“Εσείς που το τιμήσατε το χώμα που πατούμε,

και μας ενοίξατε πλαθιούς, δρόμους και πορπατούμε,

Εσείς που με το πείσμα σας και την απαντοχή σας,

εκάματε έργα του χεριού, μα και έργα τση ψυχής σας.

Να ‘στε στη γης που κοίτεστε, πάντοτε αναπαυμένοι,

και με το χώμα το αλαφρύ, τση ευχής μας σκεπασμένοι.”

(Γ.Καράτζης)

Σε βαθύτατο κλίμα οδύνης και συγκίνησης κηδεύτηκε σήμερα Δευτέρα 16 Αυγούστου, ο ομότιμος καθηγητής χειρουργικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Ανδρέας Μανουράς, που “έφυγε” από τη ζωή στα 73 του χρόνια, ανήμερα της επετείου του Ολοκαυτώματος των Ανωγείων. Η τελετή έγινε στο κοιμητήριο του Χολαργού και τον Ιερό Ναό Παμμέγιστων Ταξιαρχών, παρουσία πλήθους κόσμου.

Δεκάδες ήταν και οι Ανωγειανοί που ταξίδεψαν για να παραστούν στην κηδεία, αλλά και πολλοί από την μεγάλη κοινότητα των Ανωγειανών της Αθήνας. Το παρόν έδωσαν επίσης, ο δήμαρχος Ανωγείων, Σωκράτης Κεφαλογιάννης, ο πρώην δήμαρχος και επικεφαλής της αντιπολίτευσης,  Εμμανουήλ Καλλέργης και ο δημοτικός σύμβουλος της Λαϊκής Συσπείρωσης Στέλιος Σταυρακάκης.

Τους επικήδειους λόγους, εκφώνησαν ο Κώστας Τούτουζας, χειρουργός, εκπρόσωπος της ιατρικής κοινότητας, και ο δικηγόρος Γιάννης Ανδρεαδάκης καθώς και ο δήμαρχος Ανωγείων Σωκράτης Κεφαλογιάννης. Αντί στεφάνων, πολλοί επέλεξαν να δώσουν χρήματα στο σύλλογο φίλων παιδιών με καρκίνο “Ελπίδα”, όπως ήταν και η παράκληση της οικογένειας.

Η Αττική γη “αγκάλιασε” για πάντα ένα άξιο τέκνο των Ανωγείων. Έναν σπουδαίο άνθρωπο και επιστήμονα. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάζει αιώνια. Καλοστραθιά γιατρέ!

–Για τις πληροφορίες και τις φωτογραφίες, ευχαριστούμε θερμά τον καλό συνάδελφο και συγχωριανό Μανόλη Σκανδάλη.

Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου αποχαιρέτησε τον Ανδρέα Μανουρά.

Νεκρώσιμη ακολουθία πραγματοποιήθηκε και στα Ανώγεια στις 11 π.μ σήμερα Δευτέρα 16 Αυγούστου, την ώρα της κηδείας στην Αθήνα του Ανδρέα Μανουρά, του καθηγητή χειρουργικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, που ο θάνατος του συγκλόνισε το χωριό.

Πολλοί κάτοικοι του χωριού που δεν είχαν τη δυνατότητα να μεταβούν στην Αθήνα, αιτήθηκαν τις προηγούμενες ημέρες να γίνει αυτή η κίνηση ώστε να τιμήσουν με ένα κερί και την παρουσία τους, τον γιατρό που ευεργέτησε στον διάβα της ζωής του χιλιάδες συνανθρώπους μας.

Ο παπά Ανδρέας Κεφαλογιάννης μαζί με τον παπά Γιώργη Ανδρεαδάκη είπαν τα λόγια της νεκρώσιμης ακολουθίας ενώ οι καμπάνες χτυπούσαν πένθιμες στο Μειντάνι, το αγαπημένο μέρος του γιατρού Μανουρά που τόσο λάτρεψε και τίμησε.Πλήθος κόσμου πέρασε καθ’ όλη τη διάρκεια της τελετής και με συγκίνηση αποχαιρέτησαν ένα άξιο τέκνο των Ανωγείων. Παράλληλα στην Αθήνα σε κλίμα βαθιά οδύνης κηδεύτηκε ο Ανδρέας Μανουράς, παρουσία και πολλών συγχωριανών μας που ταξίδεψαν για να του απευθύνουν το δικό τους ύστατο χαίρε.

Στον Άγιο Γεώργιο, μετά το πέρας της τελετής, ο παπά Ανδρέας διάβασε ένα σεμνό αποχαιρετισμό που έγραψε ο Λουδοβίκος των Ανωγείων και αναφέρει τα εξής:

“Ο Ανδρέας του ζωνογιαννη.

Με μια ουλή πάνω στο φρύδι από τον «παιδικό πετροπόλεμο» που του προσέδιδε γοητεία στο βλέμμα.

Ήταν το δεύτερο παιδί της Ζωνογιάννενας. Ο Άρης, ο Ανδρέας, ο Γιώργης και η Μαρίκα.

Τον Αντρέα μια ζωή τον θυμόμαστε να βιάζεται. Ο πατέρας του ήταν καφετζής και χασάπης. Από πολύ μικρός βοηθούσε στο κρεοπωλείο, μετά από μόνος του άρχισε να σφάζει, με χειρουργική ακρίβεια, όπως έλεγε ο πατέρας του.

Μπήκε στην ιατρική σχολή του Αριστοτελείου πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και επέλεξε την χειρουργική σαν μια συνέχεια της παιδικής του προϊστορίας. Έτσι γεννήθηκε ένας Ταλαντούχος χειρουργός που έμελλε να προσθέσει στο έργο της ιατρικής επιστήμης με συγγράμματα και ανακοινώσεις σε συνέδρια και ιατρικά περιοδικά.

Η φήμη του ήταν μεγάλη , όλοι επιθυμούσαν το «Νυστέρι του» οταν επρόκειτο να εγχειριστούν. Ανέβηκε την κλίμακα της ιατρικής επιστήμης κατακτώντας την έδρα του τακτικού καθηγητή της χειρουργικής στο Αριστοτέλειο πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης.

Όλη του η θητεία επέρασε μέσα στο Ιπποκράτειο νοσοκομείο χειρουργώντας πενήντα χρονια με επιτυχία.

Μέσα σ αυτή τη πολυετή του υπηρεσία ανέδειξε και το ψυχικό μεγαλείο του ευεργέτη ιατρού, τιμώντας τον όρκο του Ιπποκράτη με ηθική επιλογή και προσήλωση.  Εμείς από τα Ανώγεια τον είχαμε σαν προστάτη , δεν υπάρχει οικογένεια να μην έτυχε της ιατρικής του φροντίδας, με πραγματική αγάπη.

Η φυγή του έπεσε σαν κεραυνός, 13 Αυγούστου ,τη μέρα που πριν 77 χρόνια, οι Γερμανοί έκαψαν και ανατίναξαν τα Ανώγεια. Το χωριό πενθεί από χτες το βράδυ τον καθηγητή του.

Ο Ανδρέας Μανουράς έφυγε, τον συνοδεύει η ευγνωμοσύνη και τα κρυφά δάκρυα μας. Είναι ένα κεφάλαιο της ιστορίας του τόπου μας και πάντα θα τον θυμόμαστε με συγκίνηση και περηφάνια”

Καλοστραθιά γιατρέ!”

*Του Βασίλη Καλέντη, συνταξιούχου οδοντίατρου

Σάββατο πρωί, παραμονή Παναγίας..

Η είδηση του θανάτου σου συγκλονιστική, κεραυνός εν αιθρία, ξαφνικό, αναπάντεχο, ταρακουνιέται όλο το «είναι μου». Φίλε Ανδρέα στο μυαλό μου έρχονται αυτόματα πολλές παιδικές αναμνήσεις. Στην ίδια γειτονιά γεννημένοι και αναθρεμμένοι. Παρέα μαζί πηγαίναμε να βοσκήσουμε τα ζώα «στο μαντράκι» στου «ρέκτρα» στη «καψίλα» κλπ. Μαζί στην ίδια γειτονιά παίζαμε και ζήσαμε τα παιδικά μας χρόνια που σημαδεύουν και χαράσσουν την μνήμη κάθε ανθρώπου και τον ακολουθούν σε όλη του τη ζωή.

Ακολουθήσαμε και οι δυο μας το δρόμο της Επιστήμης. Εσύ βέβαια ανέβηκες τα δύσκολα και καλύτερα σκαλοπάτια της επιστήμης και είχες μια εντυπωσιακή ανέλιξη φθάνοντας στο υψηλότατο επίπεδο της επιστήμης, Καθηγητής Χειρουργικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (μέγιστη τιμή και καταξίωση). Σπουδές και συγγραφικό έργο θα τα αναφέρουν άλλοι.

Φίλε Ανδρέα η πείρα μου με δίδαξε ότι ένας επιστήμονας είναι ολοκληρωμένος όταν έχει τρεις αξίες : 1) ήθος 2) αξιοσύνη και 3) προσφορά. Αυτά είχες σε περίσσευμα μέσα σου. Αυτά συνέβαλλαν  να καταξιωθείς όχι μόνο στη κοινωνία την Ανωγειανή αλλά ευρύτερα σε όλη την ιατρική κοινότητα και την ευρύτερη που έζησες και μεγαλούργησες.

Φίλε Ανδρέα φεύγεις απόλυτα ήσυχος ότι έκανες το χρέος σου και με το παραπάνω. Γι’ αυτό όλοι εμείς που σε ζήσαμε από παιδί θα νιώθουμε υπερήφανοι, οι δικοί σου ακόμη περισσότερο υπερήφανοι και όλη η κοινωνία η Ανωγειανή και μη για την θαυματουργή δράση του χειρουργικού σου νυστεριού. Θα σε θυμούμαστε για πάντα. Φίλε Ανδρέα τα Ανώγεια θα σε θυμούνται πάντα… 

Καλό ταξίδι ο παιδικός σου φίλος,

Βασίλης Καλέντης

«Πιο δύσκολη ανασκαφή δεν έχω κάνει», λέει από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής η δρ Εφη Σαπουνά-Σακελλαράκη για τη φετινή έρευνα στη Ζώμινθο της Κρήτης και εξηγεί: «Δεν είναι μόνο ότι είναι εκτεταμένη και σε πολλές φάσεις, αλλά και όλοι οι περιορισμοί της πανδημίας, η μεταδοτικότητα, οι μεταλλάξεις της».

Υπό αυτές τις συνθήκες, η ομάδα ξεκίνησε στις 15 Ιουλίου και καθημερινά ακολουθεί την ίδια διαδρομή για να φθάσει στο εντυπωσιακό υψόμετρο των 1.200 μέτρων, 7 χιλιόμετρα από τα Ανώγεια.

Σίγουρα είναι εμφανώς μειωμένη από τα προηγούμενα χρόνια. «Εξι μόνο εργάτες, ενώ τις άλλες χρονιές είχαμε 60, μόνο ένας αρχαιολόγος –ο Δημήτρης Κοκκινάκος– αντί για 7. Παρ’ όλα αυτά, έχουμε όλες τις ειδικότητες (αρχιτέκτονα, συντηρητή, φωτογράφο, σχεδιαστή) στην ανασκαφή. Ομως δεν πήρα κανέναν ανεμβολίαστο, δεν ήθελα να διακινδυνεύσω τίποτα. Ηδη οι συνθήκες είναι δύσκολες λόγω της COVID-19 αλλά και της ζέστης», λέει στην «Κ» η ανασκαφέας, που ολοκληρώνει τις έρευνες την ερχόμενη εβδομάδα.

Διαβάστε την συνέχεια... »

Το Μήνυμα του δημάρχου Ανωγείων, Σωκράτη Κεφαλογιάννη, για την απώλεια του Ιατρού – Καθηγητή Ανδρέα Ιωάννου Μανουρά:

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΔΡΕΑ ΜΑΝΟΥΡΑ του ΖΩΝΟΓΙΑΝΝΗ

Η είδηση για το πρόωρο φευγιό σου από τη ζωή Ανδρέα Ιωάννη Μανουρά έφτασε στα Ανώγεια, διαδόθηκε σαν αστραπή και μας βύθισε στο πένθος όλους.

Εσύ Γιατρέ μας, καταλαβαίνεις γιατί….

Ξέρεις την αγάπη, τα βαθιά αισθήματα και την ανυπόκριτη εκτίμηση που τρέφουν για σένα οι συγχωριανοί….  Δίκαια.

Διαβάστε την συνέχεια... »

Χρόνια Πολλά!- Ιερός Ναός Παναγίας, Περαχώρι, Ανώγεια

“Στα δύσκολα ο άνθρωπος, καθημερνή κι αργία,

δυο λέξεις λέει πάντοτε, Μάνα και Παναγία.”

“Ω, Εσύ των Ουρανών η πλατυτέρα,

που αγκάλιασες τα έθνη και τους λαούς,

των λαών και των εθνών η θεία Μητέρα,

π’ όλους της γης ξεχείλισες τους ναούς.

Μάνα, π’ αγνάντια μου είσαι ως θερισμένη

απ’ αστάχυα χλωμότατη πλαγιά,

κ’ είσαι κ’ η Ελλάδα, κ’ είσαι η Κοιμωμένη

με σταυρωτά τα χέρια Παναγιά

Μάνα, που ο νους Σου μοναχά το ξέρει

αν, αντίκρυ στην αγία Σου εντολή,

η καρδιά μου δεν είναι ως περιστέρι

αθώα, δοκιμασμένη και καλή.

δώσε την ώρα τούτη (κ’ είναι τώρα

π’ αγγίζουμε τον ύστερο βυθό

κι αργοσημαίνει η προαιώνια ώρα)

στην άγια εντολή Σου να σταθώ

ανύσταχτος, στην άκρη γινώμενος

αγρύπνια μιαν απέραντη ματιά, σαν ο Ιησούς Χριστός Εσταυρωμένος, σαν οι Άγιοι Παίδες μέσα στη φωτιά!”

Ποίημα: Άγγελος Σικελιανός

Φωτογραφία: Γιώργος Νταγιαντάς