«Την πλάση αδειάστε, φέρνω την μητέρα μου

Και ο Θεός για λίγο απέξω ας περιμένει.

Την κούραση της να χωρέσει η μέρα μου.

Ανοίχτε ! Ανοίχτε !  Φέρνουν την μητέρα μου,

με όλο το σύμπαν του εαυτού μου αγκαλιασμένη .

 Ν. Βρεττάκος

 Βαριές οι λέξεις, δύσκολες και λίγες, μα οι θύμισες πολλές να γλυκαίνουν τον πόνο…

Μονόσπιτο, στρωματσάδα, αλλά πάντα καθαρό και περιποιημένο.

Κρύο ! τι να μας κάνει η παραστιά στη γωνία, και έξι κοπέλια «πουλιά κι αυγά».

Ο μπαμπάς βοσκός, όλο το χειμώνα μοναχός στα χειμαδιά.Ένα τέτοιο χειμώνα έχασε το δεύτερο παιδί τους, ένα αγόρι «σαν το άγγελο», από πνευμονία, γιατί απλά δεν μπορούσε με τη χιονιά να έρθει αντιβιοτικό από τη Χώρα.

Η Ελένη στο σπίτι βράχος,  O βράχος της ζωής μας!!!

Στη μια γωνιά τ’ αργαστήρι, στην άλλη η ραπτομηχανή της.

Τι να θυμηθώ από τη μάνα μου, την Όμορφη, τη Γενναία, την Αγωνίστρια της ζωής, τη Δυνατή μα και Ευαίσθητη συνάμα, την Ονειροπόλα, τη Γυναίκα που έβλεπε πιο μπροστά από την εποχή της,

«Μια από τις πιο ωραίες στιγμές της ζωής μου», μου είπε τώρα τελευταία,  <<ήταν όταν σε μια συγκέντρωση στο Γυμνάσιο, σε έδειξε ο καθηγητής και είπε: Να όπως η κόρη της κυρίας Ελένης που έγραψε 20 στην έκθεση..>>

Επιθυμία τηςνα σπουδάσουμε, να ανοίξει το μυαλό μας, να ζήσουμε καλύτερα παρά τη φτώχια.

Δύσκολο να βρεθεί το βδομαδιάτικο για τους φοιτητές, με μεγάλο αγώνα, με δανεικά, με υφαντά, με χίλιες δυσκολίες.

Κι εκεί στο επάνω δωμάτιο με τη ραπτομηχανή της και περίσσια πιτηδειοσύνη, να ράβει, να μεταποιεί παλιά φορέματα, να μη μας λείψει τίποτα.   «Μην τους τα κάνεις κοντά» έλεγε ο Γιαννακόκωστας και αυτή γελαστή μας έκλεινε το μάτι και μας έκανε το χατίρι.

Σπίτι ανοικτό πάντα, για όλους, συγγενείς και φίλους. Το τραπέζι στρωμένο με το φαγητό της αγάπης και της φροντίδας. Και πάντα στο πλευρό ολων των γειτόνων συντρέχοντας  ολους με αγάπη και καλωσύνη.

Και μετά.. πάντα δίπλα μας στη ζωή μας. Μεγάλωσες τα παιδιά μας με τη διπλή αγάπη και αφοσίωση της γιαγιάς.

Τίποτα για σένα.. Όλα για μας!!! Αγάπη, φροντίδα, νοιάξιμο ήταν η ζωή σου και τα πρόσφερες απλόχερα.

Παρακαταθήκη και φυλακτό για όλους μας,

Αγαπημένη μας μάνα!

Και είμαι σίγουρη ότι τώρα εκεί ψηλά, παρέα με τον αγαπημένο μας πατέρα, θα τα λέτε.

 Θα του λές τα νέα μας και θα μας καμαρώνετε, όπως κάνατε πάντα.

 Και που και πού, θα παίζετε κανα χαρτάκι, όπως και τότε, απού λεφτά δεν είχατε και παίζατε κοπέλια… και του λεγες  «Επήρες Κώστα τη μεγάλη, μα επήρα σου τη Ρίτα και τον Ζαχάρη.>>     Και ο Γιαννακόκωστας γελώντας κάτω από τα μουστάκια του -ευτυχισμένος πλάι στην γυναίκα που λάτρευε  <<ναι μα πήρα την Καστανιά την Γιαννούλα και τον καλύτερο, το στερνοβύζι  μας.»

Μαντινάδες από τα παιδιά σου

Το στόμα δεν εμπόριεναι τα θελε πει η καρδιά  σου

μα τά λεγε κάθε στιγμή μάνα μου η μαθιά σου

========================================

 Ποτέ σου δεν εγύρεψες πράμα για έννομη σου

τα πάντα μας επρόσφερες μέσα πο τη ψυχή σου

============================================

Αγάπη κι αφοσίωση έδωσες στα παιδιά σου

 μ ευγένεια και χαμόγελο στο κόσμο η περασά σου

===============================================

Όποιον  σ ετούτη τη ζωή  έλαχε ν ανταμώσεις

του φηκες αποτύπωμα αγάπη, τρόπους, γνώσεις

=============================================

 Γεύση γλυκιά και ομορφιά άφηκες πίσω μάνα

 σε κάθε σου αντάμωμα μες στη ζωή τη πλάνα

Παιδιά εγγόνια συγγενείς φίλοι και μη λυπούνται,

 όμορφα όλοι έχουνε πο σένα να θυμούνται

========================================

Μάνα ήσουν ο βράχος μας ήσουν η δύναμη μας

 η σταθερή αξία μας η αστέρευτη πηγή μας

==========================================

Όλα τα πλούτη της ζωής,  μας είχατε χαρίσει

κι ας είσαστε πάντα φτωχοί σε όλη σας τη ζήση !

Από τον  Πασπαράκη Μανώλη – Μούγερη

Αν οι γυναίκες ήσανε  ωσάν και σένα όλες

Θά τανε ο ντουνιάς μπαξές με ρόδα και με βιόλες

=============================================

 Ότι κι αν πω όσα κι αν πω σου πρέπει και σου βγαίνει

γι αυτό το δάκρυ ποταμός τρέχει Κοζονολένη.

Από το Λευτέρη Μπέρκη

 Ένα…πανεπιστήμιο! πάλι στ’ Ανώγεια κλείνει.

πο ‘κείνα που μας μάθανε.. Τρόπους και καλοσύνη!

Από το Κώστα  Μπέρκη

Ανωγειανή, γειτόνισσα, καλοσυνάτη, Ελένη !!!

μια θέση στον παράδεισο, έχεις και περιμένει..!!!

Από την αδερφή σου Μπεμπέκα

Ε αδερφή μου όμορφη  Ελένη αγαπημένη 

Στη σκέψη μου και στη καρδιά σ έχω ζωγραφισμένη

================================================

Θα σε θυμούμαι πάντοτε όσο καιρό κι αν ζήσω

 Θα σ έχω πάντα στη καρδιά μέχρι να ξεψυχήσω

=============================================

 Ήσουνα  ιδιαίτερη για μένα αδερφή μου

Σε αγαπώ παρά πολύ τώρα πονεί η ψυχή μου

Από τη γειτόνισσα Βαγγελιώ Δραμουντάνη

 Στη μέση η τση γειτονιάς στην άκρη της πλατείας

 έφυγε μια αρχόντισσα μια σωστή κυρία.

==========================================

 Η γειτονιά ε ρήμαξε μετά το θάνατο σου

δε θα σε ξαναδούμενε ποτέ στ αρχοντικό σου.

========================================

 Τα λούλουδα που άφησες Ελένη στην αυλή σου

θα βρεις πολύ καλύτερα στσι αυλές του παραδείσου

=============================================

Στη γειτονιά μας σ είχαμε παράδειγμα Ελένη

 και τώρα εσύ μας έφυγες και είμαστε θλιμμένοι .

Ευχαριστούμε θερμότατα όλους όσους συμπαραστάθηκαν με οποιονδήποτε τρόπο στο βαρύτατο πένθος μας για το χαμό της  πολυαγαπημένης μας μητέρας και γιαγιάς .

Τα παιδιά-τα εγγόνια

Νοιώθουμε την ανάγκη να ευχαριστήσουμε από καρδιάς  όλο το προσωπικό της  Ορθοπεδικής και της Γναθοχειρουργικής  του ΠΑΓΝΗ που τα τελευταία χρόνια την αντιμετώπισαν σαν το πιο δικό τους άνθρωπο .με ιδιαίτερη αγάπη.   Ότι και να πούμε για όλο το νοσηλευτικό προσωπικό  και όλους τους  γιατρούς που ήταν δίπλα μας όλο αυτό το καιρό θα είναι λίγο  …

Ξεχωριστές  ευχαριστίες οφείλουμε  στους γιατρούς κ.  Παπαδοκωστάκη Γεώργιο  από την Ορθοπεδική

 και κ. Βρέντζο Γεώργιο από την Παθολογική . Να ναι όλοι τους  καλά να συνεχίζουν να προσφέρουν έτσι στους ανθρώπους που τους έχουν τόσο ανάγκη!

-Στη μνήμη της η οικογένεια κατέθεσε 50€ στην  ΑΝΩΓΗ και 50 € στη Φωνή των Ανωγείων ..

 Στη Φωνή των Ανωγείων επίσης  κατέθεσε  το ποσόν των 50€ η οικογένεια του Μανώλη Σκουλά (Μεταξά )

Στην ΑΝΩΓΗ  κατατέθηκαν στη μνήμη της τα παρακάτω ποσά από τους

-Δραμουντάνης Χαράλαμπος του Ανδρέα   50€

-Δραμουντάνης Γεώργιος του Ανδρέα         50€

Στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου κατατέθηκαν στη μνήμη της τα παρακάτω ποσά από τους :

-Μπαγκέρης Χαρίλαος                                 50€

-Μπαγκέρης Βασίλειος                                50€

-Μπαγκέρης Ιωάννης                                   50€

-Γιωργης Χαμαλάκης -Μαίρη Χαιρέτη          50€

-Μπάμπης Τζαγκαράκης                              50 €

Τους Ευχαριστούμε όλους θερμά !

Από τον εγγονό της Λεωνίδα Οικονομάκη

Η ωραία Ελένη των Δραμουντάνηδων*    

Στο Συνοικισμό και στο Μετόχι, τους δύο πρώτους οικισμούς που συναντάει κανείς φτάνοντας στα Ανώγεια από τον Ηρακλειώτικο δρόμο, θρυλούνταν ότι η Ελένη υπήρξε στην εποχή της η πιο όμορφη γυναίκα του χωριού.

Εγώ, παρότι εν πολλοίς εκεί ανατράφηκα, θυμάμαι ότι έμαθα την ιστορία κάπως μεγάλος, δέκα-δώδεκα χρονώ, όταν μια γειτόνισσα μου το εκμυστηρεύτηκε εν είδει κοινού μυστικού του χωριού.

Θυμάμαι ότι δεν ξαφνιάστηκα, μου φάνηκε σχεδόν φυσιολογικό το ότι η Ελένη υπήρξε όχι μόνο η πιο όμορφη αλλά και η πιο γλυκιά γυναίκα των Ανωγείων. Εγώ έτσι την έβλεπα άλλωστε- και έτσι θα τη θυμάμαι.

Τη θέλανε λέει διάφοροι στο χωριό, αλλά η οικογένειά της είχε άλλα σχέδια. Θέλανε να τη στείλουν να παντρευτεί στην Αμερική ,όπου υπηρχε ένας μακρινός συγγενής με χρήματα και ανάλογες διασυνδέσεις.

Την ήθελε κι ο Γιαννακόκωστας, μάλιστα είχε πέψει να τη ζητήσουνε κιόλας, χωρίς να λάβει θετική απάντηση: ήταν πάμπτωχος και κοιλιάρφανος-και καμιά δεκατρία χρόνια μεγαλύτερος επίσης.

Μια μέρα που η Ελένη πήγαινε με την αδερφή της τη Μπεμπέκα να φέρει νερό από τα Δανούζα, την πηγή έξω από το χωριό, ο Γιαννακόκωστας την παραφύλαξε, και “την έκλεψε” – την απήγαγε δηλαδή. Την παντρεύτηκε σε ένα άλλο χωριό όπου βρήκε καταφύγιο, και μετά από κινηματογραφική καταδίωξη το ζευγάρι συνελήφθη τελικώς από τας αρχάς, οπότε και η Ελένη έπρεπε να πει το μεγάλο ναι ή το μεγάλο οχι, όταν σημαδεύοντας τον Γιαννακόκωστα με το όπλο, οι διώκτες τους τη ρώτησαν εάν είχε παει μαζί του με τη θέλησή της. Τη ρώτησα κι εγώ μετά από χρόνια- με κοίταξε, και μου ειπε:

“Μικρή ήμουνα για παντρειά, αλλά τονε σημαδεύανε με το όπλο- ίντα θελα πω;”

Λέγεται ότι όταν μαθεύτηκε η κλεψά στο χωριό, δύο άλλοι νεαροί της εποχής οι οποίοι επίσης υπήρξαν ερωτευμένοι με την Ελένη- άρα και αντίζηλοι- συναντήθηκαν τυχαία στο δρόμο και ο ένας είπε στον άλλο την εξής μαντινάδα:

“Έχασα εγώ, έχασες εσύ, εχάσαμε κι οι δυο μας. κι επήρε ο Γιαννακόκωστας το φως των αμαθιώ μας.”

Η οικογένεια της για καιρό δεν της συγχωρούσε “το αμάρτημά της” και είχε κόψει κάθε επικοινωνία μαζί της, παρότι ζούσε λίγα σπίτια παραπάνω. Τη “συγχώρεσαν” για το “αμάρτημα” που -δεν – διέπραξε, μόνο όταν γεννήθηκε το πρώτο παιδί του Γιαννακοκωστα και της Κοζωνολένης, η μάνα μου.

Απόψε, η ωραία Ελένη των Δραμουντάνηδων, η γιαγιά μου, έφυγε για το μεγάλο ταξίδι, παίρνοντας μαζί της και ένα μεγάλο κομμάτι από το “μαγικό ρεαλισμό” των Ανωγείων στα οποία εγώ αναθράφηκα.

Καλοστραθιά γιαγιά. Να μας χαιρετάς το Γιαννακόκωστα       .*Με αυτή τη φράση συνήθιζε να την “πειράζει” ο Λουδοβίκος και πάντα η Ελένη αρνούνταν πεισματικά το χαρακτηρισμό.