*Του Βασίλη Καλέντη, συνταξιούχου οδοντίατρου

Σάββατο πρωί, παραμονή Παναγίας..

Η είδηση του θανάτου σου συγκλονιστική, κεραυνός εν αιθρία, ξαφνικό, αναπάντεχο, ταρακουνιέται όλο το «είναι μου». Φίλε Ανδρέα στο μυαλό μου έρχονται αυτόματα πολλές παιδικές αναμνήσεις. Στην ίδια γειτονιά γεννημένοι και αναθρεμμένοι. Παρέα μαζί πηγαίναμε να βοσκήσουμε τα ζώα «στο μαντράκι» στου «ρέκτρα» στη «καψίλα» κλπ. Μαζί στην ίδια γειτονιά παίζαμε και ζήσαμε τα παιδικά μας χρόνια που σημαδεύουν και χαράσσουν την μνήμη κάθε ανθρώπου και τον ακολουθούν σε όλη του τη ζωή.

Ακολουθήσαμε και οι δυο μας το δρόμο της Επιστήμης. Εσύ βέβαια ανέβηκες τα δύσκολα και καλύτερα σκαλοπάτια της επιστήμης και είχες μια εντυπωσιακή ανέλιξη φθάνοντας στο υψηλότατο επίπεδο της επιστήμης, Καθηγητής Χειρουργικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (μέγιστη τιμή και καταξίωση). Σπουδές και συγγραφικό έργο θα τα αναφέρουν άλλοι.

Φίλε Ανδρέα η πείρα μου με δίδαξε ότι ένας επιστήμονας είναι ολοκληρωμένος όταν έχει τρεις αξίες : 1) ήθος 2) αξιοσύνη και 3) προσφορά. Αυτά είχες σε περίσσευμα μέσα σου. Αυτά συνέβαλλαν  να καταξιωθείς όχι μόνο στη κοινωνία την Ανωγειανή αλλά ευρύτερα σε όλη την ιατρική κοινότητα και την ευρύτερη που έζησες και μεγαλούργησες.

Φίλε Ανδρέα φεύγεις απόλυτα ήσυχος ότι έκανες το χρέος σου και με το παραπάνω. Γι’ αυτό όλοι εμείς που σε ζήσαμε από παιδί θα νιώθουμε υπερήφανοι, οι δικοί σου ακόμη περισσότερο υπερήφανοι και όλη η κοινωνία η Ανωγειανή και μη για την θαυματουργή δράση του χειρουργικού σου νυστεριού. Θα σε θυμούμαστε για πάντα. Φίλε Ανδρέα τα Ανώγεια θα σε θυμούνται πάντα… 

Καλό ταξίδι ο παιδικός σου φίλος,

Βασίλης Καλέντης