Το προηγούμενο Σάββατο 21 Φεβρουαρίου η ανωγειανή γη υποδέχτηκε την Ζαφειρένια Μανουρά που ”έφυγε” πλήρης ημερών και με ένα όμορφο και  συγκινητικό κείμενο που έστειλαν στην ΑνωΓη τα ανίψια της την αποχαιρετούν και την ευχαριστούν για τα μαθήματα ζωής που τους προσέφερε.

Το κείμενο έχει ως εξής:

«Αγαπημένη μας θεία Ζαφειρένια,

Παραμονή της Αποκριάς έφυγες ειρηνικά χαμογελώντας μέσα στον ύπνο σου. Αυτός ο γλυκός θάνατος σού άξιζε, σ’ εσένα που δεν τον φοβήθηκες ούτε και τον μελέτησες ποτέ. Ήσουν αθώα. Ήσουν “το Ζαφειράκι μας”. Έτσι σε αποκαλούσαν ακόμα και τα μικρά παιδιά της οικογένειας κι ας κουβαλούσες στις αδύναμες  πλάτες σου σχεδόν ακέραιο τον αιώνα. Τι σημασία έχει αυτό; Εσύ ζούσες πάντα σ’ ένα αέναο παρόν, χωρίς πικρία για το χθες και χωρίς μέριμνα για το αύριο. Ακολουθούσες το κατά Ματθαίον 6, 25-34 «Μη μεριμνάτε για τη ζωή σας…». Έτσι πορεύτηκες, με την αισιοδοξία και την ηρεμία του ανθρώπου που έχει αφεθεί στη θεία πρόνοια. Θυμάσαι, μικρά στη βόλτα, που σου ζητούσαμε να μας αγοράσεις κάτι, κι εσύ έλεγες « Δεν έχω λεφτά αλλά ελάτε να κοιτάζομε χάμω μήπως βρούμε κανένα φράγκο». Κι αλήθεια, πολλές φορές βρίσκαμε, κι εσύ δικαιωνόσουν για την εμπιστοσύνη σου στη ζωή!

Άλλωστε εσύ πάντα την ευγνωμονούσες τη ζωή. Γιατί σε ευλόγησε να ζήσεις τα δύσκολα εκείνα όσο και ιερά χρόνια και να μοιραστείς την κοινή μοίρα και μαζί  το ίδιο ήθος παλαιάς κοπής με τους συγχωριανούς σου. Γιατί είχες φτωχούς μα έντιμους γονείς, παππούδες  και θείους. Γιατί είχες μάνα την ανεπανάληπτη για το πνεύμα, το πηγαίο χιούμορ, την ψυχική δύναμη, Ζωνοκώσταινα. Γιατί ένιωθες περήφανη για τα ξεχωριστά σου αδέλφια, τον Μανούσο, εμβληματική φυσιογνωμία για το χωριό και για την πόλη, που καθόρισε με την παιδεία, την αγωνιστικότητα και το ανεκτίμητο ήθος του τη ζωή πολλών ανθρώπων, τον γενναίο και φιλοσοφημένο Γύπαρη, την ανθεκτική και αγόγγυστη Μαργιόρα και τόσα αξιόλογα ξαδέλφια, που θαύμαζες και αγαπούσες. Μαζί με όλους αυτούς μοιράστηκες το όραμα για έναν άλλο πιο ανθρώπινο, πιο δίκαιο και πιο όμορφο κόσμο. Σ΄ αυτόν τον κόσμο πίστεψες ακλόνητα και από αυτόν αντλούσες τη δύναμη να αντιμετωπίζεις τα δύσκολα που έφερνε μαζί η διεκδίκησή του: την εναγώνια αναμονή της επιστροφής του αδελφού σου Μανούσου από τις πολυετείς εξορίες, τη λαχτάρα για τον ριψοκίνδυνο Γύπαρη όταν συμμετείχε στη μάχη στο Σφακάκι ή αργότερα όταν έκρυβε παράνομους αγωνιστές, την έγνοια για όσους διακινδύνευαν τη ζωή τους για να χτίσουν μια νέα πατρίδα.  Με πόση εγκαρτέρηση, σε όλο το διάβα της ζωής σου, Ανώγεια- Ηράκλειο- Αρκάδι, έζησες όλα εκείνα τα χρόνια της στέρησης, της κακουχίας, του κινδύνου των πιο δικών σου ανθρώπων. Κι όμως όλα αυτά δεν σκλήρυναν τον χαρακτήρα σου, παρέμεινες, σε πείσμα του καιρού και της φθοράς,  ένα γλυκό και ευαίσθητο πλάσμα.

  Αγαπημένο μας Ζαφειράκι,

  Σ΄ ευχαριστούμε για όσα μας έμαθες. «Ντα, ίντα σας έμαθα εγώ, σε τόσους μορφωμένους αθρώπους;» θα πεις τώρα. Πού να ήξερες πως εσύ η ίδια υπήρξες μέγα μάθημα… Η αισιοδοξία σου για το αύριο,  η αγκαλιά σου για όλους, η διακονία των συγγενών και των φίλων, η βαθιά ταπείνωση του ανθρώπου που εκμηδενίζει εαυτόν και ανυψώνει τον πλησίον («μη με λέτε εμένα καθόλου», έλεγες όταν σε συστήναμε), το αθώο βλέμμα που θωρεί  τον κόσμο κάθε μέρα καινούργιο, που συνομιλεί με τα πλάσματα της φύσης. Πόσα ανεκτίμητα μαθήματα…

Μα πιο ανεκτίμητη η αγάπη σου, που πλούτισε τη ζωή μας από παιδιά. Από κείνα τα ακριβά χρόνια της νιότης μας δεν έλειψες ούτε στιγμή, φώλιασες σε κάθε εικόνα της ζωής μας και θα παραμείνεις και στην παραμικρή γωνιά της θύμησης μας. Θα σε θυμόμαστε και θα σ’ αγαπάμε πάντα.»

                                                           Τα ανίψια σου

Τα ανίψια της Ζαφειρένιας προσέφεραν το ποσό των 150 ευρώ στην ΑνωΓη για τις ανάγκες του Εργαστηρίου Γνώσης.

Η Ηλέκτρα Πασπαράκη προσέφερε το ποσό των 50 ευρώ στην ΑνωΓη για τις ανάγκες του Εργαστηρίου Γνώσης.

Ευχαριστούμε θερμά την οικογένεια της για τις προσφορές στην μνήμη της.

Χρηματικά ποσά δόθηκαν επίσης από τα ανίψια της στην μνήμη της στο ΚΑΠΗ Ανωγείων.