλάγια θέση με διαγώνιο σουτ έστειλε την μπάλα στο αριστερό παραθυράκι με τον Μπροκάκη να την βρίσκει αλλά να μην μπορεί να την διώξει για το 1-1. Τελευταία φάση στο παιχνίδι το φάουλ του Α. Σπανουδάκη που πέρασε μόλις άουτ με την Μυλοποταμίτικη ομάδα να πανηγυρίζει ένα θετικό αποτέλεσμα μετά από αρκετό καιρό.
Δόξα Πλατανέ (Γιώργος Λυρώνης): Γ.Ν. Κλάδος, Θεοδωρομανωλάκης (75’ Κατσαμάς), Γ.Δ. Κλάδος (64’ Α. Σπανουδάκης), Ρουμελιώτης, Γασπαράκης, Καρδαμίτσης, Τσαχάκης, Μιχαηλίδης, Γουλόπουλος, Υπερήφανος, Βροντάκης.
Αετός Ανωγείων (Τάκης Μέμος): Μπροκάκης, Ε. Κεφαλογιάννης, Καλομοίρης, Παπαδομιχελάκης, Πασπαράκης, Κουτάντος (33’ Κυπριώτης), Γ. Ξυλούρης, Σουλτάτος, Δαμουντάνης, Μ. Σπαχής, Αεράκης.
Του Γιώργου Σταρά
Από το http://topikokritis.gr
Δημοσιεύθηκε σε:
Επικήδειος στον Δρακαναστάση
10/02/2013
Του Ιεροδ. Νικηφόρου Κουνάλη
(Εκφωνήθηκε στον Ι. Ν. Α. Ιωάννου Ανωγείων στις 11/01/2013)
Ο Θεός, αδελφοί πατέρες και ευλογημένοι χριστιανοί, είναι δημιουργός της ζωής και όχι του θανάτου, του καλού και όχι του κακού. Γι’ αυτό η παρουσία και η ύπαρξη του θανάτου στο χώρο της δημιουργίας κατά θεία παραχώρηση «αποτελεί μυστήριο της θείας πανσοφίας. Ο ανθρώπινος νους αδυνατεί παντελώς να εισδύσει στο μυστήριο αυτό, να το συλλάβει και να το ερμηνεύσει». Διότι ο θάνατος, ως γεγονός «φρικτόν καί φόβου γέμον πολλού», είναι «τής τού Θεού σοφίας μέγιστον μυστήριον». Διαβάζουμε στη Σοφία Σολομώντος: «Ο θεός θάνατον ουκ εποίησεν, ουδέ τέρπεται επ’ απωλείᾳ ζώντων». Σε άλλο πάλι σημείο της Σοφίας Σολομώντος, αναφέρεται ότι «ο Θεός έκτισεν τόν άνθρωπον επ’ αφθαρσία καί εικόνα τής ιδίας αϊδιότητος εποίησεν αυτόν» και στη συνέχεια σημειώνει ότι «φθόνω δε διαβόλου θάνατος εισήλθεν εις τόν κόσμον». Ο Απόστολος Παύλος λέει ξεκάθαρα, ότι ο θάνατος δεν προήλθε από το Θεό, αλλά ότι είναι συνέπεια της αμαρτίας «Τά γάρ οψώνια τής αμαρτίας θάνατος».
Ο ψυχικός πόνος του θανάτου προσφιλών προσώπων, οικείων και συγγενών, εκδηλώνεται πολλές φορές με οδυρμό, με θρήνους, με πένθιμη αμφίεση, με κραυγές, με ατέλειωτα δάκρυα, διότι ο θάνατος είναι το πιο συγκλονιστικό γεγονός της ζωής του ανθρώπου. Τι ίδιες εκδηλώσεις, με τις οποίες εκφράζεται ο πόνος του θανάτου σήμερα, συναντούμε και στην Αγία Γραφή. Θρηνούν και οδύρονται στο σπίτι του Ιαείρου για το θάνατο του νεαρού κοριτσιού. Κλαίει η χήρα της Ναϊν για το μονάκριβο αγόρι της. Πενθούν για το θάνατο της Ταβιθά. Οι ευλαβείς άνδρες των Ιεροσολύμων «εποίησαν κοπετόν μέγαν» για το θάνατο του πρωτομάρτυρα Στεφάνου.
Προκαλεί, λοιπόν, μεγάλη θλίψη και έντονο ψυχικό πόνο ο θάνατος. Γι’ αυτό και ο Χριστός προετοιμάζει τους μαθητές του πριν το πάθος και το θάνατό του: «Αλλ’ εγώ τήν αλήθειαν λέγω υμίν. συμφέρει υμίν ίνα εγώ απέλθω. Εάν γάρ μή απέλθω, ο Παράκλητος ουκ ελεύσεται πρός υμάς. Εάν δέ πορευθώ, πέμψω αυτόν πρός υμάς». Με τον ίδιο τρόπο και ο Απόστολος Παύλος, προετοιμάζει τον Τιμόθεο για το θάνατό του: «Εγώ γάρ ήδη σπένδομαι, καί ο καιρός τής εμής αναλύσεως εφέστηκε. Τόν αγώνα τόν καλόν ηγώνισμαι, τόν δρόμον τετέλεκα, τήν πίστιν τετήρηκα. λοιπόν απόκειταί μοι ο τής δικαιοσύνης στέφανος, όν αποδώσει μοι ο Κύριος εν εκείνῃ τή ημέρᾳ, ο δίκαιος κριτής».
Τα δάκρυα, η λύπη και ο πόνος του θανάτου αγαπητοί μου είναι αναπόφευκτα. Ωστόσο, όμως, ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τονίζει, ότι όλα πρέπει να γίνονται με μέτρο, με σύνεση, με χριστιανική σοφία, μέσα από την πίστη και την ελπίδα, μέσα από την προσδοκία και τη χαρά της αναστάσεως: «Καί πώς, λέει ο ιερός πατήρ, είναι δυνατόν να μήν πονάει κανείς, αφού είναι άνθρωπος; Ούτε καί εγώ τό λέω αυτό. όχι τή λύπῃ, αλλά τήν υπερβολική λύπη ανασκευάζω. γιατί τό να λυπάται κανείς είναι φυσικό, τό να υπερβαίνει όμως τό μέτρο, είναι γνώρισμα μανίας καί παραφροσύνης. Πόνεσε, δάκρυσε, αλλὰ μήν απογοητευθείς, μή δυσανασχετήσεις, μήν αγανακτήσεις. ευχαρίστησε τό Θεό που τόν παίρνει, για να τιμήσεις αυτόν που έφυγε, καί θά στείλεις έτσι μαζὶ του λαμπρά εντάφια δώρα. Άν όμως δυσανασχετήσεις, καί εκείνον τόν έβρισες καί τό Θεό που τόν πήρε τόν εξόργισες καί τόν εαυτό σου τόν κατέβλαψες. Αντίθετα, άν Τόν ευχαριστήσεις, καί τό νεκρό τόν ετίμησες καί τό Θεό που τόν πήρε Τόν εδόξασες καί τόν εαυτό σου ωφέλησες».
Ως υπόδειγμα στάσης απέναντι στον ψυχικό πόνο που προκαλεί ο θάνατος, ο ιερός Χρυσόστομος προβάλλει τον ίδιο τον Κύριο μας, ο οποίος δάκρυσε, όταν είδε το φίλο Του το Λάζαρο στον τάφο: «Δάκρυσε, όπως ο Κύριος σου εδάκρυσε τό Λάζαρο, θέτοντας σε μάς τό μέτρο καί τόν κανόνα τής λύπης, που δεν πρέπει να υπερβαίνουμε». Ο σοφός Πατήρ διδάσκει ότι, εκείνος ο οποίος θρηνεί και οδύρεται για το θάνατο προσφιλούς του προσώπου πέρα από το μέτρο, προσβάλλει το θεάνθρωπο Χριστό, ο οποίος με το θάνατό και την ανάστασή Του πάτησε το θάνατο, χαρίζοντας τη ζωή και την ανάσταση σ’ όλους τους ανθρώπους. Επίσης, τονίζει ότι με τη νίκη του Χριστού κατά του θανάτου, ο θάνατος δεν είναι πλέον τίποτε το φοβερό, αλλά είναι ύπνος, ανάπαυση, λιμάνι, ανάβαση στον ουρανό, τιμή και αξίωμα, γι’ αυτό το λόγο όποιος πενθεί δε θα πρέπει να οδηγείται σε ακρότητες και υπερβολές.
Η εκκλησία του Αη Γιάννη ορφάνεψε
Με αυτές τις σκέψεις περί θανάτου, θέλησα αγαπητοί μου συγχωριανοί να προπέμψω στην αιωνιότητα έναν άνθρωπο που γνώρισα από μικρός και αγάπησα πολύ. Έναν άνθρωπο που με έμαθε την ψαλτική τέχνη, που με δίδαξε την αγάπη προς την Εκκλησία, που με παρότρυνε να ακολουθήσω την ιερωσύνη. Έναν άνθρωπο με χριστιανικός ήθος, γνήσια φιλόξενο, τίμιο, φιλότιμο, εργατικό, αξιοπρεπή, ευλαβή και καλλίφωνο. Σήμερα, το σκήνωμα του μεγάλου αυτού ανδρός, βρίσκεται ενώπιόν μας. Σήμερα, η ιστορική εκκλησία του Άη Γιάννη ορφάνεψε. Το φιλάγιο πλήρωμα της ενορίας μας στερείται τον καλό διάκονο και τον ακάματο εργάτη. Γι’ αυτούς τους λόγους ανέλαβα, μετά από παράκληση του πατρός Γεωργίου Ανδρεαδάκη, να ιερουργήσω τον λόγο την ώρα αυτή και να σύρω από χρέος αυτές τις ελάχιστες γραμμές. Εξάλλου μ’ αυτά τα λίγα λόγια που είπα, είμαι σίγουρος ότι χαροποίησα πολύ και τον σεβαστό πατέρα Νικόλαο Ανδρεαδάκη, ο οποίος χρημάτισε επιστήθιος φίλος και συνοδοιπόρος του Αναστάση και ο οποίος θα ήθελε πολύ να είναι σήμερα εδώ για να αποδώσει τον τελευταίο ασπασμό στον πολύτιμο συνεργάτη του, αλλά λόγοι υγείας τον έχουν καθηλωμένο στο κρεβάτι του πόνου.
Θρηνώ λοιπόν, και εγώ μαζί σας που χάσαμε ένα αγαπημένο μας πρόσωπο, θρηνώ την ανθρώπινή μας αδυναμία και ματαιότητα. Όμως, το φως του προσώπου του Χριστού μας και η Ανάστασή Του φωτίζει το σκοτάδι της λύπης μου και η μακαρία ελπίδα της αιώνιας βασιλείας Του, γλυκαίνει τον πόνο μου. Γι’ αυτό το λόγο η Εκκλησίας μας πάντοτε, συνοδεύει τους κεκοιμημένους με αναστάσιμες προσδοκίες και ελπίδες και με χαροποιό πένθος. Σας παρακαλώ πολύ να αντιμετωπίσετε το πένθος σας χριστιανικά, διότι το αγαπημένο μας πρόσωπο δεν χάθηκε αλλά κοιμήθηκε άχρι καιρού, και σας εύχομαι από τα βάθη της καρδιά μου, οι παρήγοροι λόγοι της Αγίας μας Εκκλησίας να σας παρηγορούν πάντα και να γίνουν γλυκό και πραϋντικό βάλσαμο στον πόνο σας. Ο Θεός ας αναπαύσει την ψυχή του και η μνήμη των αρετών και προτερημάτων του ας μείνει αχώριστος και ανεξάντλητος από την καρδιά σας. Από όλους εμάς, έχει τον ύστατο ασπασμό της αγάπης, της συγχώρησης και της ευγνωμοσύνης.
Περατώνω τον επικήδειο λόγο μου λίαν αγαπητέ Αναστάση, με την διαβεβαίωση ότι όλοι εμείς θα σε μνημονεύουμε για ό,τι πρόσφερες στην Εκκλησία μας και με την απόλυτη βεβαιότητα και ακράδαντο πίστη, ότι η χαριτωμένη ψυχή σου συνοδεύεται από τους αγγέλους στην ουράνια δόξα του Παραδείσου, στην θέα του Ακτίστου Φωτός, και σε παρακαλώ να προσεύχεσαι σαν πρεσβευτής μας στον ουρανό, μαζί με τις άλλες κεχαριτωμένες ψυχές που θα συναντήσεις δικών μας ανθρώπων, για όλους εμάς, και για τον πιστό λαό της μαρτυρικής γενέτειράς σου που τόσο πολύ αγάπησες.
«Ύπαγε ούν» ευλογημένε αδελφέ μας Αναστάσιε «παράστηθι τή Αγία Τριάδι» και αιωνία εν τώ Χριστώ Ιησού τώ Κυρίω ημών η μνήμη σου. Καλό Παράδεισο.
Ο Πάτρικ Λη Φέρμορ, ο εκπρόσωπος της Αγγλίας επί Γερμανοκρατούμενης Κρήτης, είπε: “Κατά τη Μάχη της Κρήτης, η ανδρεία και το πνεύμα των Κρητών γέμισαν τις σελίδες του παγκόσμιου τύπου. Η μάχη αυτή έγινε θρύλος και στα μάτια ολόκληρου του κόσμου η λέξη “Κρητικός” έγινε συνώνυμη με τις λέξεις “Πολεμιστής” και “Ήρως”.Στο ηρωικό χωριό μας η ιστορία είναι γνωστή, 7 Αυγούστου 1944, ο Γερμανός λοχίας των SS Γιόζεφ Ολενχάουερ, γνωστός στην περιοχή του Μυλοποτάμου σαν «Σήφης», συνοδευόμενος από ισχυρή ομάδα Γερμανών και Ιταλών στρατιωτών, θα μεταβεί στα Ανώγεια από το γειτονικό χωριό Γενί-Γκαβέ (σημερινή Δροσιά) όπου είχε την έδρα του και θα συλλάβει 98 γυναικόπαιδα, με σκοπό να τα μεταφέρει στο Ρέθυμνο και από εκεί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Γερμανίας.
Η οκταμελής ομάδα του ΕΛΑΣ Ανωγείων οπλίζεται κατάλληλα και περιμένει στην θέση Σφακάκι. Εκεί θα αιφνιδιάσουν τον Σήφη και την παρέα του και θα ελευθερώσουν από τα χέρια τους τα γυναικόπαιδα. Άπαντες οι γερμανοϊταλοί σκοτώνονται ή αιχμαλωτίζονται. Κανείς από τους αντάρτες και τους ομήρους δεν θα τραυματιστεί. Ο αιφνιδιασμός υπήρξε απόλυτος και η επιχείρηση κρίθηκε από τις πιο επιτυχημένες του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Επικεφαλής της αποστολής ήταν ο Μανόλης Μανουράς (Σμαϊλομανόλης). Από την ομάδα των Ανωγειανών ανταρτών, ήταν ο Χαραλάμπης Φρυσάλης (Φρυσαλοχαραλάμπης)..
Για τον Χαράλαμπο Φρυσάλη όμως θα κάνω σήμερα ιδιαίτερη μνεία! Ήταν ο κορυφαίος πολεμιστής, ο υπέρτατος ήρωας, δεν ήθελε να μιλάει για εκείνες τις ημέρες και ούτε επιζητούσε παράσημα και εκδηλώσεις τιμής, έζησε με σεμνότητα και μας έδωσε μαθήματα αξιοπρέπειας και λεβεντιάς. Δεν φεύγουν οι ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ, δεν φεύγουν οι ΔΑΣΚΑΛΟΙ της ζωής, γιατί με την πορεία τους μεταλαμπαδεύουν διαχρονικές, αθάνατες αξίες. Δεν αφήνουν αυτοί ίχνη πίσω τους. Βαθειά αποτυπώματα αφήνουν.
Η Κομματική Οργάνωση Ανωγείων του ΚΚΕ και το παράρτημα Ανωγείων της Πανελλήνιας Ένωσης Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης (ΠΕΑΕΑ) θέλοντας να τιμήσουν όπως τίμησαν και έχουν μάθει να τιμούν τους Αγωνιστές για την Ελευθερία την Δημοκρατία και τον πατριωτισμό και όλους αυτούς που μας δείχνουν τον δρόμο για τα παραπάνω ιδανικά και επειδή λόγοι ανωτέρας βίας δεν μας επέτρεψαν να δώσουμε τον ύστατο αυτό χαιρετισμό στον αείμνηστο πλέον ΦΡΥΣΑΛΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟ (ΦΡΥΣΑΛΟΧΑΡΑΛΑΜΠΗ ) υπογραμμίζοντας τα εξής:
Ο Χαράλαμπος Φρυσάλης ήταν ένας από τους πρωτεργάτες της μάχης που έδωσε ο εφεδρικός ΕΛΑΣ Ανωγείων στο «Σφακάκι» στις 7/8/1944.
Συγκεκριμένα στις 7 Αυγούστου 1944 ήρθε ένα γερμανικό απόσπασμα –όπως γινόταν συχνά- με επικεφαλής τον Γερμανό λοχία τον λεγόμενο (Σήφη) ,ο οποίος αφού δεν βρήκε άνδρες να πάρει για αγγαρεία , πήρε ως ομήρους 92 γυναικόπαιδα., τα οποία είχε σκοπό να τα πάει στο Γένι Κάβε. Όμως η Κομματική Οργάνωση του ΚΚΕ Ανωγείων είχε ήδη λάβει προηγουμένως μια ιστορική απόφαση να κήρυξη ελεύθερη περιοχή των Ανωγείων και αν ερχόταν οι Γερμανοί στο χωριό να χτυπηθούν πάση θυσία . Το καθήκον αυτό εκ των πραγμάτων έπεσε στην εφεδρική ομάδα του ΕΛΑΣ Ανωγείων και η οποία την συγκεκριμένη στιγμή ανταποκρίθηκε άμεσα και μεθοδικά όπως είχε προσχεδιαστεί . Πήγαν λοιπόν στην συγκεκριμένη τοποθεσία «Σφακακι» όπου και περίμενε τους Γερμανούς όπου μετά από μια σύντομη μάχη τους εξουδετέρωσε πλήρως ..
Εκεί διεξήχθη η αποτελεσματικότερη και ωραιότερη μάχη κατά των Γερμανών φασιστών σε ολόκληρο τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο . Ο λόγος ήταν διότι εξουδετερώθηκε πλήρως το Γερμανικό απόσπασμα ,απελευθερώθηκαν οι όμηροι και κανένας αντάρτης ή όμηρος δεν έπαθε ούτε γρατζουνιά. Μέλος αυτής της ομάδας υπήρξε και ο αείμνηστος Φρυσαλοχαραλαμπης ο οποίος ουδέποτε στην υπόλοιπη ζωή του προσπάθησε να εξαργυρώσει με οτιδήποτε αυτή του την συμμετοχή . Γι’αυτον ήταν μια αυτονόητη πράξη καθήκοντος .
Αυτήν την Ομάδα του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ τιμάμε που με αυτήν την ηρωική πράξη, έδωσε την σκληρή απάντηση στους δυνάστες του λαού μας. Αυτή δε η πράξη δεν τιμά μόνο αυτούς που την αποφάσισαν, την οργάνωσαν, και την εκτέλεσαν, αλλά τιμά και όλους εμάς στο χωριό. Θα μένει Φωτεινός και ιστορικός φάρος να μας καθοδηγεί και να μας δείχνει τον δρόμο και τον τρόπο που θα πρέπει εμείς πάντα να ακολουθούμε σε ανάλογες συνθήκες.
Υστερόγραφο:
Ο αείμνηστος Φρυσαλοχαραλαμπης όταν πολλά χρόνια αργότερα η Αναγνώριση της ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ είχε γίνει πράξη, του ζητήθηκε από τον Γραμματέα της ΠΕΑΕΑ να συμπληρώσει τα δικαιολογητικά ,ώστε να αναγνωριστεί η δράση του ως αντιστασιακός. Αυτός ορθά –κοφτά και χωρίς δεύτερες κουβέντες αρνήθηκε. Μπροστά στην έκπληξη του γραμματέα της ΠΕΑΕΑ συμπλήρωσε « εσύ εάν ήσουν στην θέση μου δεν θα πήγαινες?»
Όπως αναφέρει ο Γραμματέας της ΠΕΑΕΑ « έμεινα άναυδος για λίγο σαν να μην ήξερα που βρισκόμουν . Αφού συνήλθα, συνειδητοποίησα ότι είχα μπροστά μου έναν πραγματικό ΑΝΤΡΑ, είχα μπροστά μου ένα αληθινό ΠΑΤΡΙΩΤΗ και ένα σεμνό ΑΓΩΝΙΣΤΗ .»
Αυτό δεν τιμά μόνο την οικογένεια του, τους Φρυσαλληδες ,μα τιμά όλους μας. Και θα μας τιμά για πάντα. Μας κάνει όχι μόνο υπερήφανους αλλά μας δείχνει τον δρόμο και την στάση που πρέπει να ακολουθήσει ο λαός μας όταν κινδυνεύει η πατρίδα και τα ιδανικά μας .Άλλος δρόμος από την αντίσταση ,τον οργανωμένο αγώνα ενάντια σ’ αυτούς που επιβουλεύονται την ελευθερία την δημοκρατία και την ειρήνη δεν υπάρχει .
5 Φλεβαρη 2013
Η Κομματική Οργάνωση Ανωγείων του ΚΚΕ &
Το ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΑΝΩΓΕΙΩΝ της ΠΕΑΕΑ
Του Γιώργου Αλλαμανή από tovima.gr
Τρικυμία εν κρανίω επικρατεί στους μουσικούς επιμελητές των δημόσιων εκδηλώσεων της Χρυσής Αυγής.
Με τα ηχεία στο τέρμα, στη συγκέντρωσή τους για τα Ιμια πριν από λίγες μέρες ακουγόταν το παραδοσιακό και κρυπτοπολεμικό ριζίτικο «Πότε θα κάνει ξαστεριά» από τη φωνή τουΝίκου Ξυλούρη. Δηλαδή ο ύμνος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Στην οποία… «δεν σκοτώθηκε κανείς» κατά το ενσυνείδητο ψέμα που πασάρουν στους ακάτεχους οι μισάνθρωποι πάτρωνες της ακροδεξιάς βίας.
Στον κορυφαίο και άοπλο αντιχουντικό ξεσηκωμό των φοιτητών ο ίδιος ο Αρχάγγελος της Κρήτης υπήρξε δρων συμπρωταγωνιστής. Πώς; Οχι μόνο με τη φωνή του, αλλά και με τη φυσική του παρουσία, μεταβαίνοντας κάθε μέρα στο Πολυτεχνείο εκείνες τις φοβερές μέρες του Νοέμβρη του 1973. Ωσπου οι ίδιοι οι φοιτητές του ζήτησαν, λίγες ώρες πριν από την επέμβαση των τανκς, να απομακρυνθεί γιατί είχε γίνει, πλέον, στόχος των Ντερτιλήδων.
Στο αντιδικτατορικό πανηγύρι της θεατρικής παράστασης με το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Το μεγάλο μας τσίρκο» ο Ξυλούρης ήταν λαμπρός πρωθιερέας. Δηλαδή το ακριβώς αντίθετο των αγράμματων Παπαδοπουλαίων που ο πολιτισμός τους εξαντλείτο στην κακοποίηση των παραδοσιακών χορών για τα ασπρόμαυρα «Επίκαιρα» της εποχής και στις ξεδιάντροπες κλοπές δημοσίου χρήματος, για «άγιο σκοπό», να χτιστεί δήθεν ο ναός για το «τάμα του έθνους» στα Τουρκοβούνια – ακόμα γελάν κι οι πέτρες.
Ομως τίποτα γελοίο δεν υπάρχει στην χοντροκομμένη απόπειρα νεοναζιστικού καπελώματος τόσο της ανώνυμης ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς όσο και του ξακουστού Ψαρονίκου. Μόνο ωμός κανιβαλισμός υπάρχει. Και μάλιστα με την πανάρχαια αντίληψη της ανθρωποφαγίας: κατασπαράσσω τον εχθρό μου. Γιατί τον φοβάμαι. Τόσο πολύ που θέλω να πάρω τη δύναμή του.
Κάτω τα χέρια από την παράδοση. Κάτω τα χέρια και από τον Νίκο Ξυλούρη!
Μια καντάδα για το Ψαρονίκο…
08/02/2013
Με πρωτοβουλία του Πολιτιστικού συλλόγου Ανωγείων τελέστηκε το απόγευμα της Παρασκευής τρισάγιο στην μνήμη του Νίκου Ξυλούρη και με αφορμή την συμπλήρωση 33 χρόνων από το θάνατο του. Το τρισάγιο το οποίο τέλεσε ο π. Ανδρέας Κεφαλογιάννης έγινε στο άγαλμα του Ψαρονίκο, έξω από το θέατρο του χωριού που φέρει το όνομα του.
Δυο κοπέλες του συλλόγου κατέθεσαν λουλούδια στην μνήμη του και στην συνέχεια οι Ανωγειανοί τίμησαν και τον Ψαρονίκο, όπως και ο ίδιος θα το ήθελε. Με μαντινάδες δηλαδή και τραγούδια, σε μια καντάδα που ξεκίνησε από το θέατρο και κατέληξε στο σπίτι του Ξυλούρη στο Περαχώρι όπου ζει η αδερφή του Ζουμπουλιά.
Ο Δημήτρης Ξυλούρης στη λύρα, ο Βασίλης Δραμουντάνης και ο Κώστας Βρέντζος στο μαντολίνο και ο Σταύρος Φραγκιαδάκης στο λαούτο έδωσαν τις νότες και τα παιδιά του Πολιτιστικού τις μαντινάδες και το κέφι που φούντωσε στο σπίτι του αξέχαστου Νίκου.
Μια κίνηση από τον Πολιτιστικό σύλλογο που αξίζει συγχαρητηρίων για το πως μπορεί κάποιος απλά αλλά μέσα από την ψυχή του να τιμήσει κάποιον όπως του αρμόζει. Τα περισσότερα από αυτά τα παιδιά δεν είχαν γεννηθεί τη χρονιά που έφυγε ο Νίκος. Γαλουχήθηκαν όμως από μικροί στα ακούσματα του, πορεύτηκαν στην ίδια στάση με τη ζωή του και καταλήγουν τώρα να τιμούν με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο έναν άνθρωπο που έκανε γνωστό το όνομα του χωριού στα πέρατα της γης.
Κλείνουμε με δυο αξέχαστες μαντινάδες του Ψαρονίκο:
”Το Περαχώρι αρνήθηκα που ήτανε Πολιτεία..
και βγήκα στη Μεσοχωριά κι είσαι μικρή μου αιτία..”.
————————————————————————-
”Να τονε πάρεις μερακλή Χάρο να μη φοβάται..
Ρόδα και τριαντάφυλλα να στρώνεις να κοιμάται…‘.