Τη Παναγία προσκυνώ

στην εκκλησά όντε μπαίνω

Όχι πως το΄χω τάξιμο

μ’  εσένα τη μπερδένω

—————————-

Δε χαμηλώνει η κορφή

με το αστροπελέκι

Εκειά που ήτανε ψηλά..

στον ίδιο τόπο στέκει

—————————–

Λένε πολλοί πως η χαρά

δάκρυ κι εκείνη βγάνει

Μα ΄γω δεν είδα μια φορά

τα μάθια μου να γράνει

—————————-

Σιγά-σιγά με το καιρό

όλα τα γένει ο χρόνος

Γιατρεύεται και δε πονεί

κι ο πια μεγάλος πόνος

—————————–

Καλλιά ΄χω ‘ γω στα χαμηλά

΄χαμε στη γη να κάτσω

Παρά να είναι τα φτερά

ξένα που θα πετάξω

—————————–

Εχω τη μοίρα και χτυπά

το πόνο και πονεί με

Μα ‘ χω και την αγάπη σου

και στη ζωή κρατεί με

—————————-

Αν έρθεις χάρε και χτυπάς

την πόρτα τη δική μου

Στο διαλεγώνα να μη μπεις

πάρε το, το κορμί μου

—————————–

Ο χωρισμός κι ο θάνατος

τον ίδιο πόνο βγάνει

Τον ένα κλαις αζωντανό

τον άλλο σα ποθάνει

——————————

Τσι μοίρας πάλι τα ρίξα

με ποιο να πα τα βάλω

Γιατί ξυπνώ μ’  ένα καημό

και θέτω μ΄ έναν άλλο

——————————–

Πο που ΄χεις τόπο και περνάς

και δε σε βλέπω χρόνε

Και στίβιασες απάνω μου

τα χρόνια και με τρώνε

———————————

Χρόνε μπορείς στο διάβα σου

βουνά να καταλύσεις

Μ’  από το νου μου δε μπορείς

ένα σεβντά να σβήσεις.

——————————–

Εδα που έχεις τσι χαρές

δε μου θυμάσαι εμένα

Που είχα μια και έδιδα

την αμισή σ’ εσένα

Χτύπα με μοίρα αφού το θες την όρεξη σου κάμε

Μα δε θα δεις ποτέ αετό να στραταρίζει χάμε

Πολογιαννιός

Η Ρένα Νταγιαντά που ζει στην Πρέβεζα, μας υπενθύμισε, μέσω ηλεκτρονικού μηνύματος, μια πολύ ωραία και επίκαιρη όσο ποτέ μαντινάδα του Γιαλάφτη. Την ευχαριστούμε και για τις ευχές…

Ε, ΘΕ ΜΟΥ ΠΟΣΑ ΒΑΣΑΝΑ
Ο ΧΡΟΝΟΣ ΜΑΣ ΣΕ ΦΕΡΝΕΙ
ΚΑΙ ΜΕΙΣ ΤΟΝΕ ΓΙΟΡΤΑΖΟΜΕ
ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΜΠΑΙΝΕΙ…

Η βοσκοπούλα...

Η νοσταλγία των κατοίκων της πόλης για τη φυσική ζωή δίνει στη λεγόμενη ποιμενική ποίηση τη Βοσκοπούλα. Η  Βοσκοπούλα, έργο αγνώστου, γράφτηκε γύρω στα 1590, μα πρωτοτυπώθηκε το 1627.Αποτελείται από 476 ενδεκασύλλαβους ομοιοκατάληκτους στίχους χωρισμένους σε 119 τετράστιχες στροφές. Το έργο αφηγείται την τυχαία συνάντηση και τον κεραυνοβόλο έρωτα ενός βοσκού και μιας πολύ όμορφης βοσκοπούλας. Πραγματικό στολίδι της λαϊκής μας ποίησης μεταφράστηκε το 17ο αιώνα στα λατινικά από το Γάλλο Pierre-Daniel Huet.

Διαβάστε την συνέχεια... »

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ  «ΑΓΚΟΥΤΣΑΚΑ» ΣΤΟ ΓΙΑΝΝΗ ΣΑΚΕΛΛΑΡΑΚΗ

Ο Δίας το ‘ ναι κάλεσε στον Αδη να μιλήσει

για την φυγόδικη ζωή στον στα όρη που ΄χε ζήσει

Στοιχεία αδιάσειστα είχε στη κατοχή του

για την  μυθοφημήλογη   την παιδική ζωή του

Ψεύτη οι άλλοι οι Θεοί στον Αδη τονε λέγα

τάχα πως τονε βύζαινε Αμάλθεια μια ν-αίγα

Η την ανθρώπινη φυλή την συντηρούν οι μύθοι

μας νανουρίζει η γιαγιά με ένα παραμύθι

Τι είναι μύθος ένα φως  απόμακρο στο βάθος

επίμονο να κάνουμε απάνω του το λάθος

Κι ενώ ΄χουμε υπόψη μας  πως είναι λάμψη μύθου

όπως το χάνι ακριβώς εκείνο τσι Ζωμύθου

Του δίνουμε διάσταση και τον διατηρούμε

ώσπου να ρθει μια εποχή την άκρη του να βρούμε

Του Δία  ο μύθος έφτασε στο απροχώρητο του

δίψασε ο κόσμος  του Θεού ποιο ΄ναι το μυστικό του

Κι ήθελε ένα ν’ άνθρωπο να πάρει την ευθύνη

του Δία ο ερευνητής  στα δύσβατα να γίνει

Σημαντικές ανασκαφές άρχισε το ογδόντα

στο Ιδαίο ν’ Άνδρο και πολλά ευρήματα υποσχότα

Υστερόγραφο

Η τον Αρχαιολόγο τους στερήθηκαν τα Ανώγεια

και ΄γω ένα φίλο ακριβό που με δυο-τρία λόγια

Θα τον απομνημόνευα αν ήμου στη κηδεία

πως  κι από πού τσι αποβολές εξέτρεχε του Δία

Τ’ ογδόντα ένα στο χωριό πρωτόρθε καλοκαίρι

στο φως του Δία τ ’άδυτα να βρει και να τα φέρει

Στον χώρο τσι Ανάληψης έστησε το χωριό του

σπίτια λιωμένα μικρά κάστρο χτισε δικο του

Τριάντα- δυο  Ανωγειανούς προσέλαβε  εργάτες

και μονοπάτια φτιάξανε για την σπηλιά και στράτες

Μέσα ΄χε χιόνια η σπηλιά και σκούρες μαύρες λάσπες

και την φωταγωγήσανε με φώσφορο και   λάμπες

Τα χιόνια κρουσταλλιάσανε και λίγο-λίγο εσπούσα

και στα ζεμπίλια τα ΄βαζαν και όξω τα πετούσα

Ο Γραμματέας του ΕΟΤ ο Γενικός του τότες

ήταν ο Νίκος ο Σκουλάς που άνοιξε τσι πόρτες

Όλες εκείνες πού ΄πρεπε την εποχή εκείνη

γιγάντια ανασκαφή  πρωτόγνωρη να γίνει

Δεν εγινόταν στα τυφλά υπήρχανε στοιχεία

πως ήταν η σπηλιά ναός λατρείας η του Δία

Το είπε ο καθηγητής Σακελλαράκης Γιάννης

του Νίκο σε καλή μεριά πως τα κονδύλια βάνεις

Είχε και  νέους φοιτητές αρχαιολόγους δέκα

αλλά και σκιτσογράφο μια πανέξυπνη  γυναίκα

Όλα τα σκίτσα που καμε ήσαν του Γιάννη σκέψεις

μου ΄πε και μένα θα τα δεις και δε θα το πιστέψεις

Όλα τα βρήκαν στη σπηλιά τα σκίτσια που ΄χε κάνει

αείμνηστε κι αλάθητε  Σακελλαράκη Γιάννη

Χρυσό ελεφαντόδοντο  και πήλινα αγγεία

μικρά  βαγιά και σκαλιστά μ  αμύθητη αξία

Τα σκίτσα τον δικαίωναν το-νε μετά το άλλο

κι έβρηκα ένα κ είπε μου στο σκίτσιο του να βάλω

δυο σκουλαρίκια ήσαν  χρυσά μέλισσες τα παντέρμα

και τα ΄βαλα στα σκίτσα τους τα χέρια μου και τρέμα

Εφταλαίδια ήσανε λεβέντη φίλε Γιάννη

να ΄χει ο Δίας πού ΄φυγες  τόσο νωρίς να κάνει

Τ ’Ανώγεια εγινότανε επίκεντρο μαζί σου

Αρχαιολόγος διεθνής  μεγάλου κύρους που ήσου

Κατέβηκες στη Ζώμιθο να βρεις τους Μινωίτες

κι έβρηκες σπίθια κρεμαστά κατεβατά και κοίτες

Είπες πως κρύβει θησαυρό, λόγια αντρός μεγάλου

βέβαιος ασπροπρόσωπο  είμαι πως θα σε βγάλου

Έμαθα πως παραγγελιά άφηκες στα στερνά σου

στον Ψηλορείτη να ταφούν κάποτε τα οστά σου

Τον Δία πια μυθομανή στον Άδη δε θα λένε

αφού αυτόπτης μάρτυρας ο Γιάννης εκεια θα νε-ναι

Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια του και στην αγαπημένη του συντρόφισσα Έφη, που

και εκείνη είναι μια αξιόλογη Αρχαιολόγος και ένας υπέροχος άνθρωπος

Σταύρος  Βιτώρος

Αγκούτσακας

ΓΙΑ ΤΟ ΣΩΚΡΑΤΗ ΚΕΦΑΛΟΓΙΑΝΝΗ

Με μια κουμπούρα ασημωτή του Κούντη του Δημήτρη
κεντά ο Σκουλάς το τσεπανέ και κέντησε η Κρήτη

Του Κούντη είναι απόγονος  και άξια τιμά τον
και με κουμπούρι το μυαλό έτοιμο και γεμάτο

Για Δήμαρχος κατέβηκε το δυο χιλιάδες έξι
κι ενόμιζε καλόγηρο πως θελα ΄πα να παίξει

Επήρε τα πτυχία του κι ανέβηκε στ ’Ανώγεια
και είπε  των Ανωγειανών κι αυτός μεγάλα λόγια

Τ ’Ανώγεια η του Μέλλοντος αυτά θα σας σε φτιάξω
κι έλεγα ΄γω  πως δε θα ζω τσα θαύματα να φτάξω

Δεν επερίμενε κι αυτός το δήλωσε εξάλλου
Δήμαρχο οι Ανωγειανοί πως θελα το ΄ναι βγάλου

Άπειρος και αμάλαγος κι ας ήταν σπουδασμένος
είδε πως για καλόγηρο δεν ήτανε βγαρμένος

Άπειροι κι συμβούλοι του εκτός δυο- τρείς νομάτους
δεν λέω  η πορεία τους λέει το όνομα τους

Βάλαν τα υποσχόμενα  μπροστά τους η τα λόγια
για να υλοποιήσουνε του Μέλλοντος τ΄ Ανώγεια

Πάντα ναι δύσκολη η αρχή από πού κι αν προβάλει
και το σταυρό τους κάμανε με όρεξη μεγάλη

Αρχίσανε που την αρχή τ ’Ανώγεια και τα χτίζα
κι άλλοι εκάνα το πυλό κι άλλοι τσι πέτρες σχίζα

Κ ι άλλοι κρατούσαν το μαλά και άλλοι το σκεπάρνι
κι άρχιζε η ψαροχιονιά του κόπου τους να πιάνει

Και φτιάξανε του Μέλλοντος τα Ανώγεια ζάλο- ζάλο
μα είναι πράμα ζωτικό που να μη θέλει κι άλλο

Σήμερα πάλι Δήμαρχος εκ νέου κατεβαίνει
κι αντί πτυχία στο χωριό τα έργα του θα φέρνει

Και δε χρειάζεται να πει μάτια ΄χουμε θωρούμε
πως ότι τάξει κι ότι πει  σε έργα θα τα δούμε

Εύχομαι  πάλι το χωριό Δήμαρχο να σε βγάλει
παραδοσιακή θωρειά για να του δώσεις κι άλλη

Διαβάστε την συνέχεια... »