Εκτός χωριού και μάλιστα σε μεγάλη απόσταση από κατοικημένες περιοχές θα πρέπει να εκτρέφονται τα αιγοπρόβατα, κι όχι μέσα στην αυλή του γείτονα...

Πολλά προβλήματα και παράπονα δημιουργούν στα Ανώγεια η ύπαρξη αιγοπροβάτων εντός του χωριού, καθώς αρκετοί κάτοικοι παραπονιούνται για αγρoζημιές αλλά και εστίες μολύνσεως δίπλα στα σπίτια τους. Ο Δήμος Ανωγείων αφουγκρασμένος την κατάσταση προχώρησε σε κάλεσμα σε όσους Ανωγειανούς διατηρούν πρόβατα εντός του χωριού για συζήτηση και λήψη αποφάσεων για το σημαντικό αυτό πρόβλημα. Η ανακοίνωση έχει ως εξής:
”Με αφορμή τις συνεχείς και έντονες διαμαρτυρίες δημοτών, σχετικά με θέματα αγροτικής ασφάλειας,vεντός της γεωργικής ζώνης, τα σοβαρά προβλήματα που δημιουργούνται καθημερινά από τις συγκρούσεις των συμφερόντων γεωργών και κτηνοτρόφων και δεδομένου ότι η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο σας καλούμαι για συζήτηση και ανταλλαγή απόψεων την Τρίτη 1 Μαρτίου 2011 και ώρα 7.30 το απόγευμα, στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου. Προκειμένου να συμβάλλουμε όλοι μας στη δημιουργία των προϋποθέσεων  εκείνων, του αμοιβαίου σεβασμού και της συνύπαρξης, που θα πρέπει αναμφισβήτητα να κατακτηθεί. Η παρουσία όλων κρίνεται απαραίτητη.»
Ο Δήμαρχος Ανωγείων Σωκράτης Σ. Κεφαλογιάννης

Μονό μια λέξη σ αγαπώ

Τα χείλη τζη να βγάλει

Σ αυτή  τη ψεύτρα τη ζωή

Χαρά δε θέλω άλλη

————————

Τη τελευταία μου στιγμή

Προτού τα μάθια κλείσω

Όπως κι αν ειν’ τα πραματα

Εσένα θα ζητήσω

————————

Όσες φόρες ξενύχτησα

Κι είσαι αφορμή μικρή μου

Να σε ταρακουνήσουνε

Οι αναστεναγμοί μου

————————–

Θέλω να ΄ρθει μια συμφορά

Μα ΄ναναι πιο μεγάλη

Να δω αν κλάψει μια φορά

Η θα γελάσει πάλι

————————-

Δε ξεγελιέται η μοίρα μου

Ποτέ και το γατεχω

Για κεινονα από τη ζωή

Απαίτηση δεν έχω

Καλή επιτυχία...

Τ’  Ανώγεια υπήρξαν ανέκαθεν ένας τόπος που προσέφερε πολλά στην μουσική παράδοση της Κρήτης. Μέσα από αυτή την παράδοση γαλουχήθηκαν γενιές Ανωγειανών που την τηρούν με ευλάβεια και ακολουθούν τα βήματα των παλιών του τόπου μας.
Σε αυτά τα βήματα κινούνται και δυο νέοι μουσικοί των Ανωγείων, ο Αντώνης Κοντόκαλος και ο Χάρης Φασουλάς που πριν από λίγες μέρες κυκλοφόρησαν την πρώτη τους δισκογραφική δουλειά με τον εύστοχο τίτλο: ”Αρχής Αγέρας”. Οπως αναφέρουν και οι ίδιοι στον πρόλογο του δίσκου τους: ”Η διατήρηση της πλούσιας μουσικής μας παράδοσης με την ταυτόχρονη γένεση του νέου λόγου απαιτεί αρμονία που θα εγγυάται την ομαλή σύνδεση τους.Αυτή την αρμονία ψάχνουμε.” Με τα λόγια αυτά οι δυο νέοι τονίζουν τον σεβασμό τους στην παράδοση αλλά και τα νέα πράγματα που θέλουν οι ίδιοι να δώσουν σε αυτήν,ενα δικό τους προσωπικό στίγμα,όπως αναφέρουν παρακάτω στον πρόλογο τους: ”Κάθε αρχή κρύβει μέσα της τη χαρά της δημιουργίας. Και μόνο αυτή η  σπίθα φτάνει για να ξεκινήσεις! Όταν μάλιστα τα μουσικά σου ακούσματα από παιδί, σε οδηγούν σε σωστά μονοπάτια, το μόνο που σου μένει είναι να σκύψεις πάνω από την παράδοση του τόπου σου και έχοντας αυτήν εφόδιο, να δημιουργήσεις κάτι νέο! Αυτό πάει και τη μουσική παρακάτω”.
Για τον δίσκο ”Αρχής Αγέρας” έγραψαν στον πρόλογο σημαντικοί Ανωγειανοί με προσφορά στη μουσική.Ο Κώστας Φασουλάς γνωστός στιχουργός έγραψε χαρακτηριστικά:”Ένα σπάνιο καλλιτεχνικό ήθος, μια βαθιά και ειλικρινή προσέγγιση στο τοπίο του κρητικού μουσικού πολιτισμού κι ακόμα ένας εμφανής δημιουργικός ενθουσιασμός,  απαραίτητος για δύο νέους ανθρώπους που εγκαινιάζουν την σχέση τους με  τη μουσική και το τραγούδι, είναι κάποια από τα στοιχεία που συνάντησα ακούγοντας το δίσκο του Αντώνη και του Χάρη.

Τραγούδια όπως αυτά που έχουν γράψει και ερμηνεύουν, μουσικές όπως

αυτές που έχουν συνθέσει, κρατάνε αμόλυντη και σίγουρη την αισιοδοξία μου  για το «αύριο» της κρητικής μουσικής, αλλά και για τη συνέχεια ενός

αστέρευτου ποταμού, που ως πηγή έχει την καλλιτεχνική συνείδηση και

αισθητική του τόπου μας”.
Ο Πέτρος Καλομοίρης έγραψε:”ο  Χάρης κι ο Αντώνης, ο Αντώνης κι ο Χάρης.

Αφρουκάστηκαν την οργή των Αγίων Μερακλήδων της Μουσικής και της Ποίησης.

Κι ύστερα, η Άνοιξη πλημμύρησε, τα στενά περάσματα της ανθρώπινης συμπεριφοράς και αξιοπρέπειας. Πριν απ’ το όνειρο έφτασε η ελπίδα σαν ασκιανιάδα!

Πριν την ελπίδα, κατάσαρκα τους έλουσε η μερακλίνα της Μουσικής η Μάνα!

Τώρα ακούμε το θρόισμα εκείνων των  πουλιών που φτερούγησαν

ωσάν τους αητούς στα τζουγκριά και στα ριζιμνιά χαράκια

της πέτρινης και φωτεινής διαδρομής της Κρήτης.

Από την αυγή, ίσαμε το ρόδινο δείλι

το φως με τη δροσεράδα, στροβιλίζουν,

στον ξέφρενο ρυθμό της δημιουργίας,

για να  ντυθούν τα παλιά σοκάκια

με τον αέρα της μουσικής και του Στίχου σας.

Σας ευχαριστώ που επιβεβαιώθηκε η αρχή του στίχου και σας τον αφιερώνω:

Η μουσική έχει καημό κι ο στίχος έχει πόνο

γι’ αυτό και τα τραγούδια σας δε σβήνουνε στο χρόνο”.
H Eλένη Αεράκη της εταιρείας Σείστρον αναφέρει στον πρόλογο της: «Όμορφο να εκφράζεις τα συναισθήματά που γεννά μέσα σου η μουσική!

Ομορφότερο, όταν πρόκειται για τη μουσική αγαπημένων φίλων και μάλιστα

για την πρώτη τους δισκογραφική δουλειά.

Κάθε αρχή κρύβει μέσα της τη χαρά της δημιουργίας. Και μόνο αυτή η

σπίθα φτάνει για να ξεκινήσεις! Εύχομαι στον Αντώνη και το Χάρη, αυτή η

“μουσική κατάθεση” να είναι η αφετηρία για πολλά μουσικά ταξίδια, πάντα με

σεβασμό και αγάπη στη μουσική παράδοση της Κρήτης μας. Ας σας

ακολουθεί πάντα σε ό,τι κάνετε, ο αγέρας που φυσάει όταν αυτό αρχίζει το

ταξίδι του… ένα όμορφο λοιπόν μουσικό ταξίδι,ενα ξεκίνημα για δυο νέους καλλιτέχνες που με σταθερά βήματα και σεβασμό πατούν στα χνάρια της παράδοσης και που χωρίς να σβήνουν τα ίχνη από το παρελθόν προσπαθούν να δημιουργήσουν νέα και ανεξίτηλα.Και όπως αναφέρουν χαρακτηριστικά σε δυο μαντινάδες του δίσκου τους:
Αναστορούμαι μιας φιλιάς
κι ο πόνος μου δε γένει
σαν το βουβό ηφαίστειο
ποτέ δε ξεθυμαίνει.

Η σκέψη μου ελάργαρε
σαν το γεράκι φεύγει
και τα λημέρια μιας παλιάς
αγάπης μου γυρεύει.
Ο Αντώνης και ο Χάρης θα εμφανίζονται τον Μάρτιο και κάθε Παρασκευή στο κέντρο ”Εμινέ” στο Ηράκλειο.

Η ΑΝΩΓΗ εύχεται ολόψυχα κάθε επιτυχία στο ξεκίνημα τους με σεβασμό στην παράδοση του τόπου μας,όπως πράττουν μέχρι σήμερα.
ΓΙΩΡΓΗΣ ΜΠΑΓΚΕΡΗΣ

Το εξώφυλλο του βιβλίου

Η Μαρία Αντωνίου γεννήθηκε στην Αμμόχωστο της Κύπρου. Σπούδασε Ζωολογία και Παρασιτολογία στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και είναι Επίκουρη Καθηγήτρια Παρασιτολογίας, στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης, και Διευθύντρια του Μικροβιολογικού Εργαστηρίου, του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ηρακλείου.

Tο πρώτο της λογοτεχνικό έργο, «Ο ΔΙΑΣ ΤΟ ΣΟΙ ΤΟΥ ΚΑΙ Η ΤΡΕΛΟΠΑΡΕΑ», εκδόθηκε τον Ιούλιο του 2010 από τον ΚΕΔΡΟ και απευθύνεται σε παιδιά άνω των 10 ετών. Τον Ιανουάριο του 2011 πήρε έγκριση από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου για τη βιβλιοθήκη του μαθητή.

Το βιβλίο «Ο ΔΙΑΣ ΤΟ ΣΟΙ ΤΟΥ ΚΑΙ Η ΤΡΕΛΟΠΑΡΕΑ» έχει αγαπηθεί πολύ από παιδιά αλλά και από μεγάλους. Το περιοδικό ΔΙΑΒΑΖΩ το έχει κατατάξει 6^ο στα ευπώλητα βιβλία της παιδικής και εφηβικής λογοτεχνίας (τεύχος Νοεμβρίου, 2010 και στις ψηλότερες θέσεις βρίσκονται μόνο ξένοι συγγραφείς). Τον Ιανουάριο κλήθηκε και παρουσίασε το βιβλίο στην Έκθεση Νεανικού και Εφηβικού Βιβλίου στην Αθήνα, σε παιδιά του Δημοτικού, και στο Ηράκλειο της Κρήτης το έχει παρουσιάσει σε παιδιά Γυμνασίων μετά από πρόσκληση των Διευθυντών και των καθηγητών των Ελληνικών, με μεγάλη επιτυχία.

Το βιβλίο περιγράφει τις περιπέτειες μιας παρέας εφτά παιδιών που ζει στην Κρήτη και ανακαλύπτει, τυχαία, μια σπηλιά στον Ψηλορείτη. Μέσα στη σπηλιά κατοικούν, ξεχασμένοι από τους ανθρώπους, οι δώδεκα θεοί του Ολύμπου που χωρίς τις θυσίες των ανθρώπων έχουν χάσει κάθε ενδιαφέρον για τις χαρές της ζωής και έχουν καταντήσει δώδεκα μαραζωμένα, καταθλιπτικά γεροντάκια. Τα παιδιά εισβάλλουν στον κόσμο τους, τους γνωρίζουν τις σύγχρονες ανακαλύψεις του ανθρώπου και ξυπνούν μέσα τους το ενδιαφέρον για την περιπέτεια. Ο Δίας τους χαρίζει την ικανότητα της τηλεπάθειας για να μπορούν να επικοινωνούν μαζί τους, δώρο που τα παιδιά χρησιμοποιούν στο σχολείο, στο σπίτι, στο δρόμο. Μέσα από τις περιπέτειες των παιδιών με τους θεούς τα παιδιά μαθαίνουν για τη ζωή των αρχαίων Ελλήνων, που στιγμιότυπά του ζωντανεύουν στη σπηλιά χάριν στον τρισδιάστατο κινηματογράφο του Δία. Οι θεοί ξαναβρίσκουν τα νιάτα, την ενέργεια και την τσαχπινιά τους και η Ήρα την επιθυμία να γίνει κοσμοκράτειρα, γεγονός που βάζει όλους σε μπελάδες και κινδύνους.

Οι περιπέτειες των παιδιών με τους θεούς σκοπό έχουν να κάνουν τον αναγνώστη να γελάσει αλλά πίσω από τη σάτιρα κρύβεται γνώση που αφορά στην Ελληνική μυθολογία,  τους σεισμούς, τα ηφαίστεια, τη βιολογία, και άλλα θέματα από τα βιβλία του σχολείου που περιγράφονται σαν μαθήματα και διαγωνίσματα τα οποία συναντούν τα παιδιά και προσπαθούν να κερδίσουν βαθμό με το όπλο της τηλεπάθειας.

Είναι ένα ευχάριστο βιβλίο που βοηθά στο να αναπτυχθεί μια θετική σχέση του παιδιού με το βιβλίο και τη λογοτεχνία. Ήδη, αρκετοί γονείς δήλωσαν με χαρά ότι ήταν το πρώτο βιβλίο που διάβασε το παιδί τους με ενθουσιασμό.

Ο Ζαχαρίας Ρόχας και η Αγάπη Μανουρά

Στην πόλη των Ανωγείων θα βρεθεί το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Κρήτης όπου θα πραγματοποιήσει παράσταση με το έργο του Αύγουστου Στρίντμπεργκ «Οι Δανειστές».

Ανώγεια Κυριακή 27 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ – ΑΙΘΟΥΣΑ «Δημοτικού Σχολείου» – ΩΡΑ 7.30 μ.μ.

Η σκηνοθεσία, η μετάφραση και η δραματουργική επεξεργασία  είναι του Γιάννη Ιορδανίδη, τα σκηνικά και τα κοστούμια του Γιώργου Λυντζέρη, οι φωτισμοί της Κατερίνας Μαραγκουδάκη. Mουσική επιμέλεια-βοηθός σκηνοθέτη: Αλέξανδρος Νταβρής.

Τους ρόλους του έργου ερμηνεύουν οι ηθοποιοί: Ζαχαρίας Ρόχας (Γκούσταβ), Αγάπη Μανουρά (Θέκλα), Μιχάλης Μαρκάτης (Άντολφ).
Πρόκειται για μια «τραγική κωμωδία», όπως χαρακτηρίζει το έργο ο ίδιος ο συγγραφέας, που έχει για κεντρικό θέμα τις σχέσεις και τις συγκρούσεις των δύο φύλλων που στοίχειωσαν σχεδόν όλη του τη δραματουργία αλλά και τη ζωή του.

ΥΠΟ ΤΗΝ ΑΙΓΙΔΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΑΝΩΓΕΙΩΝ

ΕΙΣΟΔΟΣ : ΕΛΕΥΘΕΡΗ

«Οι Δανειστές», γραμμένοι το 1888 – την ίδια χρονιά που ο Στρίντμπεργκ έγραψε το «Δεσποινίς Τζούλια» και έναν χρόνο μετά το αυτοβιογραφικό «Η Απολογία Ενός Τρελού»- ήταν το αγαπημένο του έργο.  Ο ίδιος σημειώνει: «Οι Δανειστές είναι το πιο ώριμο έργο μου και πέρα για πέρα μοντέρνο, ανθρώπινο, συναρπαστικό… Τα τρία πρόσωπα είναι ελκυστικά και έχουν αμείωτο ενδιαφέρον απ’ την αρχή ως το τέλος. Πρόκειται για ένα έργο διαχρονικό αφού μιλάει για τη σύγκρουση του άνδρα με τη γυναίκα, επιτυγχάνοντας μια ουσιαστική σκιαγράφηση των δύο φύλλων πέρα από συμβατικότητες».

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Δύο άντρες, ένας καθηγητής νεκρών γλωσσών, ο Γκούσταβ, κι ένας καλλιτέχνης, ο Άντολφ γνωρίζονται σ’ ένα ξενοδοχείο ενός παραθαλάσσιου θέρετρου. Ο Άντολφ, θεωρώντας τον Γκούσταβ έμπιστο, αρχίζει να του μιλάει ανοιχτά για τη γυναίκα του, τη Θέκλα. Η συζήτηση γρήγορα φτάνει σ’  ένα σχέδιο πού θα μπει αμέσως σ’ εφαρμογή. Ο Άντολφ θ‘ αλλάξει συμπεριφορά απέναντι στη γυναίκα του, σε μια προσπάθειά του να της επιβληθεί, ενώ ο Γκούσταβ θα κρυφακούει. Όταν αργότερα ο Γκούσταβ θα εμφανιστεί στην Θέκλα, ο Άντολφ  θα είναι εκείνος που θα κρυφακούει.
Στόχος του Γκούσταβ είναι να παρασύρει τον Άντολφ στην αμφιβολία για την πίστη της γυναίκας του. Ποιός όμως είναι πραγματικά αυτός ο καθηγητής που ταξιδεύει με ψευδώνυμο και μπαίνει ανάμεσα στο ζευγάρι;
Σ’ αυτό το σκληρό παιχνίδι εξουσίας τα τρία πρόσωπα εκδικούνται, εξομολογούνται, έρχονται αντιμέτωπα με το παρελθόν και τα “ανεξόφλητα” χρέη  τους. Αλλάζουν συνεχώς  ρόλους  παίζοντας πότε το θύμα και πότε το θύτη μέσα σε κωμικοτραγικές καταστάσεις.
Οι μάσκες όμως κάποια στιγμή πέφτουν και οι χαρακτήρες φτάνοντας στα άκρα, προχωρούν πια σε μια κατά μέτωπο σύγκρουση μέσα σ’ ένα βίαιο και δίχως διέξοδο σχήμα, το “τρίγωνο”.
Ένα πολύ σύγχρονο έργο μέσα από μια σύγχρονη σκηνοθετική ματιά.

Η θεατρολόγος Ελένη Βαροπούλου γράφει: «Η δραματική παραγωγή του Στρίντμπεργκ -58 θεατρικά έργα- είναι άρρηκτα δεμένη με τα προσωπικά του πάθη, τα βιώματα, τις αλλαγές κοσμοθεωρίας. Στα Στριντμπεργκικά δράματα ο λόγος των προσώπων είναι ταυτόσημος με τον λόγο του συγγραφέα. Ο Στρίντμπεργκ μεταπλάθει αδιάκοπα τις αναμνήσεις, τις εντυπώσεις, τις εμπειρίες της προσωπικής του ζωής. Το υλικό είναι πάντα αυτοβιογραφικό. Αλλάζουν μονάχα η διάθεση, η στάση απέναντί του και αναγκαστικά η δραματική τεχνική. Ο συγγραφέας στρέφεται διαρκώς γύρω από τον εαυτό του. Δεν κοιτάζει τα κοινωνικά προβλήματα με την ιδιότητα του παρατηρητή, όπως ο Χάουπτμαν ή ο Ίψεν, αλλά ξαναζεί βίαια οτιδήποτε τον σημάδεψε εσωτερικά. Το Εγώ του βρίσκεται μόνιμα στο Κέντρο του Δράματος. Ανανεώνεται όμως από το ένα έργο στο άλλο, γιατί ντύνεται κάθε φορά με αλλιώτικο ένδυμα».