Τοπικά
Για μια αγάπη ψεύτικη
Είχα καημούς και πάθη
Όμως δε το μετάνιωσα
Ο κόσμος κάνει λάθη
———————————-
Αγάπη πού ΄ναι με στανιό
δε τηνε θέλω μπλιο μου
παρόλο που τον έχασα
με σένα το καιρό μου
——————————
Η αγάπη δεν είναι όνειρο
μονό ΄ναι καρδιοχτύπι
κι άμα δεν είναι αληθινή
είναι καλιά να λείπει
——————————
Ένα καιρό σ΄ αγάπουνε
μα μετανόησα το
ω τυχερός απου-μου ΄ναι
και μου πες παρακάτω
———————————–
Η αγάπη πύργους καταλεί
μπεντένια ρίχνει κάτω
Και φέρνει αντιμέτωπους
Οι τσ’ άντρες των αρμάτων
———————————
Καρδιά που πέφτει εύκολα
τσ΄ αγάπης την οδύνη
την ομορφιά του έρωτα
Ποτέ δε τηνε βρίνει
Μίχαλος Δραμουντανης (Νικολαριά)
Το κυνηγετικό όπλο του θύματός του, το οποίο είχε κλέψει, μετά τη δολοφονία, αποκάλυψε το δράστη της δολοφονίας του 60χρονου,τότε, Κώστα Κουνάλη στις 13 Νοεμβρίου του 2007 διπλα από το ποιμνιοστάσιό του στην Αγία Παρασκευή, στη Μονή Αγκαράθου, στο Καστέλλι.
Μέσω δύο διαφορετικών ανθρώπων και μέσω… Ιταλίας κατέληξαν οι αστυνομικοί στο πρόσωπο που φέρεται να σκότωσε τον άνδρα.
Διαβάστε την συνέχεια... »
Κάτι λιγότερο από 100 θέσεις εργασίας καλείται να εγκρίνει το περιφερειακό συμβούλιο Κρήτης, το οποίο θα συνεδριάσει την Πέμπτη 14 Απριλίου. Από το συμβούλιο θα “περάσει” η προκήρυξη 50 θέσεων εργασίας, αορίστου χρόνου, καθώς και 35 ακόμη συμβασιούχων. Αφού (και αν) οι θέσεις πάρουν την έγκριση του περιφερειακού συμβουλίου, τον τελικό λόγο θα πάρει ο ΑΣΕΠ. Παράλληλα θα τεθεί προς έγκριση ο κανονισμός λειτουργίας που έχει συμφωνηθεί διαπαραταξιακά.
Τα Ριζίτικα,οι μαντινάδες και οι ρίμες ειναι σταλακτίτες των σπηλαίων της Κρητικής Ψυχής.
Είναι αποκρουσταλλωμένα δάκρυα του πόνου,είναι αριστουργηματικά κεντήματα ποιητικού λόγου. Είναι ψυχή βαθιά που καθρεφτίζει την αγάπη , το πόνο, το πόθο για τη λευτεριά ,την αντρειοσύνη, το σεβασμό στα θεία ,τη φύση και τους οικογενειακούς δεσμούς με αστέρευτη γλωσσοπλαστική ικανότητα.
Η στέγη της Κρητικής Δημοτικής Ποίησης -όπως αναφέρει στο βιβλίο του ο Ι. Παυλάκης ΡΙΖΙΤΙΚΑ (Εκδ. Αναστασάκης 1997)-στηρίζεται σε τρείς κίονες:
Α. Οι μαντινάδες θα λέγαμε είναι Ιωνικού ρυθμού δίστιχες,ομοιοκατάληκτες,15σύλλαβες,περίτεχνες,λυρικές, βαθυστόχαστες με αυτοτελές νόημα.
Β.Τα Ριζίτικα είναι Δωρικά 4στιχα,5στιχα ή πολύστιχα και συνήθως ανομοιοκατάληκτα.Επικολυρικά ,μακρόσυρτα,μεγαλόπρεπα και ιδιαίτερα επιβλητικά εμποτισμένα με μία βαθιά μελαγχολία.
Γ. Οι Ρίμες, μοιάζουν με κίονες Κορινθιακού Ρυθμού,περίτεχνες ιδιαίτερα ,πιο προσωπικές με μορφή κυρίως αφηγηματική.Είναι θα λέγαμε, ξέχωρα ποιητικά άνθη.
Κατά τη Βυζαντινή περίοδο δεν συναντούμε ομοιοκαταληξία στη Κρήτη,όμως καταγράφονται τα πρώτα είδη Δημοτικής Ποίησης: Aκριτικά τραγούδια, Παραλογές, Θρησκευτικά τραγούδια και Κάλαντα.Επίσης, στην ίδια ομάδα ανήκουν και τα Ριζίτικα ,τα οποία δημιουργήθηκαν στα ορεινά του Ν. Χανίων,καθώς και οι Ρίμες που ανήκουν στην οικογένεια του Ριζίτικου.
Η ομοιοκαταληξία εμφανίζεται στο νησί κατά τη περίοδο της Ενετοκρατίας.
”Μεγάλη ήταν η επίδραση του Ερωτόκριτου στο Κρητικό λαϊκό δίστιχο και τη μαντινάδα.Είναι ζήτημα αν το είδος αυτό υπήρχε πρίν το Κορνάρο… (Στυλιανός,Αλεξίου-Βιντσέντζου Κορνάρου,Ερωτόκριτος εκδ.”Ερμης” 1980).
Σε μία εποχή που το πρόχειρο και το επιπόλαιο τήνει να αποτελέσει το σύνηθες μέτρο, σε μια εποχή απρόσωπη και άμουση, που οι ρίζες της Πολιτισμικής μας κληρονομιάς ροκανίζονται καθημερινώς,ας θεωρήσουμε ότι ο Κρητικός ποιητικός λόγος σαν άκουσμα,σαν μελέτημα και σαν ανάγνωσμα έχει να προσφέρει μιά γεύση πνευματικής ευδαιμονίας σε όλους μας.
Χαράς του μου θα μπορέσει να βιώσει τη βαθύτατη ιστορική,λαογραφική και γλωσσική τους διδαχή……
” Λαός απού τσι ρίζες του
ξεχνά και δε θυμάται
στο λήθαργο του μαρασμό
παντοτινά κοιμάται”
Κωστής Φραγκούλης (Ανταίος)
ΦΥΛΑΧΤΗ ΣΤΕΦΑΝΑΚΗ
