Γράφει ο Γιώργος Αεράκης του “Νταρολευτέρη”

Για την μάχη στο Σφακάκι* στις 7 Αυγούστου 1944 έχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλά. Είναι εξ άλλου ένα από τα πέντε «επειδή» με τα οποία οι Ναζί προσπάθησαν να δικαιολογήσουν την αποτρόπαιη διαταγή** τους για την καταστροφή των Ανωγείων.

Το ηρωικό κατόρθωμα της ολιγομελούς ανταρτικής ομάδας έχει τραγουδηθεί από την Λαϊκή μούσα, έχουν γραφτεί μελετήματα, έχουν «βγει» μαντινάδες, οι δε πρωταγωνιστές διηγήθηκαν την ιστορία on camera πολλές φορές. Ντοκιμαντέρ ολόκληρο για την προετοιμασία και την εξέλιξη της Μάχης έχει γυριστεί από τον σκηνοθέτη Λευτέρη Χαρωνίτη και μπορεί κανείς να το δει ελεύθερα στο διαδίκτυο. Τα όπλα που απαλλοτριώθηκαν την ημέρα εκείνη από τους κατακτητές αποτελούν ιερό κειμήλιο για τους απογόνους των πρωταγωνιστών.

Ο πατέρας μου, Λευτέρης Αεράκης (Νταρολευτέρης) 23χρονος τότε,

ήταν το νεότερο μέλος της ομάδας του Εφεδρικού ΕΛΑΣ Ανωγείων που αντιμετώπισε την μεικτή ομάδα των Γερμανοϊταλών με επικεφαλής τον φρούραρχο του Γενί-Γκαβέ λοχία των SS Γιόζεφ (Σήφη) Ολενχάουερ.

Ο πίνακας που βλέπετε, είναι φετινός και σήμερα δημοσιοποιείται για πρώτη φορά. Είναι μια ελεύθερη φανταστική απεικόνιση μετά την Μάχη. Ένα ταξίδι στον χρόνο. Ο πατέρας μου φέρει υπερήφανα στην μέση το πιστόλι που απόσπασε από τα χέρια του αιχμάλωτου Σήφη και κρατεί στο χέρι του τουφέκι νεκρού Γερμανού στρατιώτη. Στη μάχη πήγε με ένα παλιό μάνλιχερ**. Στο άλλο του χέρι κρατεί τον μαύρο του μαντηλέ που σίγουρα είχε χρησιμοποιήσει για να σκουπίσει τον ιδρώτα του.

Ευχαριστώ την Μαρία-Τερέζα και τον Πολύδωρο Αεράκη που δούλεψαν επί μήνες προσπαθώντας να αποτυπώσουν την μορφή του αλλά κυρίως την δύναμη της ψυχής του έχοντας ως μόνα εφόδια λίγες φωτό του πατέρα μου, οι περισσότερες σε μεγάλη ηλικία και την μνήμη τους καθώς τον έζησαν και οι δυο τους μιας και ο πατέρας μου πέθανε πλήρης ημερών. Ήταν ο νεότερος της ομάδας όπως είπαμε και ο χρόνος του έκανε την χάρη να τον αφήσει να φύγει τελευταίος από όλους τους συναγωνιστές του. Τους αποχαιρέτησε όλους και έφυγε υπερήφανος όπως έζησε πάντα, απολαμβάνοντας τον καθαρό αέρα του Ψηλορείτη και τον σεβασμό των συγχωριανών του.

Ήταν εξοικειωμένος με τον θάνατο και ήξερε ότι η ώρα της «στραθιάς» του δεν θα αργούσε.

Θέλεις να τυλίξω το φέρετρο με την ελληνική σημαία; Τον ρώτησα λίγο καιρό πριν «φύγει». Με κοίταξε βαθειά. στα μάτια.

-Θα με κηδέψεις όπως κηδεύονται όλοι οι αθρώποι. Ξέρεις ότι δεν μου αρέσουν οι φιγούρες. Δεν έκανα κάτι σπουδαίο. Όταν χρειάστηκε, έπαιξα και γω μια μπαλωθιά για την Πατρίδα.

Δεν του χάλασα χατίρι. Βέβαια δεν μπόρεσα να εμποδίσω – δεν ήθελα κιόλας – τα όπλα συγγενών και φίλων να κακαρίσουν τιμητικά με απανωτές ριπές όταν τον βγάζαμε για τελευταία φορά από το σπίτι.

Τιμή και δόξα σε όλους που συμμετείχαν στη επική αυτή μάχη που εκ του αποτελέσματος κρίθηκε η πιο επιτυχημένη, απελευθερώνοντας 98 γυναικόπαιδα από τα χέρια των κατακτητών με μέθοδο κομάντο. Όλοι οι γερμανοϊταλοί νεκροί ή αιχμάλωτοι, κανένας όμηρος τραυματίας, κανένα θύμα από την πλευρά των ανταρτών.

*Περιοχή ανάμεσα σε Ανώγεια και Γενή-Γκαβέ (σημερινή Δροσιά).

**«Επειδή η πόλις των Ανωγείων είναι κέντρον της αγγλικής κατασκοπίας εν Κρήτη και επειδή οι Ανωγειανοί εξετέλεσαν το φόνο του λοχία φρουράρχου Γενί-Γκαβέ και της υπ’ αυτόν φρουράς και επειδή οι Ανωγειανοί εξετέλεσαν το σαμποτάζ της Δαμάστας, επειδή εις Ανώγεια ευρίσκουν άσυλον και προστασίαν οι αντάρται των διαφόρων ομάδων αντιστάσεως και επειδή εκ των Ανωγείων διήλθον και οι απαγωγείς με τον στρατηγόν Φον Κράιπε χρησιμοποιήσαντες ως σταθμόν διακομιδής τα Ανώγεια, διατάσσομεν την ΙΣΟΠΕΔΩΣΙΝ τούτων και την εκτέλεσιν παντός άρρενος Ανωγειανού όστις ήθελεν ευρεθεί εντός του χωρίου και πέριξ αυτού εις απόστασιν ενός χιλιομέτρου».

Χανιά 13-8-44

Ο Στρατηγός Διοικητής Φρουρίου Κρήτης Xάϊνριχ ΜΙΛΛΕΡ

***τουφέκι που παραγωγή του ξεκίνησε το 1907. Στην χώρα μας χρησιμοποιήθηκε στους Βαλκανικούς, στην Μικρά Ασία και στον Α παγκόσμιο .