Γράφει η μητέρα του,  Ειρήνη Στρατάκη

Κυριακή των Βαΐων 2017

Άλλη μια μαύρη επέτειος του άδικου χαμού του καλού μου παιδιού του γλυκού μου Μανώλη. Κάθε χρόνος που περνά κάνει τις πληγές μου βαθύτερες, τον πόνο μου μεγαλύτερο και την αδικία εντονότερη.

Κάθε Απρίλη που η φύση ανθεί και χαίρεται , η ψυχή μου πενθεί και παραμένει στον χειμώνα. Το όμορφο και συμπονετικό παιδί μου, ο κοινωνικός και θαρραλέος νέος που συνέτρεχε όποιον τον χρειαζόταν , μένει ανεξίτηλος στην μνήμη της κοινωνία των Ανωγείων, για όλα αυτά τα στοιχεία του χαρακτήρα του που τον ξεχώριζαν αλλά και για το βίαιο τέλος του.

Όταν φέρνεις ένα παιδί στον κόσμο προσπαθείς να το μεγαλώσεις όσο καλύτερα μπορείς. Να κάνεις ότι περνά από το χέρι σου για να γίνει ένας άνθρωπος δίκαιος και καλός με αρχές και ιδανικά. Να το δεις να μεγαλώνει να ωριμάζει να εξελίσσεται και να προοδεύει. Να κάνει όνειρα και να τα πραγματοποιεί. Να παντρεύεται και να φέρνει στον κόσμο τα δικά του παιδιά. Το μεγαλώνεις για να είναι ευτυχισμένο, όχι για να στο φέρουν μια μέρα ξαφνικά νεκρό. 23 χρονών πάνω στον ανθό της νιότης του. Μάνα είμαι, μια μάνα κρητικιά από αυτές που κλαίνε τους σκοτωμένους γιους τους.

Γιατί το κάθε δάκρυ ζητά  και σεβασμό. Το παιδί μου έφυγε από το σπίτι να πάει στη δουλειά του και δεν γύρισε ποτέ. Έμεινα να το περιμένω  με ένα πιάτο φαγητό στο τραπέζι. Ακόμη το περιμένω. Κανένας άλλος πόνος και καμιά άλλη δυστυχία δεν μπορεί να υπερκεράσει τον πόνο της απώλειας του παιδιού μου.

Όπου κι αν πάω όσο μακριά κι αν βρίσκομαι, όσες άλλες χαρές ή λύπες κι αν μου δίνει η ζωή, το αδικοχαμένο παιδί μου είναι μια ανοιχτή πληγή που πάντα θα αιμορραγεί.  Η ψυχή μου πάντα σπαράζει για το σώμα του που κείτεται κάτω από τη γη και για την αδυναμία μου να το αναστήσω. Αυτό θέλω περισσότερο από κάθε τι.  Να φέρω πίσω το παιδί μου. Να ζήσει όλη τη ζωή που δεν έζησε. Να δω τα μαλλιά του να ασπρίζουν από τα χρόνια. Τα κοπέλια του να μεγαλώνουν μαζί του.

Κι όταν ξυπνάω από αυτό το όνειρο, ο πόνος πάντα δυναμώνει, το άδικο με καίει. Γιατί το άδικο παραμένει πάντα άδικο. Ο γιος μου δεν θα γυρίσει και θέλω δικαίωση για την ψυχή του παιδιού μου, του καλού γλυκού μου Μανώλη…

Ωσάν  το ρόδο το κλειστό που πεθυμά να ανοίξει,

έτσα την πεθυμώ κι εγώ την εδική μας σμίξη.