Η Αμαλία Σμπώκου

«Αποχαιρετισμός από το σπίτι»

« Ο Θιός την δίνει την ζωή και πάλι ο θιός την παίρνει,  και ώς και αν παλέψει ο άνθρωπος διαφορά δεν φέρνει»

Στα Άγια των Αγίων να πάει η ψυχή σου, άγιε και ευλογημένε άνθρωπε, για τα όσα μεγάλα και σημαντικά πρόσφερες στην οικογένεια μας και τους συνανθρώπους σου. Να ναι ελαφρό το χώμα της Ανωγειανής Γης που με πολλή αγάπη , μόχθο και ιδρώτα ζύμωσες και που σε λίγο θα σε σκεπάσει. Καλό σου ταξίδι πολύ αγαπημένη μου!

Γ. Σμπώκος

Στερνός αποχαιρετισμός του Γιώργη Σμπώκου στη λατρεμένη σύζυγο του Αμαλία, το γένος παπά- Μιχάλη Μανουρά

-« Αρχόντισσα των Ανωγειώ και αφέντρα τση καρδίας μου, φεύγεις και σβήνουν οι χαρές και όλα τα όνειρα μου,

– Γιάντα μ΄ αφήνεις μοναχό και πολυπικραμένο, χωρίς ελπίδα και χαρά , δεντρό παραδαρμένο.

– Εσένα είχα στήριγμα, κρυφή χαρά κι ελπίδα , πως θα παλέψω τση ζωής τη μαύρη καταιγίδα;

– Πως θα παλέψω τη ζωή τη λίγη που μου μένει , και τα πολλά τα βάσανα που ο χωρισμός σου φέρνει;

Πολυαγαπημένη μου.

Αυτή την τραγική ώρα του αποχωρισμού μας, θέλω μαζί με τον τελευταίο ασπασμό μου να σου χαρίσω την αιώνια αγάπη μου και τις ευχαριστίες μου για τα τόσα πολλά και σπουδαία που μου χάρισες, στην πρόσκαιρη τούτη ζωή, για ν΄ αποτελέσουν το διαβατήριο της  ψυχής σου, να περάσεις με τιμή και υπερηφάνεια την πόρτα του παραδείσου και να μπεις στο χώρο των μακάρων, εκεί που είναι η θέση σου και να αναγνωρίσεις την αιώνια γαλήνη, ειρήνη και ευτυχία, που η πρόσκαιρη τούτη ζωή και εγώ προσωπικά, ίσως δεν μπορέσαμε να σου δώσομε στο βαθμό που το άξιζες. Ταίρι μου μπιστεμένο.

Ήσουν ένας άγιος άνθρωπος, πράος καλοσυνάτος, υπομονετικός, καρτερικός και πάντα στα πολλά κτυπήματα μιας σκληρής ζωής απαντούσες με την ατελείωτη αγάπη σου και αντί της χολής πρόσφερες μάνα και αντί του όξους νερό δροσερό ανακούφισης, χαράς και ελπίδας.

Ήσουν μια καρδιά ψυχοελεημονήτρα, διαποτισμένη με τα πιο αγνά και αληθινά ιδεώδη. Ευχαριστώ τον καλό θεό που σε έφερε στον δρόμο μου, για να νοιώσουμε και οι δύο μας ένα αληθινό και μεγάλο έρωτα, που ρίζωσε στις αγνές παιδικές ψυχές μας και κρατήθηκε η λαμπερή του φλόγα  ώς τη στερνή τούτη ώρα του αποχωρισμού μας και που μου δίνει τη βάσιμη ελπίδα ότι θα συνεχιστεί και στην άλλη, την αιώνια ζωή, όπου  όλοι καταλήγουμε.

Ταίρι μου αγαπημένο,

Σε Ευχαριστώ γιατί αποτέλεσες το θεόσταλτο στήριγμα μου και το βράχο πάνω στον οποίο θεμελίωσα τους στόχους και τις όποιες επιτυχίες της ζωής μου.

… Σ΄ ευχαριστώ για το συνεχή και αγόγγυστο αγώνα σου στην δύσκολη προσπάθεια που η ζωή και τα όνειρα μας επιφύλαξαν , για να μπορέσουμε να δημιουργήσομε μιά άξια και χριστιανική οικογένεια, δίνοντας στα παιδιά μας, τον Γιάννη , τη Ρένα, και το Μιχάλη όλα τα πλούσια εφόδια για να συνεχίσουν την πορεία που εμείς ακολουθήσαμε και να βγούνε άνθρωποι καλοί και πολύτιμοι στην κοινωνία.

…Σ΄ ευχαριστώ γιατί εκτίμησες και ανέδειξες το σπίτι και την οικογένεια μας.

..Σ ευχαριστώ γιατί ήσουν πάντα μια γυναίκα αγωνίστρια, η οποία με ταπεινοσύνη και υπερηφάνεια και με την πίστη ότι η τιμημένη εργασία ντροπή δεν έχεις, έγινες μοδίστρα, ανυφαντού , τρυγήτρα, λιομαζώχτρα , βουρβολόγησα, εργάτρια σε μαιευτήρια και ξενοδοχεία, ακόμη και καθαρίστρια για να παίρνεις στα χέρια σου σε δύσκολες ώρες το τιμόνι και τη φροντίδα της οικογένειας μας, όταν εμένα οι έγνοιες , αγώνες και αγωνίες με απορροφούσαν στο στίβο της κοινωνικής προσφοράς.

…Σ’ ευχαριστώ για το κουράγιο και τη δύναμη που αντλούσα από την ακένωτη δύναμη της ψυχής σου , όταν στο δύσκολο αγώνα μου κλονιζόμουν  και κινδύνευα να γονατίσω, εσύ με κρατούσες όρθιο στις πολλές και δύσκολες ώρες που πέρασα στη ζωή μου κι έπαιρνα πνοή και δύναμη από την αστείρευτη πηγή του ψυχικού σου μεγαλείου , για να συνεχίσω τον αγώνα μου υπηρετώντας τον άνθρωπο .

…Σ’ευχαριστώ ακόμη για την συνοδοιπορία σου δίπλα μου στον στίβο των κοινωνικών αγώνων και ιδιαίτερα στη συγκέντρωση των αντικειμένων , που αποτέλεσαν το  Παλιό Ανωγειανό Σπίτι , ένα δημιούργημα σημαντικό για τον τόπο μας και που η δημιουργία του οφείλεται στο μεγαλύτερο μέρος στη δική σου επιμονή και προσπάθεια.

Πολυαγαπημένη.

-Στην πόρτα  τ’Αδη να σταθείς και να με περιμένεις ,

Μαζί να τη διαβούμενε , αμοναχή μη μπαίνεις

———————————————————-

-Είσαι αδύναμο πουλί κι ακάτεχο κερά μου

Και να ξεμάθεις δεν μπορείς την καλοσυντροφιά μου

—————————————————————–

-Μα και στην άλλη τη ζωή , πιασμένοι  χέρι- χερί

Μαζί να τη διαβούμενε γλυκύτατο μου ταίρι

————————————————————–

-Θα περιμένω γλήγορα το κάλεσμα σου φώς μου

Για να ξανανταμώσομε στσι στράτες τ’ άλλου κόσμου

——————————————————————

-Και στην παντοτινή   ζωή  μαζί και κει να ζούμε

Ακόμη και στο θάνατο να μην ξεχωριστούμε.

Ο πολυαγαπημένος σου σύζυγος

Βιογραφικό

Η Αμαλία Γ. Σμπώκου γεννήθηκε στ’ Ανώγεια το 1933. Ήταν κόρη του παπά και δασκάλου Μιχάλη Γ. Μανουρά, μιας από τις πλέον εξέχουσες και σημαντικές φυσιογνωμίες που ανέδειξαν τα’ Ανώγεια κατά τον 20ο αιώνα και της πρεσβυτέρας Αγάπης το γένος Αθανασίου Σκουλά.

Φοίτησε και πήρε δίπλωμα κοπτικής-ραπτικής στη σχολή Αγγ. Τσομπανέλη στην Αθήνα το 1950.

Εξάσκησε το επάγγελμα της μοδίστρας στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής της. Παντρεύτηκε το δάσκαλο Γεώργιο Σμπώκο το 1958 και απόκτησε μαζί του 3 παιδιά: Το Γιάννη, την Ειρήνη και τον Πάρη-Μιχάλη. Στάθηκε με τιμή και συνέπεια στο πλευρό του συζύγου της, στο συνεχή και αδιάλειπτο αγώνα του για την κοινωνική προσφορά και προσπάθεια. «Το παλιό Ανωγειανό Σπίτι είναι μια από τις πολλές επιτυχημένες προσπάθειες αυτής και του συζύγου της.