Τ’ Ανώγεια , από τα πιο παλιά ριζίτικα χωριά της Κρήτης ,ακουμπισμένα στις βορινές πλαγιές του Ψηλορείτη, λειτουργούν μ’ έναν μαγικό τρόπο στους ανθρώπους. Οι Ανωγειανοί, περήφανοι για τη καταγωγή τους, διατηρούν αναλλοίωτη στην πάροδο του χρόνου  την ιδιότυπη διάλεκτο στην οποία περιλαμβάνονται έως και σήμερα, ατόφιες λέξεις της αρχαίας ελληνικής. Ο τόπος τους είναι η αναφορά τους, είναι το ”κέντρο του κόσμου”.  Σ’ ένα σπουδαίο βιβλίο του Ορέστη Μανούσου, που καταγράφεται η ιστορία των Ανωγείων και των παλαιών Ανωγειανων, αναφέρονται οι συνοικίες με τις οικογένειες που τις κατοικούν και με τα ξεχωριστά τους χαρίσματα. Στο Μετόχι κατοικούν οι Μανουράδες και μέλη των οικογενειών Χαιρέτη, Μαυρόκωστα, Δραμουντάνη, Μπέρκη, στα Μουλιανά που εκθέτουν τα περίφημα υφαντά τους οι Ανωγειανές, υπάρχει το περίφημο άγαλμα  της Ανωγειανής μανας, μαζί με τις προτομές των γιατρών Νικολάου Μανούσου και Κων.Κουνάλη που φρόντισαν με ανιδιοτέλεια τους συγχωριανούς τους. Η γειτονιά του Αη -Γιώργη [Μουλιανά] κατοικείται από Δραμουντάνηδες, Ανδριαδάκηδες, Αεράκηδες, Νταγιαντάδες, κ.ά. Στη Μεσοχωριά, τη μεγαλύτερη γειτονιά των Ανωγείων, κατοικούν πολλές οικογένειες [Καλλέργηδες, Κεφαλογιάννηδες, Βρέντζηδες, Σμπώκοι, Χαιρέτηδες, Φασουλάδες, κ.ά.] Στη Καβαλαρία κατοικούν Μανούσηδες, Σαλούστρηδες, Δακανάληδες, Μέμμηδες, Μπίστηδες, κ.ά. ενώ στο Περαχώρι κατοικούν αυτοί με την καλλιτεχνική κλίση, Σκουλάδες, Σταυρακάκηδες, Ξυλούρηδες, Καλομοίρηδες, Βιτώροι, Νιώτηδες, κ.ά. Όλοι μα όλοι είναι μέλη μιας ξεχωριστής κοινωνίας που όσες διαφορές κι αν έχει πάντα τις ξεπερνά όταν πρόκειται για το καλό των Ανωγείων, τη “μεγάλη ιδέα”, τον τόπο που είναι συνδεδεμένος με την πιο μακρινή αρχαιότητα. Η ιστορία της Κρήτης -και συγκεκριμένα των Ανωγείων- ξεδιπλώνεται γλαφυρά σ’ ένα άλλο πολύτιμο βιβλίο του Ορέστη Μανούσου, “Το γιό της Ζαχαρένιας”, μέσα από τη ζωή του γιατρού πατέρα του, Νικολάου Μανούσου.

Ιωάννα Μπισκιτζή

Παρέλαση στην κεντρική λεωφόρο των Ανωγείων

Κρατώντας περήφανα την ελληνική σημαία

Στην Πλατεία Αρμί

Με λαμπρότητα γιορτάστηκε η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου στ΄ Ανώγεια. Οι μαθητές του δημοτικού, γυμνασίου και λυκείου παρέλασαν μπροστά από την εξέδρα των επισήμων. Νωρίτερα πραγματοποιήθηκε Δοξολογία στον ιερό ναό του Αϊ Γιάννη και κατάθεση στεφάνων στο μνημείο του Ανωγειανού Αγωνιστή.

ΦΩΤΟ: ΝΙΚΟΣ ΑΕΡΑΚΗΣ ΄Η ΝΤΑΡΟΝΙΚΟΣ

Του π. Ανδρέα Κεφαλογιάννη

Oι παρελάσεις διεξάγονται κυρίως από δυο λόγους. Εκτός από την επίδειξη ισχύος, η παρέλαση μπορεί να γίνεται για λόγους παράδοσης σε γιορταστικές επετείους προς ανάμνηση ενός αξιομνημόνευτου γεγονότος.Eίναι αδιανόητο Σήμερα που περισσότερο από κάθε άλλη φορα οι Ελληνες έχουν ανάγκη να τονώνεται το συλλογικό μας «εγώ» και να ενισχύεται η ιστορική μας μνήμη να θεωρούμαστε εθνικιστές όλοι εμείς που λέμε ΝΑΙ ΣΤΙΣ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ.Εχθρός της κοινωνίας δεν είναι αυτή τη στιγμή ο «εθνικισμός» , αν υπάρχει ένας εχθρός, αυτός είναι η ηττοπάθεια και η δουλοπρέπεια που θέλουν ΟΛΟΙ μα ΟΛΟΙ να μας επιβάλλουν σε όλους τους τομείς της ζωής μας.ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΕΛΑΣΗ και παρότι θα προτιμούσα τα παιδιά αυτά που παρελαύνουν να γνωρίζουν δέκα πράματα παραπάνω για την Ιστορία μας, να γνωρίζουν γιατί πρέπει να αντιστέκονται στην αδικία και την τυραννία, να υπερασπίζονται κι αυτά στη ζωή τους την Ελευθερία και τα μεγάλα ιδεώδη (ακόμα και με το τίμημα του θανάτου!), όπως έπραξαν το ’21 οι πρόγονοί τους ,το ’40 οι αγωνιστές της αντίστασης,οπως το ‘καναν πάντα οι γενναίοι κρητικοι παππούδες μας!Μου φτάνει αυτό που νιώθω στις παρελάσεις εκείνη την ιερή συγκίνηση απέναντι στη γαλανόλευκη ,εκείνο το ρίγος για την Ελλάδα μας και τα νιάτα της, στρατευμένα ή όχι…
Όσο κι αν κάποιοι λοιπόν προσπαθήσουν… αυτό το στοιχείο της φιλοπατρίας δε θα μας το πάρουν…