Ήταν 12 Οκτωβρίου 2004 όταν ο Χαράλαμπος Σκουλάς ή Χουμάς, περνούσε στην αιωνιότητα και άφηνε πιο φτωχό τον πλάτανο του Περαχωριού, όντας ένας μεγάλος μερακλής , που άφησε εποχή στις καντάδες, τις παρέες και τα πανηγύρια του τόπου μας, στα Ανώγεια μιας άλλης αγνής εποχής. Κτηνοτρόφος στο επάγγελμα είχε μια ζωή γεμάτη με αξίες και ήθος, κι άφησε πίσω του μια οικογένεια σεβαστή στον τόπο.

Η οικογένεια του με την συμπλήρωση 20 ετών από τον θάνατο του, μας έστειλε το παρακάτω κείμενο για να τιμήσουν την μνήμη του. Αναλυτικά αναφέρουν τα εξής:

“Παρατηρήσαμε τη φωτογραφία σου από τη δεκαετία του ’60. Εκεί που σε νεαρή ηλικία παρέα με τον Μιλτιάδη Ξυλούρη (του Ξυδάκη) και το Γεώργιο Σκουλά (Σακούλας), χορεύατε . Στον αέρα ο χορός, με το τσιγάρο στο στόμα που ποτέ, δεν άφησες.

Η φωτογραφία είναι από τις εκδηλώσεις που γίνονταν στα Ανώγεια τις καλές εποχές, με σένα και διπλανό το Σακούλα. Έβγαινες τραγουδούσες, χόρευες και έδινες τη δύναμη σου σε όλους, που σε περιμέναν από κάτω από τη σκηνή.
Πέρασε ο καιρός. Είκοσι (20) χρόνια πέρασαν από το θάνατο σου. Ήταν 12 Νοεμβρίου 2004.
Ύπνος βαθύς σε πήρε και έγειρες. Θυμάμαι τη ζωή σου, το τρόπο που περπάταγες. Αγέρωχος και στητός. Γερή κορμοστασιά και δύναμη για έναν γνήσιο Ανωγειανό. Αντρειοσύνη, φιλοξενία, πνεύμα ελεύθερο με χέρια ανοιχτά να καλωσορίζουν.

Πόσες φορές μας τραγουδούσες μαντινάδες που αγάπαγες, χορούς μοναδικούς με την αυθεντική σου σύνθεση. Ένας στο είδος του και ο «Πηδηχτός» ξεχωριστός.
Καντάδες ατελείωτες που γίνονταν στο χωριό και όταν έφταναν στο σπίτι φώναζες «σηκωθείτε να κεράσετε τη παρέα», ενώ εμείς κοιμόμασταν.
Στο καφενείο γιορτή η κάθε επίσκεψη ξένου που ερχόταν για πρώτη φορά. Καλωσόριζες με όλη σου τη ψυχή. Στο σπίτι έλεγες:
«Καληνορίζω το στενό άπου σε φανερώνει και να χαλάσει ο ρούκουνας που σε αποκολώνει».
Γιορτές δικές σου, χωρίς φως, μόνο με μουσική της λύρας και του μαντολίνου.
Τι μαγικές στιγμές ήταν αυτές! Τις θυμόμαστε και αναζητούμε τα παλιά και όμορφα πράγματα που σήμερα είναι σχεδόν ανύπαρκτα. Μαζί σου η ζωή είχε Υπερηφάνεια, Αρχοντιά για έναν Ανωγειανό που έσπαγε τη πέτρα. Έναν Καπετάνιο του χωριού που ξεχώριζε η παρουσία του, σε κάθε εμφάνιση του.

Ο καιρός προχωράει. Θυμάμαι τα όρη και τη χαρά που έκανες καθώς μας έλεγες ιστορίες και μαντινάδες. Κρατώντας τους ασφεντάμους έκανες «καθιστούς» και έφτιαχνες μαντινάδες για την αγαπημένη σου Ελένη.
Όμως όλα τα λουλούδια ήταν η αγάπη της μαμάς που τη χάσαμε στις 4 Οκτώβρη 2023. Δεκαεννιά χρόνια μετά συναντηθήκατε, μαζί με πολλούς δικούς σας, τον Αντώνη σας, το Δήμο σας, με τα αδέρφια και τους φίλους σας.
Τα λουλούδια που σου στείλαμε ήταν σε σκούρα χρώματα καθώς μας έλεγες:
«Του τάφου μου τα λούλουδα τα θέλω να ναι σκούρα
μην είναι ροδοκόκκινα μονάχα για φιγούρα»
Τόσα χρόνια πέρασαν όμως δεν σε έχουμε ξεχάσει. Μιλάς στις ψυχές μας σαν άνδρας αληθινός, που κάνει αυτό που θέλει και δοκίμαζε τις αντοχές του. Δυνατός και γρήγορος στις αποφάσεις του. Ικανός να τα βάλει με το κακό. Σιωπηλός όποτε το απαιτούσαν οι συνθήκες μα χαμογελαστός και χαρούμενος όταν ανατρέπονταν τα δυσάρεστα. Με λόγια που όχι εύκολα αντιλαμβανόμασταν, μα τώρα βγαίνουν αληθινά.
Από το 1992 βρίσκεται η εκκλησία του Αι Γιώργη του Εθελοντή, αγωνία και παραγγελιά σου να συνεχίσουμε κάθε χρόνο το πανήγυρι. Ερχόταν κόσμος στο βουνό, στο Ψιμομίτατο και το Ρούσσο Σπιλιάρι. Τότε μας έλεγες: «Όλα αυτά τα έκανα για σας. Να φέρνετέ τους κυρίους σας να τα βλέπετε». Κουβέντιαζες ενώ καθόμασταν πίσω από τη την εκκλησία, βλέποντας το λιβάδι του Κρουσώνα. Τώρα να δεις. Αναδιάταξη του χώρου. Είναι υπέροχο και πιστεύω θα σ’ αρέσει. Όλα λειτουργούν υπέρ σου.
Λείπεις από το Λιβάδι, από τα όρη από το στενό των Αναγνώστηδων το οποίο είναι αδιαχώρητο από το πλήθος και την ομορφιά όλων των μόσχο-λουλουδιών. Αξίζει να περνάς και να χαίρεσαι.
Ορφανέψαμε οι Μανώληδες. Πρώτος έφυγε ο Γιάγκος, μετά ο Γιωργιός και την ίδια χρόνιά και ακολούθησες και εσύ. Όπως είχες τραγουδήσει στο γάμο του ανιψιού σου Καρά (Μανώλης Σκουλάς):

«Τρεις κλώνους είχε ο πλάτανος κι έπεσε ο πιο μεγάλος,
και η μπόρα που επικράτησε εξέρανε και τσ‘ άλλους»

Παλιές και αγαπημένες οι μαντινάδες σου:
«Ανωγειανό μου γιασεμί στολίδι στο λιβάδι,
μυρίζει όλο το χωριό οντέ ανθείς το Μάη»
«Ανωγειανό μου γιασεμί και μάρανε σε ο νότος,
πες μου από που θα πληρωθεί του κηπουρού σου ο κόπος»
«Μες τον μπαξέ μου αν θα μπεις χωρίς να με ρωτήσεις,
βιόλες κομμένες κι αν θα δεις χάμε να μην αγγίξεις»
«Μια ώρα μόνο χαίρομαι όταν η αυγή χαράζει
που το κορμί μου ανάπαυση βρίσκει και δε στενάζει»
«Πούντο πουλί που μου δίνε παρηγοριά στα πάθη
σαν αστραπή στους ουρανούς εβρόντηξε και χάθει»

Είκοσι χρόνια πια τα μάθαμε όλα, αξίες και Ιδανικά. Αναγνώριση και Εντιμότητα χωρίς να λείπει η Ευθύνη.
«Δεν ξέρω ποιοι την φέρανε η την ευθύνη ε τότες
και δεν ε διατάξανε θάνατο στους προδότες»
Όλοι μαζί μας και μαζί σου.
«Πνοή καθάρια, ζωντανή. Ανάσα του Χειμώνα.
Ροδόνερο τα χείλη σου. Φωτόδεντρο η ψυχή σου.
Όλα σκίαζαν καθώς τραγουδούσες. Όλοι ζωντάνευαν με τη φωνή σου»
Εις την μνήμη του Μπαμπά και του παππού μας
Αγάπη, Όλγα, Μανώλης, Μαρία, Γιάννα και τα εγγόνια σου Χαράλαμπος, Κατερίνα, Γιώργος.

-Στην μνήμη του Χαράλαμπου Σκουλά ή “Χουμά” η οικογένεια του προσέφερε στην ΑΝΩΓΗ το ποσό των 50 ευρώ για τις ανάγκες της ηλεκτρονικής μας έκδοσης και του Εργαστηρίου Γνώσης, Ιστορίας και Πολιτισμού της ενορίας του Αγίου Γεωργίου. Τους ευχαριστούμε θερμά.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα των Ανωγείων που τον σκεπάζει αιώνια.