Aνταπόκριση για την ΑΝΩΓΗ από το ΑΜΣΤΕΡΝΤΑΜ-  ΜΑΡΙΑ ΣΚΟΥΛΑ

Το παραδοσιακό πρωτοχρονιάτικο κονσέρτο της Ολλανδικής ορχήστρας Blazers Ensemble  είχε θέμα την αγάπη με την πλατιά έννοια. Έρωτας, πάθος, φιλία,  αδελφοσύνη.  Υπό βαγκνερικές υποκρούσεις, ο Ψαραντώνης  γέμισε Ελλάδα  το Ηρώδειο της Ολλανδίας.

Ο Bart Schneemann, παραγωγός και μαέστρος της ορχήστρας, ανοίγοντας  την συναυλία είπε μεταξύ άλλων, “Πέντε χιλιάδες  χρόνια πολιτισμού δεν κατάφεραν  να κλείσουν το χάσμα φτωχού και πλούσιου, δυνατού και αδύναμου. Ούτε ο Βάγκνερ, το 1850, κατάφερε με την 16 ωρών όπερα, Το Δαχτυλίδι των Νιμπελούγκεν,  να δώσει  απάντηση . Ο πρωταγωνιστής της όπερας του Βάγκνερ ,o Bόταν (Wotan), σύμβολο του πλουσιότερου και δυνατότερου πάνω στη γη,  προσπαθεί επί 16 ώρες που διαρκεί  η όπερα να αποκτήσει ακόμα μεγαλύτερη εξουσία και ακόμα περισσότερο χρήμα.  Ο Bart Schneemann  έκλεισε την ομιλία του ευχόμενος σε όλους καλή χρονιά, με πολλή  αγάπη, κυρίως για τους μη έχοντες και κατέχοντες.

Ο Ψαραντώνης ερμήνευσε  το ‘Οσο βαρούν τα σίδερα’ ενώ πίσω του, σε γιγαντοοθόνη, προβάλλονταν   εικόνες από καταυλισμούς προσφύγων από τη Μανίλα, το Ναϊρόμπι, ακόμα και από το Άμστερνταμ. Άνθρωποι παράνομοι, όπως συχνά αποκαλούνται  όσοι δεν μπορούν να αποδείξουν την ύπαρξή τους γραφειοκρατικά. Μετά εικόνες από μια συνοικία/σκουπιδότοπο της Αθήνας  όπου η εικόνα καταγράφει μια Ελλάδα που δεν μπορεί κανείς μας  να πιστέψει  ότι αφορά τη χώρα μας.

Η παρουσία και η τέχνη του Ψαραντώνη, η άλλη Ελλάδα, που αντλεί έμπνευση από το ένδοξο παρελθόν  της παράδοσης, έρχεται να βεγγερίσει με το Βάγκνερ και τον Μπαχ με ένα τρόπο  αληθινά κοσμοπολίτικο. Σαν να είναι το πιο απλό πράγμα, κάνει  παρέα  με  τον Βάγκνερ λες και τον ήξερε από χθές.

Ο Ψαραντώνης επιβεβαιώνει ακόμα μια φορά τη στάση που είχε μια ζωή. Στάση καθαρή, όρθια,  στάση επιμονής σε ό,τι αληθινό λάμπει μέσα του και έχει  σκοπό   να το αναγγέλλει στα πέρατα του κόσμου «’Ωστε να ζει και να ‘ναι.» « Δεν τό ‘καμα για τα λεφτά Μαρία, από σεβασμό για το Ολλανδικό Ηρώδειο τό ’ καμα και για να φανεί η Ελλάδα μας», μου είπε.

Με την λύρα του και την παρουσία του έδειξε στο Ολλανδούς την άλλη Ελλάδα, την ωραία Ελλάδα, που εδώ και χρόνια έχει εξαφανιστεί από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης της Ολλανδίας.

Μια χαρμολύπη με πλημμύρισε και έκλαψα από καρδιάς όταν ο Ψαραντώνης τραγούδησε

Ω τη παντέρμη θάλασσα

αμοναχή φουσκώνει

αμοναχή  λυσομανεί

και μόνη χαμηλώνει.

Αντώνη, του είπα,  μου έκαμες «την καλή μου χέρα». Την καλύτερη της ζωής μου. Ήταν μια  «καλή χέρα» για όλους μας.

Από την εφημερίδα Volkskrant,  02/01/2013), με τίτλο «Αγάπη σε Καιρούς Περικοπών»  :

« Ο κρητικός τραγουδιστής με τη λύρα του τραγούδησε για μια χαμένη αγάπη.» « …ενώ ο Ψαραντώνης τραγουδούσε το μαράζι του, ήρθαν οι τυμπανιστές γύρω του. Έμοιαζε σαν να ήθελαν  να συμπαρασταθούν στη θλίψη του…»