Eκδήλωση μνήμης  και τιμής στα έξι παιδιά του ΠΑΟΚ που έχασαν στην ζωή τους το 1999 στα Τέμπη επιστρέφοντας στη Θεσσαλονίκη από αγώνα της ομάδας τους με τον Παναθηναικό στην Αθήνα, πραγματοποιήθηκε στο εθνικό στάδιο Ανωγείων. Στην  επιμνημόσυνη χοροστάτησε ο π. Ανδρέας παρουσία δεκάδων Παοκτσήδων από ολόκληρη την Κρήτη, αλλά και με τη συμμετοχή αρκετών Ανωγειανών. Οι

Οι φίλοι του Δικέφαλου φώναξαν συνθήματα  τιμώντας τους νεκρούς τους.

Στο φιλικό παιχνίδι που ακολούθησε ο Αετός επικράτησε με  5-1 των συνδεσμιτών του ΠΑΟΚ .Το γκολ πάντως του ΠΑΟΚ που επιτευχθεί στην εκπνοή του αγώνα πανηγυρίστηκε έξαλλα, με καπνογόνα και συνθήματα δημιουργώντας μια ωραία ατμόσφαιρα στο γήπεδο Ανωγείων!!

Στην ομιλία του προς τους συγκεντρωμένους ο π. Ανδρέας Κεφαλογιάννης τόνισε:

”13 χρόνια συμπληρώθηκαν από τη νύχτα που έξι αετόπουλα πέρασαν στην αιωνιότητα, με άδικο και άτυχο τρόπο. Η μνήμη των παιδιών αυτών πρέπει να διατηρείται ανεξίτηλη σε όλους όσοι αγαπάμε το ποδόσφαιρο και τους συλλόγους μας. Τα παιδιά αυτά πρέπει να θυμίζουν σε όλους μας πως η αγάπη για τον σύλλογο, το έμβλημα, τα χρώματα και προπάντων για τις ιδέες που

συντηρούνται μέσα από αυτή, δεν είναι διαπραγματεύσιμη και εμπορικώς εκμεταλλεύσιμη. Μία αγάπη χωρίς οικονομικά κίνητρα. Με την μοναδική ιδιοτέλεια να πηγάζει από την ευτυχία και την, έστω και προσωρινή, χαρά μίας νίκης, ενός τίτλου.
Όποιος αγαπάει πραγματικά το ποδόσφαιρο, δεν περιμένει οικονομικά ή υλικά ανταλλάγματα. Η αγάπη αυτή δεν είναι δυνατό να εξαργυρωθεί σε χρήμα. Η χαρά, η υπερηφάνεια, η λύπη, ο πόνος, είναι συνδεδεμένα με το άθλημα του λαού. Αυτό το άθλημα που έχουν βρομίσει και έχουν πληγώσει τόσο πολύ όλοι όσοι το διοικούν.
Τα έξι αετόπουλα ΖΟΥΝ και μας υπενθυμίζουν πως δεν έφυγαν από τη ζωή ακολουθώντας εταιρείες και συμφέροντα. Έφυγαν διότι πίστευαν στη προσφυγιά, τους προγόνους τους, τον πολιτισμό και όλα εκείνα που εκπροσωπεί ο ΠΑΟΚ.Τους Έλληνες πρόσφυγες που προσέφεραν τόσα στον πολιτισμό μας, στην κουλτούρα και στα πιστεύω μας. Όλους εκείνους που έζησαν στο πετσί
τους τον φασισμό και τον διωγμό. Που έχασαν τα σπίτια και τη ζωή τους από φανατικούς, που τόσο ταλαιπωρούν, μέχρι και σήμερα, τις ζωές μας.Που παρά τις δυσκολίες κατάφεραν να επιβιώσουν και να διδάξουν πολιτισμό, στην πάντα φιλόξενη Θεσσαλονίκη και τις υπόλοιπες περιοχές της Ελλάδας. Αντιμέτωποι μεΈλληνες που τους αντιμετώπιζαν ως Τούρκους, πόντιους, Βουλγάρους και όχι ως πρόσφυγες- μετανάστες.Αυτά τα παιδιά βρίσκονται πλέον στο πλευρό εκείνων που με την επιμονή,την υπομονή και το χαμόγελο, κατάφεραν να διαφυλάξουν τον πολιτισμό
τους μέσα από τη δημιουργία του ιστορικού συλλόγου, σε αντίθεση με όλους εκείνους που βλέπουν τον ΠΑΟΚ και γενικά το ποδόσφαιρο, ως μέσο πλουτισμού και εξουσίας. Εκμεταλλεύονται την ιστορία και την παγκόσμια αναγνωσιμότητα του συλλόγου, για να εξυπηρετήσουν οικονομικά και ενίοτε πολιτικά, συμφέροντα.
Όσο βαθαίνει η κοινωνική κρίση, τόσο μεγαλώνει το ερώτημα για το αν ζούσαν σήμερα, θα ακολουθούσαν με την ίδια πίστη την ομάδα τους;Η αγάπη αυτή δεν αλλάζει, ωστόσο, φθείρεται και καταλαγιάζει. Η καθημερινότητα και τα προκλητικά νούμερα που διαχειρίζονται οι ποδοσφαιρικές εταιρίες, οι επιλεκτικές ρυθμίσεις χρεών, οι απαράδεκτες ενέργειες τεχνοκρατών και το ρήμαγμα ιδεών και πολιτιστικών στοιχείων στο βωμό του κέρδους και των χρημάτων, δεν μπορεί να μην γίνεται αντιληπτή.
Οι οπαδοί των ομάδων και οι φίλαθλοι του ποδοσφαίρου, οφείλουμε να επανεκτιμήσουμε τις καταστάσεις και να προσπαθήσουμε να διατηρήσουμε όλα εκείνα για τα οποία μπορούμε να υπερηφανευόμαστε. Για να μην φτάσουμε στο σημείο να θυμόμαστε τα παιδιά αυτά, ως αριθμούς μέσα στις στατιστικές των εταιριών. Για να διατηρήσουμε τουλάχιστον την ψυχή μας
και να καταφέρουμε να επιβιώσουμε στην αιωνιότητα.
ΑΘΑΝΑΤΟΙ!…”

Όλοι έδωσαν ραντεβού για την ερχόμενη χρονιά και πάλι στα Ανώγεια σε μια εκδήλωση τιμής που όπως όλα δείχνουν θα γίνει θεσμός.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΑΓΚΕΡΗΣ