Έψαχνα για μέρες θείε να γράψω δυο λόγια για σένα στην ΑνωΓη  και πάντα έβρισκα μια δικαιολογία και το γραπτό μου έπαιρνε αναβολή.

Σήμερα σαράντα μέρες από το φευγιό σου το έγραψα το κείμενο και δεν το έσβησα όπως τις προηγούμενες φορές που το αποπειράθηκα.

Δε σου άρεσαν τα λόγια και τα φτιασίδια και ελπίζω να μου το συγχωρέσεις.

Αυθεντικός και γνήσιος Ανωγειανός, καλός συγγενής και γείτονας… Άνθρωπος.

Αυτές τις λέξεις φέρνω στο νου σαν φέρνω τη μορφή σου στο μυαλό μου.

Μαύρα ρούχα, μαύρα στιβάνια,ο μαντιλές ο μαύρος πάντα όμορφα δεμένος στο κεφάλι σου, ήσουνα στα παιδικά μου μάτια αλλά και αργότερα στα εφηβικά και τώρα ως ενήλικας αυτό που λέμε η προσωποποίηση του χωριού που γεννήθηκα και μεγάλωσα.

Η μπάσα και βαριά  φωνή σου με την γνήσια Ανωγειανή προφορά με έκανε να αγαπήσω αυτό τον τόπο περισσότερο και ο τρόπος ζωής σου και οι σχέσεις σου με τους ανθρώπους με έκαναν να καταλάβω ότι ο άνθρωπος θέλει λίγα  για να είναι ευτυχισμένος. Φτάνει μόνο να έχει αξιοπρέπεια, να είναι κοινωνικός και να είναι δίκαιος μπάρμπα.

Όταν έσφιγγες το χέρι του άλλου και του έλεγες με δύναμη ”Ηντα μπρε κάνεις;” ;το έκανες με την ψυχή σου.

Δεν υπήρξες ”δήθεν” ποτέ, δεν έκανες κάτι γιατί το πρόσταζε η κοινωνία.

Στα γλέντια της οικογένειας αλλά και του χωριού ήσουν μοναδικός.

Ποιος αλήθεια σε είδε να χορεύεις και δεν ένιωσε τον ηλεκτρισμό της ενέργειας που μας διοχέτευες;

Έτρεμε σύγκορμο το κορμί σου στον Ανωγειανό πηδηχτό και έδειχνες σε εμάς τους νεότερους πως ο χορός είναι έκφραση ψυχής και όχι εφέ με δύσκολες φιγούρες μαθημένες από δασκάλους. Δεν μαθαίνεται ο χορός της ζωής…Ζεις και ανάλογα τον χορεύεις… Όσα πιο πολλά τα βάσανα και οι κακουχίες τόσο πιο έντονα και παθιασμένα κάνεις τα βήματα και τα ζάλα του χορού.

Φεύγεις με την χαραυγή του 2014 νωρίς έχοντας ακόμα πολλά να μας δώσεις… Αλλά εγώ πιστεύω ότι μας τα έδωσες όλα… Τι σημασία έχει ο χρόνος, σημασία έχει ότι υπήρξες..

Ότι υπήρξε μια φορά δε γίνεται να πάψει να έχει υπάρξει μπάρμπα..

Να πας στο καλό..Σα να μας είπες στις 2 του Γενάρη ”ξα σας εδά μρε”.

Ξα μας μπάρμπα.Τα μισά να κάμουμε από όσα μας δίδαξες καλά θα ‘μαστε.

Να πας να βρεις το πατέρα σου που έχασες μόλις στα πέντε σου χρόνια.

Να πας να βρεις και την αγαπημένη σου αδερφή τη Φερενίκη,που μας άφησε τόσο νωρίς πριν δέκα χρόνια.

Να μου χαιρετάς τη γιαγιά μου τη Λυράρενα που σε υπέρ-αγαπούσε και εσένα και τον αδερφό σου το Γιώργη.

Τον θείο τον Ορέστη και τόσους άλλους που έφυγαν νωρίς σαν εσένα..

Σ’ αφήνω με το αγαπημένο σου τραγούδι που αντηχεί στη γειτονιά μας το Λαγκό που πραγματικά άδειασε ξαφνικά. Έφυγες και εσύ και ο Λεοχάρης και ο Μασαούτης και η Γιαννούλα , βαρύ το χρέος για εμάς τους παραμένοντες.

”Σε ψηλό βουνό σε ριζιμιό χαράκι ,κάθεται έν’ αητός.

Βρεγμένος ,χιονισμένος  ο καημένος και παρακαλεί..

Τον ήλιο να ανατείλει..

Ήλιε λάμψε και δώσε για να λιώσουνε τα χιόνια από τα φτερα μου.

Και τα κρούσταλλα από τα ακράνυχα μου…

Ήλιε ανάτειλε”.

Σ’ αφήνω με τέσσερις   μαντινάδες οι δυο πρώτες από τον Αριστείδη Χαιρέτη ή Γιαλάφτη:

”Πενθεί σε η παράδοση, τα μερακλίκια κλαίνε,

Σε κάθε γάμο με ρωτούν ο μερακλής που ένε..”

”Τη σκέψη μου στο τάφο σου έβαλα αντις στεφάνι..

Η Λαγκιανή παράδοση έχει φτωχύνει Γιάννη…”

Η τρίτη μαντινάδα  από τον Λευτέρη Μπέρκη ή Κατσούγκρη:

”Όλες τσ’ αξίες της ζωής τσ  ‘χες προσκέφαλο σου..

Στα κρούσα που στολίζανε Γιάννη το πρόσωπο σου…”

Και η τέταρτη από το Σταύρο Βιτώρο ή Αγκούτσακα:

”Χόρευε μερακλίδικα οι πάντες σταματούσαν..

Τον μερακλή που χόρευε με δέος και κοιτούσαν…”

Καλοστραθιά θείε…

Γιώργης Μπαγκέρης