Πρέπει η γης να χαίρεται, πρέπει να καμαρώνει

που τρώγει αϊτούς και σταυραϊτούς…

Οι παραπάνω στίχοι από το δημοτικό μας τραγούδι είναι χαρακτηριστικοί και καταδεικνύουν το μεγαλείο, με το οποίο ο λαός μας στέκεται μπροστά στην απώλεια ενός πολύ σπουδαίου ανθρώπου, όπως ήσουν κι εσύ.

Εμείς αισθανόμαστε πολλαπλά υπερήφανοι και καμαρώνουμε που υπήρξαμε οι δικοί σου άνθρωποι. Όχι μόνο για το σπάνιο ήθος σου, την εντιμότητα, την καλοσύνη, την ειλικρίνεια, την εργατικότητα, την πιτηδειοσύνη, το μερακλίκι, την καλυμμένη αυστηρότητα που έκρυβε τόση αγάπη, αλλά και γιατί διέγραψες μια πορεία ζωής που χαρακτηρίζεται από έναν συνεχή αγώνα, διδάσκοντάς μας την αξία του ανθρώπου ο οποίος αδιάκοπα μάχεται.

Και παρ’ ότι πέρασαν κιόλας δώδεκα χρόνια από τη μέρα που πήρες τον δρόμο του αιώνιου αποχωρισμού, ωστόσο ποτέ δεν έφυγες από κοντά μας, από το μυαλό και την καρδιά μας. Το ευγενικό και ζεστό σου χαμόγελο, που τόσο μας έλειψε, θα μας συντροφεύει κάθε φορά στις χαρές και στις λύπες.

Δεν θα πάψεις ποτέ για όλους μας να αποτελείς σταθερή αναφορά και θα σε θυμόμαστε πάντοτε με αγάπη, έχοντας σαν οδοδείκτες τις παρακαταθήκες  που μας άφησες .

(Κείμενο από την οικογένεια του.)

Ήσουν σπουδαίος μερακλής απ’ τσι πολλά μεγάλους

κι εδά σε χαίρεται η γης, για να γλεντίζεις  τσ’ άλλους.

Μανώλης Σκουλάς (Μεταξάς)

===============================================

Πρέπει πως γλέντι εστέσανε , στο κόσμο η τον άλλο

κι επήρανε τραγουδιστή και μερακλή μεγάλο .

Νεοκλής Σαλούστρος ( εγγονός)