«Θα μπορούσα να γράφω ώρες για την αγάπη μου για αυτό τον άνθρωπο όντας φανατικός θαυμαστής του. Θα μπορούσα να πω ότι χάρις αυτόν τον άνθρωπο ξετυλίχθηκε μπροστά μου όλο το κουβάρι της ανωγειανής μουσικής. Ακούγοντας τον Μύρο μέσα από τα τραγούδια του άρχισα να ανακαλύπτω Ανωγειανούς θησαυρούς(Μιλτιάδη Σκουλά,Νικηφόρο Αεράκη,Γιώργη Βρέντζο και άλλους πολλούς από το χωριό σας). Δύο φορές ήρθα στο χωριό σας. Την πρώτη φορά είχα ένα μεγάλο βάρος φεύγοντας γιατί δεν επισκέφτηκα το ταφο του Μύρου-του ανθρώπου που με μύησε ακούγοντας τον μετά το θάνατο του στην ανωγειανή κουλτούρα και μουσική.Τη δεύτερη φορά όμως δεν έχασα την ευκαιρία.Πριν μπω στο χωριό σας, ανηφόρισα προς τα μνήματα.Εκεί αφού ειχα αρχίσει να ψάχνω στα τυφλά,ρώτησα μια κυρία που είναι ο τάφος του, και με όλη τη καλή διάθεση αφού μου συστήθηκε μου έδειξε το μέρος. Όταν στάθηκα μπροστά στον τάφο αυτού του ανθρώπου ένιωσα κάτι ανεξήγητο που δε μπορεί κάποιος εύκολα να το εξηγήσει με λόγια.Ένιωσα την αύρα αυτού του ανθρώπου χωρίς να τον έχω δει ποτέ μου.
θα μπορούσα να γράφω ώρες για αυτό το μεγάλο μερακλή,αλλα προτιμώ να σας διηγηθώ μια ιστορία:Το 2011-2012 ήμουν φαντάρος στα Γιαννιτσά, είχα αναλάβει κάποια περίοδο το ΚΨΜ. Πάντα για να περνά καλά η μέρα έβαζα να ακούσω το Μύρο(είχα μαζί μου ένα φλασάκι και το είχα συνδέσει με τα ηχεία του στερεοφωνικού).Μια μέρα οι νεοσύλλεκτοι είχαν επισκεπτήριο.Αφού είχε τελειώσει ο κύκλος με τα τραγούδια του Μύρου,είχα βάλει να ακούσω το Νικηφόρο με το Βρέντζο σε ένα κύκλο τραγουδιών όπου ένα κομμάτι ήταν αφιερωμένο στη μνήμη του Μύρου,οι ξακουστές ”πέρδικες”.(δε σας κρύβω ότι μέχρι τότε πίστευα ότι ήμουν ίσως από τους ελάχιστους που δεν ήταν κρητικός στη καταγωγή και ήξερε το Μύρο).Σε μια στιγμή μπαίνει μέσα ένας επιλοχίας(καταγωγή από ένα χωριό των Γιαννιτσών) και μου λέει:”ποιος ακούει Μύρο;”.Στην αρχή κοκάλωσα,μετά για να τον ”ψαρώσω” του απάντησα οτι τραγουδά ο Νικηφόρος Αεράκης με το Βρέντζο και μου ανταποκρίνεται” ναι αλλά οι κοντυλιές είναι του Μύρου” .
Με λίγα λόγια,ο μύθος και η φήμη αυτού του μερακλή(γιατί για μένα δεν είναι ούτε στιχουργός ούτε καλλιτέχνης,είναι μερακλής-ανωτέρω όλων των προαναφερθέντων)έχει ξεπεράσει τα σύνορα της Κρήτης και έχει πάει παντού ανά την επικράτεια και όχι μόνο!!!!
Δε θα σας κουράσω άλλο,αφου αν αρχίσω να μιλάω για το Μύρο δε θα σταματήσω.»
Με εκτίμηση,
Στ.Φωτιάδης
Ένας φίλαθλος του ΠΑΟΚ-Λάτρης της ιστορίας και της μουσικής των Ανωγείων από τη Δυτική Μακεδονία.
Δημοσιεύθηκε σε: 
Δεκατρία ολόκληρα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τον θάνατο ενός μεγάλου Ανωγειανού καλλιτέχνη, ενός αυθεντικού εκφραστή της μουσικής μας παράδοσης, του Μύρωνα Σκουλά.
Ήταν 1η Απριλίου του 2002 όταν στα Ανώγεια έφτασε το θλιβερό χαμπέρι του θανάτου ενός από τα αυθεντικά τέκνα του χωριού μας, χτυπημένου από την επάρατη νόσο.
Ο Μύρος έφυγε σε ηλικία μόλις 48 ετών (γεννημένος το 1954) αλλά στο σύντομο ταξίδι της ζωής του κατάφερε να αφήσει ανεξίτηλη την σφραγίδα του στην μουσική παράδοση όχι μόνο των Ανωγείων αλλά και ολόκληρης της Κρήτης.
”Θα το πιστέψω μόνο αν δω να κλείνει το μνημείο,
αλλιώς πρωταπριλιάτικο θα πω πως είναι αστείο..”
Δυστυχώς δεν ήταν ένα ψέμα και σύσσωμο το χωριό τον αποχαιρέτησε με όλες τις τιμές που άρμοζαν στο φευγιό ενός μεγάλου μερακλή.
Ο Μύρος από μικρός έδειξε τη μεγάλη ικανότητα του να ”σκαρώνει” μαντινάδες και συμμετείχε από νεαρή ηλικία σε όλες τις παρέες και καντάδες του χωριού κοντά σε όλα τα ”ιερά” τέρατα της εποχής.
Γρήγορα θα ανοίξει τα δικά του δυνατά φτερά και θα μπει στον κόσμο της δισκογραφίας και θα γίνει γνωστός στο ευρύ κοινό.
Ο δίσκος ”Κρητική Καντάδα ” στα μέσα της δεκαετίας του ’80 ,μαζί με τον Μιλτιάδη Σκουλά, έμεινε στην ιστορία και ουσιαστικά έφερε στην Κρητική μουσική το μαντολίνο, το οποίο καθιερώθηκε αργότερα στις δουλειές των περισσότερων Κρητών καλλιτεχνών.
”Για σένα έχω στη καρδιά Παλάτι και Μπαλκόνια,
Μπαξέ με διάφορα δεντρά και κελαιδούν τ’ αηδόνια..”
”Κάθε ηλιοβασίλεμα σ’ αναστορούμε φως μου,
γιατί το βλέπαμε μαζί μα εδά είμαι μοναχός μου..”
”Εγώ του κόσμου τσι χαρές θορρώ κι αναρρωτιούμε,
ίντα λογιώς αισθάνουντε εκείνοι που τσι ζούνε”
Μαντινάδες από το Μύρο για όλες τις εκφάνσεις της ζωής. Τον έρωτα, τον πόνο, τη χαρά, τη λύπη, το γέλιο και το δάκρυ που καθήλωνε τον κόσμο όταν τις τραγουδούσε είτε στους δίσκους είτε στις παρέες με τη χαρακτηριστική φωνή του και το πάθος που απέπνεε.
Πέρα από την Κρητική Καντάδα κυκλοφόρησε ακόμα τους δίσκους ”Τα Αορείτηκα”, ”Τα Μυστικά του Φεγγαριού ” ”Εγώ ‘χω δυνατά φτερά”και ”Τα Νυχτοπερπατήματα” που τον καθιέρωσαν στη συνείδηση του κόσμου ως ένα τεράστιο ερμηνευτή και ένα σπουδαίο μαντιναδολόγο.
”Απόψε μελαγχολικό επρόβαλλες φεγγάρι,
μοναχοπαίδι τ’ ουρανού τσι νύχτας κουμαντάρη..”
”Όσο κι αν είναι δυνατές οι μπόρες δε με πιάνουν,
γιατί χω δυνατά φτερά και στα ανοιχτά με βγάνουν..”
”Κρυφά του κόσμου ήθελα να ‘χω τα βάσανα μου,
μα δε μπορώ προδίδομαι στ’ αναστενάγματα μου…”
”Είναι καρδιές που εύκολα μια αγάπη λησμονούνε,
κι άλλες που θυσιάζονται για κάτι που αγαπούνε…”
Μέχρι το τέλος της ζωής του ο Μύρος δεν ξέχασε ποτέ τη μεγάλη του αγάπη τα Ανώγεια, τα πρόβατα και το βουνό παράλληλα με την μουσική του πορεία. Ένας αυθεντικός καλλιτέχνης που μέχρι και σήμερα έχει φανατικούς θαυμαστές όλων των ηλικιών. Έφερε στην μουσική μας όχι μόνο το μαντολίνο αλλά κυρίως το πάθος ,την αυθεντικότητα και την αγάπη για την παρέα και το μερακλήκι που βγαίνει από τα βάθη της ψυχής.
Τα Ανώγεια δεν τον ξεχνούν, τον έχουν πάντα ως ένα από τους κορυφαίους της μουσικής μας παράδοσης και του πολιτισμού μας.
Σίγουρα πάντως στο μέλλον αυτός ο τόπος θα πρέπει να τιμήσει περισσότερο τον Μύρο με εκδηλώσεις στην μνήμη του ή με άλλους τρόπους καθώς πάντα το παρελθόν θα πρέπει να αποτελεί μια ισχυρή βάση για να προχωράμε και να δημιουργούμε ένα καλύτερο μέλλον.
”Σπάσε του πόνου σύννεφο η πίκρα να λιγάνει,
να βγει ο ήλιος τσι χαράς τη σκέψη να ζεστάνει..”
”Αγριολούλουδο τσ’ αυγής κι αξεμπουμπούκιαστο μου,
αχνοδροσουλιασμένο μου,φυντάνι ξομπλιαστό μου…”
”Όσο κι αν ζούμε χωριστά δε σ’ έχω αφήσει μόνη,
με τη δική σου ανάμνηση βραδιάζει ξημερώνει..”
Ένα από τα ποιήματα που έδειχναν και την μεγάλη ευαισθησία του είναι το παρακάτω:
”Βρήκα μια φωτογραφία με στο σπίτι πεταμένη,
που είχα βγάλει πιτσιρίκος κι ήτανε τσαλακωμένη..
Κι είχενε το πρόσωπο μου μιαν αθώα ξεγνοιασιά,
για δεν είχα νιώσει ακόμη πίκρες τσι ζωής κιαμιά..
Κι αναστέναξα και είπα : αχ! και να ‘μουνα παιδί,
να ξαναγυρίσω πάλι στην παλιά μας την αυλή..
Και να ‘ρθούν τα γειτονάκια η παρέα η παλιά,
και να παίξουν όπως τότε πάλι τα κρυφά πουλιά..
Κείνο το συλλογισμό μου παίρνει πίσω μια φωνή,
που άκουσα απ’ τη κουζίνα έτοιμο ήταν το φαί..
Και προβαίρνει το κοπέλι και εφώνιαζε ,
”μπαμπά έλα να φάμε” και λέω μετά…
Που να ξέρει το Κωστάκη που ‘χε σύρει τη φωνή,
πως κι αυτό θα λαχταρήσει να ξαναγενεί παιδί…
Αθάνατος στις καρδιές μας!
ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΣΧΟΛΗ
Στον Ιερό Ναό της Παναγίας στο Περαχώρι μετά τη νεκρώσιμη ακολουθία ο π. Ανδρέας Κεφαλογιάννης είπε τα παρακάτω λόγια για το μεγάλο Μύρων Σκουλά:
”Βαριά και συνάμα σκοτεινή η σημερινή μέρα για το Περαχώρι που αποχαιρετά ένα μυριάκριβο τέκνο του, για τα Ανώγεια που η μουσική σχολή τους χάνουν ένα ακόμα δάσκαλο, για την Κρήτη που δεν θα έχει πια την τύχη να ακούει να τραγουδούν τις χαρές της και τους καημούς της μέσα από την καθαρή φωνή του Μύρωνα Σκουλά.
Μέσα από το ταλέντο του και την αγάπη του για την καλή κρητική μουσική δημιούργησε μια νέα τάξη στα μουσικά δρώμενα της Κρήτης. Με το μαντολίνο και τη γεμάτη μεγαλοπρέπεια φωνή του έκανε όλους τους Κρητικούς τόσο των γενέθλιων τόπων όσο και της διασποράς να σιγοτραγουδούν εν είδη καντάδας, τους καημούς ,τους πόθους και τους έρωτες τους. Τους συντρόφευε στις πιο μοναχικές και μοναδικές στιγμές τους.
Ο Μύρων Σκουλάς με το νέο εκφραστικό μουσικό τρόπο που εισήγαγε στη μεγάλη μουσική σκηνή της Κρήτης έδωσε μια άλλη διάσταση στις κρητικές νότες, πετυχαίνοντας πολύ γρήγορα την δημιουργία μιας νέας μουσικής σχολής η οποία σύντομα βρήκε μιμητές και συνεχιστές κάτι που δηλώνει ότι το καινούριο που είχε γεννήσει άνοιγε νέους δρόμους και μονοπάτια που ο καθένας μας με τον τρόπο του ήθελε να τα περπατήσει.
Ο Μύρων δεν ήταν μόνο ένας ξεχωριστός καλλιτέχνης, ένας μοναδικός στο είδος του τροβαδούρος της κρητικής μουσικής,ήταν επίσης ένας καλός άνθρωπος, πολύ καλός Ανωγειανός που εξύψωσε με τη στάση του και τον τρόπο του το χωριό του, την οικογένεια του, την Κρήτη ολόκληρη.
Το έργο που αφήνει πίσω του είναι σπάνιο ,μοναδικό, αθάνατο και συνάμα οδηγός για όλους όσοι αγαπούν τη μουσική, το τραγούδι, την ίδια τη ζωή. Κι ο Μύρων τα αγαπούσε όλα αυτά για αυτό ανθρώπους σαν αυτόν δε θα πρέπει μονάχα να τους κλαίμε αλλά κυρίως να τους γλεντάμε όπως μας γλέντιζε κι αυτός χρόνια τώρα σε αυτό το ψεύτη κόσμο.
Αιωνία σου η μνήμη αξιομακάριστε Μύρωνα ας είναι ελαφρύ το ανωγειανό χώμα που θα σε σκεπάσει, που τόσο πολύ αγάπησες”.
Ολοκληρώνοντας αυτό το αφιέρωμα σας παραθέτουμε μερικά λόγια για τον Μύρο από τον Σταύρο Βιτώρο ή Αγκούτσακα:
Ήταν κι ο Μύρος ο Σκουλάς μια εποχή και κείνος
και μερακλής και γλεντιστής και τσι γενιάς του κρίνος
Την τελευταία του μηνός εμύσεψε του Μάρτη
στο μεσοστράτι τσι ζωής και τούτοσάς ραχάτι
Κηδεύτηκε Πρωταπριλιά την μέρα του ψομάτου
πάει καιρός για να βλαστεί ακόμη το όνομα του
Άφηκε πίσω εποχή κι αυτός σαν τον Κουμούχη
πενήντα χρόνια του τουνά η φεύγα του απού χει
Του Μύρο πάνε δώδεκα κι ο κύρης του φευγάτος
με καρδιοχτύπια στο κορμί απάνω του γεμάτος
Αν είχε χρόνους τσι χασε γιατί χασε το γιό του
κι’ άλλα παιδιά χει μα τονα τον είχε ακριβό του
Τα μερακλίκια του χωριού χάσαν τον μερακλή τους
τον ποιητή τον στοχαστή τον Καραμπουζουκλή τους
Χάσανε τον αέρα τους το νάμη τον μπροστάρη
και εγλέντα κι οντε ναι κανε και η τον αρωστάρη
Βγήκε στο τάφο του Στραβού καντάδα κι έκαμε του
πριν βάλουνε το σώμα του ποκάτω του τσιμέντου
Τσι μερακλήδες τσι καλούς δε τσι κλαίγε τσι γλέντα
να χα το χώμα αλαφρύ ποκάτω που τη πέτρα
Έχει τον Γιώργη Φασουλά εδά η το γαμπρό του
να χει να λέει κι ο γαμπρός και για τον πεθερό του
Επήρε κόρη μερακλή και μερακλή χει κύρη
κι ήταν το άστρο του μπελή ως πού ψηλά θα γύρει
Έχεις τον κύρη σου τουδά και πια δεν είσαι μόνος
που μύσεψε και κόλα του και ο δικός σου πόνος
Ξημέρης και Σουβλόκωστας Στραβός Σταματογιάννης
καλοί λυράρηδες τουδά καντάδες για να κάνεις
Κίτρος και Φουναδόκωστας και Καραμουζαντώνης
νε μεν κι αυτοί αλλα και σύ πια θα τσι ξεφαντώνεις
Κουρκούτης Μυροδόκωστας Ξυλούρης Ρουλιογιώργης
και Κοντογιάννης Κυρικλής Πλουσής Ζαφειρογιώργης
Με το Κουμούχη, Νεοκλή και Μηναδομανόλη
που το γλεντίσαν το χωριό οσάν τ ’ασκί τους όλοι
Πλουσομιχάλης Σοφοκλής Μαυρόκωστα Μιχάλη
κουμπάρε αν είναι σαν τηνε η ζωή που λένε , η άλλη
Κιαν έχει Μύρο και τουδά Λιβάδι Αρμί Μειντάνι
να μη ξεχάσω να σου πώ και τον Μπαντουρογιάννη
Από γλετζέδες όσους θές οι καλοί τουδά ναι όλοι
με ύστερο η τον Σκουλά του Κίκη το Μανόλη
κι ο Μπάχλης είναι έτουδα και ο Σαμολογιάννης
Πωλομανόλης και Χουμάς παρέες για να κάνεις
Κι ο Τζαβολιός κι ο Καφατσής κι ο Μάγκας και ο Πώλος
ο μερακλίκιος ο καλός τουδά ναι ο κόσμος όλος
Ο Μιλτιάδης Ξυλούρης του Ξυδάκη έφυγε από τη ζωή στις 8 Ιανουαρίου σκορπίζοντας θλίψη στο χωριό όντας ένας μεγάλος μερακλής, καλός οικογενειάρχης και ξεχωριστός άνθρωπος.
Με ένα συγκινητικό κείμενο που έστειλε στην ΑνωΓη τον αποχαιρετάει η κόρη του Ελένη.
Ακριβέ μου μπαμπά …
Ω την παντέρμη ταχινή και πως θα τση ξεχάσω
αυτό τηλεφώνημα πως θα το ξεπεράσω.
«Έλα κι επάγωσε ο μπαμπάς» έλεγε η αδερφή μου
Τι λες; ετόλμησα να πω και άλλαξε η ζωή μου.
Κι ήρθα κι εσύ ατάραχος, ακίνητος στο στρώμα
πρώτη φορά ασάλευτο έμενε αυτό το σώμα.
Καμιά φωνή δε σε κουνά κι ο πόνος μεγαλώνει
μία στιγμή και μια ζωή επέρασε τελειώνει.
Και δε γιαγέρνει η στιγμή κι ακόμη δε σαλεύγεις
τα δάκρυα πληθαίνουνε που πας; γιάιντα μισεύγεις;
Θεριεύει μέσα μου ο καημός κι ο χρόνος πως διαβαίνει
δε νιώθω τίποτα σχεδόν και η καρδιά σκληραίνει.
Πόσες φορές εκέρδισες σε μάχες του θανάτου
και τώρα ήντα σου’ταξε κι εσίμωσες κοντά του
Τίνος θα λέω «ε Μπαμπά» και ποιος θα’ ποιλογάται
που ’ναι το βλέμμα που ’βλεπα κι έλεγα δε φοβάται.
Και χάνομαι στσοι θύμησες μέσα στην αγκαλιά σου
κι αναστορούμαι άλλες στιγμές μα και τη μυρωδιά σου.
Έλεγες πως ο κύκλος σου έκλεισε τώρα φτάνει
να τυρανάσαι η ζωή το νόημα το χάνει.
Κι έφυγες μες στον ύπνο σου ατάραχος κι ακμαίος
κι ήσουνε πάλι δυνατός περήφανος γενναίος.
Και δα μπαμπά ελλάξανε τα πάντα στις ζωές μας
κι όλο σε σένα στρέφονται σαφή οι αναφορές μας,
είπε ο μπαμπάς κι είπε ο μπαμπάς ήντα πως το’πε λέω
και χώνομαι να μη με δουν και κάθομαι και κλαίω.
Η μάνα τώρα δε μπορεί κι ας προσπαθεί κι εκείνη
ένα αβάσταχτο κενό η φεύγα σου αφήνει.
Ως λέει πάει ο ασκιανός απού’χε χρόνια τώρα
ποια σκέψη να’ναι γιατρικό να γλυκαθεί η ώρα.
Πενήντα χρόνια μια ζωή πώς να εξιστορήσεις
που είχε απ ’όλα μα ανθρωπιά απ’ όπου κι αν τση ‘γγίξεις.
Τα λόγια σου ήτανε σαφή λίγα και μετρημένα
τα μερακλίκια σου πολλά καλά και σπουδαγμένα.
Οι φίλοι σου δακρύζουνε κανείς δε το πιστεύει
πως μια πηγή που’ χει νερό απότομα στερεύγει.
Και χιόνι ως δε το ’θελες εχθρός η των οζώ σου
σου κλούθα και σε σκέπασε κι εδά στο μισεμό σου.
Μπαμπά μου λείπει η αρχοντιά η όμορφη θωριά σου
κι αυτή η βροντερή φωνή στο ανατράνισμα σου.
Έλλαξε και το σπίτι μας σκοτείνιασε ο τόπος
και όσα φώτα να ανοιχτούν άδικος είναι κόπος.
Στη καθεμιά χαιρετισμό έκανες να διαφέρει
και μια αγκαλιά βασίλειο ζεστή σα μεσημέρι.
Κι εδά μπαμπά μου δε γροικάς ούτε τα κλάματα μας
ούτε σε νοιάζει η αφορμή στ’ αναστενάγματα μας.
Λείπεις μπαμπά κάθε στιγμή στη κάθε μέρα μέσα
γιατί ήσουνα αληθινός με λόγο και με μπέσα.
Λείπει μπαμπά η σκέψη σου και το χαμόγελο σου
λείπει ακόμα κι η στιγμή του « διάλε το στανιό σου».
Όλα σου λείπουν κι άλλαξε για κάθε μια η εικόνα
σαν ένα κτίρι που έκοψε η κεντρική κολώνα.
Θολώσανε τα μάθια μας η όψη μας αλλάζει
λέμε για σένα κι η καρδιά τση κάθε μιας λουπάζει.
Ξέρεις δεν έβγαινε φωνή εκείνη την ημέρα
κι εστέκαμε κι επιάναμε η μια τσ’αλλής τη χέρα,
τα σωθικά μας σκίστηκαν λυγίσανε οι καρδιές μας
κι έχουμε πόνο δυνατό που καίει τις ψυχές μας.
Πολλά ήταν τα μαθήματα που έδινες κάθε μέρα
μα ξέρεις το καλύτερο σαν έπιανες τη χέρα,
κι έλεγες χώρια καθενούς το σ’ αγαπώ στ’ αλήθεια
σαν τη νεράιδα μαγικός ήσουν στα παραμύθια,
απου σε ’κάνει ατρόμητο, γενναίο, διοματάρη
πολεμιστή και ταπεινό, άθρωπo προπατάρη.
Να σοζυγιάζεις ήθελες τη κάθε λέξη πάντα
να μη σε παρασύρουνε του χρόνου τα συμβάντα.
Μπαμπά πονώ και δε μιλείς, κοντώ και δε σε νοιάζει;
κλαίω φωνιάζω νευρικά μα πράμα δεν αλλάζει
παρακαλώ σε ευλαβικά στο όνειρο να σιμώσεις
έστω για λίγο τη χαρά που σ’ είδα να μου δώσεις.
Ελένη Μιλτιάδη Ξυλούρη
Για τον Αλέκο…
31/03/2015
Θέλω να φύγω δροσερός ,
να ‘ χουν οι κλώνοι μου ‘ άνθη….
να λένε κρίμας το δεντρί ,
ήντα ‘ χε και μαράθη…..
Ο σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του Δημοτικού σχολείου, οι εκπαιδευτικοί αλλά και οι μικροί μαθητές με κοινή τους απόφαση αναβάλλουν λόγω πένθους την εκδήλωση που είχε προγραμματιστεί για την Πρωταπριλιά στο αμφιθέατρο του σχολείου για να συγκεντρωθούν χρήματα για την εκδρομή των παιδιών.
Ο αδόκητος χαμός του Αλέκου Χαιρέτη του Φουνά βύθισε στο πένθος όλη τη κοινωνία του χωριού που αποχαιρετά σήμερα Τρίτη με οδύνη , έναν από τους ανθρώπους που τίμησαν τα Ανώγεια με τη σεμνή παρουσία του σε όλη τη διάρκεια της σύντομης αλλά τόσο παραγωγικής ζωής του.
Παρών σε όλες τις εκδηλώσεις της μικρής κοινωνίας μας, σε χαρές και σε λύπες ,στον πόνο αλλά και στη χαρά, ο Αλέκος αφήνει ένα κενό ανθρωπιάς, φιλότιμου, αξιοπρέπειας και αγώνα.
Τα κοπέλια σου και η αγαπημένη σου Βαγγελιώ θα σε θυμούνται πάντα όπως θα σε θυμόμαστε όλοι με το χαμόγελο στα χείλη και την ζεστασιά που απλόχερα πρόσφερες σε όποιον ήταν δίπλα σου..
Η λύρα του αγαπημένου σου αδερφού του μεγάλου Ανωγειανού λυράρη Φουναδόκωστα είναι έτοιμη και θα σε υποδεχτεί εκεί που πας με ένα αγαπημένο σου σκοπό αυτό του Στραβού… Μαζί σου θα χορέψουν όλοι οι δικοί μας άνθρωποι που έφυγαν…
Καλό ταξίδι αγαπημένε ξάδερφε… Το κύρη μου να μου χαιρετάς..
Γ.Μπ
Ο Μανώλης Κ. Κεφαλογιάννης επικεφαλής της Κ.Ο. των ευρωβουλευτών της ΝΔ και ο Γιάννης Κεφαλογιάννης Βουλευτής Ρεθύμνου και τομεάρχης Άμυνας της ΝΔ στο πλαίσιο της περαιτέρω ανάπτυξης των οικονομικών σχέσεων Ελλάδας-Κίνας που αποτελεί στρατηγικό οικονομικό εταίρο της χώρας μας πραγματοποίησαν συνάντηση με Κινέζους αξιωματούχους που επισκέφθηκαν τη χώρα μας.
Επικεφαλής της κινεζικής αντιπροσωπείας ήταν ο Υπουργός Εξωτερικών Σχέσεων Ευρώπης – Κίνας κ. Zhang Jianguo, ενώ συμμετείχαν επίσης οι κ.κ Li Na, Sun Zhaolong, Sun Shouliang, Qian Yingchao και Wu Shutao, ο οποίος εκπροσώπησε την Πρεσβεία της Κίνας στην Ελλάδα.
Στη συνάντηση επιβεβαιώθηκε το καλό κλίμα στις σχέσεις των δύο χωρών και τονίστηκε η ανάγκη επέκτασης των Κινεζικών επενδυτικών πρωτοβουλιών στη χώρα μας με στόχο να αποτελέσει τη βασική πύλη εισόδου των κινεζικών προϊόντων για όλη την Ευρώπη. Παράλληλα συζητήθηκε και η ανάγκη δημιουργίας όλων εκείνων των κατάλληλων προϋποθέσεων που θα βοηθήσουν και θα ενισχύσουν την περαιτέρω ανάπτυξη των εξαγωγών των ελληνικών προϊόντων στην τεράστια κινεζική αγορά.
Μεταξύ άλλων, ο επικεφαλής της Κ.Ο. των ευρωβουλευτών της Νέας Δημοκρατίας κ. Μανώλης Κεφαλογιάννης σημείωσε ότι ως Υπουργός Ναυτιλίας, ήδη από την περασμένη δεκαετία, είχε ξεκινήσει μια ουσιαστική προσπάθεια για την ανάπτυξη ισχυρών δεσμών των δυο χωρών μέσα από την ανάπτυξη στρατηγικών επενδύσεων όπως αυτή της Cosco. Παράλληλα τόνισε πως θα συμβάλει στην εντατικοποίηση των προσπαθειών ενίσχυσης των σχέσεων της Κίνας με την Ε.Ε, υπογραμμίζοντας ότι οι ευκαιρίες και οι προκλήσεις που έρχονται είναι κοινός τόπος με αμοιβαίο όφελος για τις δυο πλευρές.
Από τη μεριά του, ο Ρεθεμνιώτης Βουλευτής Γιάννης Κεφαλογιάννης, ανέφερε ότι οι αναδυόμενες οικονομίες στην Ασία σημειώνουν τους ταχύτερους ρυθμούς ανάπτυξης παγκοσμίως κάτι που είχε την ευκαιρία να αντιληφθεί κατά τη διάρκεια της πρόσφατης επίσκεψής του στην Κίνα, μέσα από την πρόοδο αλλά και την αυξανόμενη δυναμική της κινεζικής οικονομίας. Παράλληλα, ανέφερε ότι η Ελλάδα οφείλει να διατηρήσει, να τιμήσει και να επεκτείνει την ουσιαστική συνεργασία που ξεκίνησε από την κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή με την κινεζική επένδυση στον Πειραιά και εντατικοποιήθηκε από την κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά στους τομείς των επενδύσεων, των εξαγωγών και του τουρισμού.