Ο Ερωτόκριτος και η Αρετούσα

Γράφει η Ιωάννα Μπισκιτζή Λέκτορας Κλασικής Φιλολογίας

Mπορεί άραγε  να υπάρχει μεγάλη ποίηση που να είναι προσιτή, κατανοητή και αρεστή στον πολύ κόσμο;

Για τους Κρητικούς το ερώτημα τούτο δεν υπάρχει γιατί μέσα στην κρητική παράδοση υπάρχει μια μεγάλη ποίηση, η ποίηση του Ερωτόκριτου, ολοζώντανη, που απευθύνεται σε πολύ πιο πλατιές μάζες απ’ όσες θα φιλοδοξούσε να κατακτήσει ο οποιοσδήποτε σύγχρονος ποιητής.

Μοναδική προϋπόθεση για να είναι ένα έργο κατανοητό από τις πλατιές λαϊκές μάζες, είναι να έχει γραφεί σε γλώσσα που να την καταλαβαίνει ο πολύς κόσμος. Η λαϊκότητα λοιπόν ενός λογοτεχνικού έργου εξαρτάται από τη γλώσσα.

Ο Σεφέρης λέει για τη γλώσσα του ”Ερωτόκριτου” ότι είναι η «τελειότερη οργανωμένη γλώσσα που άκουσε ο μεσαιωνικός και ο νεότερος ελληνισμός». Όμως για  τους Κρητικούς η γλώσσα του «Ερωτόκριτου» έχει ένα πρόσθετο χάρισμα γιατί είναι η μητρική τους γλώσσα ,η γλώσσα την οποία πρωτοακούν και πρωτομιλουν.

Η γλώσσα του Ερωτόκριτου έχει ελάχι στες μόνο διαφορές από τη γλώσσα που μιλιέται σήμερα στην Κρήτη. Διαβάζοντας τους στίχους του έχει κανείς την αίσθηση της τελειότητας, της μουσικής αρμονίας ,του πανανθρώπινου έρωτα. Νιώθεις πως τέτοιοι στίχοι δεν θα μπορούσαν να γραφτούν αλλιώς,  η κάθε λέξη είναι αναντικατάστατη, καλά σοφιλιασμένη με τις προηγούμενες και τις επόμενές της και ο Ερωτόκριτος  είναι το απόλυτα ελληνικό δημοτικό ποίημα.