Η “Ξαστεριά”  που τραγούδησε στο Πολυτεχενίο το ΄73 ο Νίκος Ξυλούρης έδινε δύναμη στον αγώνα των φοιτητών για την ανατροπή της Χούντας των Συνταγματαρχών

Σήμερα είναι μια ημέρα μεγάλου πένθους για την Ελλάδα, για τις Ελληνίδες, για τους Έλληνες του σήμερα, κυρίως όμως για τα Ελληνόπουλα του αύριο.

Αδίστακτοι εκμεταλλευτές του πλούτου της Ευρώπης και του κόσμου έπεσαν ωσάν κόρακες να κατασπαράξουν το πτώμα της Ελληνικής οικονομίας που προγραμματισμένα οργανώθηκε με μαεστρία και δολιότητα από τους Ευρωπαίους εταίρους μας και τους Ατλαντικούς και υπερατλαντικούς συμμάχους μας. Οι οποίοι δημιούργησαν την κρίση του 1964 ,την κρίση του 1965,την δικτατορία του 1967.Μια μαύρη περίοδος στην οποία ο Ελληνικός λαός πάλι καταδικάστηκε από τους συμμάχους του οι οποίοι γνώρισαν τις μεγάλες του θυσίες στον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο, τόσο στο έπος της Αλβανίας όσο και στην ιστορική μεγάλη Μάχη της Κρήτης. Όλα αυτά τα εκμεταλλεύτηκαν, τα καταπρόδωσαν και δεν αναγνώρισαν στην Ελλάδα τα δικαιώματα που της έπρεπαν.

Μετά το Πολυτεχνείο, μετά την Χούντα που κράτησε 7 ολόκληρα χρόνια τον Ελληνικό λαό κάτω από την μπότα της ,με αξιωματικούς ανάξιους της Ελληνικής στρατιωτικής παράδοσης να έχουν προδώσει την ιστορική μνήμη όλων των ηρώων του Ελληνισμού,φ τάσαμε στο σημείο να έρθει η ώρα της εξέγερσης του λαού στο Πολυτεχνείο. Το κακοποίησαν μετά την απελευθέρωση και τη μεταπολίτευση ,το εκμεταλλεύτηκαν ,το έκλεισαν για συναλλαγή θέσεων, συμφερόντων ,χρημάτων και καταλήστευσης όλου του Ελληνικού δυναμικού και των ελπίδων των Ελλήνων για ένα καλύτερο μέλλον.

Αυτό το Πολυτεχνείο το οποίο κάθε χρόνο γιορτάζεται με μια συμβατική τελετουργία για να δικαιολογούμε τα αδικαιολόγητα , ήταν μια υπόθεση στην οποία όλοι θεωρήσαμε ότι είχαμε ένα χρέος: Να το αναδείξουμε ως αξιακό αγώνα του μεταπολιτευτικού Ελληνισμού ,της μεταπολίτευσης και της Δημοκρατίας.

Φέτος λοιπόν ύστερα από όλα τα μνημόνια, ύστερα από όλη τη φρίκη της πολιτικής κατάπτωσης, ύστερα από όλους τους καταναγκασμούς των Ευρωπαίων και ιδιαίτερα των Γερμανών που επέλεξαν την Ελλάδα ως θύμα και πειραματόζωο για μια νέα κατοχή ,το μήνυμα του Πολυτεχνείου είναι περισσότερο επίκαιρο από ποτέ.

Γιατί αυτή την ώρα πλέον πρέπει να οπλιστεί ξανά με δύναμη ο Ελληνικός λαός για να αντισταθεί χωρίς να διασπαστεί και χωρίς να οδηγηθεί σε εμφύλιες καταστάσεις όπως ετοιμάζουν πάλι εταίροι και σύμμαχοι. Εκείνοι που από την εποχή του ’21 θέλησαν να έχουν την Ελλάδα ως ένα προτεκτοράτο. Πότε Άγγλοι,πότε Γάλλοι,πότε Γερμανοί,πότε Πορτογάλοι.

Σήμερα λοιπόν στην Εκκλησία μας εδώ κάνουμε το μνημόσυνο αυτών που χάθηκαν άδικα,αυτού του παιδιού του Διομήδη που σκοτώθηκε ,όλο αυτό το μεγαλείο της εθνικής του ψυχής αλλά και τόσων άλλων.

Παράλληλα όμως ποιούμε τη δέηση και το μνημόσυνο της χαμένης ελπίδας. Εμείς δεν θεωρούμε ότι χάθηκε αλλά ότι πρέπει εδώ από την Κρήτη ,από τα Ανώγεια από όλους αυτούς τους χώρους που τους διέλυσαν οι Γερμανοί, να υψώσουμε ξανά την ελπίδα  γιατί αλλιώς χάνεται η Ελλάδα.

Τέκνα μου αγαπημένα. Σας καλώ σε αυτόν τον πνευματικό αγώνα  για να αντισταθούμε ψυχικά και πνευματικά  στην εξαθλίωση των πάντων ,την οποία επέβαλλαν: Όλοι αυτοί οι οποίοι κακομεταχειρίστηκαν και το Πολυτεχνείο και την μνήμη και τις αξίες του και όλες αυτές τις διαδικασίες της ελευθερίας μας. Είμαστε σκλάβοι πλέον και πρέπει να ελευθερωθούμε ξανά.

Εγερθητε, συνεγερθητε ψυχικά και σωματικά για την Ελλάδα που εμείς πρέπει να φτιάξουμε.Ο μεγάλος κρητικός Νίκος Καζαντζάκης, λέει στην Ασκητική “Σωτηρία θα πει να λυτρωθείς απ’ όλους τους σωτήρες· αυτή ‘ναι η ανώτατη λευτεριά, η πιο αψηλή, όπου με δυσκολία αναπνέει ο άνθρωπος. Αντέχεις;”

(Από την ομιλία του παπα-Ανδρέα Κεφαλογιάννη στην επέτειο του Πολυτεχνείου)