Χρονογράφημα

του Μιχαήλ Π. Λαμπαθάκι

Δημοσιογράφου

στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων (ΑΠΕ)

Πριν μερικές ημέρες (Παρασκευή 1 Οκτωβρίου που μας ξεπέρασε), ήταν η μέρα, για να θυμόμαστε ότι το ενδιαφέρον μας για όλους εκείνους που αγωνίστηκαν πριν από εμάς, δεν πρέπει να περιμένει τη μία μέρα του χρόνου αλλά να παραμένει ζωντανό κάθε μέρα κάθε στιγμή.

Είναι υπέροχο να σκεφτούμε πως οι άνθρωποι της Τρίτης Ηλικίας έχουν διανύσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους αφιερώνοντας το, με αξιοπρέπεια και ανιδιοτέλεια, στη δική μας ζωή. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν σήμερα τις δικές τους ανάγκες κι όλοι εμείς, όχι από υποχρέωση αλλά από σεβασμό και τιμή προς εκείνους, αξίζει να τους δείξουμε πως έχουν την προσοχή μας την αγάπη μας, την αλληλεγγύη μας, το ενδιαφέρον μας. Είναι οι γονείς μας, οι γιαγιάδες και παππούδες μας, είναι οι άνθρωποι της γειτονιάς μας που μας πείραζαν, μας μάλωναν, μας συμβούλευαν. Πρόσωπα που αγαπήσαμε ή αντιπαθήσαμε για τους όποιους παιδικούς, εφηβικούς νεανικούς λόγους. Που βρήκαν όμως τη δύναμη μέσα από τις δυσκολίες που βίωσε η γενιά τους, να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, να αποδείξουν πως παρά το γεγονός ότι γκρεμίστηκαν μπροστά τους όλα όσα με κόπο έχτισαν, βρήκαν την ψυχή, το κουράγιο τη δύναμη την αγάπη να χτίσουν και να ξαναχτίσουν από την αρχή τις ζωές τους.

Το υπέροχο είναι πως δεν το έκαναν για αυτούς αλλά για όλους εμάς, που σήμερα τρέχουμε να προλάβουμε όλα εκείνα που νομίζουμε πως αξίζουν περισσότερο από ένα καλημέρα, μία ματιά, ένα άγγιγμα. Είναι τραγικό να έχουμε φτάσει στο σημείο να πατήσουμε το πόδι μας στο φεγγάρι και να μην έχουμε τη δύναμη να πατήσουμε το κουδούνι της γερόντισσας γειτόνισσας για να της δείξουμε το ενδιαφέρον μας.

Αθόρυβα, διακριτικά, οι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας συνεχίζουν να στέλνουν τη δική τους σοφία να σκαλώσει στα δικά μας βήματα, όχι από έπαρση αλλά από την ανάγκη εμείς να μη τσαλακωθούμε, εμείς να μην πονέσουμε, εμείς να είμαστε καλά όπως συχνά τους ακούμε να λένε. Ίσως να πρόκειται για προσπάθεια να «κλέψουν» λίγο από το ενδιαφέρον μας που δεν εκφράζεται πιο ζωντανά και όμορφα, παρά με τη στοργή, μια δυο κουβέντες, λίγη παρέα και ένα χαμόγελο…

Και τα έχουν ανάγκη αυτά, ακριβώς όπως και μείς. Διότι ας μη γελιόμαστε, όταν φτάνουμε στο σημείο να μην αντέχουμε άλλο το κυνήγι των μαγισσών, όταν αποκάμουμε από τα συνεχή χτυπήματα του ανταγωνισμού μεταξύ των ανθρώπων, στους δικούς μας της Τρίτης Ηλικίας προστρέχουμε, μπας κι η γονατισμένη μας αντοχή ξυπνήσει και ανακτήσει δυνάμεις από τις δικές τους κουβέντες.

Αποκλισμένοι και παραμελημένοι γέροντες σημαίνει αποκλεισμένη και παραμελημένη κοινωνία… Είναι βαθιά μας υποχρέωση, τιμή στην προσωπική πορεία του καθένα μας ξεχωριστά, να κάνουμε περισσότερα και περισσότερα και περισσότερα, κάθε μέρα και κάθε μέρα και κάθε μέρα, για τους ανθρώπους αυτούς.

Σαν ένα ευχαριστώ για όλα όσα μας προσέφεραν με τον δικό τους τρόπο ο καθένας… Τον απαίδευτο ή τον απότομο, τον άξεστο, ή τον γλυκό, τον υπέροχο ή τον πρωτότυπο. Με όποιο τρόπο και να μας μεγάλωσαν το αποτέλεσμα είναι ότι σήμερα πια ως μεγάλοι εμείς μπορούμε να αγκαλιάσουμε τους αδύναμους λόγω ηλικίας δικούς μας και όχι μόνο, γέροντες, που κάποτε ήταν τα προσωπικά μας «θεριά».

Τους ευχαριστούμε που άντεξαν, που είναι πάντα εκεί, όποτε εμείς δεν αντέχουμε και τους ευχαριστούμε που συνεχίζουν να αντέχουν όταν εμείς δεν προλαβαίνουμε να τους δείξουμε την αγάπη μας. Ευχαριστούμε για τη ζωή που μας χάρισαν, όποια κι αν είναι…