Το φεστιβάλ «Ταλλαία 2019» περιλαμβάνει σειρά από συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις, μουσικοχορευτικές εκδηλώσεις και εκθέσεις, που καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα τεχνών και καλλιτεχνικών ρευμάτων, που ανταποκρίνονται στο υψηλό επίπεδο, το οποίο έχει κατακτήσει ο θεσμός αυτός τα τελευταία 19 χρόνια που αποτελεί την κορυφαία πολιτιστική εκδήλωση του Μυλοποτάμου και μία από τις σημαντικότερες της Κρήτης, αφού είναι το μοναδικό του νησιού με δικές του παραγωγές.

Φέτος για πρώτη φορά οργανώνεται στο πλαίσιο των «Ταλλαίων» το 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Δήμου Μυλοποτάμου, με το οποίο θα κλείσει το φεστιβάλ στις 16 και 17 Σεπτεμβρίου. Μέχρι στιγμής έχουν δηλώσει συμμετοχή χορευτικά συγκροτήματα από την Γεωργία, την Ρουμανία, την Ουρουγουάη, την Ουκρανία, την Μολδαβία, την Σερβία, και την Ελλάδα.

ΤΡΙΤΗ 3 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ, ΣΙΣΕΣ 21:30

Συναυλία «Τραγούδια αστικού και ορεινού Νομού Ρεθύμνης» από την Μικτή Χορωδία Ενορίας Σισών και την Παραδοσιακή Χορωδία Ανωγείων. Διεύθυνση: Θάνος Α. Γιακουμάκης.

Παράλληλα θα συμμετέχουν και άλλοι Ανωγειανοί καλλιτέχνες όπως ο λυράρης Μενέλαος Νταγιαντάς , στα λαούτα ο Νίκος Νταγιαντάς και ο Γιάννης Σπαχής και στην ασκομπαντούρα ο Γιώργος Σαλούστρος.

Την Τετάρτη 11 Σεπτεμβρίου θα ξεκινήσουν για άλλη μια χρονιά στο Εργαστήρι Γνώσης της Ενορίας του Αγίου Γεωργίου τα δωρεάν μαθήματα Αγγλικών, με τις εγγραφές να διαρκούν έως τις 21 Σεπτεμβρίου. Εγγραφές που γίνονται καθημερινά από τις 10 π.μ έως τις 12 μ.μ στο τηλέφωνο 6973-724495.

Παράλληλα την Δευτέρα 9 Σεπτεμβρίου θα ξεκινήσουν και τα Φιλολογικά μαθήματα για όλες τις τάξεις του Γυμνασίου. Οι εγγραφές γίνονται στο τηλέφωνο 6972-683257. Καλή σχολική χρονιά!

Σας  ενημερώνουμε ότι ξεκινά την Τρίτη 03 Σεπτεμβρίου έως και την Δευτέρα 30 Σεπτεμβρίου η υποβολή των Κτηνοτροφικών Δηλώσεων για το έτος 2019. Οι Κτηνοτροφικές Δηλώσεις θα γράφονται στον Συνεταιρισμό. Παρακαλούνται οι κτηνοτρόφοι να προσέλθουν στα  γραφεία του Συνεταιρισμού έχοντας μαζί τους  τα παρακάτω δικαιολογητικά:

1. Αστυνομική Ταυτότητα
2. Δύο  Πρόσφατες Φωτογραφίες
3. 5 Ευρώ για τα έξοδα της διαδικασίας

Πληροφορίες στο τηλ. 2834031266

Μετά τη συνάντηση του με τον νέο δήμαρχο Ανωγείων Σωκράτη Κεφαλογιάννη και τον πρώην δήμαρχο Μανόλη Καλλέργη ο παπα- Ανδρέας σε σημείωμα του αναφέρει:

«Αξιώνομαι καθημερινά με τη βοήθεια του θεού να γνωρίζω τις αλήθειες της ζωής και του τόπου τούτου. Και επειδή όπως έλεγε και ο Βίκτωρ Ουγκώ, η αλήθεια είναι Βασίλισσα και ο θρόνος της ακλόνητος, την αλήθεια μου αυτή θέλω να καταθέσω με την ευκαιρία της ορκωμοσίας τη νέας μας δημοτικής αρχής. Νέος δήμαρχος ο Σωκράτης Κεφαλογιάννης, παίρνει τη σκυτάλη από τον Μανόλη Καλλέργη. Δύο άνδρες με αξία, ουσία, δυναμική, χαρακτήρα, πορεία και κοινό σημείο των δυο τους η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ. Εδώ στο τόπο τον δύσκολο, τον ορεινό, το δύσβατο, τον καιροβαλλόμενο, τον τόπο των ηρώων, των απλών ανθρώπων, τόπο ιστορικό, θυσιαστικό, χώματα που πάτησαν με τη γέννα τους άνθρωποι του πνεύματος, της αγάπης για την πατρίδα και τον άνθρωπο, τόπος της μουσικής αλλά και των γραμμάτων, σε τούτο τον τόπο ο Μανόλης παρέδωσε στο Σωκράτη με ήθος και περηφάνια ξέροντας πως το ήθος αυτό θα συνεχιστεί και η περηφάνια θα πάει ακόμη πιο ψηλά. Νιώθω όμορφα για τη φιλία μου με τους δύο αυτούς άνδρες που αγόγγυστα αγωνίζονται για τον τόπο μας τα Ανώγεια. Αγόγγυστα όμως δέχονται και την απόφαση κι επιλογή των συμπολιτών τους, των συνδημοτών τους, των συγχωριανών τους, των συνανθρώπων τους. Διότι όλες αυτές είναι ιδιότητες που η μία δεν υστερεί της άλλης. Κι όλες μαζί, είμαστε εμείς. Πολίτες, δημότες, χωριανοί, άνθρωποι. Αυτά σεβάστηκε ο Σωκράτης στην πρώτη του θητεία, αυτά ο Μανόλης στη δική του θητεία, αυτά θα σεβαστούν από κοινού και στη νέα δημοτική θητεία. Ας είναι άξιοι, ευλογημένοι και σίγουροι πως όλοι εμείς θα σταθούμε δίπλα τους όχι μόνο γιατί έτσι πρέπει μα και διότι έτσι τους ΑΞΙΖΕΙ».

Η ομιλία του Σταύρου Τζανή που επιμελήθηκε το βιβλίο του “Αγκούτσακα” κατά την παρουσίαση του στο Περαχώρι

“Καλησπερίζω κι εγώ με τη σειρά μου το λιβάδι και σας καλωσορίζω στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής του Σταύρου Βιτώρου, του αγαπητού ‘’ΑΓΚΟΥΤΣΑΚΑ’’  της τοπικής κοινωνίας των Ανωγείων, με τίτλο: «ΣΕ ΧΙΛΙΕΣ ΒΙΟΛΕΣ ΚΟΚΚΙΝΕΣ.»Πριν συνεχίσω, θα ήθελα να τονίσω ότι είμαι πολύ χαρούμενος που βρίσκομαι δίπλα σε ανθρώπους που θαυμάζω και σε ανθρώπους που με επηρέασαν και μ’ενέπνευσαν, στις πρώτες υπαρξιακές και συγγραφικές ανησυχίες μου.Και τώρα, ας περάσουμε στο κεντρικό πρόσωπο της βραδιάς κι ας πούμε λίγα λόγια για εκείνον.

Ο Σταύρος Κωσταντίνου και Χαρίκλείας Βιτώρου, γεννήθηκε στ’ Ανώγεια Μυλοποτάμου και μετά από συνειδητή επιλογή του,διάλεξε να ζει στον κόσμο που έχει πλάξει ο ίδιος με τη δύναμη της γραφής του. Θαρρείς αυτοεξόριστος, πλανάται, «στσι κακοτράχαλους δέτες» της ποιητικής του δημιουργίας , στον Τσουρολιό της χαράς και της λύπης, ανάμεσα στ’ αγκαθερά συναιστήματα που κανισκεύει η ακατάλυτη προσμονή της πολύχρωμης ουτοπίας ,που φαντάζει τόσο άφταστη και μακρινή.Θα έλεγε επομένως κανείς πως ο Σταύρος ειναι ο ποιητής που συναντούμε στα παραμύθια, ο φυγόδικος , ο ιδιόρρυθμος, κείνος που επέλεξε τούτο τον ιδιαίτερο τρόπο της μοναχικής ζωής, με την κοινωνία γύρω του να τον αντιμετωπίζει σχεδόν ΑΜΦΊΘΥΜΑ.

Από τη μια δηλαδή δείχνει να τον αποδέχεται, αναγνωρίζοντας την ιδιαίτερη ποιότητά του , αλλά συνάμα τις περσότερες φορές καταλήγει να τον απορρίπτει, αδυνατώντας να κατανοήσει το βαθύτερο περιεχόμενο των σκέψεων και των πράξεών του.

Και τούτο, γιατί οι εποχές που ζούμε, ίσως να μην επιτρέπουν στην ευαισθησία μας να δροσοβλαστοσύρει και ν’ανθίσει ,μιας και τα προβλήματα μονοπωλούνε το ενδιαφέρον μας και ο πόνος διαφεντεύγει την ύπαρξή μας. Ωστόσο, αυτή ακριβώς την ώρα που παραβιάζονται οι αξίες και τα ιδεώδη μας,την ώρα που η κοινωνία καταρέει, την ώρα που τα πνεμόνια του συμπάντου φλέγουνται απ΄άκρη σ’άκρη κι η πλάση αιμοραγεί, ετούτη την ώρα αγαπητοί φίλοι, χρειαζόμαστε τον δικό μας Αγκούτσακα να μας «μπολιάσει» με την εύρωστη ποίησή του.

Βάφτισε τον εαυτό του και την εφημερίδα του, με το όνομα του απρόσιτου κι αφιλόξενου θάμνου, δηλώνοντας εξ` αρχής τις προθέσεις του: θα σας αγκυλώνω όπως αναφέρει στον πρόλογο του βιβλίου ο Βασίλης Δραμουντάνης. Και γιατί χρειαζόμαστε την ποίηση του Αγκούτσακα;Tη χρειαζόμαστε για να μας αγκυλώσει μετ΄ ατσαλόστομα λόγια της αλήθειας, τα οποία συχνά δεν αντέχομε ν’ακούσομε και με τον τρόπο του αυτό, να μας(ε)κάμει ν’αναντρανίσομε!

Τη χρειαζόμαστε για να μας (ε)φέρει το χαμόγελο στα χείλη, με κάποιο σατυρικό συμβάν που ανασύρει από τον τόπο της καρδιάς του, αφού κατά πως λένε η καλύτερη σάτιρα πρέπει να περιέχει τόσο λίγο κακία και τόσο πολύ πειστικότητα, ώστε να προκαλεί χαμόγελο ακόμα και σ’ αυτούς που θίγει κι ο Στάυρος το κάνει αυτό μ’ έναν τρόπο ιδιαίτερα μοναδικό!Τη χρειαζόμαστε για να μας ταξιδέψει σχεδόν μαγικά στη χώρα της ευαιστησίας, ακόμη και μέσα από την πιο απλή εικόνα, με δυο κυπαρίσσια που αγκαλιάστηκαν κι απο τώρα και στο εξής μπορούν να ζήσουν ευτυχισμένα τον έρωντα τους.

Επιπλέον, Ο Σταύρος διαθέτει αναμφισβήτητα κι ένα ακούραστο δημοσιογραφικό πνεύμα με ακόρεστο ενδιαφέρον προς την καταγραφή της καθημερινότητας. Από τούτο αντλεί μιαν ιδιαίτερη αδιάκοπη «ψυχική ενέργεια» που τον οδηγείστην γάργαρη πηγή της προσωπικής του κάθαρσης.
Πολύπλοκος, αντιφατικός, ονειροπόλος, αθεράπευτα ρομαντικός, διαθέτοντας μιαν αμετανόητη παιδική ονειροφαντασία, που τελικά αποδεικνύεται σοφότερη, αφού είναι ανόθευτη ηθικά, ο Σταύρος αποτελεί έναν σύγχρονο Δον Κιχώτη, έναν ιδιόρρυθμο Ροβινσώνα Κρούσο του σήμερα,
που πασκίζει να επιβιώσει κρατώντας το φλογισμένο δόρυ της αλήθειας, ενάντια στ’ ακατάλυτα δοξάρια της ψευθιάς που μας περιβάλλουν και μας σαγιτεύουν καθημερινά…

Επιλέγοντας τον μοναχικό δρόμο της δικής του αλήθειας, εξόριστος νεφοπρίγκηπας στις φλέγες των ποιητικών ουρανών, μοιάζει με το ποίημα ‘’Αλμπατρος’’του Γάλλου ποιητή,Charles Pierre Baudelaire.Θα έλεγα πως μου τον θυμίζουν ιδιαίτερα οι τελευταίοι στίχοι, οι οποίοι περιγράφουν την στιγμή την οποία οι ναυτικοί σκλαβώνουν τ΄ άλμπατρος – πουλιά της θάλασσας τρανά- για να περάσουν την ώρα τους..

Συγκεκριμένα το ποίημα λέει :

“Αυτά που ΄ναι τόσο όμορφα, τα σύννεφα όταν σκίζουν,
πως είναι τώρα κωμικά κι άσχημα και δειλά!
Άλλοι με πίπες αναφτές τα ράμφη τους κεντρίζουν,
κι άλλοι πηδάνε σαν κουτσοί, κοροϊδευτικά.
Μ΄ αυτούς τους νεφοπρίγκιπες κι ο Ποιητής πώς μοιάζει!
Δεν σκιάζεται τις σαϊτιές, τις θύελλες αψηφά
μα ξένος μες στον κόσμο αυτόν που γύρω του χουγιάζει,
σκοντάφτει απ΄ τα γιγάντια φτερά του σαν περπατά….”

Αυτό λοιπόν είναι για μένα ο Στάυρος..Ένας νεφοπρίγκηπας που σκοντάφτει απ’τα γιγάντια φτερά του σαν περπατά στον κόσμο που δικάστηκε ερήμην του να ζήσει.Σταύρο , εύχομαι να ‘ναι καλοριζωμένες οι βιόλες σου κι η ευωδιά ντως ταξιδιάρα στα πέρατα του κόσμου, αν και γνωρίζω πως η δικια σου κατακόκκινη βιόλα , ξεπετάται κι ανθοβολά στη γλάστρα τση Μεσοχωριάς.

Στο σημείο αυτό, θέλω να ευχαριστήσω απο καρδιάς την Γεωργία Ξυλούρη του Ανάστο για την πολύτιμη βοήθεια της , τον Αντρέα Αεράκη που δέχτηκε αμέσως ν’αναλάβει την έκδοση του βιβλίου και τα έξοδα του,τον Σαλούστρο Βασίλη ΚΕΧΡΗ, που με προθυμία μου δάνεισε τις εφημερίδες του Αγκούτσακα, τις οποίες χρόνια φύλαγε στ’ αρμάρι τση ψυχής του, τον Δημήτρη Ρομπογιαννάκη για την φιλολογική επιμέλεια και τέλος τον αγαπητό ξάδερφο ψυχογνώστη Βασίλη Δραμουντάνη του Λιαμονίκο,που δέχτηκε να γράψει δυο λόγια για τον Σταύρο.

Κλείνοντας, θα ήθελα να επαναλάβω πόσο περήφανος νιώθω που συμμετέχω σ’ετούτη την ξεχωριστή βραδιά, εδώ σ’ αυτό το ιερό χωριό που αγαπώ τόσο πολύ. Η γιαγιά μου, βλέπετε, είναι Ανωγειανή και κατέχω πολύ καλά ίντα ευχή κι ίντα κατάρα ειναι να κουβαλείς το ανωγειανό αίμα στσι φλέγες σου.

Σας ευχαριστώ!

[Η βραδιά ήταν υπέροχη, ξεχωριστή και απολαυστική! Σίγουρα Κατακλύστηκαν από συναιστήματα όσοι βρίσκονταν εκεί , ειδικά όταν ο Σταύρος έπιασε το μικρόφωνο κι έδωσε την παράσταση της καρδιάς του, την παράσταση που χρόνια νήμενε…
Λέγοντας επίσης την εξής μαντινάδα
“Γεννήθηκα μεγάλωσα γέρασα στο λιβάδι,

για να το κάμω κατοχή κι εγώ για ένα βράδυ”

Eσκόρπισε συγκίνηση , γέλιο και χαρά με τον ιδιαίτερο και μοναδικό τρόπο του!
Κάτω απ’τον ιστορικό Πλάτανο του Λιβαδιού, μέσα στις αγκαλιές , μέσα στις επευφημίες της καρδιάς, μέσα στην ολόδροση περαχωριανή αγκαλιά , ο Σταύρος ξαναγεννήθηκε…)