Τέλος καλό, όλα καλά

Σε τόσο βάθος μήνες δυο, ανθρακωρύχοι τόσοι

ο Θιός να βάλει είπανε το χέρι να τσι σώσει

Το έβαλε ο άνθρωπος το χέρι και γλυτώσα

και του ανθρώπου οι καιροί  την δύναμη ενοιώσα

Ήντα μπορεί ο άνθρωπος να κάνει άμα θέλει

χωρίς για κάθε άθλο του να απαιτεί οφέλη

Μας έχει δώσει ο Θεός πολλά, με τέθοιο τρόπο

που όπως κι ας το κάνουμε κάποια να πιάνου τόπο

Ένα περβόλι απέραντο  θαυματουργή μια  φύση

και το καταφρονέψαμε με σύνορα και μίση

Μαύροι λαοί, λευκοί λαοί, λαοί μικροί μεγάλοι

άλλοι να σκάφτουνε τη γη και να τη τρώνε άλλοι

Τα μίση γίνανε πολλά και τα εγώ μας κτήνη

κι ο θάνατος ευάλωτους στο δρόμο του μας βρίνει

Ρωτά η ζωή τον θάνατο ως πότε θα με παίρνεις

οσότου λέει τσι αυτός στον κόσμο θα με φέρνεις

Και γιάντα δε με παίρνεις γριά μόνο οντε σου καπνίσει

δε φταίω εγώ αλλά εσύ που μόλυνες τη φύση

Και που τσι πάς τόσες  ψυχές και μια δεν είδα ακόμα

η ρίζα θέλει να γενεί βλαστός ποκάτω χώμα

ΣΤΑΥΡΟΣ ΒΙΤΩΡΟΣ ΑΓΚΟΥΤΣΑΚΑΣ