Κατά πόσον άραγε η σύγχρονη πολιτική διανόηση μπορεί στοιχειωδώς να βοηθήσει τη χώρα μας; Πότε θα καταλάβουν οι πολιτικοί μας πως δεν είναι ο κομματισμός που χρειαζόμαστε;  Επειδή τους ενδιέφερε  το μέλλον του κόμματος ή το δικό τους κι όχι το μέλλον της Ελλάδας, φτάσαμε  σήμερα να  αντιμετωπίζουμε το Μνημόνιο. Το Μνημόνιο, που συντάχθηκε την άνοιξη του 2010, ήταν μια ιστορικά ανεπανάληπτη παράδοση μιας χώρας, χωρίς όρους, χωρίς ίχνος διαπραγμάτευσης, στους δανειστές της. Θεωρώ πως δεν υπάρχει ούτε ένας έλληνας που να θέλει το μνημόνιο. Ούτε αυτοί που το ψηφίζουν. Σωστό ή λάθος, φαίνεται όμως ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος να ξεπεράσουμε την κρίση, παραμένοντας στο ευρώ. Οι ποιοτικοί στόχοι του Μνημονίου είναι αποδεκτοί από όλους, επειδή είναι αυτονόητοι. Μεταρρυθμίσεις, τομές και αλλαγές, σε όλους τους τομείς της οικονομίας, προκειμένου να γίνει το κράτος περισσότερο ευέλικτο και ελκυστικό σε ξένες επενδύσεις. Τη  παραμονή μας στο ευρώ θέλει το 78% του λαού μας, αλλά βεβαίως θα την ήθελε χωρίς το Μνημόνιο, το οποίο καταδικάζει, απορρίπτει και  καταγγέλλει. Και ενώ η  παραμονή μας στην Ευρωζώνη έχει αρχίσει να συζητιέται, ένθεν και ένθεν, θα ήταν καλό να ορίσουμε τη σχέση της χώρας μας με την Ευρώπη και την ΕΕ.

«Ελληνικό το όνομα Ευρώπη. Σημαίνει αυτήν που έχει ένα ευρύ βλέμμα, ευρείαν ώπα. Αυτή που με τα μεγάλα μάτια της αγκαλιάζει τον μεγάλο χώρο. Ελληνικός και ο μύθος που συνδέεται με την Ευρώπη. … Την ωραία κόρη της Φοινίκης, ορέγεται ο Δίας που μεταμορφώνεται σε άσπρο ταύρο για να την κατακτήσει. Το εγχείρημα του Θεού, του ελληνογενούς Κυρίου των Θεών, επιτυγχάνει και καβάλα στην πλάτη του ταύρου, με σταθμό ίσως την Κύπρο, η Ευρώπη οδηγείται στην Κρήτη, πατρίδα του Δία και χώρος τώρα του έρωτά του με την Φοίνισσα πριγκίπισσα…Ο ταυρομινωικός Δίας, με την αρπαγή της Ευρώπης δηλώνει την πρώτη κατά της Ασίας νίκη των Ελλήνων. Νίκη που θα συνεχίσει το κατόρθωμα του Θησέα, όταν φέρνει από την χώρα των Αμαζόνων την Αντιόποη που θα γίνει γυναίκα του, νίκη κατά της Ασίας που κορυφώνεται με την έκβαση της πανελλήνιας εκστρατείας κατά της Τροίας. Αυτή την σημασία του αντιασιατικού αγώνα, δίνει ο Όμηρος στα Τρωικά. Στο κατόρθωμα δηλαδή που το ποιητικό χρονικό του  αποτελεί την απαρχή του λογοτεχνικού λόγου όλης της ευρωπαϊκής γραμματείας.  Να θυμίσω μονάχα ότι ο Όμηρος είναι μεταφρασμένος σε όσες σχεδόν γλώσσες και η Αγία Γραφή.»

Ο Νομπελίστας ποιητής μας Οδυσσέας Ελύτης λέει, σε συνέντευξή του: «Κάποτε θα ερχόταν η στιγμή για την Ευρώπη να συνειδητοποιήσει τις ρίζες της αφού δεν μπορεί να υπάρξει σαν αυτόνομη μονάδα χωρίς κάποιο θεωρητικό υπόβαθρο, αλλά και για την Ελλάδα η στιγμή να αποφασίσει αν θα μείνει απομονωμένη στις δικές της αξίες ή θα ενταχθεί σ´ ένα ευρύτερο σύνολο με οφέλη πρακτικής φύσεως αναμφισβήτητα, αλλά και με τον κίνδυνο να αλλοιωθεί η φυσιογνωμία της. Από αυτή την άποψη ομολογώ ότι είμαι απομονωτικός. Μια ζωήν ολόκληρη αγωνίστηκα γι αυτό που λέμε “Ελληνικότητα” και που δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας τρόπος να βλέπεις και να αισθάνεσαι τα πράγματα είτε στην κλίμακα τη μεγάλη, είτε στην ταπεινή. Θέλω να πω είτε σ’ ένα Παρθενώνα είτε σ´ ένα λυχνάρι. Το παν είναι η ευγένεια, η ποιότητα, σε αντίθεση με το μέγεθος και την ποσότητα που χαρακτηρίζουν τη Δύση.»

Χωρίς την Ελλάδα δεν μπορεί να υπάρξει η Ευρώπη, γιατί η Ελλάδα, σαν πολιτισμική έννοια είναι ιδέα. Στον παγκόσμιο πολιτισμό έχει κάνει την πιο γενναία προσφορά. Διαθέτει το πιο ένδοξο παρελθόν, αλλά δεν μπορεί να ζήσει μόνο με αυτό. Ισχύει εν προκειμένω αυτό που μας είχε πει κάποτε υποτιμητικά ο Ιούλιος Καίσαρ: “Ως πότε θα σας σώζει η δόξα των προγόνων σας;”Βέβαια εμείς δεν χρειαζόμαστε καμία ταυτότητα. Η ασχημάτιστη και αμφίβολης ποιότητας ευρωπαϊκότητα δεν μπορεί να καλύψει την ελληνικότητα. Αντιθέτως για να σχηματισθεί κάποτε μια κοινή ευρωπαϊκή συνείδηση, χρειάζεται σαν μαγιά την ελληνικότητα. Γιατί η Ευρώπη δεν είναι ένα απλό οικονομικό μέγεθος, είναι πολιτισμός. Και ο πολιτισμός της Ευρώπης έχει τις ρίζες του  στην ελληνική παιδεία.

Σ’ αυτή τη παιδεία αναφέρθηκε ο Ελύτης στο τέλος της συνέντευξής του, λέγοντας: «Χρειαζόμαστε παιδεία σοβαρή, βαθειά, όχι αυτή τη τεχνική που ξιπάζει στις ημέρες μας, γιατί μόνο μ´ αυτή θα μπορέσουμε να διακριθούμε και να πορευτούμε σ ένα καινούργιο δρόμο αλλά και να διατηρήσουμε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της φυσιογνωμίας μας.»

Λέμε σχεδόν πάντα πως το μέλλον της Ελλάδας ανήκει στους νέους, μα οι νέοι δεν πρόκειται ν’ αναλάβουν καμία ευθύνη, όταν βλέπουν με πόση ανευθυνότητα αντιμετωπίζουμε όχι μόνο το δικό τους μέλλον αλλά και το μέλλον του Ελληνισμού. Η ευθύνη που φέρουμε απαιτεί  να αγωνιστούμε  με πατριωτισμό για μια ανάταση της ελληνικής κοινωνίας.  “Απ’ όλα τα βάρη μπορούν ν’ απαλλαγούν οι ώμοι του ανθρώπου, εκτός από ένα: το βάρος της ευθύνης”.(Ευάγγελος Παπανούτσος) Η φράση αυτή βρίσκει απόλυτη εφαρμογή, αν την εξετάσουμε σε σχέση με τις ευθύνες που έχουμε εμείς οι τωρινοί Έλληνες για το μέλλον του Ελληνισμού. Ο άνθρωπος που έχει συνείδηση ιστορίας δεν λογοδοτεί στο σήμερα, αλλά και στο χθες και στο αύριο. Με απόλυτη πίστη και αισιοδοξία για το πείσμα, την εργατικότητα και το ελληνικό πνεύμα, δανείζομαι το:«Η Ελλάς προώρισθαι να ζήσει και θα ζήσει», του Χαρίλαου Τρικούπη. Με θάρρος μπορούμε να τα καταφέρουμε , αυτή είναι η δύναμή μας και το μήνυμα που θα δώσουμε σε όλο τον κόσμο!

Ιωάννα Μπισκιτζή

Λέκτορας Κλασικής Φιλολογίας

Πηγές: Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ, «Ελληνισμός και Ευρώπη», Ίδρυμα Γουλανδρή – Χορν, Αθήνα 1995

 

Μοιραστείτε το:
  • Print
  • PDF
  • Twitter
  • Facebook

-

-->