29/02/2016
Αποκριάτικο πάρτι για μικρούς και μεγάλους διοργανώνει ο σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του Δημοτικού σχολείου Ανωγείων, την ερχόμενη Πέμπτη 3 Μαρτίου στις 5 μ.μ στο αμφιθέατρο του σχολείου. Στον χώρο θα υπάρχει κλόουν για να διασκεδάσει τα μικρά παιδιά ενώ την μουσική επιμέλεια θα έχουν οι Μανόλης Σαμόλης και Γιώργος Νταγιαντάς.
Όλοι καλεσμένοι λοιπόν για μια αξέχαστη Τσικνοπέμπτη στα Ανώγεια με την είσοδο στην εκδήλωση να είναι ελεύθερη για να διασκεδάσετε μαζί με τα μικρά παιδιά σε μια όμορφη εκδήλωση. Την συν-διοργάνωση έχει ο Δήμος Ανωγείων.
Δημοσιεύθηκε σε: Τελευταία Νέα
H Κοινωνική Υπηρεσία του Δήμου Ανωγείων ενημερώνει ότι έχει ξεκινήσει η πρώτη διανομή προϊόντων στους δικαιούχους του Προγράμματος Επισιτιστικής και Βασικής Υλικής Συνδρομής.
Τα προϊόντα θα διατίθενται στο χώρο της Κοινωνικής Υπηρεσίας του Δήμου (τέως ΚΑΠΗ) μέχρι και την Παρασκευή 4 Μαρτίου 2016.
Οι ωφελούμενοι θα πρέπει να προσέρχονται με τον αριθμό της αίτησης τους στο πρόγραμμα του ΤΕΒΑ ή το ΑΜΚΑ τους για να παραλαμβάνουν τα προϊόντα που τους αναλογούν.
Τηλ: 28340 31484 – 31550
Fax: 2834031484
Πληρ.: Ειρήνη Σουλτάτου
Δημοσιεύθηκε σε: Τελευταία Νέα
ΘΟΔΩΡΟΣ ΞΥΛΟΥΡΗΣ 1922-2016
(Καλού, 25 Φεβρουαρίου 2016)
Ένας μεγάλος στοχαστής γράφει σ’ένα βιβλίο του:
«Ο θάνατος κάθε ανθρώπου λιγοστεύει εσένα τον ίδιο, γιατί είσαι ένα με την ανθρωπότητα. Γι’αυτό αν ακούσεις καμπάνα να χτυπά, ποτέ σου μη στείλεις να ρωτήσεις για ποιον χτυπά. Για σένα χτυπάει»
Αυτή τη φορά η καμπάνα του χωριού χτύπησε για το Θόδωρο Ξυλούρη, ένα από τα οχτώ παιδιά, (τα πέντε αγόρια), του Γεωργίου Ξυλούρη του Κωνσταντίνου. Ο Ξυλουρογιώργης, πατριάρχης της οικογένειας με 8 παιδιά και 30 εγγόνια, εγκαταστάθηκε εδώ στο χωριό Καλού. Η δημιουργική του προσπάθεια, το θάρρος και η θέληση, γαλούχησαν τα παιδιά του στο δύσκολο δρόμο της ζωής, μαθαίνοντάς τα να στηρίζονται στις δικές τους δυνάμεις.
Στη ζωή οι άνθρωποι δεν πρέπει να περιορίζονται στην απόκτηση υλικών αγαθών. Πρέπει να εκπληρώνουν το χρέος τους και στον τομέα της Εθνικής και κοινωνικής ζωής. Έτσι, όταν πριν από 76 χρόνια, τον Οκτώβρη του 1940 χτύπησαν και πάλι οι καμπάνες των εκκλησιών μ’ένα διαφορετικό ήχο, ο Ξυλουρογιώργης έστειλε στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο τους τρεις από τους πέντε γιους του. Το Μανόλη, το Νίκο και το Γιάννη. Τους άλλους δυο, το Θόδωρο και τον Αντρέα, τους κράτησε μαζί του στα Πετροδολάκια, τον ιερό τόπο της οικογένειας των Ξυλούρηδων, που είχε τα χίλια του πρόβατα. Και διηγείται ο Θόδωρος Ξυλούρης, (γεννήθηκε το 1922), για την οικογένειά του :
«…στην Αλβανία είχανε πάει τρεις αδερφοί μου. Κι είχε ο πατέρας μου πέντε γιους. Ο Μανόλης ο πρώτος, ο Νικόλας ο δεύτερος και ο Γιάννης, ο τρίτος μου αδερφός, επολεμούσανε στην Αλβανία. Εγώ και ο Αντρέας είμαστε κοντά στον κύρη μου και βοηθούσαμε στα οζά τσι μέρες του πολέμου με τσι Ιταλούς. Και ελέγανε τον παππού μου Κωστή. Και ο πατέρας μου δεν έβγαλε κανένα από τσι πέντε γιους Κωστή γιατί ήτανε μέχρι το κόκαλο Βεντζελικός. Και επειδή το βασιλιά τόνε λέγανε Κωνσταντίνο δεν ήβγαλε αυτό το όνομα.…».
Στα χρόνια της κατοχής η οικογένεια του Ξυλουρογιώργη μπήκε στο αντάρτικο. Εντάχθηκε στην Ανεξάρτητη ομάδα Ανωγείων. Και συνεχίζει τη διήγησή του ο Θόδωρος :
«…και την Κατοχή εμπήκε ο πατέρας μου στο αντάρτικο. Και επήγαινε πολλές φορές από του Καλού με το μουλάρι στα Πετροδολάκια τροφή, στην ομάδα του Στεφανογιάννη και του Καπετάν Μιχάλη. Εμείς εκατοικίσαμε εδώ από πριν τη κατοχή πολλά χρόνια. Γιατί ο πεθερός του ο Κάβος ήτανε εδώ στου Καλού. Όχι ο αξιωματικός αλλά ο πατέρας του αξιωματικού ήτονε με τη μάνα μου αδέρφια. Και ήρθε ο πατέρας μου εδώ γαμπρός στου Καλού και έμεινε. Τα τέσσερα από τα έξε παιδιά εγεννηθήκαμε εδώ στο χωριό.
Ο Στεφανογιάννης ήτονε πολύ δυναμικός και πολύ έξυπνος. Παρόλο που ήτονε βοσκός, ήτονε πάρα πολύ έξυπνος και είχε και το κύρος, τον αγαπούσανε όλοι οι αθρώποι, πως να το κάνομε ; Και εγίνηκε Αρχηγός.
Μετά που σκοτώθηκε, επήρε την ομάδα ο Χριστομιχάλης. Ξαδέρφια με τον πατέρα μου ήτανε. Του Χριστομιχάλη του άρεσε η αλήθεια, του άρεσε η τιμιότητα, δεν έδιδε καμιά σημασία στα χρήματα. Όλη μας η οικογένεια επροσκυνούσαμε στο όνομα του Χριστομιχάλη. Γιατί τόνε εσεβούμαστενε όλοι.
Στο Καμαράκι έκανε κασαπιό. Κι άμα ήθελα πάω στο Ηράκλειο να με δει με ρώτανε πότε θα φύγεις. Ήντα δουλειά έχεις. Έπρεπε να τα μάθει όλα. Εγώ ήμουνε τότε δεκάξι χρονών. Αυτός ήτανε ο αρχηγός μας μετά που εσκοτώθηκε ο Στεφανογιάννης από τσι Γερμανούς…».
Στη διάρκεια της κατοχής, ο εικοσιδυάχρονος Θοδωρής, με τον πιο μικρό του αδερφό Αντρέα, συλλαμβάνονται από τους γερμανούς. Φυλακίζονται στο Ηράκλειο, στο τμήμα του Δασκαλάκη. Ο Θοδωρής καθημερινά γίνεται μάρτυρας της κακοποίησης του αδερφού του Αντρέα από έναν γερμανόφιλο. Γι’αυτόν, ο Θοδωρής θυμάται :
«…να’ρθει στο παραθυράκι τση φυλακής να μου λέει ξάνοιγε τον αδερφό σου όξω ήντα του κάνομε. Και να βλέπω τον αδερφό μου να τόνε δέρνουνε αλύπητα. Όταν εγίνηκε η κατάρρευση, τόνε πήρανε οι κουμουνιστές, δεν κατέχω ήντα τόνε ποκάμανε, επήγα μα δε μου τόνε δώκανε. Ήθελα να τον εκδικηθώ. Για τσι ξυλιές που έπαιξε του αδερφού μου…».
Με τη μεσολάβηση ενός πατριώτη οι γερμανοί ελευθερώσανε το Θοδωρή και τον αδερφό του Αντρέα. Καθ’όλη τη διάρκεια της κατοχής, ο Θοδωρής μετείχε στην αντίσταση υπακούοντας πάντοτε στις εντολές του πατέρα του Ξυλουρογιώργη. Μεταφορέας μηνυμάτων και τροφίμων από το Καλού στα Πετροδολάκια, απόκρυψη όπλων και εφοδίων, ήταν η καθημερινότητα του Θοδωρή αλλά και της οικογένειας του Ξυλουρογιώργη στο σύνολό της. Και δεν απέμεινε ούτε ένα πρόβατο στην οικογένεια ως το τέλος της κατοχής. Ο Ξυλουρογιώργης τα διέθεσε στον αγώνα. Στο Καλού βίωσε ο Θοδωρής την καταστροφή και το κάψιμο των Ανωγείων.
«…όντεν εκάψανε οι Γερμανοί τ’Ανώγεια εμείς είμαστε εδώ. Και βλέπαμε τον καπνό να βγαίνει από το Κουδούνι κι απάνω. Και ήρθανε μετά το κάψιμο του χωριού από τ’Ανώγεια πολλές οικογένειες από τσι Ξυλούρηδες και τσι φιλοξενήσαμε εδώ…».
Μετά την κατοχή, ξεκίνησε ένας ακόμη αγώνας για την οικογένεια του Ξυλουρογιώργη,. Από την αρχή. Έπρεπε να σταθούν στα πόδια τους, να συσφίξουν περισσότερο τους οικογενειακούς δεσμούς, να δημιουργήσουν και πάλι το κοπάδι τους, να ανασυντάξουν την κοινωνική τους δομή. Τα κατάφεραν.
Το 1954 πεθαίνει ο πατέρας του Θοδωρή. Την ημέρα του θανάτου του πατέρα του Ξυλουρογιώργη, ο Θοδωρής ήταν δώδεκα ημερών γαμπρός. Με τη γυναίκα του απέκτησε πέντε παιδιά, τρεις κόρες και δυο γιους.
Σήμερα πολλοί πιστεύουν ότι η ελευθερία μας είναι δεδομένη. Άλλοι ισχυρίζονται ότι δεν έπρεπε να ορθώσουμε το ανάστημά μας στους κατακτητές γερμανούς αλλά να κρατούσαμε μια ουδέτερη στάση. Γερμανοί πανεπιστημιακοί ισχυρίζονται ότι οι Γερμανοί όχι μόνο δεν έκαναν κακό στην Κρήτη, αλλά οι κρητικοί είναι αυτοί που προκάλεσαν με τη στάση τους τους κατακτητές σε εκτελέσεις και αντίποινα. Γι’αυτές τις απόψεις μάλιστα τιμούνται από Σχολή του Πανεπιστημίου της Κρήτης. Γίνονται δικαστήρια γι’αυτές τις απόψεις τους και αθωώνονται.
Σήμερα εδώ στο Καλού αποχαιρετούμε έναν από τους τελευταίους αντάρτες της Ανωγειανής ομάδας. Σ’έναν αντάρτη που στάθηκε με τα γυμνά του στήθη απέναντι έναν βάρβαρο λαό. Σε έναν λαό που πίστευε και υπηρετούσε το δόγμα της ομαδικής ευθύνης, το δόγμα του ναζισμού και φασισμού. Σε ένα βάρβαρο λαό που έστηνε στα εκτελεστικά αποσπάσματα εκτός από τους άντρες, γυναίκες και παιδιά, ηλικιωμένους και άρρωστους.
Η ελευθερία θέλει αγώνες και αίμα. Και ανθρώπους πρόθυμους. Μπροστάρηδες και οδηγούς. Χωρίς φόβο. Η Ελλάδα, η χώρα μας, αν υπάρχει σήμερα εδώ και τέσσερις χιλιάδες χρόνια, το οφείλει σε ανθρώπους και οικογένειες που δεν υπέκυψαν, που δεν προσκύνησαν, που δεν υποτάχτηκαν. Ο Θοδωρής και η οικογένεια των Ξυλούρηδων ανήκουν σ’αυτούς τους ανθρώπους. Εμείς οφείλουμε να γνωρίζουμε, να
ακολουθούμε και να τιμούμε. Και να μην ξεχνούμε. Γιατί ο αγώνας τώρα, όσο ποτέ άλλοτε, συνεχίζεται. Και είναι πιο δύσκολος.
…………………………………………………………..
Δανείζομαι τα τελευταία λόγια αποχαιρετισμού στο Θόδωρο Ξυλούρη από ένα τραγούδι μιας φυλής που ζει στα βάθη της Αφρικής.
…όταν ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο έφτιαξε πρώτα τον ήλιο.
Και ο ήλιος βγαίνει και χάνεται μα πάντα γυρίζει.
Ύστερα έφτιαξε το φεγγάρι.
Και το φεγγάρι βγαίνει και χάνεται μα πάντα γυρίζει.
Μετά δημιούργησε τον άνθρωπο.
Κι ο άνθρωπος έφτιαξε τον άνθρωπο.
Και ο άνθρωπος βγαίνει και χάνεται μα ποτέ δε γυρίζει…
Γιώργος Καλογεράκης
Δ/ντής Δημοτικού Σχολείου Καστελλίου
υποψ. Δρ. Πανεπιστημίου Ιωαννίνων
Δημοσιεύθηκε σε: Τελευταία Νέα
“Έφυγε” από τη ζωή σήμερα Παρασκευή 26 Φεβρουαρίου, στην Νέα Ζηλανδία όπου ζούσε για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες, σε ηλικία 66 ετών ο Γιώργος Αεράκης ή Υπάκος. Η κηδεία του θα πραγματοποιηθεί στη Νέα Ζηλανδία. Η Ανωγή εκφράζει θερμά συλλυπητήρια στους οικείους του.
Ο Γιώργης Αεράκης γεννήθηκε στα Ανώγεια το 1950 και ήταν γιος του Μανόλη Αεράκη (Νινή) και της Ελένης Σταμάτη. Το 1974 και ενώ δούλευε στα καράβια, σε ένα κρουαζιερόπλοιο γνώρισε και ερωτεύτηκε την Τζούλι και έφυγε μαζί της στην ιδιαίτερη πατρίδα της τη Νέα Ζηλανδία. Εκεί παντρεύτηκαν και απέκτησαν δυο γιους, τον Μανόλη και τον Αλέξανδρο και τέσσερα εγγόνια. Ασχολήθηκε επαγγελματικά τα 42 χρόνια της ζωής του εκεί με το ψάρεμα έχοντας στην ιδιοκτησία του καΐκια.
Υπήρξε ένας από τους καλούς Έλληνες και Ανωγειανούς ομογενείς του εξωτερικού. Πέθανε μετά από ολιγόμηνη μάχη με την επάρατη νόσο σκορπίζοντας την θλίψη στα Ανώγεια όπου μεγάλωσε και ανδρώθηκε. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει..
Της παιδιάτρου
Χριστίνας Μπασιούρη-Ανδρεαδάκη.
Καλημέρα με χαμόγελο. Απανωτές οι ιώσεις φέτος,μια κρύο μια ζέστη,ήρθαν και τα κουνούπια,έκανε ξανά την εμφάνισή του ο σταφυλόκοκκος, άδειασαν οι σχολικές τάξεις και γέμισαν τα σπίτια μπόμπιρες που δεν ξέρεις τι να τους κάνεις όταν πέφτει ο πυρετός. Μιλάω βέβαια εκ πείρας μιας και η μικρή μου είναι πάλι άρρωστη, αφού τη στείλαμε σε ένα πάρτυ μασκέ, αλλά τι να κάνουμε…με νιώθετε φαντάζομαι. Ιώσεις έχουμε κάθε χρόνο και γρίπη έχουμε και H1N1 έχουμε, ειδικά τον Φεβρουάριο, το λέει και το όνομά του, febris ο μήνας του πυρετού.
Αυτό το κύμα των ιώσεων κρατάει μέχρι τον Απρίλιο,τότε που αρχίζουν οι αλλεργίες.Ανησυχήσατε αρκετοί μιας και κάποια σχολεία έδωσαν σημειώματα για τη γρίπη,αλλά αν το διαβάσετε με ψυχραιμία θα δείτε ότι απλά συνιστά να παραμείνουν τα παιδιά στο σπίτι μέχρι να γίνουν εντελώς καλά,αυτό που συνήθως λέμε όλοι οι παιδίατροι.Η γρίπη είναι σοβαρή νόσος,η οποία σαφώς μπορεί να έχει επιπλοκές ακόμη και σε έναν υγιή οργανισμό του οποίου το ανοσοποιητικό σύστημα ίσως δεν είναι και στα καλύτερά του για κάποιο λόγο,οπότε εύκολα μπορεί να προκληθεί ωτίτιδα,βρογχίτιδα ή πνευμονία.Τώρα πόσο σίγουροι είμαστε ότι είναι γρίπη και μάλιστα H1N1, αυτό είναι μια άλλη κουβέντα,διότι πολλές φορές το επίχρισμα του σάλιου μπορεί να δώσει ψευδές αποτέλεσμα και δε νομίζω να μπορεί ο καθένας μας κάθε φορά να δίνει 100 ευρώ για να στείλει PCR και να ταυτοποιήσει τον ιό.
Στα περιστατικά που νοσηλεύονται βέβαια,οι εξετάσεις αυτές γίνονται δωρεάν οπότε δηλώνονται τα κρούσματα στο ΚΕΕΛΠΝΟ και έτσι προκύπτουν τα διάφορα στατιστικά. Το δε εμβόλιο,το οποίο φέτος είχε επάρκεια στη χώρα μας έγινε ,όπως και κάθε χρόνο στις ευπαθείς ομάδες των παιδιών, στα αδερφάκια των νεογέννητων και στα βρέφη που πήγαν πρώτη φορά στον παιδικό. Να συνεννοείστε με τον παιδίατρο σας και να μην ξεχνάτε να κάνετε επισκέψεις πρόληψης,2 φορές το χρόνο είναι αρκετές στα μεγαλύτερα παιδιά,μακάρι να πάτε και μία, μιλάω πάντα για τα παιδιά που δεν αρρωσταίνουν συχνά ευτυχώς υπάρχουν και τέτοια παιδάκια. Αν έχετε το γιατρό δίπλα σας,όλα καλά θα πάνε.
Σας ενημερώνω επίσης ότι το Mantoux είναι πλέον διαθέσιμο στα νοσοκομεία μας,οπότε να το κάνετε,ξέρετε πού και πώς,ρίξτε μια ματιά στα βιβλιάρια των παιδιών,σας τα γράφω όλα με το μολυβάκι.Δεν ξέρω πώς να αντιδράσω από την ταπεινή μεν,μάχιμη δε θέση στην οποία βρίσκομαι ως παιδίατρος στο ιατρείο μου και όχι σε κάποια περίοπτη θέση,όταν διαβάζω ότι το Mantoux δεν μας χρειάζεται κι ότι το εμβόλιο δεν είναι το καλύτερο,μιας και δεν έχουμε λέει περιστατικά φυματίωσης στα παιδιά. Στα 10 χρόνια λειτουργίας του ιατρείου μου έχω διαγνώσει 3 ενεργείς φυματιώσεις σε Κρητικόπουλα, γιατί ξέρω ότι το σκέφτεστε,να μη μιλήσω για τις περιπτώσεις τις νοσοκομειακές, οι οποίες συμβαίνουν ακόμη και τώρα που μιλάμε,δυστυχώς. Είναι η άρνηση κάποιων ή η αγνωσία να χρησιμοποιήσουν το Mantoux ως διαγνωστικό εργαλείο και προληπτικά και όχι να περιμένουν τον εμβολιασμό στα σχολεία.
Σας κούρασα,μάλλον. Μην ξεχνάτε να γελάτε, όσο και όπως μπορείτε,είναι το αντίδοτο στη θλίψη….
Το άρθρο δημοσιεύτηκε και στο CRETALIVE
Το πρωτάθλημα της Β’ ΕΠΣΡ ολοκληρώνεται αυτή την Κυριακή, για τον Αετό πάντως δεν θα υπάρχουν αγωνιστικές υποχρεώσεις καθώς θα πάρει στα χαρτιά το τελευταίο παιχνίδι με το Πάνορμο. Μια επιτυχημένη χρονιά που βασίστηκε σε ντόπιους ποδοσφαιριστές ολοκληρώνεται για το συγκρότημα του Τάκη Μέμμου με την κατάληψη της 4ης θέσης με 33 βαθμούς παρά τους έξι βαθμούς ποινής από την περασμένη χρονιά. Η διοίκηση του Αετού αποχαιρετάει δυο σημαντικά στελέχη αυτής της προσπάθειας που θα αναζητήσουν πλέον αλλού τον επόμενο σταθμό της καριέρας τους.
Ο πρώτος είναι ο αριστερός οπισθοφύλακας Στέλιος Παπαδομιχελάκης, που έκανε ένα σπουδαίο πρωτάθλημα αποτελώντας τον ακρογωνιαίο λίθο της αμυντικής γραμμής του Αετού. Σταθερά από τους κορυφαίους κάθε Κυριακή, ο Στέλιος βοήθησε τα μέγιστα τον Αετό και τα Ανώγεια, που είναι και δικό του μέρος λόγω της καταγωγής της μητέρας του από το χωριό μας. Η ανακοίνωση του Αετού αναφέρει: ” Ο Αετός ευχαριστεί θερμά τον Στέλιο Παπαδομιχελάκη για την συνολική προσφορά του στον Αετό κυρίως τη φετινή δύσκολη χρονιά που αποτέλεσε σπουδαία μεταγραφή για εμάς. Με την προσφορά του και την αρχηγική φυσιογνωμία του στα αποδυτήρια βοήθησε στην ομαλή πορεία μας στο δύσκολο φετινό πρωτάθλημα. Του ευχόμαστε υγεία και καλή συνέχεια στον επόμενο σταθμό της καριέρας του, ευχόμενοι οι ποδοσφαιρικοί δρόμοι μας να συναντηθούν και στο μέλλον” καταλήγει.
Ο δεύτερος παίχτης που αποδεσμεύεται από την ομάδα είναι ο Τρικαλινός μέσος Γιώργος Ντούλας που βοήθησε και φέτος την ομάδα, ένας παίχτης που έχει μόνο φίλους στα Ανώγεια. Η ανακοίνωση αναφέρει : ”Με το τέλος του φετινού πρωταθλήματος ο Αετός Ανωγείων εκφράζει τις ευχαριστίες του και στον Γιώργο Ντούλα που επιστρέφει στην ιδιαίτερη πατρίδα του τα Τρίκαλα. Ο Γιώργος μας βοήθησε φέτος από τη πρώτη στιγμή που του ζητήθηκε και αποτέλεσε παράδειγμα αγωνιστικότητας για τα μικρά παιδιά του Αετού. Του ευχόμαστε καλή συνέχεια σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο”.