Το ”Όσο κι αν δέρνει ο άνεμος” είναι μια από τις πιο σημαντικές δισκογραφικές δουλειές την φετινή χρονιά, που κυκλοφόρησε αυτή την εβδομάδα και αποτελεί το αποτέλεσμα της συνεργασίας δυο μουσικών κόσμων. Της Ανωγειανής μουσικής παράδοσης με τον ΓιώργηΞυλούρη  [Ψαρογιώργη] και τον Γιάγκο  Χαιρέτη και της εναλλακτικής ροκ σκηνής με τον Γιάννη Αγγελάκα και τον Νίκο Βελιώτη. Όπως γράφουν και οι ίδιοι στον πρόλογο του CD για την συνεργασία τους :”οι δυο αυτοί μουσικοί κόσμοι που συνευρέθηκαν, ήπιαν, έφαγαν, γέλασαν  και τζαμάρανε, σεβόμενοι ο ένας το ιδίωμα του άλλου, αναζητώντας ένα φρέσκο μουσικό τοπίο  που να τους  χωρά  όλους και να τους εξελίσσει. Ο Ψαρογιώργης τραγουδάει με φωνή από τα σπλάχνα των ορεινών κρητικών όγκων, και με την αρωγή των υπόλοιπων συντελεστών του δίσκου, ακούς και αισθάνεσαι πως τίποτα δεν έχει τελειώσει. Μία μουσική που έχει πολύ δρόμο μπροστά της όσο την αγγίζουν άνθρωποι με προσωπικό δρόμο αλλά και συλλογικό όραμα.”

Ο Γιάννης Αγγελάκας  αποτελεί ένα από τους μύθους της Ελληνικής ροκ σκηνής ιδρυτής του θρυλικών ”Τρυπών” που μεσουράνησαν την δεκαετία του ’80 και του ’90 και που τα τελευταία χρόνια ακολουθεί σόλο καριέρα συνεχίζοντας να μας χαρίζει μερικά από τα διαμάντια της Ελληνικής μουσικής .H αγάπη του για την Κρήτη και τα Ανώγεια ειδικότερα τα οποία επισκέπτεται συχνά, είναι παροιμιώδης. Η  φιλία του με τον Ψαρογιώργη και τον Γιάγκο  Χαιρέτη  έβαλαν τις βάσεις για τη συνεργασία τους και δισκογραφικά, όπως και πριν δυο χρόνια με το γνωστό τραγούδι που ερμήνευσε ο Ψαρογιώργης σε δίσκο του Αγγελάκα, το ”Μέσα μου αέρας που φυσά”. Επίσης ο Αγγελάκας έχει συνεργαστεί και με τον μεγάλο μουσικό μας τον Ψαραντώνη με κορυφαία στιγμή την συμμετοχή του πέρυσι στην μεγάλη βραδιά του Ψαραντώνη στο Ηρώδειο.

Ο ίδιος ο Γιάννης Αγγελάκας μιλάει για την σχέση του με τον Ψαρογιώργη τονίζοντας:  ”Γνώρισα ή για την ακρίβεια πρωτοάκουσα τον Ψαρογιώργη  από τα cd που ηχογραφούσε τη δεκαετία του 90 στην Αυστραλία όπου έζησε κάποια χρόνια και γοητεύτηκα από τον τρόπο που πάλευε για μία πλανητική εκδοχή της κρητικής μουσικής συνεργαζόμενος με ιρλανδούς κυρίως μουσικούς. Αργότερα (το 1998 νομίζω)  όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, τον συνάντησα στα καμαρίνια του χώρου  όπου έπαιζε εκείνο το βράδυ με τον πατέρα του, τον Ψαραντώνη. Γνωριστήκαμε κι’ αμέσως σχεδόν αρχίσαμε να συζητάμε για το ενδεχόμενο μιας συνεργασίας. Χρειάστηκαν 14 χρόνια για να πραγματοποιηθεί εκείνη η ιδέα ίσως γιατί έπρεπε μερικά χρόνια αργότερα να γνωριστώ με τον Βελιώτη και με τον Γιάγκο Χαιρέτη και όλοι μαζί με οδηγό τον Ψαρογιώργη και την βαθιά του γνώση της κρητικής παράδοσης να αναζητήσουμε ένα καινούργιο μουσικό τοπίο που να χωρά τον έρωτα του καθενός ξεχωριστά αλλά και όλων μαζί για αυτή την αρχέγονη μαγική δυναμική παράδοση που δεν σταματά να εξελίσσεται μέσα στους αιώνες.”

Μέσα στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε η μουσική συνεχίζει να αποτελεί διέξοδο και αιτία για χαμόγελο, σκέψη και αισιοδοξία για τον άνθρωπο .Άλλωστε και ο τίτλος αυτής της δισκογραφικής δουλειάς  αποτελεί σημάδι για αισιοδοξία  και να συνεχίσουμε να έχουμε το κεφάλι ψηλά .Η μαντινάδα ανήκει στον μεγάλο Νιδιώτη και τα λέει όλα!

Όσο κι αν δέρνει ο άνεμος και η θάλασσα να αφρίζει..

Πάλι γιαγέρνει ξαστεριά, πάλι γαλήνη αρχίζει…

Καλή ακρόαση!