Από τον Λουδοβίκο των Ανωγείων

Ανώγεια 11-11-2024

“Ένας χρόνος μετά… 

και η απουσία του 

δεν έκανε βήμα για τη χώρα της λήθης. 

Είναι εδώ σαν ένα διαρκές λυτρωτικό παρόν. 

Αρνείται η μνήμη να τον παραδώσει στην ανάμνηση. 

Γιατί η αγάπη είναι παρούσα εδώ, στη Ρόδο,

επόπτης και προστάτης της,

και εμείς οι φίλοι του, θαυμαστές του αναστήματος του άνδρα τούτου. 

Αναπολούμε τον ΦΩΤΗ, τον λουσμένο στο φως, όπως μαρτυρεί το όνομα του. 

Τα μεγάλα ατελή πράσινα μάτια του,

Το καθαρό του βλέμμα, 

Το απέραντο χαμόγελο του , 

Την αισθησιακή φωνή του, τηνμαγεία της σκέψης του  

Δροσερό αεράκι στη ζεστασιά της θλίψης.  

Τον θαύμαζα για τη ποιότητα των αισθημάτων του, 

τον αντρίκιο του λόγο 

Αλήθεια τι είναι τελικά η απουσία;  

όταν η αγάπη είναι παρούσα, 

η απουσία δεν είναι χωρισμός 

Οι επισκέψεις στο όνειρο μας, 

Πολύτιμες συναντήσεις απαρηγόρητης αγάπης,

λυτρωτικές λύσεις για κάθε αύριο, 

 Θα έρχεται ξανά και ξανά

μαζί με τη θλίψη της απώλειας.  

Αυτή η συνάντηση, θα μας κρατά στη πιο βαθιά χαρά, 

στη χαρά των δακρύων,   

Αυτή η ακριβή απουσία θα είναι παρούσα 

Και θα καθορίζει την κάθε στιγμή κάθε ημέρας.

Αυτή η συγκίνηση, ως μια συνάντηση αισθημάτων,

Θα μας συνδέει με τον αγαπημένο μας, Φώτη

Μια γιορτή πένθους προς τιμήν της απουσίας του πολεμιστή 

Του πολεμιστή, που το τραύμα του είναι τιμή. 

Τιμή για τον μονάκριβο γυιό του, που θα τον ακολουθεί…

Και εσύ, πληγωμένη Αγάπη του Φώτη,

πόσο κομψά θρηνείς,

κάθε σου λέξη τιμή στο Φώτη, 

και το φορτίο της μεγάλο για αυτόν.

Σιωπηλή παρουσία, γεμάτη ουσία και επιρροή 

στις επιλογές του. 

Δεν σου εύχομαι την υπομονή, 

το ποτήρι της θλίψης σου να το κρατάς ψηλά 

στην ωραία μνήμη του 

και τα δάκρυα από τα μεγάλα σου μάτια 

να τον ενυδατώνουν εκεί στο άγνωστο, που πορεύεται.

Είμαι παρών στη συγκινητική σαςσιωπή, 

Σας γράφω από τα Ανώγεια, με το φεγγάρι να αποθέτει 

την ασημένια του σκιά στη κορυφή του Ψηλορείτη.”