Κοινωνικά
Δημοσιεύθηκε σε:
Ένας χρόνος χωρίς τον π. Νικόλαο Ανδρεαδάκη- Την Κυριακή το ετήσιο μνημόσυνο του στον Αι Γιάννη
29/12/2018
Ένας χρόνος συμπληρώνεται από τον θάνατο του πατήρ Νικολάου Ανδρεαδάκη, του σεμνού και σεβαστού ιερωμένου των Ανωγείων, και η οικογένεια του καλεί συγγενείς, φίλους και συγχωριανούς στο ετήσιο μνημόσυνο του που θα τελεστεί στον Ιερό Ναό του Αγίου Ιωάννου στο Αρμί, αύριο Κυριακή 30 Δεκεμβρίου. Ήταν 5 Ιανουαρίου του 2018 όταν ο αγαπητός Ανωγειανός ιερέας άφηνε τα εγκόσμια σε ηλικία 92 ετών, σκορπίζοντας τη θλίψη στην οικογένεια του και το χωριό.
Σεμνός, δραστήριος και δημιουργικός, ο παπά Νικόλας υπηρέτησε για δεκαετίες τα’ Ανώγεια, κηρύσσοντας τον λόγο του Θεού, με μισό αιώνα παρουσίας ως ιερωμένος στον Άι Γιάννη, όπου βοηθούσε από το παγκάρι τις ασθενέστερες κοινωνικά ομάδες, αλλά συνέδραμε με το λόγο και τις συμβουλές του σε προβλήματα της τοπικής κοινωνίας.
Ας είναι αιωνία η μνήμη του.
Ο Κωνσταντίνος Σπιθούρης του Νικολάου ή Νταμπακόκωστας, ένας περήφανος άνθρωπος και ακούραστος αγωνιστής της ζωής, έφυγε από τη ζωή στις 24 Δεκεμβρίου 2018 σε ηλικία 79 ετών. Γεννηθείς το 1939 στο χωριό Χαράκι Μονοφατσίου ήτανε το τρίτο από τα 8 παιδιά του Νικολάου Σπιθούρη ή Νταμπακονικολή από τα Ανώγεια (αντάρτη στην Κατοχή και εξόριστου αργότερα στην Ίο) και της Μαρίας Σπιθούρη το γένος Σουλτάτου από το Χαράκι.
Ανωγειανοί της διασποράς οι γονείς του μετεγκαταστάθηκαν και αυτοί, όπως και πολλοί άλλοι Ανωγειανοί εκείνη την εποχή, στο χωριό της μητέρας του και αγωνίστηκαν με κόπο για να αναθρέψουν τα παιδιά τους.
Τα παιδικά του χρόνια ήταν δύσκολα με φτώχεια και πολλές στερήσεις. Αρρώστησε βαριά με λοιμώδες νόσημα σε ηλικία περίπου 5 ετών και κατάφερε να επιβιώσει παρά τις προβλέψεις των γιατρών ότι δε θα επιζούσε.
Δούλεψε σκληρά από μικρή ηλικία κάνοντας το βοσκό στα Ανώγεια, στα Αστερούσια, στους Κουνάβους, στο Χαράκι και αλλού, ζώντας τη δύσκολη και γεμάτη κακουχίες ζωή του βοσκού, ξωμένοντας στην ύπαιθρο, τυλιγμένος με ένα γαμπαδάκι που το έβρεχε, λέει, για να βαραίνει και να ζεσταίνεται πιο καλά.
Μεγαλώνοντας, δούλεψε τη γη ακούραστα, εξεπέτρησε με τα χέρια του τα λίγα ξερικά χωράφια που επήρε ο πατέρας του στο Χαράκι και εφύτεψε ελιές και αμπέλια για να ζήσουνε και να κάμουνε καταδιά αυτός και τα αδέρφια του. Δουλεύοντας ως εργάτης σε αλωνιστική μηχανή ένα καλοκαίρι στο χωριό Πλακιώτισσα, γνώρισε και παντρεύτηκε τη μετέπειτα σύντροφο της ζωής του Καλλιόπη Σπιθούρη, το γένος Κουτεντάκη ή Καψάλη, με την οποία έκανε 4 παιδιά που ευτύχησε να τα δει όλα καταστεμένα.
Ο Κωνσταντίνος Σπιθούρης έχαιρε εκτίμησης όλων των συγχωριανών του και όλων όσων τον γνώρισαν καθώς ήταν άνθρωπος έντιμος και εργατικός, γνήσιος και ντόμπρος, φιλότιμος και ανοιχτόκαρδος, μερακλής και ευχάριστος στην παρέα, πιστός φίλος και καλοσυγγενής, καλοπροαίρετος, περήφανος για την καταγωγή του και στήριγμα για όλους όσους είχαν ανάγκη.
Μέχρι και τις τελευταίες του μέρες ήταν όρθιος και πάλεψε σκληρά με τη σύντομη ασθένειά του. Η σύζυγος και τα παιδιά ευχαριστούν όλους όσους τους συμπαραστάθηκαν στο πένθος τους και τον αποχαιρετούν με τα ακόλουθα λόγια:
Πατέρας, παππούς, σύζυγος, αδερφός, θείος, φίλος καλός…
Άνθρωπος με αρχές και αξίες, φιλότιμος, μερακλής, φουντούλης και ομορφοσασμένος…
Πρώτος στη λύπη, πρώτος και στη χαρά, στήριγμα για όλους μας με το χιούμορ και τα καλαμπούρια σου, την αισιοδοξία σου, το ανοιχτό μυαλό σου, την αστείρευτη περιέργειά σου ακόμα και για τα πιο μικρά και τα πιο ασήμαντα πράγματα…
Άνθρωπος με ειλικρινές ενδιαφέρον για τους ανθρώπους, ήθελες να είναι όλοι καλά και να προοδεύουν…
Ποτέ σου δεν εκακομίλησες σε κανένα, είχες πάντα ένα πείραγμα για όλους, ήσουνα η ψυχή της παρέας, και έκανες όλους όσους ήτανε γύρω σου να περνούνε καλά…
Άνθρωπος έντιμος, σιχαινόσουν το ψέμα και την υποκρισία, έβρισκες πάντα ένα όμορφο τρόπο να κάνεις την παρατήρησή σου χωρίς να προσβάλεις και χωρίς να κακομιλείς…
Ελάτρευες όλα κοπέλια του κόσμου σαν νά ‘τανε δικά σου…
Από μικρός στα βάσανα και στη δουλειά…
Έζησες παρά τρίχα από βέβαιο θάνατο, επιβίωσες και έφτιαξες με τα ίδια σου τα χέρια και χωρίς να πειράξεις άνθρωπο ό,τι κατάφερες στη ζωή σου…
‘Άνθρωπος αεικίνητος μέχρι την τελευταία σου στιγμή… Ακούραστος και εργατικός ήθελες όλες οι δουλειές σου να γίνουνται στην ώρα τους…
Εκάτεχες ένα-ένα τα ζα σου και τα φρόντιζες κι αυτά σαν νά τανε παιδιά σου…
Και στα δύσκολα, αυτούς τους 3 μήνες στο νοσοκομείο, έκανες όλους τους άλλους αρρώστους να νιώθουνε καλά και να αισιοδοξούνε… όλους τους εργαζόμενους να σε αγαπούνε…
Εκέρνας όλους τσ’ αθρώπους ότι είχες… έκαμες καινούργιους φίλους ακόμα και σε αυτές τις δύσκολες, τελευταίες σου μέρες…
‘Έφυγες όρθιος όπως σου έπρεπε, όπως σου άξιζε και όπως ήθελες, χωρίς να νιώσεις φόβο, χωρίς να λιγοψυχήσεις, χωρίς να γεράσεις και να κακοπέσεις, χωρίς να μασε παραβαρέσεις…
Ακόμα και στο θάνατο έφυγες μέρα σκόλη, για να μη δυσκολέψεις τσ΄ αθρώπους…
Καλό σου ταξίδι αγαπημένε μας στα γαλήνια νερά του Αχέροντα…
Τα παιδιά σου και η αγαπημένη σου σύζυγος
Στη μνήμη του «Μαυρομάτη»
27/12/2018
Η οικογένεια της Ειρήνης Δημάρατου Κουνάλη στη μνήμη του Βασίλη Κουνάλη ή Μαυρομάτη προσέφερε το ποσό των 100 ευρώ για την ΑΝΩΓΗ και τις ανάγκες του ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΥ ΓΝΩΣΗΣ.
“Έφυγε” από τη ζωή ο Βασίλης Κουνάλης ή “Μαυρομάτης” σε ηλικία 75 ετών. Η νεκρώσιμος ακολουθία θα ψαλεί σήμερα Τετάρτη 26 Δεκεμβρίου, στις 3 μ.μ από τον Ιερό Ναό του Αγίου Ιωάννου στο Αρμί. Η σορός του θα βρίσκεται στην οικία του στα Ξύπετρα Μαλεβιζίου, μέχρι τις 1.30 μ.μ όπου και θα αναχωρήσει για τα Ανώγεια για την νεκρώσιμη ακολουθία και την ταφή.
Από τους πλέον αγαπητούς και σεμνούς Ανωγειανούς ο Βασίλης Κουνάλης, αφιέρωσε όλη του τη ζωή στην κτηνοτροφία και δημιούργησε μια όμορφη και μεγάλη οικογένεια με τρία κορίτσια και ένα αγόρι. Γνωστός σε όλους μας ως “Μαυρομάτης” ξεχώρισε για το πηγαίο χιούμορ, την απλότητα και την στάση ζωής του που ήταν πάντα στο ίδιο μονοπάτι με τις αξίες, τα ήθη και τα έθιμα των Ανωγείων. Αυθεντικός και ντόμπρος ως άνθρωπος και ως κτηνοτρόφος, αφήνει πίσω του ένα μεγάλο κενό για την μικρή κοινωνία των Ανωγείων, στην οποία το θλιβερό νέο του θανάτου του σκόρπισε θλίψη και συγκίνηση.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα των Ανωγείων που θα τον σκεπάσει. Καλοστραθιά “Μαυρομάτη”..
H ΑΝΩΓΗ, εκφράζει τα θερμά συλλυπητήρια στους οικείους του.
Με ένα συγκινητικό σημείωμα της στην Ανωγή, η μικρή 13χρόνη μαθήτρια Φρόσω Ξυλούρη, αποχαιρετάει τον παππού της Χαράλαμπο Ξυλούρη ή “Πλαστήρα”, μια εμβληματική και παραδοσιακή φυσιογνωμία του Περαχωριού, ενός ανθρώπου με αρχές και αξίες που τίμησε τα Ανώγεια και “έφυγε” στις 30 Αυγούστου 2018, με όλο το χωριό να τον αποχαιρετάει στον Ιερό Ναό της Παναγίας.Η μικρή Φρόσω, αποχαιρετά τον “Πλαστήρα”, με όλα τα αγνά αισθήματα και τις αναμνήσεις που πηγάζουν από το ιερό δέσιμο της σχέσης παππού με εγγονής σε ένα χωριό όπως τα Ανώγεια. Αναλυτικά αναφέρει τα εξής:
“Ο Χαράλαμπος Ξυλούρης ή “Πλαστήρας”, γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Ανώγεια. Μαζί με τα αδέρφια του έζησαν τον μεγάλο πόλεμο και το Ολοκαύτωμα του 1944, όπου ήταν μόλις 14 ετών. Ήταν το τρίτο παιδί του Κουκουβογιάννη… Το 1966 παντρεύτηκε την αγαπημένη του Ευφροσύνη, κόρη του Γιάννη Σκουλά ή “Πιτοπούλιου”. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά και έχουν μέχρι σήμερα και έντεκα εγγόνια. Μεγάλωσε με αξία, ηθική και γενναιοδωρία. Παρόλο που ήταν δύσκολες εποχές κατάφεραν όλοι μαζί να ανταπεξέλθουν. Με τα αδέλφια του ήταν πολύ δεμένος, αν και δεν βλεπόντουσαν πολύ συχνά , διότι παντρεύτηκαν και έφυγαν από το χωριό.
Οι φίλοι σου σε αναζητούν παππού, μα πιο πολύ εμείς! Σε θυμάμαι πολύ έντονα να παίζεις χαρτιά και να μου λες: “Πήγαινε μέσα, είναι το χαρτί και το μολύβι να μου το φέρεις!”. Κι εγώ έτρεχα αμέσως να στο φέρω για να μη σου χαλάσω χατίρι. Κι αν όντως κάποιες φορές στο χαλούσα το χατίρι, λέγοντας σου “όχι δεν πάω!”, πάντα είχες τον τρόπο να με φέρνεις με τα νερά σου, δίνοντας μου καραμέλες και σοκολάτες που έφερνε η θεία Ρένα, κάθε φορά που ερχόταν να μας δει. Όταν ερχόταν η ώρα να σε φωνάξει η γιαγιά, είτε για να φας είτε για να πάρεις τα φάρμακα σου, της έλεγα “Γιαγιά εγώ θα πάω, κάτσε εσύ εδώ!” και στη συνέχεια ερχόμουν τρέχοντας λέγοντας σου “Η Γιαγιά σε θέλει!”.
Πριν από μερικές εβδομάδες, καθώς γυρνούσα από το σχολείο, έβλεπα από μακριά ένα ηλικιωμένο άνθρωπο να πίνει καφέ.Νόμιζα πως ήσουν εσύ, αλλά όχι! Ήταν ο φίλος σου ο Καργομιχάλης, με την ίδια στάση που καθόσουν εσύ και έπινες τον καφέ σου, στο πρώτο πρώτο τραπέζι, κάτω ακριβώς από το μπαλκόνι του γιου σου Γιάννη. Έτσι καθόσουν!
Ήταν 30 Αυγούστου 2018 και ώρα 3 μ.μ , όταν ο γιατρός μας ανακοίνωσε ότι δεν τα κατάφερες, ότι δεν θα σε ξαναδούμε ποτέ μπροστά μας γερό και δυνατό, με την κατσούνα σου να κόβεις βόλτες στην εκκλησία ή να πηγαίνεις στο μαγαζί. Παππού! Έφυγες νωρίς και πηγαίνεις αυτό το μακρινό ταξίδι του Παραδείσου, εκεί που είναι οι γονείς σου και μερικά από τα αδέρφια σου! Καλό ταξίδι παππού! Θα σε θυμόμαστε πάντα! Σε αγαπάμε..
Η εγγονή σου Φρόσω..”