Παλιέ μου χρόνε μίσεψε, δε σου παραπονούμε,

αλλά δεν έχω και καλό, ‘πο σένα να θυμούμε.

============================================

Καινούριε χρόνε και να ‘ρθεις, πράμα δε σου γυρεύω,

μόνο μη ‘φήσεις του παλιού, τσι πόνους να παλεύω.

Ήταν δυο μαντινάδες που μερικά χρόνια πριν, κάποια παραμονή πρωτοχρονιάς, είχε γράψει η Αγγέλα Αεράκη, στο δωμάτιο ενός νοσοκομείου όπου έδινε μια γιγάντια μάχη για την υγεία της, έχοντας πάντα δίπλα στο πλευρό της, πιστούς  βράχους και στήριγματα, τον πατέρα της Διομήδη και την μητέρα της Ειρήνη. Μερικά χρόνια αργότερα, και την παραμονή της  φετινής Πρωτοχρονιάς του 2021, ο πατέρας της θα έφευγε για το μεγάλο ταξίδι, στα 86 του χρόνια, βυθίζοντας στη θλίψη όλη την οικογένεια των Αεράκηδων, των Ανωγειανών και φίλων και ιδιαίτερα σε όλους εμάς που ζήσαμε την ζεστή και στιβαρή παρουσία του στην αγαπημένη του πλατεία Μεϊντάνι.

Ο Διομήδης Αεράκης του “Κατρινομανώλη” ήταν μια ξεχωριστή περίπτωση Ανωγειανού, που δούλεψε σκληρά στο εξωτερικό, όπου και δημιούργησε και ανέθρεψε μια υπέροχη οικογένεια με μοναδικό του όνειρο ζωής την επιστροφή του στα Ανώγεια και το Μεϊντάνι όπως ανέφερε τότε. Όνειρο που έγινε πραγματικότητα για τα τελευταία 20 χρόνια της ζωής του, προσφέροντας σε όλους εμάς που τον γνωρίσαμε την ζεστασιά του, την απλοχεριά, την πάντα δυνατή και στεντόρεια φωνή του με τον καθαρό λόγο και την αξιοπρέπεια του.

Γεννημένος το 1934, μεγαλωμένος στις φλόγες του πολέμου και της ισοπέδωσης των Ανωγείων, έχοντας ένα μυαλό με ανοιχτούς ορίζοντες, ο Διομήδης, ήθελε πάντα να αναζητήσει μια καλύτερη τύχη σε ένα άλλο μέρος. Στα τριάντα του χρόνια, το 1964 θα έκανε το μεγάλο βήμα, της μετανάστευσης στην Γερμανία, όπως και εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες που αναζητούσαν το όνειρο τους. Για 35 χρόνια, θα εργαστεί σκληρά ως εργάτης για όλη αυτή την περίοδο, σε εργοστάσιο με υαλοβάμβακα. Ακούραστος και επίμονος, μέχρι να πετύχει τον τελικό στόχο της επιστροφής στα Ανώγεια.

Εκεί στην Γερμανία, το 1968, μέσα από μια φωτογραφία, θα αγαπήσει την Ειρήνη Σαρρή και θα την ζητήσει σε γάμο. Ο Διομήδης, ήταν καλός φίλος εκεί με έναν πρώτο ξάδερφο της γυναίκας του, την είδε σε μια φωτογραφία και δεν το σκέφτηκε δεύτερη φορά. Η αγάπη θα γεμίσει την ζωή του και μαζί θα αποκτήσουν τρία παιδιά, τον Μανόλη, την Αγγέλα και τον Μπάμπη, και αργότερα αρκετά εγγόνια που θα τον έκαναν ευτυχισμένο παππού.

Διαβάστε την συνέχεια... »

Ο Δήμος Ανωγείων ενημερώνει τους δημότες ότι ο Οργανισμός Απασχόλησης Εργατικού Δυναμικού (ΟΑΕΔ) έχει ανακοινώσει και  βρίσκεται σε εξέλιξη Πρόγραμμα Επιχορήγησης για την απασχόληση μακροχρόνια ανέργων,  ηλικίας 55-67 ετών (Δημόσια Πρόσκληση Νο 11/2017, Αριθμός Πρωτ. 42119/15-7-2020).

Ωφελούμενοι του προγράμματος είναι άτομα ηλικίας 55 έως 67 ετών, εγγεγραμμένοι στο μητρώο ανέργων των Υπηρεσιών του ΟΑΕΔ, για χρονικό διάστημα τουλάχιστον δώδεκα (12) μηνών. Επίσης οι ωφελούμενοι θα πρέπει να :

α) έχουν συμπληρώσει το 55ο έτος και να μην έχουν υπερβεί το 67ο έτος της ηλικίας τους, αντίστοιχα) κατά την υπόδειξή τους από το αρμόδιο ΚΠΑ2,

β) έχουν συμπληρώσει το τυποποιημένο έντυπο εξατομικευμένης προσέγγισης και να διαθέτουν συμπληρωμένο ΑΣΔ

καθώς και σειρά άλλων κριτηρίων που καταγράφονται στην αναλυτική πρόσκληση του ΟΑΕΔ.

Αν στα Ανώγεια υπάρχουν μακροχρόνια άνεργοι 55-67 χρόνων που ενδεχομένως ενδιαφέρονται για τη συμμετοχή τους στο πρόγραμμα και πληρούν τις προϋποθέσεις παρακαλούνται να ενημερώσουν το Γραφείο Προσωπικού του Δήμου Ανωγείων προκειμένου να διερευνηθεί η δυνατότητα απασχόλησής τους.

“Όποιος γεννιέται μερακλής, αθάνατος λογάται,

γιατί ποτέ η λεβεντιά, σε τάφο δεν κοιμάται…”

Ήταν 7 Ιανουαρίου 2015, όταν ο Μιλτιάδης Ξυλούρης του Ξυδάκη, ένας σπουδαίος Ανωγειανός, έφευγε από τη ζωή στα 73 του χρόνια, για να συνεχίσει το μερακλήκι, τις μαντινάδες, τον χορό και τις παρέες του στην γειτονιά των αγγέλων, μαζί με άλλους εμβληματικούς ανθρώπους της πολιτιστικής μας παράδοσης. Το Περαχώρι αποχαιρετούσε μια δυνατή μορφή του και οι Ανωγειανοί με σεβασμό και ευγνωμοσύνη θα τον συνόδευαν στην τελευταία του κατοικία, τονίζοντας τις ακλόνητες ηθικές αξίες του, την πίστη στην παράδοση και την αυθεντικότητα με την οποία εξέφραζε το συναίσθημα της ψυχής του, σε όλη τη διάρκεια της ζωής του.

Έξι χρόνια μετά, η μνήμη του παραμένει άσβεστη, και αφήνει μια πικρία για μια σπουδαία παλαιά γενιά Ανωγειανών μερακλήδων που αποχώρησαν αφήνοντας μας όλους φτωχότερους, αλλά “φορτωμένους” με τις αναμνήσεις και το χρέος να πατήσουμε στα ίδια βήματα με τα δικά τους.

Η οικογένεια του, επικοινώνησε με την ΑΝΩΓΗ και θέλησε να προσφέρει το ποσό των 100 ευρώ στη μνήμη του, με αφορμή τη συμπλήρωση έξι χρόνων, για τις ανάγκες της ηλεκτρονικής μας έκδοσης και του Εργαστηρίου Γνώσης της ενορίας του Αγίου Γεωργίου. Τους ευχαριστούμε θερμά. Ας είναι ελαφρύ το Ανωγειανό χώμα που σε σκεπάζει Μιλτιάδη.

Δείτε παρακάτω ένα μικρό μονόλεπτο βίντεο, με τον Ψαραντώνη στη λύρα τη δεκαετία του 1970, κάπου στον Ψηλορείτη, έχοντας δίπλα του στο  λαούτο τον γιο του Ψαρογιώργη και τον Μιλτιάδη Ξυλούρη να σέρνει το χορό.

Ένας ξεχωριστός αγιασμός πραγματοποιήθηκε και φέτος στα Ανώγεια Μυλοποτάμου Ρεθύμνου. Πρόκειται για τον Αγιασμό των Σκλαβεριών, των κουδουνιών, που χρησιμοποιούν οι βοσκοί στα κοπάδια τους.

Όπως εξήγησε στο ΑΠΕ ΜΠΕ ο πατήρ Ανδρέας Κεφαλογιάννης από τον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου: “Τα σκλαβέρια είναι οι γνωστές κουδούνες για τον πολύ κόσμο. Εδώ στα Ανώγεια διατηρούμε το έθιμο του Αγιασμού των Σκλαβεριών, έθιμο που χάνεται στα βάθη των αιώνων. Οι βοσκοί μας, φέρνουν τα σκλαβέρια και τα τοποθετούν στην εκκλησία μέσα και αρκετά δίπλα στη κολυμπήθρα του Αγιασμού. Μετά τον Αγιασμό, τα παίρνουν και τα τοποθετούν στο λαιμό των προβάτων, εκείνων που είναι τα καλύτερα τους ζώα από το κοπάδι, στα ζωντανά αρχηγούς των κοπαδιών, σε εκείνα που καθοδηγούν τα υπόλοιπα ζώα”. Όπως αναφέρει ο πρωτοπρεσβύτερος, οι βοσκοί έχουν βαθιά σύνδεση με το θείο, λόγω και των ιδιαίτερων σχέσεων τους με την άγρια φύση στην οποία κινούνται και δραστηριοποιούνται τους περισσότερους μήνες του χρόνου. “Ζωή μοναχική η ζωή του βοσκού, ο οποίος ζει στα βουνά της περιοχής μας, στις πλαγιές του Ψηλορείτη, στη Νίδα και στις χιονισμένες κορφές των ορέων.

Ζωή που τον φέρνει πολύ κοντά στο Θεό, με τον οποίο, κάθε κτηνοτρόφος, ποιμένας, βοσκός, αναπτύσσει μία πολύ ιδιαίτερη και πολλές φορές παράδοξη σχέση”, λέει ο πατέρας Ανδρέας Κεφαλογιάννης, επισημαίνοντας ότι, ο Αγιασμός των Σκλαβεριών, από τους βοσκούς θεωρείται ως μία αναγκαία προϋπόθεση ώστε η χρονιά για τα ζωντανά τους, για τα κοπάδια τους να είναι καλή χωρίς προβλήματα και δυσκολίες.

Φέτος ο Αγιασμός πραγματοποιήθηκε μόνο με την παρουσία του ιερέα των Ανωγείων, λόγω των μέτρων προστασίας από τον Κορονοϊό. Παράλληλα πραγματοποιήθηκε ο Αγιασμός στα σπίτια επίσης με όλες τις προφυλάξεις και αποστάσεις, τόσο από τον ιερέα όσο και τους πιστούς, οι οποίοι τοποθετούν δίπλα στο πιάτο με το νερό όπου διαβάζονται οι ευχές του Αγιασμού και ένα Σκλαβέρι, μία κουδούνα, για να έχει ευλογία και ο οίκος του βοσκού, το σπίτι του και η οικογένεια του.

ΑΠΕ-ΜΠΕ του Μ. Λαμπαθάκη

Η ανάρτηση του γιατρού της “καρδιάς” των Ανωγειανών, Ντίνου Μερκούρη μετά τον εμβολιασμό του κατά του Covid-19.:

“Ναι, εμβολιάσθηκα: Για να προστατεύσω τον εαυτό μου.

Ναι εμβολιάσθηκα: Για να προστατεύσω το δημόσιο σύστημα υγείας που υπηρετώ από το 1985.

Ναι εμβολιάσθηκα: Γιατί ως γιατρός δηλώνω με τις πράξεις μου ότι κάλλιον το προλαμβάνειν ή το θεραπεύειν (Ιππικράτης).

Ναι εμβολιάσθηκα: Γιατί κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί, όλοι είμαστε τμήμα μιας ηπείρου (John Donne).

Ναι εμβολιάσθηκα: Για τ’ Ανώγεια ρε γαμώτο!!”

Σαν Κοινωνική Υπηρεσία  του  Δήμου Ανωγείων η σκέψη μας και η έγνοια μας είναι πάντα  κοντά στους ηλικιωμένους και μοναχικούς συνανθρώπους  μας .Πόσο μάλλον τα φετινά Χριστούγεννα που ήταν τόσο διαφορετικά, και που πολλοί   συνάνθρωποι  μας  τα πέρασαν μόνοι τους λόγω των συνθηκών.

Και βέβαια ούτε του καιρού τ αλλάματα, μ αυτή τη δύσκολη συγκυρία που περνάμε και κάνει απαγορευτική τη φυσική μας παρουσία,  μπόρεσαν να μας εμποδίσουν να επικοινωνήσουμε μαζί τους , να δώσουμε και να πάρουμε, απ αυτή την τόσο ζεστή επαφή και αλληλεπίδραση  που προσφέρει  σ όλους μας χαρά και ικανοποίηση .

Γιατί  όταν θέλεις ο τρόπος βρίσκεται! Κι εμείς θέλαμε οι άνθρωποί μας να αισθανθούν την αγάπη μας , να καταλάβουν ότι παραμένουμε δίπλα τους ώστε κανείς να μη νοιώθει μόνος,  και ότι πάντα θα βρίσκουμε τρόπους να τους βοηθάμε, όσο δύσκολες και αν είναι οι συγκυρίες.

Απώτερος στόχος μας ;

Να απασχοληθούν αυτές τις μέρες,  μέρες αγάπης, μέρες χαράς , με τρόπο ευχάριστο, διαδραστικό και δημιουργικό.

Να χουν κάτι να περιμένουν και να καταλάβουν ότι το να μένουμε σπίτι δεν σημαίνει ότι μένουμε αδρανείς. Μπορούμε να κάνουμε πράγματα ! Θέλαμε να μην μετράνε  απλώς τις μέρες, αλλά να κάνουν   τις μέρες να «μετράνε» και να γίνουν πιο φωτεινές!

Γιατί Χριστούγεννα θα πει Αγάπη και Αγάπη θα πει Μοιράζομαι…

Και κάπως έτσι  ξεκινήσαμε, εγκαινιάζοντας νέο  τρόπο επικοινωνίας  από την 1η Δεκέμβρη   και μέχρι την παραμονή των  Χριστουγέννων  ,αποστέλλοντας κάθε βδομάδα  ένα πακέτο αγάπης, πού περιείχε 7 φάκελους  1 για κάθε ημέρα  δημιουργώντας στο τέλος ένα  Χριστουγεννιάτικο   ημερολόγιο αντίστροφης μέτρησης !

Οι φάκελοι περιείχαν έντυπα με διάφορα περιεχόμενα όπως:

Ι σ τ ο ρ ί ε ς  αγάπης, ευγνωμοσύνης, καλοσύνης που ξυπνούσαν όμορφα συναισθήματα , α σ κ ή σ ε ι ς   Ε ν δ υ ν ά μ ω σ η ς ακονίζοντας το μυαλό με διάφορες ασκήσεις μνήμης, κρίσης,  αντιστοίχισης, κατανόησης, μικρούς γρίφους, σπαζοκεφαλιές και αινίγματα, ιστορίες Γ έ λ ι ο υ με  ανωγειανά ανέκδοτα, χιουμοριστικές  μαντινάδες, καθαρογλωσσίδια , Θ ρ η σ κ ε υ τ ι κ ά  κείμενα με βίους Αγίων που τιμά η Εκκλησία μας τις μέρες που πέρασαν καθώς και κείμενα με λαϊκές παραδόσεις που συνδέονται με τις εορτές αυτές, συμβουλές Π ρ ό λ η ψ ης και αντιμετώπισης σε θέματα υγείας  καθώς και υλικό για το μείζον κι επίκαιρο θέμα, τον κορωνοϊό με απλουστευμένες και εικονογραφημένες οδηγίες .

Πέρα απ αυτά που τους στέλναμε, πολύ σημαντικά ήταν  και αυτά που τους  ζητούσαμε, μέσα απ τη δική τους α φ ή γ η σ η .

Παραδόσεις ,ήθη και έθιμα της εποχής τους, σημαντικά γεγονότα  και όμορφες στιγμές της ζωής τους και γενικά οτιδήποτε έχει χαραχτεί στη μνήμη τους και θέλαν να το μοιραστούν μαζί μας και να καταγραφεί .

Όπου δεν ήταν εφικτή η καταγραφή από τους ίδιους, η συλλογή του υλικού γινότανε και συνεχίζει να γίνεται από μας σε τηλεφωνική επικοινωνία που έχουμε.

Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν απίστευτα θετική ! Πραγματικά ξεπέρασε κάθε προσδοκία μας !

Η χαρά και η ικανοποίηση τους ήταν τόσο μεγάλη! Και γιατί κάποιος τους σκέφτηκε και γιατί τους άρεσε το υλικό που τους στέλναμε και γιατί μπήκαν στη διαδικασία να θυμηθούν και να μοιραστούν μαζί μας τις αναμνήσεις τους.

Κι αυτή  η διαφορετική μορφή επικοινωνίας ήταν τόσο όμορφη, τόσο ελπιδοφόρα και τόσο συγκινητική για όλους, που μας δίνει την ώθηση να συνεχίσουμε και στον καινούριο χρόνο τέτοιου  είδους δράσεις όπως η δημιουργία ενός μηνιαίου περιοδικού με αντίστοιχο περιεχόμενο.

Γιατί και στη νέα αυτή εποχή, ο άνθρωπός είναι η απάντηση όποια και αν είναι η ερώτηση.